மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.153
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.153.1
ततः संहृत्य विपुलं तद्वपुः कामवर्धितम् ।
भीमसेनं पुनर्दोर्भ्यां पर्यष्वजत वानरः ॥ ३.१५३.१ ॥
பின்னர் அவன் தன் விரிந்த, விருப்பப்படி பெருகிய உருவைச் சுருக்கிக் கொண்டு, அந்த வானரன் பீமசேனனை மீண்டும் தன் இரு கரங்களால் தழுவினான்.
3.153.2
परिष्वक्तस्य तस्याशु भ्रात्रा भीमस्य भारत ।
श्रमो नाशमुपागच्छत्सर्वं चासीत्प्रदक्षिणम् ॥ ३.१५३.२ ॥
பாரதனே, அந்த சகோதரனால் உடனே தழுவப்பட்ட பீமனின் களைப்பு நீங்கியது; எல்லாம் நற்பேறாக ஆயிற்று.
3.153.3
बलं चातिबलो मेने न मेऽस्ति सदृशो महान् ।
ततः पुनरथोवाच पर्यश्रुनयनो हरिः ॥ ३.१५३.३ ॥
மிக்க வலிமையுடையவன் தன் வலிமையை எண்ணி, 'எனக்கு ஒப்பான பெரியவன் எவனும் இல்லை' என்று நினைத்தான். பின்னர் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அந்த வானரன் மீண்டும் பேசினான்.
3.153.4
भीममाभाष्य सौहार्दाद्बाष्पगद्गदया गिरा ।
गच्छ वीर स्वमावासं स्मर्तव्योऽस्मि कथान्तरे ॥ ३.१५३.४ ॥
அன்பினால் பீமனை அழைத்து, கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் கூறினான்: 'வீரனே, உன் இருப்பிடம் செல். வேறொரு கதையின் போது என்னை நினைத்துக்கொள்.'
3.153.5
इहस्थश्च कुरुश्रेष्ठ न निवेद्योस्मि कस्यचित् ।
धनदस्यालयाच्चापि विसृष्टानां महाबल ॥ ३.१५३.५ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, இங்கிருக்கும் என்னை யாருக்கும் வெளிப்படுத்தாதே. மகாபலனே, குபேரனின் இல்லத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்டவர்கள் பற்றியதும் இதுவே.
3.153.6
एष काल इहायातुं देवगन्धर्वयोषिताम् ।
ममापि सफलं च क्षुः स्मारितश्चास्मि राघवम् ॥ ३.१५३.६ ॥
தேவர்களும் கந்தர்வப் பெண்களும் இங்கு வரும் காலம் இது. என் செயலும் பயனுள்ளதாயிற்று; ராகவனை (ராமனை) நினைவுகூர்ந்தேன்.
3.153.7
रामाभिधानं विष्णुं हि जगद्धृदयनन्दनम् ।
सीतावक्रारविन्दार्कं दशास्यध्वान्तभास्करम् ॥ ३.१५३.७ ॥
உலகின் இதயத்திற்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கும் ராமன் என்ற பெயருடைய விஷ்ணு; சீதையின் தாமரை முகத்திற்குச் சூரியன்; பத்துத் தலை அரக்கனின் இருளைப் போக்கும் சூரியன்.
3.153.8
मानुषं गात्रसंस्पर्शं गत्वा भीम त्वया सह ।
तदस्मद्दर्शनं वीर कौन्तेयामाघमस्तु ते ॥ ३.१५३.८ ॥
பீமனே, மனித உடலைத் தொட்டு உன்னுடன் சென்று எங்களைக் காண்பாய்; வீரனே, குந்தியின் மகனே, உனக்கு எந்தத் தீங்கும் நேராதிருக்கட்டும்.
3.153.9
भ्रातृत्वं त्वं पुरस्कृत्य वरं वरय भारत ।
यदि तावन्मया क्षुद्रा गत्वा वारणसाह्वयम् ॥ ३.१५३.९ ॥
பாரதனே, சகோதரத்துவத்தை முன்னிட்டு ஒரு வரத்தைக் கேள். நான் வாரணாவதம் சென்று அற்ப மனிதர்களை...
3.153.10
धार्तराष्ट्रा निहन्तव्या यावदेतत्करोम्यहम् ।
शिलया नगरं वा तन्मर्दितव्यं मया यदि ॥ ३.१५३.१० ॥
திருதராட்டிரனின் மகன்கள் கொல்லப்பட வேண்டும்; நான் இதைச் செய்யும் வரை; அல்லது அந்த நகரத்தை கல்லால் நசுக்க வேண்டும், நான் என்றால்...
3.153.11
बद्ध्वा दुर्योधनं चाद्य आनयामि तवान्तिकम् ।
यावदेतत्करोम्यद्यकामं तव महाबल ॥ ३.१५३.११ ॥
இன்று துரியோதனனைக் கட்டி உன் முன் கொண்டு வருவேன்; இன்று உன் விருப்பத்தை நான் நிறைவேற்றும் வரை, மகாபலனே.
3.153.12
भीमसेनस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा तस् महात्मनः ।
प्रत्युवाच हनून्तं प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ ३.१५३.१२ ॥
ஆனால் பீமசேனன் அந்த மகாத்மாவின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அனுமனுக்குப் பதில் சொன்னான்.
3.153.13
कृतमेव त्वया सर्वं मम वानरपुङ्गव ।
स्वस्ति तेऽस्तु महाबाहो कामये त्वां प्रसीदमे ॥ ३.१५३.१३ ॥
வானரங்களில் சிறந்தவனே, நீ எனக்காக எல்லாவற்றையும் செய்துவிட்டாய். மகாபாகு, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நான் உன்னை விரும்புகிறேன், நீ மகிழ்ச்சியுற வேண்டும்.
3.153.14
सनाथाः पाण्डवाः सर्वे त्वया नाथेन वीर्यवन् ।
तवैव तेजसा सर्वान्विजेष्यामो वयं परान् ॥ ३.१५३.१४ ॥
வலிமைமிக்கவனே, உன்னைப் போன்ற தலைவனால் பாண்டவர்கள் அனைவரும் தலைவனுடையவர்கள். உன் ஒளியாலேயே நாங்கள் அனைத்துப் பகைவர்களையும் வெல்வோம்.
3.153.15
एवमुक्तस्तु हनुमान्भीमसेनमभाषत ।
भ्रातृत्वात्सौहृदाच्चैव करिष्यामि प्रियं तव ॥ ३.१५३.१५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், ஹனுமான் பீமசேனனிடம் பேசினான்: சகோதரத்துவத்தாலும் அன்பினாலும் நான் உனக்கு விருப்பமானதைச் செய்வேன்.
3.153.16
चमूं विगाह्य शत्रूणां परशक्तिसमाकुलाम् ।
यदा सिंहरवं वीर करिष्यसि महाबल ॥ ३.१५३.१६ ॥
வீரனே, மகாபலனே, பகைவர்களின் ஈட்டிகளால் நிறைந்த படையில் நீ புகுந்து சிங்கக் கர்ஜனை செய்யும்போது—
3.153.17
तदाहं बृंहयिष्यामि स्वरवेण रवं तव ।
यं श्रुत्वैव भविष्यन्ति व्यसवस्तेऽरयो रणे ॥ ३.१५३.१७ ॥
அப்போது நான் என் கர்ஜனையால் உன் கர்ஜனையை மேலும் பெருக்குவேன். அதைக் கேட்டதுமே உன் பகைவர்கள் போரில் உயிரிழப்பார்கள்.
3.153.18
विजयस्य ध्वजस्थश्च नादान्मोक्ष्पामि दारुणान् ।
शत्रूणां ये प्राणहराः सुखं येन हनिष्यथ ॥ ३.१५३.१८ ॥
வெற்றிக் கொடியின்மேல் நின்று நான் பயங்கரமான ஒலிகளை எழுப்புவேன்; அவை பகைவர்களின் உயிரைப் பறிப்பவை. அதனால் நீ எளிதாக அவர்களைக் கொல்வாய்.
3.153.19
एवमाभाष्य हनुमांस्तदा पाण्डवनन्दनम् ।
मार्गमाख्याय भीमाय तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.१५३.१९ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், அப்போது பாண்டவர்களின் மகிழ்ச்சியான ஹனுமான் பீமனுக்கு வழியைக் காட்டிவிட்டு அங்கேயே மறைந்தார்.
3.153.20
गते तस्मिन्हरिवरे भीमोपि बलिनांवरः ।
तेन मार्गेण विपुलं व्यचरद्गन्धमादनम् ॥ ३.१५३.२० ॥
அந்தச் சிறந்த குரங்கு சென்றபின், வலிமையுடையவர்களில் சிறந்த பீமனும் அந்த வழியில் விரிந்த கந்தமாதனத்தில் சஞ்சரித்தான்.
3.153.21
अनुस्मरन्वपुस्तस्य श्रियं चाप्रतिमां भुवि ।
माहात्म्यमनुभावं च स्मरन्दाशरथेर्ययौ ॥ ३.१५३.२१ ॥
அவரது வடிவையும், பூமியில் ஒப்பற்ற பொலிவையும் நினைவுகூர்ந்து, தசரதனின் மகனின் மகிமையையும் வல்லமையையும் நினைத்தவாறு அவன் சென்றான்.
3.153.22
स तानि रमणीयानि वनान्युपवनानि च ।
विलोलयामास तदा सौगन्धिकवनेप्सया ॥ ३.१५३.२२ ॥
சௌகந்திக வனத்தை அடையும் விருப்பத்தால் அவன் அப்போது அந்த அழகிய காடுகளையும் சோலைகளையும் கலக்கித் தேடினான்.
3.153.23
फुल्लपद्मविचित्राणि सरांसि सरितस्तथा ।
नानाकुसुमचित्राणि पुष्पितानि वनानि च ॥ ३.१५३.२३ ॥
மலர்ந்த தாமரைகளால் வண்ணமயமான குளங்களும் ஆறுகளும், பலவகை மலர்களால் அழகுபெற்ற பூத்த காடுகளும்.
3.153.24
मत्तवारणयुथानि पङ्कक्लिन्नानि भारत ।
वर्षतामिव मेघानां वृन्दानि ददृशे तदा ॥ ३.१५३.२४ ॥
பாரதா! அப்போது அவன் மதம் பிடித்த யானைக் கூட்டங்களைக் கண்டான்; அவை சேற்றில் நனைந்து, பொழியும் மேகக் கூட்டங்கள் போல் தோன்றின.
3.153.25
हरिणैश्चपलापाङ्गैर्हरिणीसहितैर्वनम् ।
सशष्पकवलैः श्रीमान्पथि दृष्ट्वा द्रुतं ययौ ॥ ३.१५३.२५ ॥
சுறுசுறுப்பான பார்வையுடைய மான்களும் பெண்மான்களும் நிறைந்த காட்டையும், புல்லை மென்றுகொண்டிருந்த அவற்றையும் வழியில் கண்டு, அந்த ஸ்ரீமான் விரைவாகச் சென்றார்.
3.153.26
महिषैश्च वराहैश्च शार्दूलैश्च निषेवितम् ।
व्यपेतभीर्गिरिं शौर्याद्भीमसेनो व्यगाहत ॥ ३.१५३.२६ ॥
எருமைகளும் பன்றிகளும் புலிகளும் வாழ்ந்த மலையில் பயமின்றி, வீரத்தால் பீமசேனன் இறங்கிச் சென்றான்.
3.153.27
कुसुमानतशाखैश्च ताम्रपल्लवकोमलैः ।
याच्यमान इवारण्ये द्रुमैर्मारुतकम्पितैः ॥ ३.१५३.२७ ॥
மலர்களால் வளைந்த கிளைகளும் செம்பு நிறத் தளிர்களின் மென்மையும் கொண்ட, காற்றில் நடுங்கும் மரங்களால் காட்டில் வேண்டப்படுபவர் போல்.
3.153.28
कृतपद्माञ्जलिपुटा मत्तषट्पदसेविताः ।
प्रियतीर्थवना मार्गे पद्मिनीः समतिक्रमन् ॥ ३.१५३.२८ ॥
தாமரை மலர்களை அஞ்சலிக் கைகளாகக் கொண்ட, மதுவுண்ட வண்டுகள் மொய்க்கும், இனிய கரைகளும் சோலைகளும் உடைய தாமரைக் குளங்களைக் கடந்து சென்றார்.
3.153.29
सज्जमानमनोदृष्टिः फुल्लेषु गिरिसानुषु ।
द्रौपदीवाक्यपाथेयो भीमो भीमपराक्रमः ॥ ३.१५३.२९ ॥
மலர்ந்த மலைச்சிகரங்களில் மனமும் பார்வையும் படிந்தவராய், திரௌபதியின் சொற்களையே வழிச்செலவாகக் கொண்ட, பயங்கர வீரமுள்ள பீமன்.
3.153.30
परिवृत्तेऽहनि ततः प्रकीर्णहरिणे वने ।
काञ्चनैर्विलैः पद्मैर्ददर्श विपुलां नदीम् ॥ ३.१५३.३० ॥
பின்னர் பகல் சாய்ந்தபோது, மான்கள் சிதறியோடும் காட்டில், பொன்னிறத் தாமரைகளும் தண்டுகளும் கொண்ட ஒரு பெரிய ஆற்றைக் கண்டார்.
3.153.31
हंसकारण्डवयुतां चक्रवाकोपशोभिताम् ।
रचितामिव तस्याद्रेर्भालां विमलपङ्कजाम् ॥ ३.१५३.३१ ॥
அன்னப்பறவைகளும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்து, சக்ரவாகப் பறவைகளால் அழகுற்று, அந்த மலையின் நெற்றியில் அமைத்ததைப் போன்ற, தூய தாமரைகள் கொண்ட அந்த நதி இருந்தது.
3.153.32
तस्यां नद्यां महासत्वः सौगन्धिकवनं महत् ।
अपश्यत्प्रीतिजननं बालार्कसदृशद्युति ॥ ३.१५३.३२ ॥
அந்த நதியில், மிகுந்த வலிமையுடையவர் அங்கே பெரிய சௌகந்திக வனத்தைக் கண்டார்; அது மகிழ்ச்சி தருவதாயும், இளஞ்சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடையதாயும் இருந்தது.
3.153.33
तद्दृष्ट्वा लब्धकामः स मनसा पाण्डुनन्दनः ।
वनवासपरिक्लिष्टां जगाम मनसा प्रियाम् ॥ ३.१५३.३३ ॥
அதைக் கண்டு, மனதில் விருப்பம் நிறைவேறியவராய், பாண்டுவின் மைந்தர் வனவாசத்தால் துன்புற்ற தம் அன்புக்குரியவளிடம் மனதால் சென்றார்.