Mahābhārata · Adhyāya 3.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.147.1
धर्मज्ञो बलवाञ्शूरः सद्यो राक्षसपुङ्गवः ।
भक्तोऽस्मानौरसः पुत्रो नेतुमर्हति मातरम् ॥ ३.१४७.१ ॥
Der Kenner des Dharma, mächtig und heldenhaft, der beste der Rākṣasa, unser Ergebener und unser eigener Sohn, ist sogleich imstande, die Mutter fortzuführen.
3.147.2
तव भीम सुतेनाहं नीतो भीमपराक्रम ।
अक्षतः सह पाञ्चाल्या गच्छेयं गन्धमादनम् ॥ ३.१४७.२ ॥
O Bhīma von schrecklicher Tapferkeit, von deinem Sohn getragen, möge ich unversehrt mit Pāñcālī nach Gandhamādana gehen.
3.147.3
भ्रातुर्वचनमाज्ञाय भीमसेनो घटोत्कचम् ।
चिन्तयामास बलवान्महाबलपराक्रमम् ॥ ३.१४७.३ ॥
Als er das Wort seines Bruders verstanden hatte, dachte der mächtige Bhīmasena an Ghaṭotkaca, von großer Kraft und Tapferkeit.
3.147.4
घटोत्कचश्च धर्मात्मा स्मृतमात्रः पितुस्तदा ।
कृताञ्जलिरुषातिष्ठदभिवाद्याथ पाण्डवान्।
ब्राह्मणांश्च महाबाहुः स च तैरमिनन्दितः ॥ ३.१४७.४ ॥
Und Ghaṭotkaca, rechtschaffen in der Seele, stand, sobald der Vater sich seiner erinnerte, mit gefalteten Händen da; er verneigte sich vor den Pāṇḍava und den Brahmanen, und der Starkarmige wurde von ihnen begrüßt.
3.147.5
उवाच भीमसेनं स पितरं सत्यविक्रमः ॥ ३.१४७.५ ॥
Er, von wahrer Tapferkeit, sprach zu seinem Vater Bhīmasena.
3.147.6
स्मृतोऽस्मि भवता शीघ्रं शुश्रूषुरहमागतः ।
आज्ञापय महाबाहो सर्वं कर्ताऽस्म्यसंशयम् ॥ ३.१४७.६ ॥
Du hast mich in Erinnerung gerufen, und ich bin eilends gekommen, begierig zu dienen. Befiehl, o Starkarmiger; ich werde alles ohne Zweifel tun.
3.147.7
तच्छ्रुत्वा भीमसेनस्तु राक्षसं परिषस्वजे ।
चिन्ताया समनप्राप्तमित्युवाच वृकोदरः ॥ ३.१४७.७ ॥
Als Bhīmasena dies hörte, umarmte er den Rākṣasa; von Sorge übermannt, sprach Vṛkodara so.
3.147.8
हैडिम्बेय परिश्रान्ता तव माताऽपराजिता ।
त्वं कच कामगमस्तात बलवान्वह तां खग ॥ ३.१४७.८ ॥
O Sohn der Hiḍimbā, deine Mutter, die Unbesiegte, ist erschöpft. Lieber Sohn, du kannst gehen, wohin du willst, und bist stark; o Himmelsgänger, trage sie.
3.147.9
स्कन्धमारोप्य भद्रं ते मध्येऽस्माकं विहायसा ।
गच्छ नीचिकया गत्या यथा चैनां न पीडयेः ॥ ३.१४७.९ ॥
Setze sie auf deine Schulter, möge dir Glück beschieden sein, und fliege durch die Luft in unserer Mitte; geh mit sanftem Schritt, damit du ihr nicht wehtust.
3.147.10
धर्मराजं च धौम्यं च कृष्णां च यमजौ तथा ।
एकोप्यहमलं वोढुं किमुताद्य सहायवान् ॥ ३.१४७.१० ॥
Schon allein vermag ich König Dharma, Dhaumya, Kṛṣṇā und die Zwillinge zu tragen; wie viel mehr heute mit Helfern!
3.147.11
अन्ये च शतशः शूरा विहङ्गाः कामरूपिणः ।
सर्वान्वो ब्राह्मणैः सार्धं वक्ष्यन्ति सहिताऽनघ।
मन्दंमन्दं गमिष्यामि वहन्द्रुपदनन्दिनीम् ॥ ३.१४७.११ ॥
Hunderte andere Helden, vogelgleiche Wesen mit wandelbarer Gestalt, werden zusammen mit den Brāhmaṇas euch alle tragen, o Makelloser; langsam, langsam werde ich gehen und Draupadī, die Tochter des Drupada, tragen.
3.147.12
एवमुक्त्वा ततः कृष्णामुवाह स घटोत्कचः ।
पाण्डूनां मध्यगो वीरः पाण्डवानपि चापरे ॥ ३.१४७.१२ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, trug Ghaṭotkaca Kṛṣṇā; jener Held, der sich mitten unter den Pāṇḍavas bewegte, und andere trugen ebenfalls die Pāṇḍavas.
3.147.13
लोमशः सिद्धमार्गेण जगामानुपमद्युतिः ।
स्वेनैव स प्रभावेण द्वीतीय इव भास्करः ॥ ३.१४७.१३ ॥
Lomaśa, von unvergleichlicher Glanz, zog den Weg der Vollendeten; aus eigener Kraft leuchtete er wie eine zweite Sonne.
3.147.14
ब्राह्मणांश्चापि तान्सर्वान्समुपादाय राक्षसाः ।
नियोगाद्राक्षसेनद्रस्य जग्मुर्भीमपराक्रमाः ॥ ३.१४७.१४ ॥
Auch alle diese Brahmanen aufhebend, zogen die Rākṣasas von schrecklicher Kraft auf Befehl des Herrn der Rākṣasas davon.
3.147.15
एवं सुरमणीयानि वनान्युपवनानि च ।
आलोकयन्तस्ते जग्मुर्विशालां बदरीमनु ॥ ३.१४७.१५ ॥
So, die Wälder und Haine betrachtend, die so lieblich waren wie die Gärten der Götter, zogen sie weiter gen Viśālā Badarī.
3.147.16
ते त्वाशुगतिभिर्वीरा राक्षसैस्तैर्महाजवैः ।
उह्यमाना ययुः शीघ्रं महदध्वानमल्पवत् ॥ ३.१४७.१६ ॥
Von jenen Rākṣasas von gewaltiger Schnelligkeit getragen, eilten die Helden dahin, als wäre der weite Weg kurz.
3.147.17
देशान्म्लेच्छजनाकीर्णान्नानारत्नाकरायुतान् ।
ददृशुर्गिरिपादांश्च नानाधातुसमाचितान् ॥ ३.१४७.१७ ॥
Sie sahen Länder, dicht bevölkert von barbarischen Völkern und reich an vielen Edelsteinminen, und die Vorberge der Gebirge, erfüllt von mancherlei Metallen.
3.147.18
विद्याघरमाकीर्णआन्युतान्वानरकिन्नरैः ।
तथा किंपुरुषैश्चैव गन्धर्वैश्चसमन्ततः ॥ ३.१४७.१८ ॥
Sie sahen Orte, ringsum dicht bevölkert von Vidyādharas, Affen, Kinnaras, Kiṃpuruṣas und Gandharvas.
3.147.19
मयूरैश्चभरैश्चैव हरिणै रुरुभिस्तथा ।
वराहैर्गवयैश्चैव महिषैश्च समावृतान् ॥ ३.१४७.१९ ॥
Ringsum bedeckt von Pfauen, Bhairas, Hirschen, Rurus, Wildschweinen, Gavayas und Büffeln.
3.147.20
नदीजालसमाकीर्णान्नानापक्षियुतान्बहून् ।
नानाविधमृगैर्जुष्टांश्चारणैश्चोपशोभितान्।
समदैश्च्यशि विहगैः उपैरन्वितांस्तथा ॥ ३.१४७.२० ॥
Durchzogen von Flussnetzen, mit vielen Vögeln und verschiedenartigen Tieren, von himmlischen Sängern besucht, geschmückt mit brünstigen Vögeln und …
3.147.21
तेऽवतीर्य बहून्देशानुत्तरांश्च कुरूनपि ।
ददृशुर्विविधाश्चर्यं कैलासं पर्वतोत्तमम् ॥ ३.१४७.२१ ॥
Nachdem sie durch viele Gegenden und die nördlichen Kurus hinabgestiegen waren, erblickten sie den Kailāsa, den besten der Berge, voller Wunder aller Art.
3.147.22
तस्याभ्याशे तु ददृशुर्नरनारायणाश्रमम् ।
उपेतं पादपैर्दिव्यैः सदापुष्पफलोपगैः ॥ ३.१४७.२२ ॥
In seiner Nähe sahen sie die Einsiedelei von Nara und Nārāyaṇa, ausgestattet mit göttlichen Bäumen, die stets Blüten und Früchte tragen.
3.147.23
ददृशुस्तां च बदरीं वृत्तस्कन्धां मनोरमाम् ।
स्निग्धामविरलच्छायां श्रिया परमया युताम् ॥ ३.१४७.२३ ॥
Sie sahen auch jenen Badarī-Jujubenbaum, mit rundem Stamm, lieblich, glatt, mit dichtem Schatten und von höchster Pracht.
3.147.24
पत्रैः स्निग्धैरविरलैरुपेतां मृदुभिः शुभाम् ।
विशालशाखां विस्तीर्णामतिद्युतिसमन्विताम् ॥ ३.१४७.२४ ॥
Es war geschmückt mit glatten, dichten, weichen Blättern, verheißungsvoll, mit weiten Ästen, ausgebreitet und von überaus großem Glanz.
3.147.25
फलैरुपचितैर्दिव्यैराचितां स्वादुभिर्भृशम् ।
मधुस्रवैः सदा दिव्यां महर्षिगणसेविताम्।
मदप्रमुदितैर्नित्यं नानाद्विजगणैर्युताम् ॥ ३.१४७.२५ ॥
Er war reich an göttlichen, überaus süßen Früchten, stets honigtriefend, von Scharen großer Weiser besucht und ständig von Schwärmen verschiedener, vor Freude berauschter Vögel bevölkert.
3.147.26
अदंशमशके देशे बहुमूलफलोदके ।
नीलशाद्वलसंछन्ने देवगन्धर्वसेविते ॥ ३.१४७.२६ ॥
Jener Ort war frei von Bremsen und Mücken, reich an Wurzeln, Früchten und Wasser, mit blauem Gras bedeckt und von Göttern und Gandharvas besucht.
3.147.27
सुभूमिभागविशदे स्वभावविदिते शुभे ।
जातां हिममृदुस्पर्शे देशेऽपहतकण्टके ॥ ३.१४७.२७ ॥
In jener verheißungsvollen Gegend, hell durch ihre schönen Bodenflächen, ihrer eigenen Art nach bekannt, mit einem Tastgefühl so weich wie Schnee und frei von Dornen.
3.147.28
तामुपेत्य महात्मानः सह तैर्ब्राह्मणर्षभैः ।
अवतेरुस्ततः सर्वे राक्षसस्कन्धतः शनैः ॥ ३.१४७.२८ ॥
Als sie jenen Ort erreicht hatten, stiegen alle hochherzigen Männer zusammen mit jenen Stieren unter den Brahmanen langsam von den Schultern des Rakshasa herab.
3.147.29
ततस्तमाश्रमं पुण्यं नरनारायणाश्रितम् ।
ददृशुः पाण्डवा राजन्सहिता द्विजपुङ्गवैः ॥ ३.१४७.२९ ॥
Dann, o König, sahen die Pāṇḍavas zusammen mit jenen besten der Zweimalgeborenen jene heilige Einsiedelei, die von Nara und Nārāyaṇa aufgesucht wird.
3.147.30
तमसा रहितं पुण्यमनामृष्टं रवेः करैः ।
क्षुत्तृट्शीतोष्णदोषैश्च वर्जितं शोकनाशनम् ॥ ३.१४७.३० ॥
Jene heilige Einsiedelei war frei von Finsternis, unberührt von den Strahlen der Sonne, ohne die Mängel von Hunger, Durst, Kälte und Hitze und zerstörte den Kummer.
3.147.31
महर्षिगणसंबाधं ब्राह्म्या लक्ष्म्या समन्वितम् ।
दुष्प्रवेशं महाराज नरैर्धर्मबहिष्कृतैः ॥ ३.१४७.३१ ॥
O großer König, diese Einsiedelei ist voll von Scharen großer Weiser, begabt mit dem Glanz des Brahman; schwer ist ihr Betreten für Menschen, die aus dem Dharma verstoßen sind.
3.147.32
बलिहोमार्चितं दिव्यं सुसंमृष्टानुलेपनम् ।
दिव्यपुष्पोपहारैश्च सर्वतोऽभिविराजितम् ॥ ३.१४७.३२ ॥
Mit Opfergaben und Spenden geehrt, göttlich, gut gefegt und gesalbt, von allen Seiten glänzend durch Gaben göttlicher Blumen.
3.147.33
विशालैरग्निशरणैः स्रुग्भाण्डैराचितं शुभैः ।
महद्भिस्तोयकलशैः कठिनैश्चोपशोभितम् ॥ ३.१४७.३३ ॥
Gefüllt mit weiten Feueraltären, Schöpfkellen und Gefäßen, verheißungsvoll, geschmückt mit großen Wasserkrügen und festen Gefäßen.
3.147.34
शरण्यं सर्वभूतानां ब्रह्मघोपनिनादितम् ।
दिव्यमाश्रयणीयं तमाश्रमं श्रमनाशनम्।
श्रिया युतमनिर्देश्यं देववर्योपशोभितम् ॥ ३.१४७.३४ ॥
Zuflucht aller Wesen, widerhallend vom Klang des Brahman-Gesangs, göttlich, aufzusuchen, jene Einsiedelei, die Müdigkeit vertreibt; mit Glanz begabt, unbeschreiblich, geschmückt von den besten der Götter.
3.147.35
फलमूलाशनैर्दान्तैश्चारुकृष्णाजिनाम्बरैः ।
सूर्यवैश्वानरसमैस्तपसा भावितात्मभिः ॥ ३.१४७.३५ ॥
Sich von Früchten und Wurzeln nährend, beherrscht, gekleidet in schöne schwarze Antilopenfelle, dem Sonne und Feuer gleich, ihre Seelen durch Askese gereinigt.
3.147.36
महर्षिभिर्मोक्षपरैर्यतिभिर्नियतेन्द्रियैः ।
ब्रह्मभूतैर्महाभागैरुपेतं ब्रह्मवादिभिः ॥ ३.१४७.३६ ॥
Besucht von großen Weisen, Asketen, die nach Befreiung streben, mit gezügelten Sinnen, zu Brahman geworden, hochgesegnet, Verkünder des Brahman.
3.147.37
सोऽभ्यगच्छन्महातेजास्तानृषीन्नियतः शुचिः ।
भ्रातृभिः सहितो धीमान्धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ ३.१४७.३७ ॥
Der große, beherrschte und reine Yudhiṣṭhira, Sohn des Dharma, der Weise, ging mit seinen Brüdern zu jenen Weisen.
3.147.38
दिव्यज्ञानोपपन्नास्ते दृष्ट्वा प्राप्तं युधिष्ठिरम् ।
अभ्यगच्छन्त सुप्रीता दिव्या देवमहर्षयः। ॥ ३.१४७.३८ ॥
Jene göttlichen großen Weisen, mit göttlichem Wissen begabt, gingen, als sie Yudhiṣṭhira kommen sahen, hocherfreut auf ihn zu.
3.147.39
प्रीतास्ते तस्य सत्कारं विधिना पावकापमाः ।
उपाजह्रुश्च सलिलं पुष्पमूलफलं शुचि ॥ ३.१४७.३९ ॥
Erfreut erwiesen ihm jene feuergleichen Weisen nach der Vorschrift Ehre und brachten reines Wasser, Blumen, Wurzeln und Früchte dar.
3.147.40
स तैः प्रीत्याऽथ सत्कारमुपनीतं महर्षिभिः ।
प्रयतः प्रतिगृह्याथ धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ ३.१४७.४० ॥
Diese Ehrung, die ihm die großen Weisen liebevoll darbrachten, empfing Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, ehrerbietig.
3.147.41
तं शक्रसदनप्रख्यं दिव्यगन्धं मनोरमम् ।
प्रीतः स्वर्गोपमं पुण्यं पाण्डवः सह कृष्णया ॥ ३.१४७.४१ ॥
Diesen heiligen Ort, dem Sitz Indras gleich, von göttlichem Duft, lieblich und himmelsgleich, betrat der Pāṇḍava erfreut zusammen mit Kṛṣṇā.
3.147.42
रविवेश शोभया युक्तं भ्रातृभिश्च सहानघ ।
ब्राह्मणैर्वेदवेदाङ्गपारगैश्च सहार्चितः ॥ ३.१४७.४२ ॥
O Makelloser, er betrat jenen strahlenden Ort zusammen mit seinen Brüdern und wurde von den in Veda und Vedāṅga bewanderten Brahmanen geehrt.
3.147.43
तत्रापश्यत्स धर्मात्मा देवदेवर्पिपूजितम् ।
नरनारायणस्थानं भागीरथ्योपशोभितम् ॥ ३.१४७.४३ ॥
Dort erblickte der Gerechtgesinnte die Stätte von Nara und Nārāyaṇa, verehrt von Göttern und göttlichen Weisen, geschmückt von der Bhāgīrathī.
3.147.44
तस्मिन्मधृस्रवफलां ब्रह्मर्षिगणभाविनीम् ।
वदरीं तामुपाश्रित्य पाण्डवो भ्रातृभिः सह ॥ ३.१४७.४४ ॥
Dort nahm der Pāṇḍava, bei dem Badarī-Hain mit honigtropfenden Früchten, den Brahmarṣis vertraut, mit seinen Brüdern Zuflucht.
3.147.45
मुदा युक्ता महात्मानो रेमिरे तत्र ते तदा ।
आलोकयन्तो मैनाकं नानाद्विजगणायुतम्।
हिरण्यशिखरं चैव मध्ये विन्दुसरः शिवम् ॥ ३.१४७.४५ ॥
Von Freude erfüllt, erfreuten sich jene Großmütigen dort und betrachteten den Maināka, erfüllt von vielen Vogelschwärmen, seinen goldenen Gipfel und in der Mitte den verheißungsvollen Bindu-See.
3.147.46
भागीरथीं सुतीर्थां च शीतामलजलां शिवाम् ।
मणिप्रवालप्रस्तारां पादपैरुषशोभिताम् ॥ ३.१४७.४६ ॥
Die Bhāgīrathī mit ihren schönen Badeplätzen, ihrem kalten, klaren Wasser, verheißungsvoll, mit Edelsteinen und Korallen bestreut, von Bäumen geschmückt.
3.147.47
दिव्यपुष्पसमाकीर्णां मनःप्रीतिविवर्धनीम् ।
वीक्षमाणा महात्मानो विजह्रुस्तत्र पाण्डवाः ॥ ३.१४७.४७ ॥
Den Ort betrachtend, der mit göttlichen Blumen übersät ist und die Freude des Herzens mehrt, wanderten die großmütigen Pāṇḍavas dort umher.
3.147.48
तस्मिन्देवर्षिचरिते देशे परमदुर्गमे ।
भागीरथीपुण्यजलेतर्पयांचक्रिरे पितॄन्।
देवानृषींश्च कौन्तेयाः परमं शौचमास्थिताः ॥ ३.१४७.४८ ॥
In jener von Göttern und Weisen besuchten, überaus schwer zugänglichen Gegend, in den heiligen Wassern der Bhāgīrathī, brachten die Kuntī-Söhne, höchste Reinheit wahrend, Spenden den Ahnen, den Göttern und den Weisen dar.
3.147.49
तत्र ते तर्पयन्तश्च जपन्तश्च कुरूद्वहाः ।
ब्राह्मणैः सहिता वीरा ह्यवसन्पुरुपर्षभाः ॥ ३.१४७.४९ ॥
Dort wohnten die Besten der Kurus, Helden, Stiere unter den Menschen, zusammen mit den Brahmanen, Libationen darbringend und rezitierend.
3.147.50
कृष्णायास्तत्रपशय्न्तः क्रीडितान्यमरप्रभाः ।
विचित्राणि नरव्याघ्रा रेमिरे तत्र पाण्डवाः ॥ ३.१४७.५० ॥
Dort ergötzten sich die Pāṇḍava, götzengleich strahlend, Tiger unter den Menschen, an den wunderbaren Spielen Kṛṣṇās.