Mahābhārata · Adhyāya 3.158
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.158.1
ततस्तान्परिविश्वस्तान्वसतस्तत्र पाण्डवान् ।
पर्वतेन्द्रे द्विजैः सार्धं पार्तागमनकाङ्क्षया ॥ ३.१५८.१ ॥
Als die Pāṇḍavas, voll vertrauend, dort auf dem Bergkönig mit den Brahmanen wohnten, in dem Wunsch nach der Ankunft Pārthas (Arjunas),
3.158.2
गतेषु तेषु रक्षःसु भीमसेनात्मजेऽपि च ।
रहितान्मीमसेनेन कदाचित्तान्यदृच्छया।
जहार धर्मराजं वै यमौ कृष्णां च राक्षसः ॥ ३.१५८.२ ॥
Als jene Rākṣasas und Bhīmasenas Sohn ebenfalls fortgegangen waren und die Pāṇḍavas ohne Bhīmasena zurückblieben, entführte der Rākṣasa zufällig den König der Rechtschaffenheit, die Zwillinge und Kṛṣṇā (Draupadī).
3.158.3
ब्रह्मन्कथं धर्मराजं यमौ कृष्णां च राक्षसः ।
जहार चित्रं भीमश्च गतो राक्षसकण्टकः।
वक्तुमर्हसि विप्राग्र्य व्यक्तमेतन्ममाऽनघ ॥ ३.१५८.३ ॥
Brahmane, wie konnte jener Rākṣasa den König der Rechtschaffenheit, die Zwillinge und Kṛṣṇā entführen? Es ist seltsam, da Bhīma, der Dorn der Rākṣasas, fortgegangen war. Bester der Brahmanen, Makelloser, sag es mir deutlich.
3.158.4
ब्राह्मणो मन्त्रकुशलः सर्वास्त्रेष्वस्त्रवित्तमः ।
इति ब्रुवन्पाण्डवेयान्पर्युपास्ते स्म नित्यदा ।
परीप्समानः पार्थानां कलापांश्च धनूंषि च ॥ ३.१५८.४ ॥
Ein Brahmane, geschickt in den Mantras und der kundigste aller Waffen, so sprechend, diente den Söhnen Pāṇḍus täglich, in dem Wunsch, die Köcher und Bogen der Pārthas zu erlangen.
3.158.5
अन्तरं संपरिप्रेप्सुर्द्रौपद्या हरणं प्रति ।
दुष्टात्मा पापबुद्धिः स नाम्ना ख्यातो जटासुरः ॥ ३.१५८.५ ॥
Jener Bösgesinnte, Übelwollende, der nach einer Gelegenheit zur Entführung Draupadīs suchte, war unter dem Namen Jaṭāsura bekannt.
3.158.6
पोषणं तस् राजेनद्र चक्रे पाण्डवनन्दनः ।
बुबुधे न च तं पापं भस्मच्छन्नमिवानलम् ॥ ३.१५८.६ ॥
O Herr der Könige, der Sohn der Pāṇḍavas nährte ihn, doch er erkannte jenen Bösen nicht, wie ein unter Asche verborgenes Feuer.
3.158.7
स भीमसेने निष्क्रान्ते मृगयार्थमरिंदमे ।
घटोत्कचं सानुचरं दृष्ट्वा विप्रद्रुतं दिशः ॥ ३.१५८.७ ॥
O Bezwinger der Feinde, als Bhīmasena zur Jagd hinausgegangen war, sah er Ghaṭotkaca mit seinen Gefolgsleuten nach allen Richtungen fliehen.
3.158.8
लोमशप्रभृतींस्तांस्तु महर्षीश्च समाहितान् ।
स्नातुं विनिर्गतान्दृष्ट्वा पुष्पार्थं च तपोधनान् ॥ ३.१५८.८ ॥
Er sah die großen Weisen, angeführt von Lomaśa, gesammelt und reich an Askese, hinausgehen, um zu baden und Blumen zu pflücken.
3.158.9
रूपमन्यत्समास्थाय विकृतं भैरवं महत् ।
गृहीत्वा सर्वशस्त्राणि द्रौपदीं परिगृह्य च।
प्रातिष्ठत सुदुष्टात्मा त्रीन्गृहीत्वा च पाण्डवान् ॥ ३.१५८.९ ॥
Er nahm eine andere, entstellte und furchterregende Gestalt an, ergriff alle Waffen, packte Draupadī und die drei Pāṇḍavas, und der Übelgesinnte machte sich auf den Weg.
3.158.10
विक्रम्य कौशिकं खङ्गं मोक्षयित्वा ग्रहं रिपोः ।
आक्रन्दद्भीमसेन वै येन यातो महाबलः ॥ ३.१५८.१० ॥
Mit dem Kauśika-Schwert angreifend und sie aus dem Griff des Feindes befreiend, rief er: »O Bhīmasena!«, in die Richtung, in die jener Mächtige gegangen war.
3.158.11
तमब्रवीद्धर्मराजो ह्रियमाणो युधिष्ठिरः ।
धर्मस्ते हीयते मूढ न चैनं समवेक्षसे ॥ ३.१५८.११ ॥
Als man ihn fortführte, sprach König Dharma, Yudhiṣṭhira, zu ihm: »O Narr, dein Dharma schwindet, und doch siehst du es nicht!«
3.158.12
येऽन्ये क्वचिन्मनुष्येषु तिर्यग्योनिगताश्च ये ।
धर्मं ते समवेक्षन्ते रक्षांसि च विशेषतः ॥ ३.१५८.१२ ॥
Andere unter den Menschen irgendwo und jene, die in tierische Schöße eingegangen sind, achten auf den Dharma, besonders aber die Rākṣasas.
3.158.13
धर्मस्यराक्षसा मूलं धर्मं ते विदुरुत्तमम् ।
एतत्परीक्ष्यसर्वं त्वं समीपे स्थातुमर्हसि ॥ ३.१५८.१३ ॥
Die Rākṣasas kennen die Wurzel des Dharma; sie halten den Dharma für das Höchste. Nachdem du dies alles geprüft hast, solltest du dem Dharma nahe bleiben.
3.158.14
देवाश्च ऋषयः सिद्धाः पितरश्चापि राक्षस ।
गन्धर्वोरगरक्षांसि वयांसि पशवस्तथा ॥ ३.१५८.१४ ॥
O Rākṣasa, auch die Götter, Weisen, Vollendeten und Ahnen; ebenso die Gandharven, Schlangen, Dämonen, Vögel und Tiere.
3.158.15
तिर्यग्योनिगताश्चैव अपि कीटपिपीलिकाः ।
मनुष्यानुपजीवन्ति ततस्त्वमपि जीवसि ॥ ३.१५८.१५ ॥
Auch die in tierische Schöße Eingegangenen, selbst Insekten und Ameisen, leben, indem sie von den Menschen abhängen; und so lebst auch du.
3.158.16
समृद्ध्या यस्य लोकस्य लोको युष्माकमृध्यति ।
इमं च लोकं शोचन्तमनुशोचन्ति देवताः।
पूज्यमानाश्च वर्धन्ते हव्यकव्यैर्यथाविधि ॥ ३.१५८.१६ ॥
Durch den Wohlstand jener Welt gedeiht eure Welt; die Götter trauern um diese trauernde Welt; und wenn sie gemäß der Regel mit Opfergaben geehrt werden, wachsen sie.
3.158.17
वयं राष्ट्रस्य गोप्तारो रक्षितारश्च राक्षस ।
राष्ट्रस्यारक्ष्यमाणस्य कुतो भूतिः कुतः सुखम् ॥ ३.१५८.१७ ॥
Wir sind die Beschützer und Hüter des Reiches, o Rākṣasa. Wenn das Reich nicht bewacht wird, woher kommt dann Wohlstand, woher Glück?
3.158.18
न च राजाऽवमन्तव्यो रक्षसा जात्वनागसि ।
अनुरप्यपचारश्च नास्त्यस्माकं नराशन ॥ ३.१५८.१८ ॥
O Menschenfresser, ein unschuldiger König darf niemals von einem Rākṣasa verachtet werden; und von unserer Seite gibt es nicht einmal das geringste Vergehen.
3.158.19
विघसाशान्यथाशक्त्या कुर्महे देवतादिषु ।
गुरूंश्च ब्राह्मणांश्चैव प्रमाणप्रवणाः सदा ॥ ३.१५८.१९ ॥
Wir, die Reste essen, erweisen den Göttern und anderen nach unseren Kräften Verehrung; und stets ehren wir Lehrer und Brahmanen, indem wir dem Maßgeblichen folgen.
3.158.20
द्रोग्धव्यं न च मित्रेषु न विश्वस्तेषु कर्हिचित् ।
येषां चान्नानि भुञ्जीत यत्रच स्यात्प्रतिश्रयः ॥ ३.१५८.२० ॥
Man darf niemals Freunde oder Vertrauende verraten, deren Speise man isst und bei denen man Zuflucht findet.
3.158.21
स त्वं प्रतिश्रयेऽस्माकं पूज्यमानः सुखोषितः ।
भुक्त्वा चान्नानि दुष्प्रज्ञ कथमस्माञ्जिहीर्षसि ॥ ३.१५८.२१ ॥
Du wurdest in unserem Obdach geehrt und hast bequem gelebt und unsere Speise gegessen. O Törichter, wie kannst du uns entführen wollen?
3.158.22
एवमेव वृथाचारो वृथा वृद्धो वृथामतिः ।
वृथामरणमर्हस्त्वं वृथाऽद्य नमविष्यसि ॥ ३.१५८.२२ ॥
So bist du von eitlem Wandel, eitel alt und von eitler Einsicht; einen eitlen Tod verdienst du, und heute wirst du dich vergeblich beugen.
3.158.23
अथ चेद्दुष्टबुद्धिस्त्वं सर्वैर्धर्मैर्विवर्जितः ।
प्रदाय शस्त्राण्यस्माकं युद्धेन द्रौपदीं हर ॥ ३.१५८.२३ ॥
Wenn du aber bösen Sinnes und von allen Pflichten verlassen bist, dann gib unsere Waffen ab und entführe Draupadī im Kampf.
3.158.24
अथ चेत्त्वमविज्ञाय इदं कर्म करिष्यसि ।
अधर्मं चाप्यकीर्तिं च लोके प्राप्स्यसि केवलं ॥ ३.१५८.२४ ॥
Wenn du diese Tat ohne Einsicht vollbringst, wirst du in der Welt nur Adharma und Schande erlangen.
3.158.25
एतामद्य परामृश्य स्त्रियं राक्षस मानुषीम् ।
विषमेतत्समालोड्य कुम्भेन प्राशितं त्वया ॥ ३.१५८.२५ ॥
O Rākṣasa, heute, nachdem du diese menschliche Frau ergriffen hast, hast du das Gift gründlich umgerührt und aus dem Krug getrunken.
3.158.26
ततो युधिष्ठिरस्तस्य भारिकः समपद्यत ।
स तु भाराभिभूतात्मा न तथा शीघ्रगोऽभवत् ॥ ३.१५८.२६ ॥
Da wurde Yudhiṣṭhira schwer von der Last; sein Geist von der Last überwältigt, war er nicht mehr so schnell wie zuvor.
3.158.27
अथाब्रवीद्द्रौपदीं च नकुलं च युधिष्ठिरः ।
मा भैष्टं राक्षसान्मूढाद्गतिरस्य मया हृता ॥ ३.१५८.२७ ॥
Da sprach Yudhiṣṭhira zu Draupadī und Nakula: "Fürchtet euch nicht vor dem verblendeten Rākṣasa; ich habe ihm seine Bewegungskraft genommen."
3.158.28
नातिदूरे महबाहुर्भविता पवनात्मजः ।
अस्मिन्मुहूर्ते संप्राप्ते नभविष्यति राक्षसः ॥ ३.१५८.२८ ॥
Der mächtigarmige Sohn des Windes (Bhīma) wird nicht fern sein; wenn dieser Augenblick gekommen ist, wird der Rākṣasa nicht mehr sein.
3.158.29
सहदेवस्तु तं दृष्ट्वा राक्षसं मूढचेतसम् ।
उवाच वचनं राजन्कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ ३.१५८.२९ ॥
Sahadeva aber, der den Rākṣasa mit verblendetem Sinn sah, sprach diese Worte, o König, zu Yudhiṣṭhira, dem Sohn der Kuntī.
3.158.30
राजन्किं नाम सत्कृत्यं क्षत्रियस्यास्त्यतोऽधिकम् ।
यद्युद्धेऽभिमुखः प्राणांस्त्यजेच्छत्रुं जयेत वा ॥ ३.१५८.३० ॥
O König, welche ehrenvollere Pflicht hat ein Krieger als diese: im Kampf, dem Feind gegenüber, sein Leben hinzugeben oder den Feind zu besiegen?
3.158.31
एष वास्मान्वयं वैनं युध्यमानाः परंतप ।
सूदयेम महाबाहो देशः कालो ह्ययं नृप ॥ ३.१५८.३१ ॥
O Bezwinger der Feinde, o Starkarmiger: Er soll uns töten, oder wir sollen ihn im Kampf töten. O König, dies ist der Ort, und dies ist die Zeit.
3.158.32
क्षत्रधर्मस्य संप्राप्तः कालः सत्यपराक्रम ।
जयन्तो हन्यमाना वा प्राप्तुमर्हाम सद्गतिम् ॥ ३.१५८.३२ ॥
O du von wahrer Tapferkeit, die Zeit der Kriegerpflicht ist gekommen. Ob siegend oder erschlagen, wir werden eine gute Bestimmung zu erlangen verdienen.
3.158.33
राक्षसे जीवमानेऽद्य रविरस्तमियाद्यदि ।
नाहं ब्रूयां पुनर्जातु क्षत्रियोस्मीति भारत ॥ ३.१५८.३३ ॥
O Nachfahre Bharatas: Geht heute die Sonne unter, während der Rākṣasa noch lebt, werde ich niemals wieder sagen: »Ich bin ein Krieger.«
3.158.34
भोभो राक्षस तिष्ठस्व सहदेवोस्मि पाण्डवः ।
हत्वा रवा मां नयस्वैनां हतो वा स्वप्स्यसीह वै ॥ ३.१५८.३४ ॥
He da, Rākṣasa, halt ein! Ich bin Sahadeva, ein Sohn Pāṇḍus. Erschlage mich und nimm sie mit, oder du wirst hier erschlagen werden und schlafen.
3.158.35
तदा ब्रुवति माद्रेये भीमसेनो यदृच्छया ।
प्रादृश्यत महाबाहुः सवज्र इव वासवः ॥ ३.१५८.३५ ॥
Während der Sohn Mādrīs so sprach, erschien zufällig Bhīmasena, der Starkarmige, gleich Vāsava (Indra), der den Donnerkeil trägt.
3.158.36
सोऽपश्यद्धातरौ तत्र द्रौपदीं च यशस्विनीम् ।
क्षितिस्थं सहदेवं च क्षिपन्तं राक्षसं तदा ॥ ३.१५८.३६ ॥
Da sah er dort seine Brüder, die ruhmreiche Draupadī, Sahadeva auf dem Boden liegend und den Rākṣasa, der sie hinwarf.
3.158.37
मार्गाच्च राक्षसं मूढं कालोपहतचेतसम् ।
भ्रमन्तं तत्रतत्रैव दैवेन परिमोहितम् ॥ ३.१५८.३७ ॥
Der Rākṣasa, vom Weg abgekommen, verblendet, mit vom Schicksal verwirrtem Sinn, irrte hierhin und dorthin.
3.158.38
हृतान्संदृश्य तान्भ्रातृन्द्रौपदीं च महाबलः ।
क्रोधमाहारयद्भीमो राक्षसंचेदमब्रवीत् ॥ ३.१५८.३८ ॥
Als der mächtige Bhīma seine Brüder und Draupadī entführt sah, ließ er den Zorn aufsteigen und sprach zu dem Rākṣasa diese Worte.
3.158.39
विज्ञातोऽसि मया पूर्वं चेष्टञ्शस्त्रपरीक्षणे ।
आस्था तु त्वयि मे नास्ति यतोसि न हतस्तदा ॥ ३.१५८.३९ ॥
Ich erkannte dich schon früher, als ich meine Waffen erprobte; doch habe ich keine Achtung vor dir, denn damals habe ich dich nicht getötet.
3.158.40
ब्रह्मरूपप्रतिच्छन्नो न नो वदसि चाप्रियम् ।
प्रियेषु रममाणं त्वां न चैवाप्रियकारिणम्।
ब्रह्मरूपेण विहितं नैव हन्यामनागसम् ॥ ३.१५८.४० ॥
Du, in der Gestalt eines Brahmanen verborgen, sprichst uns keine unangenehmen Worte, und du, dich am Lieben erfreuend, tust auch keine unangenehme Tat. Ich werde den Schuldlosen nicht töten, der in Brahmanengestalt auftritt.
3.158.41
राक्षसं जानमानोऽपि यो हन्यान्नरकं व्रजेत् ।
अपक्वस्य च कालेन वधस्तव न विद्यते ॥ ३.१५८.४१ ॥
Wer einen Rākṣasa tötet, obwohl er ihn als solchen erkennt, geht zur Hölle; und für dich, der du noch nicht reif bist für die Zeit, gibt es keinen Tod.
3.158.42
नूनमद्यासि संपक्वो यथा ते मतिरीदृशी ।
दत्ता कृष्णापहरणे कालेनाद्भुतकर्मणा।
सोपि कालं समासाद्य तथाऽद्य नभविष्यसि ॥ ३.१५८.४२ ॥
Gewiss bist du nun reif, so ist dein Sinn. Die Zeit, Täterin wundersamer Taten, gab es bei der Entführung Kṛṣṇās; auch das wird, da seine Stunde gekommen ist, heute nicht mehr sein.
3.158.43
बडिशोऽयंत्वया ग्रस्तः कालसूत्रेण लम्बितः ।
मत्स्योऽम्भसीव स्यूतास्यः कथमद्य गमिष्यसि ॥ ३.१५८.४३ ॥
Diesen Angelhaken hast du verschluckt, am Faden der Zeit hängend, wie ein Fisch mit zugenähtem Maul im Wasser. Wie wirst du heute gehen?
3.158.44
यं चासि प्रस्थितो देशं मनः पूर्वं गतं च ते ।
न तं गन्तासि गन्तासि मार्गं बकहिडिम्बयोः ॥ ३.१५८.४४ ॥
Zu dem Land, zu dem du aufgebrochen bist und wohin dein Geist schon vorausgegangen ist, dorthin wirst du nicht gehen; du wirst den Weg Bakas und Hiḍimbas gehen.
3.158.45
एवमुक्तस्तु भीमेन राक्षसः कालचोदितः ।
भीत उत्सृज्य तान्सर्वान्युद्धाय समुपस्थितः ॥ ३.१५८.४५ ॥
So von Bhīma angesprochen, geriet der von der Zeit getriebene Rākṣasa in Furcht; alle lassend, stellte er sich zum Kampf bereit vor ihn.
3.158.46
अब्रवीच्च पुनर्भीमं रोषात्प्रस्फुरिताधरः ।
न मे मूढा दिशः पाप त्वदर्थं मे विलम्बनम् ॥ ३.१५८.४६ ॥
Wieder sprach er zornig mit bebenden Lippen zu Bhīma: 'Frevler, meine Richtungen sind nicht verwirrt; mein Zögern geschieht deinetwegen.'
3.158.47
श्रुता मे राक्षसा ये ये त्वया विनिहता रणे ।
तेषामद्यकरिष्यामि तवास्रेणोदकक्रियाम् ॥ ३.१५८.४७ ॥
Von den Rākṣasas, die du im Kampf erschlagen hast, habe ich gehört; für sie werde ich heute mit deiner eigenen Waffe das Wasseropfer vollziehen.
3.158.48
एवमुक्त्वातदा भीमं राक्षसो योद्धुमाययौ ।
करालवदनः क्रोधात्कालसर्प इव श्वसन् ॥ ३.१५८.४८ ॥
So gesprochen, kam der Rākṣasa damals, um mit Bhīma zu kämpfen, mit furchtbarem Antlitz, vor Zorn zischend wie eine Todesschlange.
3.158.49
एवमुक्तस्ततो भीमः सृक्विणी परिलेलिहन् ।
स्मयमान इव क्रोधात्साक्षात्कालान्तकोपमः ॥ ३.१५८.४९ ॥
So angeredet, erschien Bhīma, sich die Mundwinkel leckend und wie vor Zorn lächelnd, gleich dem Tod selbst, dem Ende der Zeit.
3.158.50
ब्रुवन्वै तिष्ठतिष्ठेति क्रोधसंरक्तलोचनः ।
बाहुसंरम्भमेवेच्छन्नभिदुद्राव राक्षसम् ॥ ३.१५८.५० ॥
"Bleib stehen, bleib stehen!" rufend, die Augen rot vor Zorn, nur die Kraft seiner Arme begehrend, stürzte sich Bhīma auf den Rākṣasa.
3.158.51
मुहुर्मुहुर्व्याददानः सृक्विणी परिसंलिहन् ।
अभिदुद्राव संरब्धो बलो वज्रधरं यथा ॥ ३.१५८.५१ ॥
Immer wieder den Mund öffnend und sich die Mundwinkel leckend, vor Wut entbrannt, stürmte der starke Bala los wie Indra, der Träger des Donnerkeils.
3.158.52
भीमसेनोऽप्यवष्टब्धो नियुद्धायाभवत्स्थितः ।
राक्षसोऽपि च विस्रब्धो बाहुयुद्धमकाङ्क्षत ॥ ३.१५८.५२ ॥
Auch Bhīmasena, gefestigt, stand bereit zum Ringkampf; und der Rākṣasa, zuversichtlich, begehrte den Armkampf.
3.158.53
वर्तमाने तयो राजन्बाहुयुद्धे सुदारुणे ।
माद्रीपुत्रावतिक्रुद्धावुभावप्यभ्यधावताम् ॥ ३.१५८.५३ ॥
O König, während zwischen den beiden jener furchtbare Armkampf tobte, stürzten sich die beiden Söhne Mādrīs, beide sehr zornig, auf sie zu.
3.158.54
न्यवारयत्तौ प्रहसन्कुन्तीपुत्रो वृकोदरः ।
शक्तोऽहं राक्षसस्येति प्रेक्षध्वमिति चाब्रवीत् ॥ ३.१५८.५४ ॥
Lachend hielt Vṛkodara, der Sohn Kuntīs, die beiden zurück und sprach: "Ich vermag diesen Rākṣasa zu besiegen – seht her."
3.158.55
आत्मना भ्रातृभिश्चैव धर्मेण सुकृतेन च ।
इष्टेन च शपे राजन्सूदयिष्यामि राक्षसम् ॥ ३.१५८.५५ ॥
O König, ich schwöre bei mir selbst, bei meinen Brüdern, bei Dharma, bei guten Taten und beim Opfer: Ich werde diesen Rākṣasa erschlagen.
3.158.56
इत्येवमुक्त्वा तौ वीरौ स्पर्धमानौ परस्परम् ।
बाहुभिः समसज्जेतामुभौ रक्षोवृकोदरौ ॥ ३.१५८.५६ ॥
So gesprochen, stießen die beiden Helden, einander im Wettstreit herausfordernd, mit den Armen aufeinander: der Rākṣasa und Vṛkodara.
3.158.57
तयोरासीत्संप्रहारः क्रुद्धयोर्भीमरक्षसोः ।
अमृष्यमाणयोः सङ्ख्ये शक्रशम्बरयोरिव ॥ ३.१५८.५७ ॥
Zwischen dem zornigen Bhīma und dem Rākṣasa entbrannte ein wilder Zusammenstoß, wie der von Śakra und Śambara im Kampf, da keiner den anderen ertragen wollte.
3.158.58
तौ वीरौ समभिक्रुद्धावन्योन्यं पर्यधावताम् ।
आरुज्यारुज्यतौ वृक्षानन्योन्यमभिजघ्नतुः।
जीमूताविव धर्मान्ते विनदन्तौ महाबलौ ॥ ३.१५८.५८ ॥
Die beiden Helden, voll Zorn, stürzten aufeinander zu. Bäume zerbrechend schlugen sie aufeinander ein – wie zwei Gewitterwolken, die am Ende der Regenzeit donnern, beide von gewaltiger Kraft.
3.158.59
बभञ्जतुर्महावृक्षानूरुभिर्बलिनां वरौ ।
अन्योन्येनाभिसंरब्धौ परस्परवधैषिणौ ॥ ३.१५८.५९ ॥
Die Besten unter den Starken brachen mit ihren Schenkeln große Bäume – zornentbrannt gegeneinander, jeder den Tod des anderen suchend.
3.158.60
तद्वृक्षयुद्धमभवनमहीरुहविनाशनम् ।
वालिसुग्रीवयोर्भ्रात्रोः पुरेव कपिसिंहयोः ॥ ३.१५८.६० ॥
Jener Baumkampf zwischen Vāli und Sugrīva, den beiden brüderlichen Löwen unter den Affen, führte wie zuvor zur Vernichtung großer Bäume.
3.158.61
आविध्याविध्य तौ वृक्षान्मुहूर्तमितरेतरम् ।
ताडयामासतुरुभौ विनदन्तौ मुहुर्मुहुः ॥ ३.१५८.६१ ॥
Einen Augenblick lang schwangen sie die Bäume immer wieder und schlugen aufeinander ein, brüllend, wieder und wieder zuschlagend.
3.158.62
तस्मिन्देशे यदा वृक्षाः सर्व एव निपातिताः ।
पुगीकृताश्च शतशः परस्परवधेप्सया ॥ ३.१५८.६२ ॥
Als an jenem Ort alle Bäume gefällt und zu Hunderten aufgeschichtet waren, aus dem Verlangen, einander zu töten.
3.158.63
ततः शिलाः समादाय मुहूर्तमिव भारत ।
महाभ्रैरिव शैलेन्द्रौ युयुधाते महाबलौ ॥ ३.१५८.६३ ॥
Dann, o Bhārata, ergriffen sie für einen Augenblick Felsen, und die beiden Mächtigen kämpften wie zwei Bergkönige mit großen Wolken.
3.158.64
शिलाभिरुग्ररूपाभिर्बृहतीभिः परस्परम् ।
वज्रैरिव महावेगैराजघ्नतुरमर्षणौ ॥ ३.१५८.६४ ॥
Mit grimmig geformten großen Felsen, mit gewaltiger Geschwindigkeit wie Donnerkeile, schlugen die beiden Unversöhnlichen aufeinander ein.
3.158.65
अभिद्रुत्य च भूयस्तावन्योन्यबलदर्पितौ ।
भुजाभ्यां परिगृह्याथ चकर्षाते गजाविव ॥ ३.१५८.६५ ॥
Dann, stolz auf die Stärke des anderen, stürzten sie sich wieder, packten einander mit den Armen und zerrten wie zwei Elefanten.
3.158.66
मुष्टिभिश् महाघोरैरन्योन्यमभिपेततुः ।
ततः कटकटाशब्दो बभूव शुमहात्मनोः ॥ ३.१५८.६६ ॥
Mit furchtbaren Fäusten stürzten sie sich aufeinander, und von den beiden Großherzigen erhob sich ein Geräusch von kaṭa-kaṭa.
3.158.67
ततः संहृत्यमुष्टिं तु पञ्चशीर्षमिवोरगम् ।
वेगेनाभ्यहनद्भीमो राक्षसस्य शिरोधराम् ॥ ३.१५८.६७ ॥
Da ballte Bhīma die Faust und schlug, wie eine fünfköpfige Schlange, mit Wucht auf den Nacken des Rākṣasa.
3.158.68
ततः श्रान्तं तु तद्रक्षो भीमसेनभुजाहतम् ।
सुपरिभ्रान्तमालक्ष्य भीमसेनोऽभ्यवर्तत ॥ ३.१५८.६८ ॥
Als Bhīmasena jenen Rākṣasa erschöpft sah, von seinem Arm getroffen und stark taumelnd, ging er auf ihn zu.
3.158.69
तत एनं महाबाहुर्बाहुभ्याममरोपमः ।
समुत्क्षिप्य बलाद्भीमो निष्पिपेष महीतले ॥ ३.१५८.६९ ॥
Da hob der großarmige Bhīma, einem Gott gleich, ihn mit beiden Armen gewaltsam empor und zermalmte ihn auf dem Boden.
3.158.70
ततः संपीड्य बलवद्भुजाभ्यां क्रोधमूर्च्छितः ।
तस्य गात्राणि सर्वाणि चूर्णयामास पाण्डवः।
अरत्निना चाभिहत्य शिरः कायादपाहरत् ॥ ३.१५८.७० ॥
Da drückte der von Zorn überwältigte Pāṇḍava ihn mit beiden Armen gewaltig zusammen und zermalmte alle seine Glieder zu Staub; und mit dem Unterarm zuschlagend riss er ihm den Kopf vom Leib.
3.158.71
संदष्टौष्ठं विवृत्ताक्षं फलं वृक्षादिव च्युतम् ।
जटासुरस्य तु शिरो भीमसेनबलाद्धृतम्।
पपात रुधिरादिग्धं संदष्टदशनच्छदम् ॥ ३.१५८.७१ ॥
Der Kopf Jaṭāsuras, mit auf die Zähne gepressten Lippen und verdrehten Augen, von Bhīmasenas Kraft ergriffen, fiel blutbeschmiert herab wie eine Frucht vom Baum.
3.158.72
तं निहत्यमहेष्वासो युधिष्ठिरमुपागमत् ।
स्तूयमानो द्विजाग्र्यैस्तु मरुद्भिरिव वासवः ॥ ३.१५८.७२ ॥
Nachdem er ihn erschlagen hatte, trat der große Bogenschütze zu Yudhiṣṭhira, gepriesen von den Besten der Zweimalgeborenen, wie Vāsava von den Marut gepriesen wird.