Mahābhārata · Adhyāya 3.113
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.113.1
इहागतो जटिलो ब्रह्मचारी ।
न वै ह्रस्वो नातिदीर्घो मनस्वी।
सुवर्णवर्णः कमलायताक्षः ।
सुतः सुराणामवि शोभमानः ॥ ३.११३.१ ॥
Hierher ist ein Brahmacārin mit verfilztem Haar gekommen, weder klein noch sehr groß, edlen Geistes, goldfarben, mit lotusweiten Augen, strahlend wie ein Sohn der Götter.
3.113.2
समृद्धरूपः सवितेव दीप्तः ।
सुश्लक्ष्णवाक्कृष्णतारश्चकोरात्।
नीलाः प्रसन्नाश्च जटाः सुगन्धा ।
हिरण्यरज्जुग्रथिताः सुदीर्घाः ॥ ३.११३.२ ॥
Von prächtiger Gestalt, leuchtend wie die Sonne, sanft in der Rede, mit dunklen Pupillen wie der Vogel Cakora; seine blauen, klaren, duftenden Haarlocken, mit goldenen Schnüren gebunden, sind sehr lang.
3.113.3
आधारभूतः पुनरस्य कण्ठे ।
विभ्राजते विद्युदिवान्तरिक्षे।
द्वौ चास् पिण्डावधरेण कण्ठा-
दजातरोमौ सुमनोहरौ च ॥ ३.११३.३ ॥
Unter seiner Kehle leuchtet wiederum ein tragender Teil wie ein Blitz am Himmel; und unter der Kehle hat er zwei Wölbungen, haarlos und sehr reizvoll.
3.113.4
विलग्नमध्यश्च स नाभिदेशे ।
कटिश्च तस्यातिकृतप्रमाणा।
तथाऽस् चीरान्तरतः प्रभाति ।
हिरण्मयी मेखला मे यथेयम् ॥ ३.११३.४ ॥
Seine Mitte ist schlank und schmiegt sich an den Nabelbereich; auch seine Hüften sind von genauem Ebenmaß. Ebenso leuchtet unter seinem Gewand ein goldener Gürtel, wie dieser mein Gürtel hier.
3.113.5
अन्यच्च तस्याद्भुतदर्शनीयं ।
विकूजितं पादयोः संप्रभाति।
पाण्योश्च तद्वत्स्वनवन्निबद्धौ ।
कलापकावक्षमाला यथेयम् ॥ ३.११३.५ ॥
Außerdem leuchtet an seinen Füßen ein wunderbar anzusehendes Klingen; ebenso sind an seinen Händen zwei klingende Büschel befestigt, wie dieser Rosenkranz hier.
3.113.6
विचेष्टमानस्य च तस्य तानि ।
कूजन्ति हंसाः सरसीव मत्ताः।
चीराणि तस्याद्भुतदर्शनानि ।
नेमानि तद्वन्मम रूपवन्ति ॥ ३.११३.६ ॥
Wenn er sich bewegt, rufen jene Gewänder wie berauschte Schwäne im See; seine Gewänder sind wunderbar anzusehen, die meinen sind nicht so schön.
3.113.7
वक्रं च तस्याद्भुतदर्सनीयं ।
प्रव्याहृतं ह्लादयतीव चेतः।
पिंस्कोकिलस्येव च तस्य वाणि ।
तां शृण्वतो मे व्यथितोऽन्तरात्मा ॥ ३.११३.७ ॥
Sein Antlitz ist wunderbar und schön anzusehen; seine Rede erfreut das Herz, als wäre sie der Ruf eines männlichen Kuckucks. Während ich jene Stimme höre, ist mein inneres Selbst bekümmert.
3.113.8
यथा वनं माधवमासिमध्ये ।
समीरीतं श्वसनेनेव भाति।
तथा स भात्युत्तमपुण्यगन्धी ।
निषेव्यमाणः पवनेन तात ॥ ३.११३.८ ॥
So wie ein Wald im Frühlingsmonat Mādhava in seiner Mitte leuchtet, wenn der Wind ihn bewegt, so leuchtet er, mit dem edelsten heiligen Duft begabt; lieber Sohn, vom Wind umschmeichelt, leuchtet er.
3.113.9
सुसंवताश्चापि जटा विभक्ता ।
द्वैधीकृता भातिललाटदेशे।
कर्णौ च चित्रैरिव चक्रवाकैः ।
समावृतौ तस्य सुरूपवद्भिः ॥ ३.११३.९ ॥
Seine Haarlocken sind gut geordnet und geteilt, in zwei geschieden und an der Stirn glänzend; und seine Ohren sind bedeckt, als wären sie von leuchtenden Rostgänsen, von Schmuck schöner Gestalt.
3.113.10
तथा फलं वृत्तमथो विचित्रं ।
समाहतं पाणिना दक्षिणेन।
तद्भूमिमासाद्य पुनःपुनश्च ।
समुत्पतत्यद्भुतरूपमुच्चैः ॥ ३.११३.१० ॥
Ebenso springt jene runde, wunderbare Frucht, von der rechten Hand geschlagen, den Boden erreichend immer wieder hoch empor, in wunderbarer Gestalt.
3.113.11
तच्चाभिहत्वा परिवर्ततेऽसौ ।
वातेरितो वृक्ष इवावघूर्णम्।
तं प्रेक्षतः पुत्रमिवामराणां ।
प्रीतिः परा तात रतिश्च जाता ॥ ३.११३.११ ॥
Als er ihn traf, dreht er sich und taumelt wie ein vom Wind bewegter Baum; als ich ihn ansah, als wäre er ein Sohn der Unsterblichen, da erwuchs mir, Lieber, höchste Freude und Lust.
3.113.12
स मे समाश्लिष्य पुनः शरीरं ।
जटासु गृह्याभ्यवनाम्य वक्रम्।
वक्रेण वक्रं प्रणिधाय शब्दं ।
चकार तन्मेऽजनयत्प्रहर्षम् ॥ ३.११३.१२ ॥
Er umarmte meinen Körper wieder fest, ergriff meine verfilzten Locken und neigte sein Gesicht; Gesicht an Gesicht gelegt, gab er einen Laut von sich, und das erzeugte Freude in mir.
3.113.13
न चापि पाद्यं बहुमन्यतेऽसौ ।
फलानि चेमानि मया हृतानि।
एवंव्रतोस्मीति च मामवोच-
त्फलानि चान्यानि नवान्यदान्मे ॥ ३.११३.१३ ॥
Auch das Wasser zum Waschen der Füße achtet er nicht hoch; diese Früchte wurden von mir genommen. Mit den Worten: 'Ich bin einer von solchem Gelübde', sprach er zu mir und gab mir andere neue Früchte.
3.113.14
मयोपयुक्तानि फलानि यानि ।
नेमानि तुल्यानि रसेन तेषाम्।
न चापि तेषां त्वगियं यथैषां ।
साराणि नैषामिव सन्ति तेषाम् ॥ ३.११३.१४ ॥
Diese Früchte sind im Geschmack nicht gleich jenen, die ich verzehrt habe. Ihre Haut ist nicht wie diese, und ihre Säfte sind nicht wie jene.
3.113.15
तोयानि चैवातिरसानि मह्यं ।
प्रादात्म वै पातुमुदाररूपः।
पीत्वैव यान्यभ्यधिकः प्रहर्षो ।
ममाभवद्भूश्चलितेव चासीत् ॥ ३.११३.१५ ॥
Jener Edelgestaltige gab mir auch überaus wohlschmeckendes Wasser zu trinken; als ich es getrunken hatte, erwuchs in mir eine noch größere Freude, und die Erde schien zu beben.
3.113.16
इमानि चित्राणि च गन्धवन्ति ।
माल्यानि तस्योद्ग्रथितानि पट्टैः।
यानि प्रकीर्येह गतः स्वमेव ।
स आश्रमं तपसा द्योतमानः ॥ ३.११३.१६ ॥
Diese wunderbaren, duftenden Girlanden, mit Tüchern gewunden, die er hier verstreut hat, ist er in seine eigene Einsiedelei zurückgegangen, vom Askese-Glanz erstrahlend.
3.113.17
गतेन तेनास्मिकृतो विचेता ।
गात्रं च मे संपरिदह्यतीव।
इच्छामि तस्यान्तिकमाशु गन्तुं ।
तं चेह नित्यं परिवर्तमानम् ॥ ३.११३.१७ ॥
Da er gegangen ist, bin ich verwirrt; mein Körper scheint überall zu brennen. Ich möchte schnell zu seiner Gegenwart gehen, ihm, der hier stets umherging.
3.113.18
गच्छामि तस्यान्तिकमेव तात ।
का नाम सा ब्रह्मचर्या च तस्य।
इच्छाम्यहं चरितुं तेन सार्धं ।
यथा तपः स चरत्यार्यधर्मा ॥ ३.११३.१८ ॥
Vater, ich werde gewiss zu ihm gehen. Was ist denn seine Keuschheitsdisziplin? Ich möchte zusammen mit ihm Askese üben, so wie er, der dem edlen Pflichtgefühl Folgende, Askese übt.
3.113.19
चर्तुं तथेच्छा हृदये ममास्ति ।
दुनोति चित्तं यदि तं न पश्ये ॥ ३.११३.१९ ॥
So ist in meinem Herzen der Wunsch, Askese zu üben. Sehe ich ihn nicht, so schmerzt mein Geist.