மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.134
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.134.1
यः कथ्यते मन्त्रविदग्र्यबुद्धि-
रौद्दालकिः श्वेतकेतुः पृथिव्याम्।
तस्याश्रमं पश्यत पाण्डवेया ।
सदाफलैरुपपन्नं महीजैः ॥ ३.१३४.१ ॥
மந்திரம் அறிந்தோருள் சிறந்த அறிவுடையவரான உத்தாலகரின் மகன் சுவேதகேது பூமியில் புகழ்பெற்றவர். பாண்டவர்களே, எப்போதும் கனி தரும் மரங்கள் நிறைந்த அவரது ஆசிரமத்தைப் பாருங்கள்.
3.134.2
साक्षादत्र श्वेतकेतुर्ददर्श ।
सरस्वतीं मानुषदेहरूपाम्।
वेत्स्यामि वाणीमिति संप्रवृत्तां ।
सरस्वतीं श्वेतकेतुर्बभाषे ॥ ३.१३४.२ ॥
இங்கே சுவேதகேது நேரில் மனித உடல் வடிவிலான சரஸ்வதியைக் கண்டார். "வாக்கை நான் அறிவேன்" என்று எண்ணி முன்வந்த சரஸ்வதியிடம் சுவேதகேது பேசினார்.
3.134.3
अस्मिन्युगे ब्रह्मकृतां वरिष्ठा-
वास्तां मुनी मातुलभागिनेयौ।
अष्टावक्रश्चैव कहोलसूनु-
रौद्दालकिः श्वेतकेतुः पृथिव्याम् ॥ ३.१३४.३ ॥
இந்த யுகத்தில் பிரம்மஞானத்தில் சிறந்த இரு முனிவர்கள் இருந்தனர் — மாமனும் மருமகனும். கஹோலரின் மகன் அஷ்டாவக்ரரும், உத்தாலகரின் மகன் சுவேதகேதுவும், பூமியில் அறியப்பட்டவர்கள்.
3.134.4
विदेहराजस् समीपतस्तौ ।
घीरावुभौ मातुलभागिनेयौ।
प्रविश्य यज्ञायतनं विवादे ।
वन्दिं निजग्राहतुरप्रमेयौ ॥ ३.१३४.४ ॥
விதேக அரசரின் அருகில் அந்த இருவரும் — உறுதியான மாமனும் மருமகனும் — யாகசாலைக்குள் நுழைந்து விவாதத்தில் வந்திக்கை வென்று பிடித்தனர். அவர்கள் இருவரும் அளவிட முடியாதவர்கள்.
3.134.5
वादे भङ्क्त्वा मज्जयामास नद्याम् ॥ ३.१३४.५ ॥
விவாதத்தில் அவனைத் தோற்கடித்து, ஆற்றில் மூழ்கடித்தார்.
3.134.6
कथंप्रभावः स बभूव विप्र-
स्तथाभूतं यो निजग्राह वन्दिम्।
किंचाधिकृत्याथ तयोर्विवादो ।
विदेहराजस् समीप आसीत् ॥ ३.१३४.६ ॥
அத்தகைய வந்திக்கை பிடித்த அந்த பிராமணர் எத்தகைய ஆற்றல் படைத்தவராக இருந்தார்? அவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான விவாதம் எதைப்பற்றியது, அது விதேக அரசரின் அருகில் நடந்ததே?
3.134.7
अष्टावक्रः केन चासौ बभूव ।
तत्सर्वं मे लोमश शंस तत्त्वम् ॥ ३.१३४.७ ॥
அஷ்டாவக்கிரர் எதனால் அப்படி ஆனார்? லோமசரே, அதனை முழுவதும் உண்மையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
3.134.8
उद्दालकस्य नियतः शिष्य एको ।
नाम्ना कहोळेति बभूव राजन्।
शुश्रूषुराचार्यवशानुवर्ती ।
दीर्घ कालं सोऽध्ययनं चकार ॥ ३.१३४.८ ॥
அரசே, உத்தாலகருக்கு கஹோடன் என்ற பெயருடைய ஒரு கட்டுப்பாடுள்ள சீடன் இருந்தான். அவன் குருவுக்குப் பணிவிடை செய்பவனும் அவரது கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிபவனுமாக நீண்ட காலம் கல்வி கற்றான்.
3.134.9
तं वै विप्राः पर्यभवंस्तु शिखा-
स्तं च ज्ञात्वा विप्रकारं गुरुः सः।
तस्मै प्रादात्सद्य एव श्रुतं च ।
भार्यां च वै दुहितरं स्वां सुजाताम् ॥ ३.१३४.९ ॥
பிராமணர்கள் அவனை இகழ்ந்தனர். ஆனால் அவனுக்கு நேர்ந்த அவமதிப்பை அறிந்த குரு, உடனே அவனுக்குத் தான் கற்ற அனைத்தையும் அளித்தார்; தம் அழகிய மகளான சுஜாதையையும் அவனுக்கு மனைவியாகக் கொடுத்தார்.
3.134.10
तस्यां गर्भः समभवदग्निकल्पः ।
सोऽधीयानं पितरमथाभ्युवाच।
सर्वां रात्रिमध्ययनं करोषि ।
नेदं पितः सम्यगिवोपवर्तते ॥ ३.१३४.१० ॥
அவளுடைய கருவில் நெருப்பைப் போன்ற ஒருவன் உருவானான். கல்வி கற்றுக்கொண்டிருந்த தந்தையிடம் அவன் கூறினான்: "தந்தையே, நீங்கள் இரவு முழுவதும் கற்கிறீர்கள்; இது சரியாக நடப்பதுபோல் தெரியவில்லை."
3.134.11
उपालब्धः शिष्यमध्ये महर्षिः ।
स तं कोपादुदरस्थं शशाप।
यस्माद्वक्रं वर्तमानो ब्रवीषि ।
तस्माद्वक्रो भवितास्यष्टधैव ॥ ३.१३४.११ ॥
சீடர்களுக்கு முன்னால் தாம் அவமதிக்கப்பட்டதால் கோபமுற்ற அந்த மகரிஷி, வயிற்றில் இருந்த அவனை சபித்தார்: "வயிற்றில் இருந்தபடியே நீ கோணலாகப் பேசுவதால், நீ எட்டு இடங்களில் கோணலாகப் பிறப்பாய்."
3.134.12
स वै तथा वक्र एवाभ्यजाय-
दष्टावक्रः प्रथितो मानवेषु।
अस्यासीद्वै मातुलः श्वेतकेतुः ।
स तेन तुल्यो वयसा बभूव ॥ ३.१३४.१२ ॥
அவர் அவ்வாறு வளைந்தவராகவே பிறந்தார்; மனிதர்களிடையே அஷ்டாவக்ரர் என்று புகழ் பெற்றார். அவருடைய மாமன் சுவேதகேது; அவர் வயதில் அவருக்குச் சமமானவராக இருந்தார்.
3.134.13
संपीड्यमाना तु तदा सुजाता ।
विवर्धमानेन सुतेन कुक्षौ।
उवाच भर्तारमिदं रहोगता ।
प्रसाद्य हीना वसुना धनार्थिनी ॥ ३.१३४.१३ ॥
அப்போது கருப்பையில் வளர்ந்து வரும் மகனால் துன்புற்ற சுஜாதா, தனியாகச் சென்று தன் கணவனிடம் இதைச் சொன்னாள்; செல்வமின்றி இருந்த அவள் பொருள் வேண்டியவளாய் அவனை மகிழ்வித்தாள்.
3.134.14
कथं करिष्याम्यधुना महर्षे ।
मासश्चायं दशमो वर्तते मे।
नैवास्ति मे वसु किंचित्प्रदाता ।
येंनाहमेतामापदं निस्तरेयम् ॥ ३.१३४.१४ ॥
மகரிஷியே, இப்போது நான் என்ன செய்வேன்? இது என் பத்தாம் மாதம் நடக்கிறது. என்னிடம் கொடுக்க எந்தச் செல்வமும் இல்லை; அதனால் இந்த இடரிலிருந்து நான் கடக்க முடியும்?
3.134.15
उक्तस्त्वेवं भार्यया वै कहोळो ।
वित्तस्यार्थे जनकमथाभ्यगच्छत्।
स वै तदा वादविदा निगृह्य ।
निमज्जितो वन्दिनेहाप्सु विप्रः ॥ ३.१३४.१५ ॥
மனைவி இவ்வாறு சொன்னதும், கஹோடர் செல்வத்திற்காகத் தன் தந்தையிடம் சென்றார். அப்போது வாதத்தில் வல்லவனான வந்தி அவரைப் பிடித்து இங்கு நீரில் மூழ்கடித்தான்.
3.134.16
उद्दालकस्तं तु तदा निशम्य ।
सूतेन वादेऽप्सु निमज्जितं तथा।
उवाच तां तत्रततः सुजात-
मष्टवक्रे गूहितव्योऽयमर्थः ॥ ३.१३४.१६ ॥
உத்தாலகர் அப்போது வாதத்தில் நீரில் மூழ்கடிக்கப்பட்டவரைப் பற்றி சூதரிடமிருந்து கேட்டு, அங்கே சுஜாதாவிடம் இவ்வாறு சொன்னார்: அஷ்டாவக்ரரைப் பற்றிய இந்த விஷயம் இரகசியமாக வைக்கப்பட வேண்டும்.
3.134.17
ररक्ष सा चापि तमस् मन्त्रं ।
जातोऽप्यसौ नैव शुश्राव विप्रः।
उद्दालकं पितरं सोऽभिमेने ।
तथाऽष्टावक्रो भ्रातरं श्वेतकेतुम् ॥ ३.१३४.१७ ॥
அவளும் அந்த மந்திரத்தைக் காத்தாள். பிறந்தும் அந்த அந்தணன் அதைக் கேட்கவில்லை; அவன் உத்தாலகனைத் தந்தையாகக் கருதினான், அஷ்டாவக்கிரனும் சுவேதகேதுவைச் சகோதரனாகக் கருதினான்.
3.134.18
ततो वर्षे द्वादशे श्वेतकेतु-
रष्टावक्रं पितुरङ्के निषण्णम्।
अपाकर्षद्गृह्यपाणौ रुदन्तं ।
नायं तवाङ्कः पितुरित्युक्तवांश्च ॥ ३.१३४.१८ ॥
பின்னர் பன்னிரண்டாம் ஆண்டில், தந்தையின் மடியில் அமர்ந்திருந்த அஷ்டாவக்கிரனை சுவேதகேது கையைப் பிடித்து இழுத்தான்; அழுதுகொண்டிருந்தவனிடம், "இது உன் தந்தையின் மடி அல்ல" என்று சொன்னான்.
3.134.19
यत्तेनोकतं दुरुक्तं तत्तदानीं ।
हृदि स्थितं तस्य सुदुःखमासीत्।
गृहं गत्वा मातरं सोऽथ विग्रः ।
पप्रच्छेदं क्व नु तातो ममेति ॥ ३.१३४.१९ ॥
அவன் சொன்ன கடுஞ்சொல் அப்போது அவன் இதயத்தில் பதிந்தது; அவனுக்கு மிகுந்த துயரம் உண்டானது. வீட்டிற்குச் சென்று அந்த அந்தணன் தாயிடம், "என் தந்தை எங்கே?" என்று கேட்டான்.
3.134.20
ततः सुजाता परमार्तरूपा ।
शापाद्भीता तत्त्वमस्याचचक्षे।
तद्वै तत्त्वंसर्वमाज्ञाय रात्रा-
वित्यब्रवीच्छ्वेतकेतुं स विप्रः ॥ ३.१३४.२० ॥
பின்னர் மிகுந்த துயருற்ற தோற்றமுடைய சுஜாதா, சாபத்துக்கு அஞ்சி அவனிடம் உண்மையைச் சொன்னாள். அந்த அந்தணன் அனைத்து உண்மையையும் அறிந்து இரவில் சுவேதகேதுவிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
3.134.21
गच्छाव यज्ञं जनकस्य राज्ञो ।
बह्वाश्चर्यः श्रूयते तस्य यज्ञः।
श्रोष्यावोऽत्र ब्राह्मणानां विवाद-
मन्नं चाग्र्यं तत्रभोक्ष्यावहे च ॥ ३.१३४.२१ ॥
ஜனக மன்னனின் யாகத்திற்குச் செல்வோம். அவனுடைய யாகம் மிகவும் அற்புதமானது என்று கேள்விப்படுகிறோம். அங்கே பிராமணர்களின் விவாதத்தைக் கேட்போம்; அங்கே சிறந்த உணவையும் உண்போம்.
3.134.22
विचक्षणत्वं च भविष्यते नौ ।
शिवश्च सौम्यश्च हि ब्रह्मघोषः ॥ ३.१३४.२२ ॥
நமக்கு நுண்ணறிவும் உண்டாகும். மங்கலமும் அமைதியும் நிறைந்த வேத முழக்கமும் உண்டாகும்.
3.134.23
तौ जग्मतुर्मातुलभागिनेयौ ।
यज्ञं समृद्धं जमकस्य राज्ञः।
अष्टावक्रः पथि राज्ञा समेत्य ।
प्रोत्सार्यमाणो वाक्यमिदं जगाद ॥ ३.१३४.२३ ॥
அந்த மாமனும் மருமகனும் ஜனக மன்னனின் செழிப்பான யாகத்திற்குச் சென்றனர். வழியில் அரசனைச் சந்தித்தபோது, ஒதுக்கித் தள்ளப்பட்ட அஷ்டாவக்ரன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.