மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.117
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.117.1
स वेदाध्ययने युक्तो जमदग्निर्महातपाः ।
तपस्तेपे ततो देवान्नियमाद्वशमानयत् ॥ ३.११७.१ ॥
வேத அத்யயனத்தில் ஈடுபட்ட அந்த மகாதபஸ்வி ஜமதக்னி தவம் செய்தார்; பின்னர் நியமத்தால் தேவர்களையும் தம் வசப்படுத்தினார்.
3.117.2
स प्रसेनजितं राजन्नधिगम्य नराधिपम् ।
रेणुकां वरयामास स च तस्मै ददौ नृपः ॥ ३.११७.२ ॥
ஓ அரசே, அவர் மனிதர்களின் தலைவரான பிரசேனஜித்திடம் சென்று ரேணுகையை மணம் கேட்டார்; அரசரும் அவருக்குக் கொடுத்தார்.
3.117.3
रेणुकां त्वथ संप्राप्य भार्यां भार्गवनन्दनः ।
आश्रमस्थस्तया सार्धं तपस्तेपेऽनुकूलया ॥ ३.११७.३ ॥
ரேணுகையை மனைவியாகப் பெற்ற பிருகு குலத்து மைந்தர், ஆசிரமத்தில் வசித்து அவளுடன் இணக்கமான மனைவியோடு தவம் செய்தார்.
3.117.4
तस्याः कुमाराश्चत्वारो जज्ञिरे रामपञ्चमाः ।
सर्वेषामजघन्यस्तु राम आसीञ्जघन्यजः ॥ ३.११७.४ ॥
அவருக்கு நான்கு மகன்கள் பிறந்தனர்; ராமனுடன் சேர்த்து ஐந்தாமவனாக. அனைவரிலும் கடைசியானவன் ராமனே.
3.117.5
फलाहारेषु सर्वेषु गतेष्वथ सुतेषु वै ।
रेणुका स्नातुमगमत्कदाचिन्नियतव्रता ॥ ३.११७.५ ॥
பிள்ளைகள் அனைவரும் பழங்களை உண்ண வெளியே சென்றபோது, விரதத்தில் உறுதியான ரேணுகை ஒருமுறை நீராடச் சென்றாள்.
3.117.6
सा तु चित्ररथं नाम मार्तिकावतकं नृपम् ।
ददर्श रेणुका राजन्नागच्छन्ती यदृच्छया ॥ ३.११७.६ ॥
ஓ அரசே, வந்துகொண்டிருந்த ரேணுகை, தற்செயலாக மார்த்திகாவதத்தின் அரசனான சித்ரரதன் என்ற மன்னனைக் கண்டாள்.
3.117.7
क्रीडन्तं सलिले दृष्ट्वा सभार्यं पद्ममालिनम् ।
ऋद्धिमन्तं ततस्तस्य स्पृहयामास रेणुका ॥ ३.११७.७ ॥
நீரில் மனைவியுடன் விளையாடிக் கொண்டு, தாமரை மாலை அணிந்த, செல்வச் செழிப்பு மிக்க அவனைக் கண்டு ரேணுகா அவன்மேல் ஆசை கொண்டாள்.
3.117.8
व्यभिचाराच्च तस्मात्सा क्लिन्नाम्भसि विचेतना ।
अन्तरिक्षान्निपतिता नर्मदायां महाह्रदे ॥ ३.११७.८ ॥
அந்த விபசாரச் சிந்தனையால் அவள் ஈரநீரில் நினைவிழந்தாள்; வானிலிருந்து நர்மதையின் பெரிய குளத்தில் விழுந்தாள்.
3.117.9
उतीर्य चापि सा यत्नाज्जगाम भरतर्षभ ।
प्रविवेशाश्रमं त्रस्ता तां वै भर्तान्वबुध्यत ॥ ३.११७.९ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அவள் முயற்சியுடன் வெளியேறி பயந்தவளாய் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தாள்; அவளைக் கணவன் உணர்ந்தான்.
3.117.10
स तां दृष्ट्वाच्युतांधैर्याद्ब्राह्म्या लक्ष्म्या विवर्जिताम् ।
श्रिक्शब्देन महातेजा गर्हयामास वीर्यवान् ॥ ३.११७.१० ॥
அவள் உறுதியிழந்து பிராமண ஒளி இழந்திருப்பதைக் கண்ட அந்த மகா தேஜஸ்வி, வீரியமிக்கவன் 'ஷ்ரிக்' என்ற சொல்லால் அவளை நிந்தித்தான்.
3.117.11
ततो ज्येष्ठो जामदग्न्यो रुमण्वान्नाम नामतः ।
आजगाम सुषेणश्च वसुर्विश्वावसुस्तथा ॥ ३.११७.११ ॥
அப்போது மூத்த ஜாமதக்னியன் ருமண்வான் என்ற பெயரில் வந்தான்; சுஷேணனும், வசுவும், விஸ்வாவசுவும் வந்தனர்.
3.117.12
तानानुपूर्व्याद्भगवान्वधे मातुरचोदयत् ।
न च ते जातसंमोहाः किंचिदूचुर्विचेतसः ॥ ३.११७.१२ ॥
பகவான் அவர்களை வரிசையாக தங்கள் தாயைக் கொல்லும்படி தூண்டினார்; ஆனால் அவர்கள் மயக்கமடைந்து குழம்பி எதுவும் பேசவில்லை.
3.117.13
ततः शशाप तान्क्रोधात्ते शप्ताश्चैतनां जहुः ।
मृगपक्षिसधर्माणः क्षिप्रमासञ्जडोपमाः ॥ ३.११७.१३ ॥
அப்போது அவர் கோபத்தால் அவர்களைச் சபித்தார்; சபிக்கப்பட்டவர்கள் உணர்வை இழந்தனர். அவர்கள் விரைவில் மான்களும் பறவைகளும் போன்ற இயல்புடையவர்களாகி, ஜடப் பிண்டங்களைப் போல் ஆனார்கள்.
3.117.14
ततो रामोऽभ्ययात्पश्चादाश्रमं परवीरहा ।
तमुवाच महामन्युर्जमदग्निर्महातपाः ॥ ३.११७.१४ ॥
பின்னர் பகைவீரர்களை அழிக்கும் ராமர் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார். அங்கே பெரும் கோபம் கொண்ட, மிகுந்த தவம் செய்த ஜமதக்னி அவரிடம் கூறினார்.
3.117.15
जहीमां मातरं पापां मा च पुत्र व्यथां कृथाः ।
तत आदाय परशुं रामो मातु शिरोऽहरत् ॥ ३.११७.१५ ॥
"மகனே, இந்தப் பாவியான தாயைக் கொல்; துயரப்படாதே." பின்னர் ராமர் கோடரியை எடுத்து தாயின் தலையை வெட்டினார்.
3.117.16
ततस्तस्य महाराज जमदग्नेर्महात्मनः ।
कोपोऽभ्यगच्छत्सहसा प्रसन्नश्चाब्रवीदिदम् ॥ ३.११७.१६ ॥
மன்னா, அப்போது அந்த மகாத்மா ஜமதக்னிக்கு திடீரென கோபம் வந்தது; ஆனால் பின்னர் மகிழ்ந்து அவர் இவ்வாறு கூறினார்.
3.117.17
ममेदं वचनात्तात कृतं ते कर्म दुष्करम् ।
वृणीष्व कामान्धर्मज्ञ यावतो वाञ्छसे हृदा ॥ ३.११७.१७ ॥
"என் இந்த வார்த்தையால், அன்பு மகனே, நீ இந்தக் கடினமான செயலைச் செய்தாய். தர்மம் அறிந்தவனே, உன் மனதில் விரும்பும் அளவு வரங்களைக் கேள்."
3.117.18
स वव्रे मातुरुत्थानमस्मृतिं च वधस्य वै ।
पापेन तेन चास्पर्शं भ्रातॄणां प्रकृतिं तथा ॥ ३.११७.१८ ॥
அவர் தாயின் உயிர்த்தெழுதலையும், கொலையின் மறதியையும், அந்தப் பாவத்தால் தீண்டப்படாமையையும், சகோதரர்களின் முந்தைய நிலையையும் வேண்டினார்.
3.117.19
अप्रतिद्वन्द्वतां युद्धे दीर्घमायुश्च भारत ।
ददौ च सर्वान्कामांस्ताञ्जमदग्निर्महातपाः ॥ ३.११७.१९ ॥
பாரதனே, போரில் ஒப்பற்ற எதிரில்லாமையையும் நீண்ட ஆயுளையும் அவனுக்கு அளித்தார்; மகாதவம் செய்த ஜமதக்கனி அனைத்து விருப்பங்களையும் கொடுத்தார்.
3.117.20
कदाचित्तु तथैवास्य विनिष्क्रान्ताः सुताः प्रभो ।
अथानूपपतिर्वीरः कार्तवीर्योऽभ्यवर्तत ॥ ३.११७.२० ॥
பிரபுவே, ஒருமுறை அவருடைய மகன்கள் அதேபோல வெளியே சென்றிருந்தபோது, அனூபத்தின் அரசனான வீரன் கார்த்தவீர்யன் வந்தான்.
3.117.21
तमाश्रमपदं प्राप्तमृषिरर्ध्यात्समार्चयत् ।
स युद्धमदसंमत्तो नाभ्यनन्दत्तथाऽर्चनम् ॥ ३.११७.२१ ॥
ஆசிரமத்திற்கு வந்த அவனை முனிவர் அர்க்கியம் கொடுத்து நன்கு வழிபட்டார்; ஆனால் போர்ச் செருக்கால் மயங்கிய அவன் அந்த வழிபாட்டை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்கவில்லை.
3.117.22
प्रमथ्य चाश्रमात्तस्माद्धोमधेनोस्ततोबलात् ।
जहार वत्सं क्रोशन्त्या बभञ्ज च महाद्रुमान् ॥ ३.११७.२२ ॥
அந்த ஆசிரமத்திலிருந்து ஹோமத்துக்கான பசுவைப் பலவந்தமாக இழுத்துச் சென்று, கதறிய அதன் கன்றை எடுத்துச் சென்றான்; பெரிய மரங்களையும் முறித்தான்.
3.117.23
आगताय च रामाय तदाचष्ट पिता स्वयम् ।
गां च रोरुदतीं दृष्ट्वा कोपो रामं समाविशत्।
स मन्युवशमापन्नः कार्तवीर्यमुपाद्रवत् ॥ ३.११७.२३ ॥
திரும்பி வந்த ராமனிடம் தந்தை தானே நடந்ததைச் சொன்னார்; அழுது கொண்டிருந்த பசுவைக் கண்டதும் ராமனுள் சினம் புகுந்தது. அவன் சினத்தின் வசப்பட்டு கார்த்தவீர்யன் மீது பாய்ந்தான்.
3.117.24
तस्याथ युधि विक्रम्य भार्गवः परवीरहा ।
चिच्छेद निशितैर्भल्लैर्बाहून्परिघसंनिभान् ॥ ३.११७.२४ ॥
பின்னர் போரில் வீரத்துடன் தாக்கிய பார்கவன், எதிரி வீரர்களைக் கொல்பவன், கூரிய பல்லங்களால் அவனுடைய இரும்புத் தடிகள் போன்ற கைகளை வெட்டினான்.
3.117.25
सहस्रसंमितान्राजन्प्रगृह्य रुचिरं धनुः ।
अभिभूतः स रामेण संयुक्तः कालधर्मणा ॥ ३.११७.२५ ॥
அரசனே, ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளுடன் அழகிய வில்லை ஏந்திய அவன் ராமனால் வீழ்த்தப்பட்டு, காலத்தின் நியதியால் பிடிக்கப்பட்டான்.
3.117.26
अर्जुनस्याथ दायादा रामेण कृतमन्यवः ।
आश्रमस्थं विना रामं जमदग्निमुपाद्रवन् ॥ ३.११७.२६ ॥
பின்னர் அர்ஜுனனின் வாரிசுகள், ராமனால் கோபமுற்று, ராமனைத் தவிர ஆசிரமத்தில் இருந்த ஜமதக்னியைத் தாக்கினர்.
3.117.27
ते तं जघ्नुर्महावीर्यमयुध्यन्तं तपस्विनम् ।
असकृद्रामरामेति विक्रोशन्तमनाथवत् ॥ ३.११७.२७ ॥
அவர்கள் மாபெரும் வலிமையுள்ள, போரிடாத அந்தத் தவசியைக் கொன்றனர்; அவர் அனாதையைப் போல 'ராமா, ராமா' என்று திரும்பத் திரும்பக் கதறிக்கொண்டிருந்தார்.
3.117.28
कार्तवीर्यस्य पुत्रास्तु जमदग्निं युधिष्ठिर ।
घातयित्वा शरैर्जग्मुर्यथागतमरिंदमाः ॥ ३.११७.२८ ॥
யுதிஷ்டிரா, கார்த்தவீர்யனின் புதல்வர்கள் ஜமதக்னியை அம்புகளால் கொன்றுவிட்டு, வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றனர்; அவர்கள் எதிரிகளை அடக்குபவர்கள்.
3.117.29
अपक्रान्तेषु वै तेषु जमदग्नौ तथा गते ।
समित्पाणिरुपागच्छदाश्रमं भृगुनन्दनः ॥ ३.११७.२९ ॥
அவர்கள் சென்றுவிட்டு, ஜமதக்னியும் அவ்வாறு உயிர் நீத்தபின், பிருகுவின் மகன் கையில் விறகுடன் ஆசிரமத்திற்கு வந்தான்.
3.117.30
स दृष्ट्वा पितरं वीरस्तदा मृत्युवशं गतम् ।
अनर्हं तं तथाभूतं विललाप सुदुःखितः ॥ ३.११७.३० ॥
அந்த வீரன் தன் தந்தை மரணத்தின் பிடியில் சென்றிருப்பதைக் கண்டான்; அத்தகைய நிலைக்கு அவர் தகுதியற்றவர் என்று மிகவும் துயருற்று அவன் புலம்பினான்.