Mahābhārata · Adhyāya 3.164
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.164.1
ततः सूर्योदये धौम्यः पाञ्चालीसहितांस्च तान् ।
आर्ष्टिणेन सहितः पाण्डवानभ्यवर्तत ॥ ३.१६४.१ ॥
Dann, bei Sonnenaufgang, trat Dhaumya zusammen mit Ārṣṭiṣeṇa zu den Pāṇḍavas, samt Pāñcālī.
3.164.2
तेऽभिवाद्यार्ष्टिषेणस्य पादौ धौम्यस्य चैव ह ।
ततः प्राञ्जलयः सर्वे ब्राह्मणांस्तानपूजयन् ॥ ३.१६४.२ ॥
Sie verneigten sich zu Füßen von Ārṣṭiṣeṇa und Dhaumya und dann ehrten alle, die Hände gefaltet, jene Brahmanen.
3.164.3
आर्ष्टिषेणं परिष्वज्य पुत्रवद्भरतर्षभ ।
धर्मराजं स्पृशन्पाणौ पाणिना स महातपाः।
प्राचीं दिशमभिप्रेक्ष्य महर्षिरिदमब्रवीत् ॥ ३.१६४.३ ॥
O Stier der Bharatas, nachdem er Ārṣṭiṣeṇa wie einen Sohn umarmt und die Hand des Dharma-Königs mit seiner Hand berührt hatte, sprach der große Asket, nach Osten blickend, diese Worte.
3.164.4
असौ सागरपर्यन्तां भूमिमावृत्य तिष्ठति ।
शैलराजो महाराज मन्दरोऽभिविराजयन्।
इन्द्रवैश्रवणोपेतां दिशं पाण्डव रक्षति ॥ ३.१६४.४ ॥
Die Erde bis zum Rand des Ozeans umschließend steht der Bergkönig Mandara strahlend da, großer König; o Pāṇḍava, er beschützt die Himmelsrichtung, die Indra und Vaiśravaṇa gehört.
3.164.5
पर्वतैश्च वनान्तैश्च काननैश्चैव शोभितम् ।
एतमाहुर्महेन्द्रस्य राज्ञो वैश्रवणस्य च।
ऋषयः सर्वधर्मज्ञाः सर्वे तात मनीषिणः ॥ ३.१६४.५ ॥
Mit Bergen, Waldrändern und Wäldern geschmückt, nennen sie dies das Gebiet des großen Indra und des Königs Vaiśravaṇa, sagen alle weisen Seher, die jeden Dharma kennen, lieber Sohn.
3.164.6
अतश्चोद्यन्तमादित्यमुपतिष्ठन्ति वै प्रजाः ।
ऋषयश्चापि धर्मज्ञाः सिद्धाः साध्याश्च देवताः ॥ ३.१६४.६ ॥
Darum verehren die Völker die aufgehende Sonne, ebenso die Weisen, die das Dharma kennen, die Siddhas, die Sādhyas und die Götter.
3.164.7
यमस्तु राजा धर्मज्ञः सर्वप्राणभृतां प्रभुः ।
प्रेतसत्वगतीमेतां दक्षिणामाश्रितो दिशम् ॥ ३.१६४.७ ॥
König Yama, der das Dharma kennt, ist der Herr aller lebenden Wesen; für dieses Ziel der Toten hat er die südliche Richtung zu seinem Wohnsitz gewählt.
3.164.8
एतत्संयमनं पुण्यमतीवाद्भुतदर्शनम् ।
प्रेतराजस्य भवनमृद्ध्या परमया युतम् ॥ ३.१६४.८ ॥
Dieser heilige Ort namens Saṃyamana ist überaus wunderbar anzusehen; es ist der Wohnsitz des Königs der Toten, ausgestattet mit höchster Pracht.
3.164.9
यं प्राप्य सविता राजन्सत्येन प्रतितिष्ठति ।
अस्तं पर्वतराजानमेतमाहुर्मनीषिणः ॥ ३.१६४.९ ॥
O König, dorthin gelangt, verharrt die Sonne standhaft durch die Kraft der Wahrheit; die Weisen nennen dies den Untergangsberg, den König der Berge.
3.164.10
एवं पर्वतराजानं समुद्रं च महोदधिम् ।
अवसन्वरुणो राजा भूतानि परिरक्षति ॥ ३.१६४.१० ॥
So weilt König Varuṇa im König der Berge und im großen Ozean und beschützt alle Wesen.
3.164.11
उदीचीं दीपयन्नेष दिशं तिष्ठति कीर्तिमान् ।
महामेरुर्महाभाग शिवो ब्रह्मविदांगतिः ॥ ३.१६४.११ ॥
Die nördliche Richtung erleuchtend steht der berühmte große Meru; o Hochgesegneter, dies ist der Zielort Śivas und der Kenner Brahmans.
3.164.12
यस्मिन्ब्रह्मसदश्चैव भूतात्मा चावतिष्ठते ।
प्रजापतिः सृजन्सर्वं यत्किंचिज्जङ्गमागमम् ॥ ३.१६४.१२ ॥
Dort, wo Brahmās Sitz und die Seele der Wesen verweilen, wohnt Prajāpati, der alles erschafft, was sich bewegend ins Dasein gekommen ist.
3.164.13
यानाहुर्ब्रह्मणः पुत्रान्मानसान्दक्षसप्तमान् ।
तेषामपि महामेरुः शिवं स्थानमनामयम् ॥ ३.१६४.१३ ॥
Auch für jene, die man die aus dem Geist geborenen Söhne Brahmās nennt, deren siebenter Dakṣa ist, ist der große Meru die heilvolle, leidfreie Wohnstätte.
3.164.14
अत्रैव प्रतितिष्ठन्ति पुनरेषोदयन्ति च ।
सप्त देवर्षयस्तात वसिष्ठप्रमुखास्तदा ॥ ३.१६४.१४ ॥
Hier bleiben sie fest, und von hier erheben sie sich wieder, Lieber: die sieben göttlichen Seher, an deren Spitze Vasiṣṭha steht.
3.164.15
देशं विरजसं पश्य मेरोः शिखरमुत्तमम् ।
यत्रात्मतृप्तैरध्यास्ते देवैः सह पितामहः ॥ ३.१६४.१५ ॥
Schau auf den makellosen Ort am höchsten Gipfel des Meru, wo der Großvater mit den Göttern wohnt, in sich selbst zufrieden.
3.164.16
यमाहुः सर्वभूतानां प्रकृतेः प्रकृतिं ध्रुवम् ।
अनादिनिधनं देवं प्रभुं नारायणं परम् ॥ ३.१६४.१६ ॥
Den man die Natur der Natur aller Wesen nennt, den Ewigen, ohne Anfang und Ende, den Gott, den Herrn, den höchsten Nārāyaṇa.
3.164.17
ब्रह्मणः सदनात्तस्य परं स्थानं प्रकाशते ।
देवाश्च यत्नात्पश्यन्ति सर्वतेजोमयं शुभम् ॥ ३.१६४.१७ ॥
Aus Brahmās Wohnung strahlt sein höchster Ort hervor; und die Götter schauen ihn mit Mühe, ganz aus Glanz gemacht und heilvoll.
3.164.18
अत्यर्कानलदीप्तं तत्स्थानं विष्णोर्महात्मनः ।
स्वयैव प्रभया राजन्दुष्प्रेक्ष्यं देवदानवैः ॥ ३.१६४.१८ ॥
Jener Wohnsitz, der strahlender ist als Sonne und Feuer, gehört dem großherzigen Viṣṇu. O König, durch seinen eigenen Glanz ist er selbst für Götter und Dämonen kaum zu erblicken.
3.164.19
प्राच्यां नारायणस्थानं मेरावतिविराजते ॥ ३.१६४.१९ ॥
Im Osten, auf dem Meru, erstrahlt der Wohnsitz Nārāyaṇas.
3.164.20
यत्र भूतेश्वरस्तात सर्वप्रकृतिरात्मभूः ।
भासयन्सर्वभूतानि सुश्रियाऽभिविराजते ॥ ३.१६४.२० ॥
Dort, Lieber, der Herr der Wesen, Ursprung aller Natur, selbstgeboren, erleuchtet alle Wesen und erstrahlt in großer Herrlichkeit.
3.164.21
नात्र ब्रह्मर्षयस्तात कुत एव महर्षयः ।
प्राप्नुवन्ति गतिं ह्येतां यतीनां भावितात्मनाम् ॥ ३.१६४.२१ ॥
Hierher, Lieber, gelangen nicht einmal die brahmanischen Weisen, geschweige denn die großen Weisen; dieses Ziel erreichen nur Asketen mit gereinigter Seele.
3.164.22
न तं ज्योतींपि सर्वाणि प्राप्य भासन्ति पाण्डव ।
स्वयंप्रभुरचिन्त्यात्मा तत्र ह्यतिविराजते ॥ ३.१६४.२२ ॥
O Pāṇḍava, dort angelangt, leuchten nicht alle Lichtkörper; dort strahlt der selbstleuchtende Herr von unbegreiflichem Wesen über alle Maßen.
3.164.23
यतयस्तत्र गच्छन्ति भक्त्या नारायणं हरिम् ।
परेण तपसा युक्ता भाविताः कर्मभिः शुभैः।
योगसिद्धा महात्मानस्तमोमोहविवर्जिताः ॥ ३.१६४.२३ ॥
Dorthin gehen die Asketen aus Hingabe zu Nārāyaṇa, Hari: mit höchster Askese begabt, durch glückverheißende Taten geläutert, großherzig, im Yoga vollendet, frei von Finsternis und Verblendung.
3.164.24
तत्र गत्वा पुनर्नेमं लोकमायान्ति भारत ।
स्वयंभुवं महात्मानं देवदेवं सनातनम् ॥ ३.१६४.२४ ॥
Dorthin gelangt, kehren sie, o Bhārata, nicht wieder in diese Welt zurück, zu dem Selbstgeborenen, dem großen Seelen, dem Gott der Götter, dem Ewigen.
3.164.25
स्थानमेतन्महाभाव ध्रुवमक्षयमव्ययम् ।
ईश्वरस्य सदा ह्येतत्प्रणमात्र युधिष्ठिर ॥ ३.१६४.२५ ॥
Dieser Ort, o Yudhiṣṭhira von großem Gemüt, ist fest, unvergänglich und unwandelbar; er gehört stets dem Herrn und wird allein durch Verneigung erreicht.
3.164.26
एनं त्वहरहर्मेरुं सूर्याचन्द्रमसौ ध्रुवम् ।
प्रदक्षिणमुपावृत्यकुरुतः कुरुनन्दन ॥ ३.१६४.२६ ॥
Tag für Tag, o Freude der Kurus, umkreisen Sonne und Mond diesen Meru beständig, indem sie ihn rechts lassen.
3.164.27
ज्योतींषि चाप्यशेषेण सर्वाण्यनघ सर्वतः ।
परियान्ति महाराज गिरिराजं प्रदक्षिणम् ॥ ३.१६४.२७ ॥
Und alle leuchtenden Körper, o sündloser großer König, umkreisen den Bergkönig von allen Seiten, ohne Ausnahme, und halten ihn zur Rechten.
3.164.28
एतं ज्योतींषि सर्वाणि प्रकर्षन्भगवानपि ।
कुरुते वितमस्कर्मा आदित्योऽभिप्रदक्षिणम् ॥ ३.१६४.२८ ॥
Alle leuchtenden Körper zu sich ziehend, umkreist auch der gesegnete Āditya, dessen Werk frei von Finsternis ist, diesen Berg rechtsherum.
3.164.29
अस्तं प्राप्य ततः सन्ध्यामतिक्रम्य दिवाकरः ।
उदीचीं भजते काष्ठां बहुधा पर्वसन्धिषु ॥ ३.१६४.२९ ॥
Nachdem er den Untergang erreicht und dann die Dämmerung überschritten hat, wendet sich die Sonne an den Wendepunkten der Jahreszeiten auf vielerlei Weise der nördlichen Richtung zu.
3.164.30
सुमेरुमनुवृत्तः स पुनर्गच्छति पाण्डव ।
प्राङ्युखः सविता देवः सर्वभूतहिते रतः ॥ ३.१६४.३० ॥
O Pāṇḍava, nachdem er den Sumeru umkreist hat, zieht er wieder weiter. Der Gott Savitṛ, der am Wohl aller Wesen Freude hat, schreitet mit dem Gesicht nach Osten.
3.164.31
स सम्यग्विभजन्कालान्बहुधा पर्वसन्धिषु ।
तथैव भगवान्सोमो नक्षत्रैः सह गच्छति ॥ ३.१६४.३१ ॥
Die Zeit wohl einteilend, auf vielfache Weise an den Fugen der Abschnitte, zieht er weiter; ebenso geht der erhabene Soma mit den Mondhäusern.
3.164.32
एवमेतं त्वतिक्रम्य महामेरुमतन्द्रितः ।
सोमश्च विभजन्कालं बहुधा पर्वसन्धिषु।
भासयन्सर्वभूतानि पुनर्गच्छति सागरम् ॥ ३.१६४.३२ ॥
So, nachdem er den großen Meru überschritten hat, zieht auch der unermüdliche Soma, die Zeit auf vielfache Weise an den Fugen der Abschnitte einteilend und alle Wesen erleuchtend, wieder zum Ozean.
3.164.33
तथा तमिस्रहा देवो मयूखैर्भासयञ्जगत् ।
मार्गमेतमसंबाधमादित्यः परिवर्तते ॥ ३.१६४.३३ ॥
Ebenso dreht sich der Gott, der die Finsternis vernichtet, die Welt mit seinen Strahlen erleuchtend, die Sonne, auf diesem hindernisfreien Pfad.
3.164.34
सिसृक्षुः शिशिराण्येव दक्षिणां भजते दिशम् ।
ततः सर्वाणि भूतानि कालं शिशिरमृच्छति ॥ ३.१६४.३४ ॥
Begierig, die kalten Jahreszeiten hervorzubringen, wendet er sich der südlichen Gegend zu; dann erreichen alle Wesen die kalte Jahreszeit.
3.164.35
स्थावराणां च भूतानां जङ्गमानां च तेजसा ।
तेजांसि समुपादत्ते निवृत्तः स विभावसुः ॥ ३.१६४.३५ ॥
Mit der Kraft der unbeweglichen und beweglichen Wesen nimmt er die Energien an sich; zurückgekehrt tut dies jener Vibhāvasu (die Sonne).
3.164.36
ततः स्वेदः क्लमस्तन्द्री ग्लानिश्च भजते नरान् ।
प्राणिभिः सततं स्वप्नोह्यभीक्ष्णं च निपेव्यते ॥ ३.१६४.३६ ॥
Dann befallen Schweiß, Erschöpfung, Schläfrigkeit und Mattigkeit die Menschen; und der Schlaf wird von den Lebewesen ständig immer wieder gesucht.
3.164.37
एवमेतमनिर्देश्यं मार्गमावृत्य भानुमान् ।
पुनः सृजति वर्षाणि भगवान्भासयन्प्रजाः ॥ ३.१६४.३७ ॥
So verhüllt der Strahlende jenen unbeschreibbaren Pfad und erschafft wieder die Regenzeiten; der Erhabene, der die Geschöpfe erleuchtet.
3.164.38
वृष्टिमारुतसंतापैः सुखैः स्थावरजङ्गमान् ।
वर्धयनसुमहातेजाः पुनः प्रतिनिवर्तते ॥ ३.१६४.३८ ॥
Die Unbeweglichen und Beweglichen mit den wohltuenden Wirkungen von Regen, Wind und Hitze nährend, kehrt der an Glanz Überragende wieder zurück.
3.164.39
एवमेष चरन्पार्थ कालचक्रमतन्द्रितः ।
प्रकर्षन्सर्वभूतानि सविता परिवर्तते ॥ ३.१६४.३९ ॥
So, o Sohn der Pṛthā, bewegt sich dieser Savitṛ unermüdlich auf dem Rad der Zeit, alle Wesen hervorziehend, und kreist.
3.164.40
संतता गतिरेतस्य नैष तिष्ठति पाण्डव ।
आदायैव तु भूतानां तेजो विसृजते पुनः ॥ ३.१६४.४० ॥
Sein Lauf ist ununterbrochen; o Pāṇḍava, er hält niemals inne. Nachdem er den Glanz der Wesen empfangen hat, gibt er ihn wieder zurück.
3.164.41
विभजन्सर्वभूतानामायुः कर्म च भारत ।
अहोरात्रं कलाः काष्ठाः सृजत्येष सदा विभुः ॥ ३.१६४.४१ ॥
Die Lebensdauer und die Taten aller Wesen verteilend, o Bhārata, erschafft dieser allgegenwärtige Herr stets Tag und Nacht, die Bruchteile und Augenblicke der Zeit.