Mahābhārata · Adhyāya 3.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.117.1
स वेदाध्ययने युक्तो जमदग्निर्महातपाः ।
तपस्तेपे ततो देवान्नियमाद्वशमानयत् ॥ ३.११७.१ ॥
Dem Studium der Veden ergeben, übte der große Asket Jamadagni Askese; dann brachte er durch Zucht die Götter unter seine Gewalt.
3.117.2
स प्रसेनजितं राजन्नधिगम्य नराधिपम् ।
रेणुकां वरयामास स च तस्मै ददौ नृपः ॥ ३.११७.२ ॥
O König, er trat vor Prasenajit, den Herrn der Menschen, und bat um Reṇukā zur Frau; der König gab sie ihm.
3.117.3
रेणुकां त्वथ संप्राप्य भार्यां भार्गवनन्दनः ।
आश्रमस्थस्तया सार्धं तपस्तेपेऽनुकूलया ॥ ३.११७.३ ॥
Nachdem er Reṇukā als Gattin erlangt hatte, übte der Sohn des Bhṛgu-Geschlechts, im Einsiedlerhaus wohnend, mit ihr, die ihm zugetan war, Askese.
3.117.4
तस्याः कुमाराश्चत्वारो जज्ञिरे रामपञ्चमाः ।
सर्वेषामजघन्यस्तु राम आसीञ्जघन्यजः ॥ ३.११७.४ ॥
Ihr wurden vier Söhne geboren, mit Rāma als dem fünften; von allen war Rāma der jüngste.
3.117.5
फलाहारेषु सर्वेषु गतेष्वथ सुतेषु वै ।
रेणुका स्नातुमगमत्कदाचिन्नियतव्रता ॥ ३.११७.५ ॥
Als alle Söhne zur Fruchtnahrung fortgegangen waren, ging Reṇukā, standhaft in ihren Gelübden, einmal baden.
3.117.6
सा तु चित्ररथं नाम मार्तिकावतकं नृपम् ।
ददर्श रेणुका राजन्नागच्छन्ती यदृच्छया ॥ ३.११७.६ ॥
O König, als Reṇukā zurückkam, sah sie zufällig den König namens Citraratha von Mārtikāvata.
3.117.7
क्रीडन्तं सलिले दृष्ट्वा सभार्यं पद्ममालिनम् ।
ऋद्धिमन्तं ततस्तस्य स्पृहयामास रेणुका ॥ ३.११७.७ ॥
Als sie ihn im Wasser mit seiner Gattin spielen sah, mit einer Lotusgirlande geschmückt und wohlhabend, begehrte Reṇukā ihn.
3.117.8
व्यभिचाराच्च तस्मात्सा क्लिन्नाम्भसि विचेतना ।
अन्तरिक्षान्निपतिता नर्मदायां महाह्रदे ॥ ३.११७.८ ॥
Wegen jenes ehebrecherischen Gedankens verlor sie im nassen Wasser das Bewusstsein und fiel vom Himmel in den großen Teich der Narmadā.
3.117.9
उतीर्य चापि सा यत्नाज्जगाम भरतर्षभ ।
प्रविवेशाश्रमं त्रस्ता तां वै भर्तान्वबुध्यत ॥ ३.११७.९ ॥
Mit Mühe herausgeklettert, o Stier der Bharatas, ging sie; verängstigt betrat sie die Einsiedelei, und ihr Gatte bemerkte sie.
3.117.10
स तां दृष्ट्वाच्युतांधैर्याद्ब्राह्म्या लक्ष्म्या विवर्जिताम् ।
श्रिक्शब्देन महातेजा गर्हयामास वीर्यवान् ॥ ३.११७.१० ॥
Als er sie ihrer Standhaftigkeit beraubt und des brahmanischen Glanzes entblößt sah, tadelte der Mächtige von großem Glanz sie mit dem Wort „Śrik“.
3.117.11
ततो ज्येष्ठो जामदग्न्यो रुमण्वान्नाम नामतः ।
आजगाम सुषेणश्च वसुर्विश्वावसुस्तथा ॥ ३.११७.११ ॥
Dann kam der älteste Sohn Jamadagnis namens Rumaṇvān, und ebenso Suṣeṇa, Vasu und Viśvāvasu.
3.117.12
तानानुपूर्व्याद्भगवान्वधे मातुरचोदयत् ।
न च ते जातसंमोहाः किंचिदूचुर्विचेतसः ॥ ३.११७.१२ ॥
Der Ehrwürdige forderte sie der Reihe nach auf, ihre Mutter zu töten; sie aber, verwirrt und ratlos, sagten nichts.
3.117.13
ततः शशाप तान्क्रोधात्ते शप्ताश्चैतनां जहुः ।
मृगपक्षिसधर्माणः क्षिप्रमासञ्जडोपमाः ॥ ३.११७.१३ ॥
Da verfluchte er sie im Zorn; verflucht verloren sie das Bewusstsein und wurden bald wie Hirsche und Vögel an Wesen, gleich leblosen Klumpen.
3.117.14
ततो रामोऽभ्ययात्पश्चादाश्रमं परवीरहा ।
तमुवाच महामन्युर्जमदग्निर्महातपाः ॥ ३.११७.१४ ॥
Dann kam Rāma, der Töter feindlicher Helden, später zur Einsiedelei; dort sprach Jamadagni, überaus zornig und von großer Askese, zu ihm.
3.117.15
जहीमां मातरं पापां मा च पुत्र व्यथां कृथाः ।
तत आदाय परशुं रामो मातु शिरोऽहरत् ॥ ३.११७.१५ ॥
„Sohn, töte diese sündige Mutter, und sei nicht betrübt.“ Dann nahm Rāma die Axt und schlug seiner Mutter den Kopf ab.
3.117.16
ततस्तस्य महाराज जमदग्नेर्महात्मनः ।
कोपोऽभ्यगच्छत्सहसा प्रसन्नश्चाब्रवीदिदम् ॥ ३.११७.१६ ॥
Da überkam, großer König, jenen großmütigen Jamadagni plötzlich der Zorn; doch erfreut sprach er diese Worte.
3.117.17
ममेदं वचनात्तात कृतं ते कर्म दुष्करम् ।
वृणीष्व कामान्धर्मज्ञ यावतो वाञ्छसे हृदा ॥ ३.११७.१७ ॥
„Auf mein Wort hin, lieber Sohn, hast du diese schwere Tat getan. Kenner des Dharma, wähle so viele Wünsche, wie dein Herz begehrt.“
3.117.18
स वव्रे मातुरुत्थानमस्मृतिं च वधस्य वै ।
पापेन तेन चास्पर्शं भ्रातॄणां प्रकृतिं तथा ॥ ३.११७.१८ ॥
Er wählte die Wiederbelebung seiner Mutter, das Vergessen des Mordes, die Unberührtheit von jener Sünde und den früheren Zustand seiner Brüder.
3.117.19
अप्रतिद्वन्द्वतां युद्धे दीर्घमायुश्च भारत ।
ददौ च सर्वान्कामांस्ताञ्जमदग्निर्महातपाः ॥ ३.११७.१९ ॥
O Bhārata, im Kampf verlieh er ihm unvergleichliche Unbesiegbarkeit und langes Leben, und Jamadagni, der große Asket, gewährte ihm alle seine Wünsche.
3.117.20
कदाचित्तु तथैवास्य विनिष्क्रान्ताः सुताः प्रभो ।
अथानूपपतिर्वीरः कार्तवीर्योऽभ्यवर्तत ॥ ३.११७.२० ॥
Einst, o Herr, waren auch seine Söhne ebenso hinausgegangen, und da kam Kārtavīrya, der Held, Herr von Anūpa, heran.
3.117.21
तमाश्रमपदं प्राप्तमृषिरर्ध्यात्समार्चयत् ।
स युद्धमदसंमत्तो नाभ्यनन्दत्तथाऽर्चनम् ॥ ३.११७.२१ ॥
Der Weise ehrte ihn gut, als er in die Einsiedelei kam, mit einer Ehrengabe; er aber, berauscht vom Stolz des Kampfes, billigte jene Verehrung nicht.
3.117.22
प्रमथ्य चाश्रमात्तस्माद्धोमधेनोस्ततोबलात् ।
जहार वत्सं क्रोशन्त्या बभञ्ज च महाद्रुमान् ॥ ३.११७.२२ ॥
Aus jener Einsiedelei riss er die Opferkuh mit Gewalt fort, nahm ihr Kalb weg, während sie schrie, und brach die großen Bäume ab.
3.117.23
आगताय च रामाय तदाचष्ट पिता स्वयम् ।
गां च रोरुदतीं दृष्ट्वा कोपो रामं समाविशत्।
स मन्युवशमापन्नः कार्तवीर्यमुपाद्रवत् ॥ ३.११७.२३ ॥
Sein Vater selbst erzählte Rāma bei dessen Rückkehr alles, was geschehen war; und als er die weinende Kuh sah, drang der Zorn in Rāma ein. Vom Zorn beherrscht stürzte er sich auf Kārtavīrya.
3.117.24
तस्याथ युधि विक्रम्य भार्गवः परवीरहा ।
चिच्छेद निशितैर्भल्लैर्बाहून्परिघसंनिभान् ॥ ३.११७.२४ ॥
Da griff der Bhārgava, der Bezwinger feindlicher Helden, im Kampf kühn an und schnitt ihm mit scharfen Bhalla-Pfeilen die Arme ab, die Eisenkeulen glichen.
3.117.25
सहस्रसंमितान्राजन्प्रगृह्य रुचिरं धनुः ।
अभिभूतः स रामेण संयुक्तः कालधर्मणा ॥ ३.११७.२५ ॥
O König, nachdem er seinen schönen Bogen mit tausend Pfeilen ergriffen hatte, wurde er von Rāma überwältigt und dem Gesetz der Zeit unterworfen.
3.117.26
अर्जुनस्याथ दायादा रामेण कृतमन्यवः ।
आश्रमस्थं विना रामं जमदग्निमुपाद्रवन् ॥ ३.११७.२६ ॥
Da überfielen die Nachkommen Arjunas, von Zorn gegen Rāma erfüllt, Jamadagni, der im Einsiedlerhaus weilte, unter Auslassung Rāmas.
3.117.27
ते तं जघ्नुर्महावीर्यमयुध्यन्तं तपस्विनम् ।
असकृद्रामरामेति विक्रोशन्तमनाथवत् ॥ ३.११७.२७ ॥
Sie erschlugen jenen Asketen von großer Tapferkeit, der nicht kämpfte, während er immer wieder »Rāma, Rāma« rief, wie einer ohne Beschützer.
3.117.28
कार्तवीर्यस्य पुत्रास्तु जमदग्निं युधिष्ठिर ।
घातयित्वा शरैर्जग्मुर्यथागतमरिंदमाः ॥ ३.११७.२८ ॥
Yudhiṣṭhira, die Söhne Kārtavīryas, nachdem sie Jamadagni mit Pfeilen erschlagen hatten, zogen wieder davon, wie sie gekommen waren, diese Bezwinger der Feinde.
3.117.29
अपक्रान्तेषु वै तेषु जमदग्नौ तथा गते ।
समित्पाणिरुपागच्छदाश्रमं भृगुनन्दनः ॥ ३.११७.२९ ॥
Als jene fortgegangen waren und Jamadagni so den Tod gefunden hatte, kam der Sohn Bhṛgus mit Brennholz in der Hand zum Einsiedlerhaus.
3.117.30
स दृष्ट्वा पितरं वीरस्तदा मृत्युवशं गतम् ।
अनर्हं तं तथाभूतं विललाप सुदुःखितः ॥ ३.११७.३० ॥
Jener Held, der seinen Vater nun in der Gewalt des Todes sah, einen, der eines solchen Zustandes so unwürdig war, klagte in tiefem Schmerz.