Mahābhārata · Adhyāya 3.119
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.119.1
गच्छन्स तीर्थानि महानुभावः ।
पुण्यानि रम्याणि ददर्श राजा।
सर्वाणि वैप्रैरुपशोभितानि ।
क्वचित्क्वचिद्भारत सागरम्य ॥ ३.११९.१ ॥
Der Herrscher von großer Macht, auf der Reise, sah die heiligen, lieblichen Furten, alle geschmückt mit Brahmanen; hier und dort, o Bhārata, lagen sie am Meer.
3.119.2
स वृत्तवांस्तेषु कृताभिषेकः ।
सहानुजः पार्थिवपुत्रपौत्रः।
समुद्रगां पुण्यतमां प्रशस्तां ।
जगाम पारिक्षित पाण्डुपुत्रः ॥ ३.११९.२ ॥
Nachdem er dort das rituelle Bad vollzogen hatte, zog der Sohn Pāṇḍus, Nachfahre Parikṣits, mit seinen jüngeren Brüdern, den Söhnen und Enkeln der Könige, zu der heiligsten und gepriesenen Meerfurt.
3.119.3
तत्रापि चाप्लुत्य महानुभाव ।
संतर्पयामास पितृडन्सुरांश्च।
द्विजातिमुख्येषु धनं विसृज्य ।
गोदावरीं सागरगामगच्छत् ॥ ३.११९.३ ॥
Auch dort badete er und stellte die Ahnen und Götter zufrieden; nachdem er den vornehmsten Zweimalgeborenen Reichtum geschenkt hatte, ging er zur Godāvarī, die zum Meer fließt.
3.119.4
ततो विपाप्मा द्रविडेषु राज-
न्समुद्रमासाद्य च लोकपुण्यम्।
अगस्त्यतीर्थं च महापवित्रं-
नारीतीर्थान्यथा वीरो ददर्श ॥ ३.११९.४ ॥
Dann sah jener sündenlose Held, o König, nachdem er in den Ländern der Draviḍas das Meer erreicht hatte, die Agastya-Furt, die die Welten reinigt, und die höchst heiligen Frauen-Furten.
3.119.5
तत्रार्जुनस्याग्र्यधनुर्धरस्य ।
निशम्य तत्कर्म परैरशक्यम्।
संपूज्यमानः परमर्षिसङ्घैः ।
परां मुदं पाणअडुसुतः स लेभे ॥ ३.११९.५ ॥
Dort hörte der Sohn Pāṇḍus von der Tat Arjunas, des besten Bogenschützen, einer Tat, die anderen unmöglich war, und da er von der Schar der großen Weisen geehrt wurde, empfand er höchste Freude.
3.119.6
स तेषु तीर्थेष्वभिषिक्तगात्रः ।
कृष्णासहायः सहितोऽनुजैश्च।
संपूजयन्विक्रममर्जुनस्य ।
रमे महीपालपतिः पृथिव्याम् ॥ ३.११९.६ ॥
Mit gesalbtem Leib an jenen heiligen Furten, begleitet von Kṛṣṇā und seinen jüngeren Brüdern, Arjunas Tapferkeit ehrend, erfreute sich der Herr der Könige der Erde.
3.119.7
ततः सहस्राणि गवां प्रदाय ।
तीर्थेषु तेष्वम्बुधरोत्तमस्य।
हृष्टः सह भ्रातृभिरर्जुनस्य ।
संकीर्तयामास गवां प्रदानम् ॥ ३.११९.७ ॥
Dann, an jenen heiligen Furten, an dem besten Ort des Meeres, hatte er Tausende Kühe gegeben und verkündete, erfreut, zusammen mit seinen Brüdern die Kuhspende Arjunas.
3.119.8
स तानि तीर्थानि च सागरस्य ।
पुण्यानि चान्यानि बहूनि राजन्।
क्रमेण गच्छन्परिपूर्णकामः ।
शूर्पारकं पुण्यतमं ददर्श ॥ ३.११९.८ ॥
O König, der die Furten und viele andere heilige Stätten des Ozeans der Reihe nach durchzog, mit erfüllten Wünschen, erblickte er Śūrpāraka, den heiligsten.
3.119.9
तत्रोदधेः कंचिदतीत्य देशं ।
ख्यातं पृथिव्यां वनमाससाद।
तप्तं सुरैरत्र तपः पुरस्ता-
दिष्टुं कतथा पुण्यपरैर्नरेन्द्रैः ॥ ३.११९.९ ॥
Dort gelangte er, nachdem er einen Teil des Ozeans überquert hatte, zu einem auf der Erde berühmten Wald, wo einst die Götter Askese übten und verdienstvolle Könige aus dem Wunsch zu opfern Askese übten.
3.119.10
स तत्र तामग्र्यधनुर्धरस्य ।
वेदीं ददर्शायतपीनबाहुः।
ऋचीकपुत्रस्य तपस्विसङ्घैः ।
समावृतां पुण्यकृदर्चनीयाम् ॥ ३.११९.१० ॥
Dort erblickte er den Altar des Sohnes von Ṛcīka, er, der langarmige und kräftige Erste der Bogenschützen, umgeben von Scharen von Asketen, verehrungswürdig für jene, die verdienstvolle Taten vollbringen.
3.119.11
ततो वसूनां वसुधाधिपः स ।
मरुद्गणानां च तथाश्विनोश्च।
वैवस्वतादित्यधनेश्वराणा-
मिन्द्रस्य विष्णोः सवितुर्विभोश्च ॥ ३.११९.११ ॥
Dann ehrte jener Herr der Erde die Vasus, die Schar der Maruts, die beiden Aśvins, Vaivasvata, die Ādityas und den Herrn des Reichtums sowie Indra, Viṣṇu, Savitṛ und den allmächtigen Herrn.
3.119.12
भगस्य चन्द्रस्य दिवाकरस्य ।
पतेरपां साध्यगणस्य चैव।
धातुः पितॄणां च तथा महात्मा ।
रुद्रस्य राजन्सगणस्य चैव ॥ ३.११९.१२ ॥
Bhagas, des Mondes, der Sonne Divākara, des Herrn der Wasser, der Schar der Sādhyas, Dhātṛs, der Ahnen und des großmütigen Rudra samt seiner Schar, o König.
3.119.13
सरस्वत्याः सिद्धगणस्य चैव ।
पूष्णश्च ये चाप्यमरास्तथाऽन्ये।
पुण्यानि चाप्यायतनानि तेषां ।
ददर्श राजा सुमनोहराणि ॥ ३.११९.१३ ॥
Der König sah die heiligen und überaus lieblichen Schreine der Sarasvatī, der Schar der Siddhas, Pūṣans und der übrigen Unsterblichen.
3.119.14
तेषूपवासान्विबुधानुपोष्य ।
दुत्त्वा च रत्नानि महान्ति राजा।
तीर्थेषु सर्वेषु परिप्लुताङ्गः ।
पुनः स शूर्पारकमाजगाम ॥ ३.११९.१४ ॥
Nachdem er dort für die Götter gefastet, große Juwelen gespendet und seinen ganzen Körper in allen heiligen Furten gebadet hatte, kehrte der König wieder nach Śūrpāraka zurück.
3.119.15
स तेन तीरेण तु सागरस्य ।
पुनः प्रयातः सह सोदरीयैः।
द्विजैः पृथिव्यां प्रथितं महद्भि-
स्तीर्थं प्रभासं समुपाजगाम ॥ ३.११९.१५ ॥
Wieder dem Ufer des Ozeans entlang mit seinen Brüdern ziehend, gelangte er zur großen heiligen Furt Prabhāsa, die auf Erden unter den Zweimalgeborenen berühmt ist.
3.119.16
तत्राभिषिक्तः पृथुलोहिताक्षः ।
सहानुजैर्देवगणान्पितॄंश्च।
संतर्पयामास तथैव कृष्णा ।
ते चापि विप्राः सह लोमशेन ॥ ३.११९.१६ ॥
Dort, gesalbt, der Breitäugig-Rotäugige, verrichtete zusammen mit seinen jüngeren Brüdern Spendenopfer für die Göttergescharen und die Ahnen; Kṛṣṇā tat ebenso. Auch jene Brahmanen waren mit Lomaśa dort.
3.119.17
कस द्वादशाहं जलवायुभक्षः ।
कुर्वन्क्षपाहःसु तदाऽभिषेकम्।
समन्ततोऽग्नीनुपदीपयित्वा ।
तेपे तपो धर्मभृतांवरिष्ठः ॥ ३.११९.१७ ॥
Zwölf Tage lang, sich nur von Wasser und Luft nährend, Waschungen bei Tag und Nacht vollziehend und Feuer ringsum entzündend, übte der Vorzüglichste unter den Trägern des Dharma Askese.
3.119.18
तमुग्रमास्थाय तपश्चरन्तं ।
शुश्राव रामश्च जनार्दनश्च।
तौ सर्ववृष्णिप्रवरौ ससैन्यौ ।
युधिष्ठिरं जग्मतुराजमीढम् ॥ ३.११९.१८ ॥
Rāma und Janārdana hörten von ihm, der jene harte Askese übte; die beiden Vorzüglichsten aller Vṛṣṇi zogen mit ihren Heeren zu König Yudhiṣṭhira vom Ajamīḍha-Geschlecht.
3.119.19
ते वृष्णयः पाण्डुसुतान्समीक्ष्य ।
भूमौ शयानान्मलदिग्धगात्रान्।
अनर्हतीं द्रौपदीं चापि दृष्ट्वा ।
सुदुःखिताश्चुक्रुशुरार्तनादान् ॥ ३.११९.१९ ॥
Jene Vṛṣṇi sahen die Söhne Pāṇḍus auf dem Boden liegen, die Leiber mit Schmutz beschmiert, und sahen auch Draupadī, die eines solchen Zustandes nicht würdig war; tief betrübt stießen sie klagende Wehrufe aus.
3.119.20
ततः स रामं च जनार्दनं च ।
कार्ष्णि च साम्बं च शिनेश्च पौत्रम्।
अन्यांश्च वृष्णीनुपगम्य पूजां ।
चक्रे यथाधर्ममहीनसत्वः ॥ ३.११९.२० ॥
Dann ging er zu Rāma, Janārdana, dem Sohn Kṛṣṇas (Pradyumna), Sāmba, dem Enkel Śinis, und den übrigen Vṛṣṇi, und erwies ihnen gemäß dem Dharma Ehre; seine Seelenkraft war ungeschwächt.
3.119.21
ते चापि सर्वान्प्रतिपूज्य पार्थां-
स्तैः सत्कृताः पाण्डुसुतैस्तथैव।
युधिष्ठिरं संपरिवार्य राज-
न्नुपाविशन्देवगणा यथेन्द्रम् ॥ ३.११९.२१ ॥
Auch sie ehrten alle Söhne der Pṛthā und wurden ebenso von den Söhnen Pāṇḍus geehrt; o König, sie setzten sich rings um Yudhiṣṭhira, wie die Scharen der Götter um Indra sitzen.
3.119.22
तेषां स सर्वं चरितं परेषां ।
वने च वासं परमप्रतीतः।
अस्त्रार्थमिन्द्रस्य गतं च पार्थं ।
कृष्णे शशंसामरराजसूनुम् ॥ ३.११९.२२ ॥
Hochzufrieden berichtete er Kṛṣṇa über ihr ganzes Verhalten und das der anderen, ihren Aufenthalt im Wald und über Pārtha, der um der Waffen willen zu Indra gegangen war, den Sohn des Götterkönigs.
3.119.23
श्रुत्वा तु ते तस्य वचः प्रतीता-
स्तांश्चापि दृष्ट्वा सुकृशनतीव।
नेत्रोद्भवं संमुमुचुर्महार्हा ।
दुःखार्तिजं वारि महानुभावाः ॥ ३.११९.२३ ॥
Als sie seine Worte hörten, freuten sie sich; und als sie die sehr abgemagerten sahen, vergossen jene hochverehrten, mächtigen Männer Tränen, geboren aus Kummer und Leid.