Mahābhārata · Adhyāya 3.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.113.1
इहागतो जटिलो ब्रह्मचारी ।
न वै ह्रस्वो नातिदीर्घो मनस्वी।
सुवर्णवर्णः कमलायताक्षः ।
सुतः सुराणामवि शोभमानः ॥ ३.११३.१ ॥
Aquí ha llegado un brahmacārī de cabellos enmarañados, ni bajo ni muy alto, de noble mente, color de oro, de ojos anchos como loto, resplandeciente como un hijo de los dioses.
3.113.2
समृद्धरूपः सवितेव दीप्तः ।
सुश्लक्ष्णवाक्कृष्णतारश्चकोरात्।
नीलाः प्रसन्नाश्च जटाः सुगन्धा ।
हिरण्यरज्जुग्रथिताः सुदीर्घाः ॥ ३.११३.२ ॥
De forma opulenta, resplandeciente como el sol, de habla suave, con pupilas oscuras como las del ave chakora; sus cabellos enmarañados, azulados, limpios y fragantes, atados con cordones de oro, son muy largos.
3.113.3
आधारभूतः पुनरस्य कण्ठे ।
विभ्राजते विद्युदिवान्तरिक्षे।
द्वौ चास् पिण्डावधरेण कण्ठा-
दजातरोमौ सुमनोहरौ च ॥ ३.११३.३ ॥
Bajo su garganta, de nuevo, una parte que sirve de apoyo brilla como un relámpago en el cielo; y bajo la garganta tiene dos protuberancias, lampiñas y muy encantadoras.
3.113.4
विलग्नमध्यश्च स नाभिदेशे ।
कटिश्च तस्यातिकृतप्रमाणा।
तथाऽस् चीरान्तरतः प्रभाति ।
हिरण्मयी मेखला मे यथेयम् ॥ ३.११३.४ ॥
Su cintura es esbelta y se ajusta a la zona del ombligo; sus caderas también son de proporción exacta. Asimismo, un cinturón dorado brilla bajo su vestidura, como este cinturón mío.
3.113.5
अन्यच्च तस्याद्भुतदर्शनीयं ।
विकूजितं पादयोः संप्रभाति।
पाण्योश्च तद्वत्स्वनवन्निबद्धौ ।
कलापकावक्षमाला यथेयम् ॥ ३.११३.५ ॥
Además, en sus pies brilla un tintineo maravilloso y bello de ver; asimismo, en sus manos hay atados dos racimos que suenan, como este rosario.
3.113.6
विचेष्टमानस्य च तस्य तानि ।
कूजन्ति हंसाः सरसीव मत्ताः।
चीराणि तस्याद्भुतदर्शनानि ।
नेमानि तद्वन्मम रूपवन्ति ॥ ३.११३.६ ॥
Cuando él se mueve, sus vestiduras claman como cisnes embriagados en un lago; sus vestiduras son de aspecto maravilloso, y las mías no son tan hermosas.
3.113.7
वक्रं च तस्याद्भुतदर्सनीयं ।
प्रव्याहृतं ह्लादयतीव चेतः।
पिंस्कोकिलस्येव च तस्य वाणि ।
तां शृण्वतो मे व्यथितोऽन्तरात्मा ॥ ३.११३.७ ॥
Su rostro es maravilloso y agradable de contemplar; sus palabras alegran el corazón como si fuera el canto de un cuco macho. Al escuchar esa voz, mi alma interior se siente afligida.
3.113.8
यथा वनं माधवमासिमध्ये ।
समीरीतं श्वसनेनेव भाति।
तथा स भात्युत्तमपुण्यगन्धी ।
निषेव्यमाणः पवनेन तात ॥ ३.११३.८ ॥
Así como un bosque en el mes de primavera Mādhava resplandece en su centro cuando lo agita el viento, así él resplandece, poseedor de la más excelsa fragancia sagrada; querido hijo, acariciado por el viento, resplandece.
3.113.9
सुसंवताश्चापि जटा विभक्ता ।
द्वैधीकृता भातिललाटदेशे।
कर्णौ च चित्रैरिव चक्रवाकैः ।
समावृतौ तस्य सुरूपवद्भिः ॥ ३.११३.९ ॥
Sus mechones enmarañados están bien dispuestos y separados, divididos en dos y brillando en la zona de la frente; y sus orejas están cubiertas, como por brillantes gansos rojizos, por adornos de bella forma.
3.113.10
तथा फलं वृत्तमथो विचित्रं ।
समाहतं पाणिना दक्षिणेन।
तद्भूमिमासाद्य पुनःपुनश्च ।
समुत्पतत्यद्भुतरूपमुच्चैः ॥ ३.११३.१० ॥
Asimismo, aquel fruto redondo y maravilloso, golpeado por la mano derecha, toca el suelo y se eleva alto una y otra vez con forma maravillosa.
3.113.11
तच्चाभिहत्वा परिवर्ततेऽसौ ।
वातेरितो वृक्ष इवावघूर्णम्।
तं प्रेक्षतः पुत्रमिवामराणां ।
प्रीतिः परा तात रतिश्च जाता ॥ ३.११३.११ ॥
Al golpearlo, él se vuelve y tambalea como un árbol sacudido por el viento; mirándolo como a un hijo de los inmortales, querido, nació en mí una suprema alegría y deleite.
3.113.12
स मे समाश्लिष्य पुनः शरीरं ।
जटासु गृह्याभ्यवनाम्य वक्रम्।
वक्रेण वक्रं प्रणिधाय शब्दं ।
चकार तन्मेऽजनयत्प्रहर्षम् ॥ ३.११३.१२ ॥
Él abrazó de nuevo mi cuerpo, tomó mis cabellos enmarañados e inclinó el rostro; poniendo rostro contra rostro emitió un sonido, y eso produjo en mí el deleite.
3.113.13
न चापि पाद्यं बहुमन्यतेऽसौ ।
फलानि चेमानि मया हृतानि।
एवंव्रतोस्मीति च मामवोच-
त्फलानि चान्यानि नवान्यदान्मे ॥ ३.११३.१३ ॥
Ni siquiera valora el agua para lavar los pies; estas frutas fueron tomadas por mí. Diciendo: 'Soy de tal voto', me habló, y me dio otros frutos nuevos.
3.113.14
मयोपयुक्तानि फलानि यानि ।
नेमानि तुल्यानि रसेन तेषाम्।
न चापि तेषां त्वगियं यथैषां ।
साराणि नैषामिव सन्ति तेषाम् ॥ ३.११३.१४ ॥
Estos frutos no son iguales en sabor a los que yo consumí. Su piel no es como la de aquellos, y sus esencias no son como las de aquellos.
3.113.15
तोयानि चैवातिरसानि मह्यं ।
प्रादात्म वै पातुमुदाररूपः।
पीत्वैव यान्यभ्यधिकः प्रहर्षो ।
ममाभवद्भूश्चलितेव चासीत् ॥ ३.११३.१५ ॥
Aquel de forma noble también me dio aguas de sabor sumamente dulce para beber; habiéndolas bebido, surgió en mí una alegría aún mayor, y la tierra pareció temblar.
3.113.16
इमानि चित्राणि च गन्धवन्ति ।
माल्यानि तस्योद्ग्रथितानि पट्टैः।
यानि प्रकीर्येह गतः स्वमेव ।
स आश्रमं तपसा द्योतमानः ॥ ३.११३.१६ ॥
Estas guirnaldas maravillosas y fragantes, enhebradas con telas, que él esparció aquí antes de marcharse a su propio ermitaño, resplandeciente por su ascetismo.
3.113.17
गतेन तेनास्मिकृतो विचेता ।
गात्रं च मे संपरिदह्यतीव।
इच्छामि तस्यान्तिकमाशु गन्तुं ।
तं चेह नित्यं परिवर्तमानम् ॥ ३.११३.१७ ॥
Desde que él se fue, estoy desconcertado; mi cuerpo parece arder por completo. Deseo ir pronto a su presencia, a él que siempre andaba por aquí.
3.113.18
गच्छामि तस्यान्तिकमेव तात ।
का नाम सा ब्रह्मचर्या च तस्य।
इच्छाम्यहं चरितुं तेन सार्धं ।
यथा तपः स चरत्यार्यधर्मा ॥ ३.११३.१८ ॥
Padre, iré ciertamente a su presencia. ¿Qué es esa disciplina de castidad suya? Deseo practicar la ascesis junto con él, como él, el de noble deber, realiza sus austeridades.
3.113.19
चर्तुं तथेच्छा हृदये ममास्ति ।
दुनोति चित्तं यदि तं न पश्ये ॥ ३.११३.१९ ॥
Así, hay en mi corazón el deseo de practicar la austeridad. Si no lo veo, mi mente sufre.