Mahābhārata · Adhyāya 3.133
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.133.1
धर्मात्मानं त्वाहुरेकं सर्वे राजन्महीक्षितः ।
स वै धर्मविरुद्धं त्वं कस्मात्कर्म चिकीर्षसि ॥ ३.१३३.१ ॥
O König, alle Herrscher der Erde nennen dich allein den Rechtschaffenen; warum willst du dann eine dem Dharma widersprechende Tat begehen?
3.133.2
विहितं भक्षणं राजन्पीड्यमानस्य मे क्षुधा ।
माहिंसीर्धर्मलोभेन धर्ममुत्सृज्य मा नशः ॥ ३.१३३.२ ॥
O König, für mich, von Hunger gequält, ist dies die vorgeschriebene Nahrung. Schade mir nicht aus Gier nach dem Dharma; gib den Dharma nicht auf und geh nicht zugrunde.
3.133.3
संत्रस्तरूपस्त्राणार्थी त्वत्तो भीतो महाद्विज ।
मत्सकाशमनुप्रप्तः प्राणगृध्नुरयं द्विजः ॥ ३.१३३.३ ॥
O großer Vogel, dieser Vogel, vor dir in Furcht, mit verängstigter Gestalt, Schutz suchend und an seinem Leben hängend, ist in meine Nähe gekommen.
3.133.4
एवमभ्यागतस्येह कपोतस्याभयार्थिनः ।
अप्रदाने परो धर्मः किं त्वं श्येनेह पश्यसि ॥ ३.१३३.४ ॥
Für eine Taube, die hierher gekommen ist und Sicherheit sucht, ist es der höhere Dharma, sie nicht preiszugeben. O Falke, was siehst du hier?
3.133.5
प्रस्पन्दमानः संभ्रान्तः कपोतः श्येन लक्ष्यते ।
मत्सकाशं जीवितार्थी तस्य त्यागो विगर्हितः ॥ ३.१३३.५ ॥
O Falke, die Taube, zitternd und aufgeregt, wird gesehen, wie sie in meine Nähe kommt und ihr Leben sucht; sie preiszugeben ist tadelnswert.
3.133.6
यो हि कश्चिद्द्विजान्हन्याद्गां वा लोकस्य मातरम् ।
शरणागतं च त्यजते तुल्यं तेषां हि पातकम् ॥ ३.१३३.६ ॥
Wer die zweimal Geborenen tötet oder die Kuh, die Mutter der Welt, oder den abweist, der um Zuflucht gekommen ist — ihre Sünde ist gleich.
3.133.7
आहारत्सर्वभूतानि संभवन्ति महीपते ।
आहारेण विवर्धन्ते तेन जीवन्ति जन्तवः ॥ ३.१३३.७ ॥
O Herr der Erde, alle Wesen entstehen aus der Nahrung; durch Nahrung wachsen sie, und durch sie leben die Geschöpfe.
3.133.8
शक्यते दुस्त्यजेऽप्यर्थे चिररात्राय जीवितुम् ।
न तु भोजनमुत्सृज्य शक्यं वर्तयितुं चिरम् ॥ ३.१३३.८ ॥
Man kann selbst das, was schwer aufzugeben ist, aufgeben und eine lange Nacht lang leben; doch wer die Nahrung aufgibt, kann sich nicht lange am Leben erhalten.
3.133.9
भक्ष्याद्विलोपितस्याद्य मम प्राणा विशांपते ।
विसृज्यकायमेष्यन्ति पन्थानमपुनर्भवम् ॥ ३.१३३.९ ॥
O Herr der Menschen, heute, der Nahrung beraubt, werden meine Lebensatem diesen Körper verlassen und den Pfad gehen, von dem es keine Wiedergeburt gibt.
3.133.10
प्रमृते मयि धर्मात्मन्पुत्रदारादि नङ्क्ष्यति ।
रक्षमाणः कपोतं त्वं बहून्प्राणान्न रक्षसि ॥ ३.१३३.१० ॥
O Gerechter, wenn ich sterbe, werden meine Söhne, meine Frau und die übrigen zugrunde gehen. Indem du die Taube schützt, schützt du nicht viele Leben.
3.133.11
बहून्यो बाधते धर्मो न स धर्मः कुवर्त्म तत् ।
अविरोधी तु यो धर्मः स धर्मः सत्यविक्रम ॥ ३.१३३.११ ॥
Die Pflicht, die vielen schadet, ist keine Pflicht, sondern ein falscher Weg. Die Pflicht aber, die keinem widerspricht, ist wahrhaft Pflicht, o Held der Wahrheit.
3.133.12
विरोधिषु महीपाल निश्चित्य गुरुलाघवम् ।
न बाधा विद्यते यत्र तं धर्मं समुपाचरेत् ॥ ३.१३३.१२ ॥
O Beschützer der Erde, nachdem man bei widerstreitenden Pflichten Gewicht und Leichtigkeit bestimmt hat, soll man jene Pflicht üben, in der kein Schaden liegt.
3.133.13
गुरुलाघवमाज्ञाय धर्माधर्मविनिश्चये ।
यतो भूयांस्ततो राजन्कुरु धर्मविनिश्चयम् ॥ ३.१३३.१३ ॥
Nachdem du Gewicht und Leichtigkeit bei der Entscheidung über Dharma und Adharma erkannt hast, o König, bestimme den Dharma nach dem, was schwerer wiegt.
3.133.14
बहुकल्याणसंयुक्तं भाषसे विहगोत्तम ।
सुपर्णः पक्षिराट् किं त्वं धर्मं ज्ञात्वाऽभिभाषसे ॥ ३.१३३.१४ ॥
Du sprichst Worte voller großer Güte, bester der Vögel. Bist du Suparṇa, der König der Vögel, dass du so sprichst, da du den Dharma kennst?
3.133.15
तथाहि धर्मसंयुक्तं बहुचित्रं च भाषसे ।
न तेऽस्त्यविदितं किंचिदिति त्वां लक्षयाम्यहम्।
शरणैषिपरित्यागं कथं साध्विति मन्यसे ॥ ३.१३३.१५ ॥
So sprichst du in der Tat Worte, die mit dem Dharma verbunden und sehr vielfältig sind; ich sehe, dass dir nichts unbekannt ist. Wie kannst du es für richtig halten, einen Schutzsuchenden zu verlassen?
3.133.16
आहारार्थं समारम्भस्तव चायं विहंगम ।
शक्यश्चाप्यन्यथा कर्तुमाहारोऽप्यधिकस्त्वया ॥ ३.१३३.१६ ॥
Dieses dein Streben, o Vogel, gilt der Nahrung. Es kann auch anders geschehen, und deine Nahrung könnte sogar reichlicher ausfallen.
3.133.17
गोवृषो वा वराहो वा मृगो वा महिषोपि वा ।
त्वदर्थमद्य क्रियतां यच्चान्यदिह काङ्क्षसि ॥ ३.१३३.१७ ॥
Ein Stier, oder ein Eber, oder ein Hirsch, oder auch ein Büffel — er soll heute für dich bereitet werden, und was du hier sonst noch begehrst.
3.133.18
न वराहं न चोक्षाणं न मृगान्विविधांस्तथा ।
भक्षयामि महाराज किं ममान्येन केचचित् ॥ ३.१३३.१८ ॥
Weder Eber noch Stiere, noch mancherlei Hirsche — großer König, diese esse ich nicht. Was soll mir etwas anderes?
3.133.19
यस्तु मे दैवविहितो भक्षः क्षत्रियपुङ्गव ।
तमुत्सृज महीपाल कपोतमिममेव मे ॥ ३.१३३.१९ ॥
O bester der Krieger, die Speise, die mir das Schicksal bestimmt hat, o Beschützer der Erde, ist eben diese Taube; lass sie mir zurück.
3.133.20
श्येनाः कपोतान्स्वादन्ति श्रुतिरेषा सनातनी ।
मा राजन्सारमज्ञात्वा कदलीस्कन्धमासज ॥ ३.१३३.२० ॥
Falken fressen Tauben; dies ist die ewige Überlieferung. O König, klammere dich nicht an den Bananenstamm, ohne sein Wesen zu kennen.
3.133.21
राष्ट्रं शिवीनामृद्धं वै शाधि पक्षिभिरर्चितः ।
कृत्स्नमेतन्मया दत्तं राजवद्विहगोत्तम ॥ ३.१३३.२१ ॥
Regiere das blühende Reich der Śibis, du von den Vögeln Geehrter. O bester der Vögel, dies alles habe ich dir gegeben, wie ein König es täte.
3.133.22
यं वा कामयसे कामं श्येन सर्वं ददानि ते ।
विनेमं पक्षिणं श्यन शरणार्थिनमागतम् ॥ ३.१३३.२२ ॥
O Falke, was immer du begehrst, ich werde dir alles geben; aber lass diesen Vogel frei, der um Zuflucht gekommen ist.
3.133.23
येनेमं स्थापयेथास्त्वं कर्मणा पक्षिसत्तम ।
तदाचक्ष्व करिष्यामि न हि दास्ये कपोतकम् ॥ ३.१३३.२३ ॥
O bester der Vögel, sag mir, durch welche Tat du ihn wiederherstellen würdest; ich werde das tun, aber die Taube gebe ich nicht her.
3.133.24
उशीनर कपोते ते यदि स्नेहो नराधिप ।
आत्मनो मांसमुत्कृत्य कपोततुलया धृतम् ॥ ३.१३३.२४ ॥
O Uśīnara, wenn du Zuneigung zur Taube hast, o Herr der Menschen, schneide Fleisch aus deinem eigenen Körper und lege es gegen das Gewicht der Taube.
3.133.25
यदा समं कपोतेन तव मांसं नृपोत्तम ।
त्वया प्रदेयं तन्मह्यं सा मे तुष्टिर्भविष्यति ॥ ३.१३३.२५ ॥
Wenn dein Fleisch, o Bester der Könige, dem der Taube gleich ist, musst du es mir geben; dann wird mein Verlangen gestillt sein.
3.133.26
अनुग्रहमिमं मन्ये श्येन यन्माभियाचसे ।
तस्मात्तेऽद्य प्रदास्यामि स्वमांसं तुलया धृतम् ॥ ३.१३३.२६ ॥
Ich betrachte diese Gunst, die du von mir erbittest, o Falke; darum werde ich dir heute mein eigenes Fleisch geben, auf die Waage gelegt.
3.133.27
अथोत्कृत्य स्वमांसं तु राजा परमधर्मवित् ।
तुलयामास कौन्तेय कपोतेन समं विभो ॥ ३.१३३.२७ ॥
Da schnitt der König, der das höchste Dharma kannte, sein eigenes Fleisch ab und wog es gegen die Taube auf, o Sohn der Kuntī, o Mächtiger.
3.133.28
ध्रियमाणः कपोतस्तु मांसेनात्यतिरिच्यते ।
पुनश्चोत्कृत्यमांसानि राजा प्रादादुशीनरः ॥ ३.१३३.२८ ॥
Doch als die Taube auf die Waage gelegt wurde, wog sie schwerer als das Fleisch; da schnitt König Uśīnara wieder von seinem Fleisch ab und gab es.
3.133.29
न विद्यते यदा मांसं कपोतेन समं धृतम् ।
तत उत्कृत्तमांसोऽसावारुरोह स्वयं तुलाम् ॥ ३.१३३.२९ ॥
Als auf der Waage kein Fleisch gefunden wurde, das der Taube gleichkam, stieg der König, dem das Fleisch abgeschnitten war, selbst auf die Waage.
3.133.30
इन्द्रोऽहमस्मि धर्मज्ञ कपोतो हव्यवाडयम् ।
जिज्ञासमानौ धर्म त्वां यज्ञवाटमुपागतौ ॥ ३.१३३.३० ॥
Ich bin Indra, o Kenner des Dharma, und diese Taube ist Agni, der Träger der Opfergaben; aus dem Wunsch, das Dharma zu erkennen, sind wir beide zu deinem Opferplatz gekommen.
3.133.31
यत्ते मांसानि गात्रेभ्य उक्तृत्तानि विशांपते ।
एषा ते शाश्वती कीर्तिर्लोकानभिभविष्यति ॥ ३.१३३.३१ ॥
Das Fleisch, das von deinen Gliedern abgeschnitten wurde, o Herr der Menschen, ist dein ewiger Ruhm; er wird die Welten überwinden.
3.133.32
यावल्लोके मनुष्यास्त्वां कथयिष्यन्ति पार्थिव ।
तावत्कीर्तिश्च लोकाश्च स्थास्यन्ति तव शाश्वताः ॥ ३.१३३.३२ ॥
O König, solange die Menschen in der Welt von dir sprechen, so lange werden dein Ruhm und deine Welten ewig bestehen.
3.133.33
इत्युक्त्वा भूमिपतये तस्मै दत्त्वा यथेप्सितम् ।
प्रशस्य जग्मतू राजन्निन्द्राग्री तुष्टमानसौ ॥ ३.१३३.३३ ॥
Nachdem sie dies gesagt, dem Herrn der Erde gewährt hatten, was er wünschte, und ihn gepriesen hatten, o König, zogen Indra und Agni mit zufriedenem Sinn davon.
3.133.34
उशीनरोऽपिधर्मात्मा धर्मेणावृत्यरोदसी ।
विभ्राजमानो वपुषाऽप्यारुरोह त्रिविष्टपम् ॥ ३.१३३.३४ ॥
Auch Uśīnara, der rechtschaffene, bedeckte Himmel und Erde mit seinem Dharma, leuchtete sogar in seinem Leib und stieg zu Triviṣṭapa empor.
3.133.35
तदेतत्सदनं राजन्राज्ञस्तस्य महात्मनः ।
पश्यस्वैतन्मया सार्धं पुण्यं पापप्रमोचनम् ॥ ३.१३३.३५ ॥
Dies, o König, ist die Wohnstätte jenes großherzigen Königs. Betrachte sie mit mir: Sie ist heilig, befreit von Sünde.
3.133.36
तत्र वै सततं देवा मुनयश्च सनातनाः ।
दृश्यन्ते ब्राह्मणै राजन्पुण्यवद्भिर्महात्मभिः ॥ ३.१३३.३६ ॥
Dort, o König, werden die Götter und die ewigen Weisen beständig gesehen, von den heiligen, großherzigen Brahmanen.