Mahābhārata · Adhyāya 3.148
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.148.1
तत्र ते पुरुषव्याघ्राः परमं शौचमास्थिताः ।
षड्रात्रमवसन्वीरा धनंजयदिदृक्षया ॥ ३.१४८.१ ॥
Dort verweilten jene Tiger unter den Menschen, die höchste Reinheit bewahrend, sechs Nächte lang, aus Verlangen, Dhanaṃjaya zu sehen.
3.148.2
तस्मिन्विहरमाणाश्च रममाणाश्च पाण्डवाः ।
मनोज्ञे काननवरे सर्व भूतमनोरमे ॥ ३.१४८.२ ॥
Umherwandernd und sich erfreuend an jenem Ort, weilten die Pāṇḍava in jenem herrlichen, vortrefflichen Wald, der allen Wesen gefiel.
3.148.3
पादपैः पुष्पविकचैः फलभारावनामितैः ।
शोभितः पर्वतो रम्यः पुंस्कोकिलकुलाकुलैः।
स्निग्धपत्रैरविरलैः शीतच्छायैर्मनोरमैः ॥ ३.१४८.३ ॥
Jener herrliche Berg war geschmückt mit blühenden Bäumen, gebeugt unter der Last der Früchte, erfüllt von Scharen männlicher Kuckucke, und mit dichten Bäumen mit glatten Blättern und kühlem Schatten, reizvoll anzusehen.
3.148.4
सरांसि च विचित्राणि प्रसन्नसलिलानि च ।
कमलैः सोत्पलैस्तत्रभ्राजमानानि सर्वशः।
पश्यन्तश्चारुरूपाणइ रेमिरे तत्र पाण्डवाः ॥ ३.१४८.४ ॥
Dort gab es wundersame Seen mit klarem Wasser, die ringsum von Lotos und blauen Lotos glänzten; die schönen Anblicke betrachtend, erfreuten sich die Pāṇḍava dort.
3.148.5
पुण्यगन्धः सुखस्पर्शो ववौ तत्र समीरणः ।
ह्लादयन्पाण्डवान्सर्बान्सकृष्णान्सद्विजर्षभान् ॥ ३.१४८.५ ॥
Dort wehte ein Wind von reinem Duft und angenehmer Berührung, der alle Pāṇḍava zusammen mit Kṛṣṇa und den besten der zweimal Geborenen erfreute.
3.148.6
ततः पूर्वोत्तरे वायुः प्लवमानो यदृच्छया ।
सहस्रपत्रमर्काभं दिव्यं पद्ममुपाहरत् ॥ ३.१४८.६ ॥
Da brachte der Wind, der vom Nordosten her nach Belieben trieb, einen göttlichen Lotos mit tausend Blütenblättern, leuchtend wie die Sonne.
3.148.7
तदवैक्षत पाञ्चाली दिव्यगन्धं मनोरमम् ।
अनिलेनाहृतंभूमौ पतितं जलजं शुचि ॥ ३.१४८.७ ॥
Draupadī sah jene reine, wasserentsprossene Lotusblüte von göttlichem, betörendem Duft, vom Wind herbeigetragen und auf den Boden gefallen.
3.148.8
तच्छुभा शुभमासाद्य सौगन्धिकमनुत्तमम् ।
अतीव मुदिता राजन्भीमसेनमथाब्रवीत् ॥ ३.१४८.८ ॥
O König, sie, die Glückverheißende, die jene glückbringende, unübertreffliche Saugandhika-Lotusblüte erlangt hatte, sprach hocherfreut zu Bhīmasena.
3.148.9
पश्य दिव्यं सुरुचिरं भीम पुष्पमनुत्तमम् ।
गन्धसंस्थानसंपन्नं मनसो मम नन्दनम् ॥ ३.१४८.९ ॥
Sieh, Bhīma, diese göttliche, überaus liebliche, unübertreffliche Blüte, mit Duft und Gestalt begabt, die Wonne meines Herzens.
3.148.10
इदं च धर्मराजाय प्रदास्यामि परंतप ।
गृह्यापराणि पुष्पाणि बहूनि पुरुषर्षभ।
हरेरिदं मे कामाय काम्यके पुनराश्रमे ॥ ३.१४८.१० ॥
Und dies werde ich König Dharma geben. O Vernichter der Feinde, o Stier unter den Menschen, nimm viele andere Blüten—für mein Verlangen, für Hari, wieder zur Einsiedelei von Kāmyaka.
3.148.11
यदि तेऽहं प्रिया पार्थ बहूनीमान्युपाहर ।
तान्यहं नेतुमिच्छामि काम्यकं पुनराश्रमम् ॥ ३.१४८.११ ॥
Wenn ich dir lieb bin, o Pārtha, bring davon viele. Ich möchte sie wieder zur Einsiedelei von Kāmyaka tragen.
3.148.12
एवमुक्त्वा तु पाञ्चली भीमसेनमनिन्दिता ।
जगाम पुष्पमादाय धर्मराजाय तत्तदा ॥ ३.१४८.१२ ॥
Nachdem sie so gesprochen hatte, nahm die makellose Draupadī die Blüte und ging dann zu König Dharma.
3.148.13
अभिप्रायं तु विज्ञाय महिष्याः पुरुषर्षभः ।
प्रियायाः प्रियकामः स प्रायाद्भीमो महाबलः ॥ ३.१४८.१३ ॥
Als er den Wunsch der Hauptkönigin erkannt hatte, brach Bhīma, der Stier unter den Männern, der überaus Mächtige, der seine Geliebte erfreuen wollte, auf.
3.148.14
वातं तमेवाभिमुखो यतस्तत्पुष्पमागतम् ।
आजिहीर्षुर्जगामाशु सपुष्पाण्यपराण्यपि ॥ ३.१४८.१४ ॥
Dem Wind zugewandt, aus dessen Richtung jene Blume gekommen war, ging er, den Wunsch hegend, sie und andere Blumen zu bringen, rasch davon.
3.148.15
रुक्मपृष्ठं धनुर्गृह्य शरांश्चाशीविषोपमान् ।
मृगराडिव संक्रुद्धः प्रभिन्न इव कुञ्जरः।
ददृशुः सर्वभूतानि महाबाणधनुर्धरम् ॥ ३.१४८.१५ ॥
Den Bogen mit goldenem Rücken und Pfeile gleich giftigen Schlangen ergreifend, zornig wie ein Löwe und wie ein brünstiger Elefant, sahen ihn alle Wesen, den Träger der großen Pfeile und des Bogens.
3.148.16
न ग्लानिर्न च वैक्लब्यं न भयं न च संभ्रमः ।
कदाचिज्जुषते पार्थमात्मजं मातरिश्वनः ॥ ३.१४८.१६ ॥
Ermattung, Verzagtheit, Furcht noch Verwirrung befielen niemals jenen Sohn des Windgottes Mātariśvan, den Sohn der Pṛthā.
3.148.17
द्रौपद्याः प्रियमन्विच्छन्स बाहुबलमाश्रितः ।
व्यपेतभयसमोहः शैलमभ्यपतद्बली ॥ ३.१४८.१७ ॥
Draupadīs Freude suchend, auf die Kraft seiner Arme vertrauend, frei von Furcht und Verwirrung, stürzte sich der Mächtige auf den Berg.
3.148.18
स तं द्रुमलतागुल्मच्छन्नं नीलशिलातलम् ।
गिरिं चचारारिहरः किन्नराचरितं शुभम् ॥ ३.१४८.१८ ॥
Jener Vernichter der Feinde durchstreifte jenen gesegneten Berg, bedeckt mit Bäumen, Ranken und Gebüsch, mit dunklen Steinflächen, von den Kinnaras bewohnt.
3.148.19
नानावर्णधरैश्चित्रं धातुद्रुममृगाण्डजैः ।
सर्वभूषणसंपूर्णं भूमेर्भुजमिवोच्छ्रितम् ॥ ३.१४८.१९ ॥
Vielfarbig, bunt von Mineralien, Bäumen, Tieren und Vögeln, voller allerlei Schmuck, erhob es sich wie der emporgehobene Arm der Erde.
3.148.20
सर्वर्तुरमणीयेषु गन्धमादनसानुषु ।
सक्तचक्षुरभिप्रायान्हृदयेनानुचिन्तयन् ॥ ३.१४८.२० ॥
Auf den Hängen des Gandhamādana, herrlich zu jeder Jahreszeit, mit festem Blick, im Herzen seine Absichten bedenkend.
3.148.21
पुंस्कोकिलनिनादेषु षट्पदाचरितेषु च ।
बद्धश्रोत्रमनश्चक्षुर्जगामामितविक्रमः ॥ ३.१४८.२१ ॥
Unter dem Ruf der männlichen Kuckucke und dort, wo die Bienen schweifen, mit Ohr, Geist und Auge gebunden, ging der an Tapferkeit Unermessliche weiter.
3.148.22
आजिघ्रन्स महातेजाः सर्वर्तुकुसुमोद्भवम् ।
गन्धमुद्धतमुद्दामो वने मत्त इव द्विपः ॥ ३.१४८.२२ ॥
Den starken Duft der Blumen aller Jahreszeiten einatmend, ging der großstrahlende Held dahin, ungestüm wie ein brünstiger Elefant im Wald.
3.148.23
वीज्यमानः सुपुण्येन नानाकुसुमगन्धिना ।
पितुः संस्पर्शशीतेन गन्धमादनवायुना ॥ ३.१४८.२३ ॥
Von dem höchst reinen Wind des Gandhamādana gefächelt, von vielen Blütendüften erfüllt, kühl wie die Berührung seines Vaters.
3.148.24
ह्रियमाणश्रमः पित्रा संप्रहृष्टतनूरुहः ॥ ३.१४८.२४ ॥
Seine Müdigkeit wurde von seinem Vater hinweggenommen, die Haare seines Körpers sträubten sich vor Freude.
3.148.25
स यक्षगन्धर्वसुरब्रह्मर्षिगणसेवितम् ।
विलोकयामास तदा पुष्पहेतोररिंदमः ॥ ३.१४८.२५ ॥
Da betrachtete der Feindebezwinger jenen (Berg), der von Scharen von Yakṣas, Gandharvas, Göttern und Brahmarṣi-Weisen umgeben war, um Blumen zu suchen.
3.148.26
विषमच्छदैरचितैरनुलिप्त इवाङ्गुलैः ।
विमलैर्धातुविच्छेदैः काञ्चनाञ्जनराजतैः ॥ ३.१४८.२६ ॥
Voll ungleichmäßiger Gipfel, als wäre er mit fingerartigen Vorsprüngen bestrichen, leuchtend von Mineraladern, von Gold, Collyrium und Silber.
3.148.27
सपक्षमिव नृत्यन्तं पार्श्वलग्नैः पयोधरैः ।
मुक्ताहारैरिव चितं च्युतैः प्रस्रवणोदकैः ॥ ३.१४८.२७ ॥
Als tanzte er mit Flügeln, mit Wolken an seinen Seiten, und als wäre er mit Perlenketten aus herabstürzenden Wasserfällen geschmückt.
3.148.28
अभिरामदरीकुञ्जनिर्झरोदककन्दरम् ।
अप्सरोनूपुररवैः प्रनृत्तवरबर्हिणम् ॥ ३.१४८.२८ ॥
Lieblich mit Höhlen, Hainen, Bächen und wassergefüllten Schluchten, widerhallend vom Klingeln der Fußspangen der Apsaras, wo ausgezeichnete Pfauen tanzen.
3.148.29
दिग्वारणविषाणाग्रैर्घृष्टोपलशिलातलम् ।
स्रस्तांशुकमिवाश्रोभ्यैर्निम्नगानिःसृतैर्जलैः ॥ ३.१४८.२९ ॥
Mit von den Stoßzahnspitzen der Himmelsrichtungselefanten geriebenen Felsplatten, als glitte ein lockeres Gewand mit den aus den Flüssen strömenden Wassern herab.
3.148.30
सशष्पकबलैः स्वस्थैरदूरपरिवर्तिभिः ।
भयानभिक्षज्ञैर्हरिणैः कौतूहलनिरीक्षितः ॥ ३.१४८.३० ॥
Mit Neugier beobachtet von Hirschen, die Grasbissen fressen, gelassen, nahe umherstreifend, die Furcht nicht kennend.
3.148.31
चालयानः स्ववेगेन लताजालान्यनेकशः ।
आक्रीडमानः कौन्तेयः श्रीमान्वायुसुतो ययौ ॥ ३.१४८.३१ ॥
Die Lianengeflechte immer wieder mit seiner eigenen Geschwindigkeit schüttelnd, spielend, zog der glanzvolle Sohn Kuntīs, der Sohn Vāyus, weiter.
3.148.32
प्रियामनोरथं कर्तुमुद्यतश्चारुलोचनः ।
प्रांशुः कनकवर्णाभः सिंहसंहननो युवा ॥ ३.१४८.३२ ॥
Bereit, den Wunsch seiner Geliebten zu erfüllen, der schönäugige Jüngling, hochgewachsen, goldfarben schimmernd, von löwenhafter Gestalt.
3.148.33
मत्तवारणविक्रन्तो मत्तवारणवेगवान् ।
मत्तवारणताम्राक्षो मत्तवारणवारणः ॥ ३.१४८.३३ ॥
Kühn wie ein brünstiger Elefant, schnell wie ein brünstiger Elefant, rotäugig wie ein brünstiger Elefant, der Elefant unter den brünstigen Elefanten.
3.148.34
प्रियपार्श्वोपविष्टाभिर्वायवृत्ताभिर्विचेष्टितैः ।
यक्षगन्धर्वयोषाभिरदृश्याभिर्निरीक्षितः ॥ ३.१४८.३४ ॥
Von den Yakṣa- und Gandharva-Frauen betrachtet, die neben ihren Liebsten saßen, windschnell und anmutig in ihren Bewegungen, unsichtbar.
3.148.35
नवावतारं रूपस् विक्रीडन्निव पाण्डवः ।
चचार रमणीयेषु गन्धमादनसानुषु ॥ ३.१४८.३५ ॥
Als spiele er mit einer eben herabgekommenen Gestalt, wanderte der Pāṇḍava durch die lieblichen Hänge des Gandhamādana.
3.148.36
संस्मरन्विविधान्क्लेशान्दुर्योधनकृतान्बहून् ।
द्रौपद्या वनवासिन्याः प्रियं कर्तुं समुद्यतः ॥ ३.१४८.३६ ॥
Die vielfältigen Leiden gedenkend, die Duryodhana verursacht hatte, entschlossen, Draupadī, die im Walde lebte, eine Freude zu bereiten.
3.148.37
सोऽचिन्तयत्तथा पार्थे मयि त्वतिविलम्बिते ।
पुष्पहेतोः कथं त्वार्यः करिष्यति युधिष्ठिरः ॥ ३.१४८.३७ ॥
Er dachte: »Wenn Pārtha und ich zu sehr zögern, was wird der edle Yudhiṣṭhira für die Blumen tun?«
3.148.38
स्नेहान्नरवरो नूनमविश्वासाद्बलस्य च ।
नकुलं सहदेवं च न मोक्ष्यति युधिष्ठिरः ॥ ३.१४८.३८ ॥
Aus Zuneigung und aus Misstrauen gegenüber Bala (Bhīma) wird der beste der Männer Yudhiṣṭhira Nakula und Sahadeva gewiss nicht freigeben.
3.148.39
कथं नु कुसुमावाप्तिः स्याच्छीघ्रमिति चिन्तयन् ।
प्रतस्थे नरशार्दूलः पक्षिराडिव वेगितः ॥ ३.१४८.३९ ॥
In Gedanken: »Wie kann ich die Blumen schnell erlangen?«, brach der Tiger unter den Männern auf, schnell wie der König der Vögel.
3.148.40
सज्जमानमनोदृष्टिः फुल्लेषु गिरिसानुषु ।
द्रौपदीवाक्यपाथेयो भीमः शीघ्रतरं ययौ ॥ ३.१४८.४० ॥
Mit Geist und Blick auf die blühenden Bergabhänge gerichtet, mit Draupadīs Worten als Wegzehrung, eilte Bhīma noch schneller.
3.148.41
कम्पयन्मेदिनीं पद्भ्यां निर्घात इव पर्वसु ।
त्रासयन्गजयूथानि वातरंहा वृकोदरः ॥ ३.१४८.४१ ॥
Die Erde mit den Füßen erschütternd, wie ein Donnerschlag an den Gelenken des Himmels, die Elefantenherden in Schrecken versetzend, schnell wie der Wind, zog Vṛkodara (Bhīma) weiter.
3.148.42
सिंहव्याघ्रमृगांश्चैव मर्दयानो महाबलः ।
उन्मूलयन्महावृक्षान्पोथयंश्चोरसा बली ॥ ३.१४८.४२ ॥
Löwen, Tiger und Hirsche zermalmend, der Gewaltige, große Bäume mit der Wurzel ausreißend und sie mit der Brust zerschmetternd, zog der starke Bhīma weiter.
3.148.43
लतावल्लीश्च वेगेन विकर्षन्पाण्डुनन्दनः ।
उपर्युपरि शैलाग्रमारुरुक्षुरिव द्विपः ॥ ३.१४८.४३ ॥
Der Sohn Pāṇḍus riss mit Gewalt Ranken und Schlingpflanzen mit sich und strebte immer weiter nach oben, wie ein Elefant, der den Gipfel eines Berges erklimmen will.
3.148.44
जलावलम्बोऽतिभृशं सविद्युदिव तोयदः ।
व्यनदत्स महानादं भीमसेनो महाबलः ॥ ३.१४८.४४ ॥
An den Ranken hängend, mit gewaltiger Kraft, wie eine Wolke mit Blitzen, ließ der mächtige Bhīmasena ein gewaltiges Brüllen erschallen.
3.148.45
तेन शब्देन महता भीमस्य प्रतिबोधिताः ।
गुहां संतत्यजुर्व्याघ्रा निलिल्युर्वनवासिनः ॥ ३.१४८.४५ ॥
Durch jenen gewaltigen Schall Bhīmas aufgeschreckt, verließen die Tiger die Höhle gänzlich, und die Waldbewohner verbargen sich.
3.148.46
समुत्पेतुः खगास्त्रस्ता मृगयूथानि दुद्रुवुः ।
ऋक्षाश्चोत्ससृजर्वृक्षांस्तत्यजुर्हरयो गुहाम्।
व्यजृम्भन्त महासिंहा महिषाश्च वनेचराः ॥ ३.१४८.४६ ॥
Die verängstigten Vögel stiegen empor, Hirschherden flohen, die Bären ließen die Bäume los, und die Löwen verließen die Höhle. Die großen Löwen reckten sich, ebenso die Büffel, die im Wald umherstreifen.
3.148.47
तेन वित्रासिता नागाः करेणुपरिवारिताः ।
तद्वनं संपरित्यज्य जग्मुरन्यन्महावनम् ॥ ३.१४८.४७ ॥
Von ihm erschreckt, verließen die Elefanten, von ihren Weibchen umgeben, jenen Wald gänzlich und zogen in einen anderen großen Wald.
3.148.48
वराहमृगसङ्घाश्च महिषाश्च वनेचराः ।
व्याघ्रगोमायुसङ्घाश्च प्रणेदुर्गवयैः सह ॥ ३.१४८.४८ ॥
Herden von Wildschweinen und Hirschen, Büffel und die im Wald umherstreifenden Geschöpfe, sowie Rudel von Tigern und Schakalen schrien zusammen mit den Gavayas (Wildrindern) auf.
3.148.49
रथाङ्गसाह्वदात्यूहा हंसकारण्डवप्लवाः ।
शुकाः पारावताः कौञ्चा विसंज्ञा भेजिरे दिशः ॥ ३.१४८.४९ ॥
Die Wasservögel Rathāṅga, Sāhva, Dātyūha, Haṃsa und Kāraṇḍava, Papageien, Tauben und Kraniche flohen, von Sinnen vor Angst, nach allen Richtungen.
3.148.50
तथाऽन्ये दर्पिता नागाः करेणुशरपीडिताः ।
सिंहव्याघ्राश्च संक्रुद्धा भीमसेनमथाद्रवन् ॥ ३.१४८.५० ॥
Ebenso stürmten andere stolze Elefanten, von den Pfeilen der Elefantenkühe gequält, und zornige Löwen und Tiger auf Bhīmasena los.
3.148.51
शकृन्मूत्रं च मुञ्चाना भयविभ्रान्तमानसाः ।
व्यादितास्या महारौद्र व्यनदन्भीषणान्रवान् ॥ ३.१४८.५१ ॥
Mit vor Furcht verwirrten Sinnen, Kot und Urin entleerend, die Mäuler aufgerissen, brüllten sie furchtbare, schrecklich grauenvolle Laute.
3.148.52
ततो वायुसुतः क्रोधात्स्वबाहुबलमाश्रितः ।
गजेनान्यान्गजान्श्रीमान्सिंहं सिंहेन वा विभुः।
तलप्रहारैरन्यांश्च व्यहनत्पाण्डवो बली ॥ ३.१४८.५२ ॥
Da verließ sich der Windsohn im Zorn auf die Kraft seiner eigenen Arme: Mit einem Elefanten erschlug er andere Elefanten, mit einem Löwen einen anderen Löwen, und andere mit Hieben der flachen Hand; so tat der starke Pāṇḍava.
3.148.53
ते वध्यमाना भीमेन सिंहव्याघ्रतरक्षवः ।
भयाद्विससृजुर्भीमं शकृन्मूत्रं च सुस्रुवुः ॥ ३.१४८.५३ ॥
Jene Löwen, Tiger und Bären, von Bhīma erschlagen, ließen vor Furcht Kot und Urin auf Bhīma fallen, und es floss hinab.
3.148.54
प्रविवेश ततः क्षिप्रं तानपास्य महाबलः ।
वनं पाण्डुसुतः श्रीमाञ्शब्देनापूरयन्दिशः ॥ ३.१४८.५४ ॥
Dann stieß er sie beiseite und drang der mächtige, glanzvolle Pāṇḍusohn rasch in den Wald ein, die Gegenden mit seinem Schall erfüllend.
3.148.55
अथापश्यन्महाबाहुर्गनधमादनसानुषु ।
सुरम्यं कदलीषणअडं बहुयोजनविस्तृतम् ॥ ३.१४८.५५ ॥
Da erblickte der Starkarmige an den Hängen des Gandhamādana einen überaus lieblichen Bananenhain, der sich viele Yojanas weit erstreckte.
3.148.56
तमभ्यगच्छद्वेगेन क्षोभयिष्यन्महाबलः ।
महागज इवास्रावी प्रभञ्जन्विविधान्द्रुमान् ॥ ३.१४८.५६ ॥
Der Mächtige eilte schnell auf es zu, um es aufzuwühlen, wie ein großer Elefant, der Brunstsaft verströmt und mancherlei Bäume bricht.
3.148.57
उत्पाट्य कदलीस्तम्भान्बहुतालसमुच्छ्रयान् ।
चिक्षेप तरसा भीमः समन्ताद्बलिनां वरः।
विमर्दन्सुमहातेजा नृसिंह इव दर्पितः ॥ ३.१४८.५७ ॥
Bhīma, der Beste unter den Starken, riss Bananenstämme so hoch wie viele Palmen aus und schleuderte sie mit Wucht ringsum, sie zermalmend wie ein stolzer Mannlöwe von großer Strahlkraft.
3.148.58
ततः संन्यपतंस्तत्रसुबहूनि महान्ति च ।
रुरुवारणयूथानि महिषाश्च जलाश्रयाः ॥ ३.१४८.५८ ॥
Da stürzten dort sehr viele große Herden der Ruru-Hirsche und Elefanten, Büffel und Wassertiere in die Flucht.
3.148.59
प्रविवेश ततः क्षिप्रं तानपास्य महाबलः ।
वनं पाण्डुसुतः श्रीमान्नादेनापूरयन्दिशः ॥ ३.१४८.५९ ॥
Da drang der mächtige Sohn Pāṇḍus, der Glanzvolle, sie beiseitestoßend, schnell in den Wald ein und erfüllte die Himmelsrichtungen mit seinem Brüllen.
3.148.60
तेन शब्देन चैवाथ भीमसेनरवेण च ।
वनान्तरगताश्चापि वित्रेसुर्मृहपक्षिः ॥ ३.१४८.६० ॥
Durch jenes Geräusch und das Brüllen Bhīmasenas gerieten auch die Hirsche und Vögel, die ins Innere des Waldes gegangen waren, in Schrecken.
3.148.61
तस्मिननथ प्रवृत्ते तु संक्षोभे मृगपक्षिणाम् ।
जलार्द्रपक्षा विहगाः समुत्पेतुः सहस्रशः ॥ ३.१४८.६१ ॥
Als dieser Aufruhr unter den Hirschen und Vögeln entstand, stiegen Vögel mit vom Wasser nassen Flügeln tausendfach auf.
3.148.62
तानौदकान्पक्षिगणान्निरीक्ष्य भरतर्षभः ।
तानेवानुसरन्रम्यं ददर्श सुमहत्सरः ॥ ३.१४८.६२ ॥
Als er jene Schwärme von Wasservögeln sah, folgte der Stier der Bharatas ihnen und erblickte einen sehr großen, lieblichen See.
3.148.63
काञ्चनैः कदलीषण्डैर्मन्दमारुतकम्पितैः ।
वीज्यमानमिवाक्षोभ्यं तीरात्तीरविसर्पिभिः ॥ ३.१४८.६३ ॥
Mit goldenen Bananenhainen, die im sanften Wind zitterten, schien dieser unbewegte See von Ufer zu Ufer gefächelt zu werden.
3.148.64
तत्सरोऽथावतीर्याशु प्रभूतनलिनोत्पलम् ।
महागज इवोद्दामश्चिक्रीड बलवद्बली ॥ ३.१४८.६४ ॥
Dann stieg er rasch in jenen See, der von Lotosblüten und Seerosen überquoll, und spielte wie ein gewaltiger, ungezügelter Elefant, der Stärkste der Starken.
3.148.65
विक्रीड्यतस्मिन्रुचिरमुत्ततारामितद्युतिः ।
क्षोभयन्सलिलं भीमः प्रभिन्न इववारणः ॥ ३.१४८.६५ ॥
Nachdem er in jenem reizenden See gespielt hatte, stieg Bhīma von unermesslichem Glanz heraus und peitschte das Wasser auf wie ein brünstiger Elefant.
3.148.66
ततो जगाहे वेगेन तद्वनं बहुपादपम् ।
दध्मौ च शङ्खं स्वनवत्सर्वप्राणेन पाण्डवः।
आस्फोटयच्च बलवान्भीमः संनादयन्दिशः ॥ ३.१४८.६६ ॥
Dann drang er rasch in jenen baumreichen Wald ein; der Pāṇḍava blies mit aller Kraft in seine Muschel, und der starke Bhīma schlug sich auf die Arme und ließ die Himmelsrichtungen widerhallen.
3.148.67
तस्य शङ्खस्य शब्दन भीमसेनरवेण च ।
बाहुशब्दन चोग्रेण नदन्तीव गिरेर्गुहाः ॥ ३.१४८.६७ ॥
Durch den Klang jener Muschel, das Brüllen Bhīmasenas und das wilde Getöse seiner Arme schienen die Höhlen des Berges zu dröhnen.
3.148.68
तं वज्रनिष्पेषसममास्फोटितमहारवम् ।
श्रुत्वा शैलगुहासुप्तैः सिंहैर्मुक्तो महास्वनः ॥ ३.१४८.६८ ॥
Als sie jenes gewaltige, dem Donnerschlag gleichende Klatschen hörten, ließen die in den Berghöhlen schlafenden Löwen ein mächtiges Gebrüll erschallen.
3.148.69
सिंहनादभयत्रस्तैः कुञ्जरैरपि भारत ।
मुक्तो विरावः सुमहान्पर्वतो येन पूरितः ॥ ३.१४८.६९ ॥
O Bhārata, auch die Elefanten, vom Löwengebrüll in Schrecken versetzt, stießen einen gewaltigen Trompetenruf aus, der den ganzen Berg erfüllte.
3.148.70
तं तु नादं ततः श्रुत्वा सुप्तो वानरपुङ्गवः ।
भ्रातरं भीमसेनं तु विज्ञाय हनुमान्कपिः ॥ ३.१४८.७० ॥
Als er jenen Laut hörte, erkannte der schlafende Hanumān, der Beste der Affen, seinen Bruder Bhīmasena.
3.148.71
दिवंगमं रुरोधाथ मार्गं भीमस्य कारणात् ।
अनेन हि पथा मा वै गच्छेदिति विचार्य सः ॥ ३.१४८.७१ ॥
Um Bhīmas willen versperrte der himmelsdurchziehende Affe den Weg, in der Überlegung: »Möge niemand auf diesem Pfad gehen.«
3.148.72
आस्त एकायने मार्गे कदलीषण्डमण्डिते ।
भ्रातुर्भीमस्य रक्षार्थं तं मार्गमवरुध्य वै ॥ ३.१४८.७२ ॥
Auf jenem einzigen, mit Bananenhainen geschmückten Pfad saß er und versperrte den Weg, um seinen Bruder Bhīma zu schützen.
3.148.73
माऽत्र प्राप्स्यति शापं वा धर्षणां वेति पाण्डवः ।
कदलीषण्डमध्यस्थो ह्येवं संचिन्त्य वानरः ॥ ३.१४८.७३ ॥
„Hier wird der Pāṇḍava weder Fluch noch Schmach erlangen“ – so dachte der Affe, der mitten im Bananenhain stand, nach.
3.148.74
प्राजृम्भत महाकायो हनूमान्नाम वानरः ।
कदलीषण्डमध्यस्थो निद्रावशगतस्तदा ॥ ३.१४८.७४ ॥
Da streckte sich Hanumān, der Affe von gewaltigem Körper, und gähnte; und er, mitten im Bananenhain stehend, geriet in die Gewalt des Schlafes.
3.148.75
तेन शब्देन महता व्यबुध्यत महाकपिः ।
जृम्भमाणः सुविपुलं शक्रध्वजमिवोच्छ्रितम्।
आस्फोटयच्चलाङ्गूलमिन्द्राशनिसमस्वनम् ॥ ३.१४८.७५ ॥
Durch jenes gewaltige Getöse erwachte der große Affe; gähnend, riesig und hoch aufgerichtet wie Indras Banner, schlug er seinen bewegten Schwanz, dessen Klang dem Donnerkeil Indras glich.
3.148.76
तस्य लाङ्गूलनिनदं पर्वतः सुगुहामुखैः ।
उद्गारमिव गौर्नर्दन्नुत्ससर्ज समन्ततः ॥ ३.१४८.७६ ॥
Beim Klang seines Schwanzes ließ der Berg durch die Mündungen seiner schönen Höhlen, brüllend wie eine Kuh, von allen Seiten gleichsam einen Rülpser ertönen.
3.148.77
लाङ्गूलास्फोटशब्दाच्च चलितः स महागिरिः ।
विघूर्णमानशिखरः समन्तात्पर्यशीर्यत ॥ ३.१४८.७७ ॥
Vom Klang des Aufschlagens des Schwanzes wurde jener große Berg erschüttert, seine Gipfel schwankend, und er zerbrach nach allen Seiten.
3.148.78
स लाङ्गूलरवस्तस्य मत्तवारणनिस्वनम् ।
अन्तर्धायविचित्रेषु चचार गिरिसानुषु ॥ ३.१४८.७८ ॥
Dieser Klang seines Schwanzes, dem Trompeten eines brünstigen Elefanten gleich, verbarg sich zwischen den buntgefleckten Bergabhängen und zog umher.
3.148.79
स भीमसेनस्तच्छ्रुत्वा संप्रहृष्टतनूरुहः ।
शब्दप्रभवमन्विच्छंश्चचार कदलीवनम् ॥ ३.१४८.७९ ॥
Bhīmasena, der diesen Laut hörte und dessen Haare vor Freude sich sträubten, wanderte durch den Bananenhain auf der Suche nach der Quelle des Klangs.
3.148.80
कदलीवनमध्यस्थमथ पीने शिलातले ।
ददर्श सुमहाबाहुर्वानराधिपतिं तदा ॥ ३.१४८.८० ॥
Da sah der Starkarmige mitten im Bananenhain auf einer breiten Felsplatte den Herrscher der Affen.
3.148.81
विद्युत्संपातदुष्प्रेक्षं विद्युत्संपातपिङ्गलम् ।
विद्युत्संपातनिनदं विद्युत्संपातचञ्चलम् ॥ ३.१४८.८१ ॥
Er war schwer anzusehen wie ein Blitz, fahlgelb wie Blitzschläge, donnernd wie Blitzschläge und unruhig wie Blitzschläge.
3.148.82
बाहुस्वस्तिकविन्यस्तपीनवृत्तशिरोधरम् ।
स्कन्धभूयिष्ठकायत्वात्तनुमध्यकटीतटम् ॥ ३.१४८.८२ ॥
Die Arme in Svastika-Haltung gelegt, mit dickem, rundem Hals, sein Körper vor allem Schultern, mit schlanker Taille und schmalen Hüften.
3.148.83
किंचिच्चाभुग्नशीर्षेण दीर्घरोमाञ्चितेन च ।
लाङ्गूलेनोर्ध्वगतिना ध्वजेनेव विराजितम् ॥ ३.१४८.८३ ॥
Mit leicht aufgerichtetem Kopf, von langen Haaren gesträubt, und mit seinem aufwärts gerichteten Schwanz wie eine Fahne leuchtend.
3.148.84
ह्रस्वौष्ठं ताम्रजिह्वास्यं रक्तकर्णं चलद्धुवम् ।
अपश्यद्वदनं तस्य रश्मिवन्तमिवोडुपम् ॥ ३.१४८.८४ ॥
Er sah sein Gesicht mit kurzen Lippen, kupferfarbener Zunge im Mund, roten Ohren und unruhigen Brauen, wie der Mond, der von Strahlen umgeben ist.
3.148.85
वदनाभ्यन्तरगतैः शुक्लैर्दन्तैरलंकृतम् ।
केसरोत्करसंमिश्रमशोकानामिवोत्करम् ॥ ३.१४८.८५ ॥
Geschmückt mit weißen Zähnen im Inneren des Mundes, vermischt mit einer Masse von Mähnenhaar, wie eine Traube von Aśoka-Bäumen.
3.148.86
हिरण्मयीनां मध्यस्थं कदलीनां महाद्युतिम् ।
दीप्यमानेन वपुषा स्वर्चिष्मन्तमिवानलम्।
निरीक्षन्तमपत्रस्तं लोचनैर्मधुपिङ्गलैः ॥ ३.१४८.८६ ॥
Inmitten goldener Bananenbäume stehend, von großem Glanz, leuchtend mit strahlendem Körper wie ein loderndes Feuer, furchtlos mit honiggelben Augen blickend.
3.148.87
तं वानरवरं धीमानतिकायं महाबलम् ।
स्वर्गपन्थानमावृत्य हिमवन्तमिव स्तितम् ॥ ३.१४८.८७ ॥
Jener beste der Affen, weise, von gewaltigem Körper und großer Kraft, stand den Weg zum Himmel versperrend wie der Himālaya.
3.148.88
दृष्ट्वा चैनं महाबाहुरेकं तस्मिन्महावने ।
अथोपसृत्यतरसा भीमो भीमपराक्रमः ॥ ३.१४८.८८ ॥
Als er ihn allein in jenem großen Wald sah, näherte sich Bhīma, der Starkarmige von schrecklicher Tapferkeit, eilig.
3.148.89
सिंहनादं चकारोग्रं वज्राशनिसमं बली ।
तेन शब्देन भीमस्य वित्रेसुर्मृगपक्षिणः ॥ ३.१४८.८९ ॥
Der starke Bhīma stieß ein furchtbares Löwengebrüll aus, gleich Donnerkeil und Blitz; bei diesem Schall Bhīmas erschraken Tiere und Vögel.
3.148.90
हनूमांश्च महासत्व ईषदुन्मील्य लोचने ।
दृष्ट्वा तमथ सावज्ञं लोचनैर्मधुपिङ्गलैः ॥ ३.१४८.९० ॥
Hanumān aber, von großem Wesen, öffnete die Augen ein wenig, sah ihn und blickte dann verächtlich mit honiggelben Augen auf ihn.
3.148.91
ततः पवनजः श्रीमानन्तिकस्थं महौजसम् ।
स्मितेन चैनमासाद्यहनूमानिदमब्रवीत् ॥ ३.१४८.९१ ॥
Da trat Hanumān, der glorreiche Sohn des Windes, zu jenem Mächtigen, der nahe stand, lächelte und sprach diese Worte.
3.148.92
किमर्थं सरुजस्तेऽहं सुखसुप्तः प्रबोधितः ।
ननु नाम त्वया कार्या दया भूतेषु जानता ॥ ३.१४८.९२ ॥
"Warum hast du mich, der ich glücklich schlief, mit Schmerzen geweckt? Gewiss, du, der du es weißt, solltest den Wesen gegenüber Mitgefühl zeigen."
3.148.93
वयं धर्मं न जानीमस्तिर्यग्योनिमुपाश्रिताः ।
नरास्तु बुद्धिसंपन्ना दयां कुर्वन्ति जन्तुषु ॥ ३.१४८.९३ ॥
"Wir kennen das Dharma nicht, denn wir sind in einer tierischen Geburt; aber die mit Verstand begabten Menschen üben Mitgefühl gegenüber den Lebewesen."
3.148.94
क्रूरेषु कर्मसु कथं देहवाक्चित्तदूषिषु ।
धर्मघातिषु सज्जन्ते बुद्दिमन्तो भवद्विधाः ॥ ३.१४८.९४ ॥
"Wie können Weise wie du an grausamen Taten Gefallen finden, die Körper, Rede und Geist verderben und das Dharma zerstören?"
3.148.95
न त्वं धर्मं विजानासि वृद्धा नोपासितास्त्वया ।
अल्पबुद्धितया बाल्यादुत्सादयसि यन्मृगान् ॥ ३.१४८.९५ ॥
"Du kennst das Dharma nicht, und du hast den Alten nicht gedient; aus deinem geringen Verstand zerstörst du seit deiner Kindheit die Hirsche."
3.148.96
ब्रूहि कस्त्वं किमर्थं वा किमिदं वनमागतः ।
वर्जितं मानुषैर्भावैस्तथैव पुरुषैरपि ॥ ३.१४८.९६ ॥
"Sag, wer bist du, und warum bist du in diesen Wald gekommen, frei von menschlichen Eigenschaften und ebenso fern der Menschen?"
3.148.97
क्व च त्वयाऽद्यगन्तव्यं प्रब्रूहि पुरुषर्षभ ।
अतः परमगम्योऽयं पर्वतः सुदुरारुहः ॥ ३.१४८.९७ ॥
Sag, Stier unter den Menschen, wohin du heute gehen musst. Darüber hinaus ist dieser Berg unbegehbar; er ist äußerst schwer zu besteigen.
3.148.98
विना सिद्धगतिं वीर गतिरत्र न विद्यते ।
देवलोकस्य मार्गोऽयमगम्यो मानुषैः सदा ॥ ३.१४८.९८ ॥
Held, außer dem Pfad der Vollendeten findet sich hier kein anderer Weg. Dies ist der Pfad zur Welt der Götter, für Menschen stets unzugänglich.
3.148.99
कारुण्यात्त्वामहं वीर वारयामि निबोध मे ।
नातः परं त्वया शक्यं गन्तुमाश्वसिहि प्रभो ॥ ३.१४८.९९ ॥
Aus Mitgefühl, Held, verwehre ich es dir; verstehe meine Worte. Weiter kannst du nicht gehen. Fasse Mut, Herr.
3.148.100
स्वागतं सर्वथैवेह तवाद्य मनुजर्षभ ।
इमान्यमृतकल्पानि मूलानि च फलानि च ॥ ३.१४८.१०० ॥
Du bist heute hier auf jede Weise willkommen, Stier unter den Menschen. Diese Wurzeln und Früchte sind wie Nektar.
3.148.101
भक्षयित्वा निवर्तस्व मा वृथा प्राप्स्यसे वधम् ।
ग्राह्यं यदि वचो मह्यं हितं मनुजपुङ्गव ॥ ३.१४८.१०१ ॥
Iss dies und kehre um; suche nicht vergeblich den Tod. Bester der Menschen, wenn du meine heilsame Rede annimmst,