மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.164
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.164.1
ततः सूर्योदये धौम्यः पाञ्चालीसहितांस्च तान् ।
आर्ष्टिणेन सहितः पाण्डवानभ्यवर्तत ॥ ३.१६४.१ ॥
பின்னர் சூரியோதயத்தில் தௌம்யர் பாஞ்சாலியுடன் கூடிய அந்தப் பாண்டவர்களிடம் ஆர்ஷ்டிஷேணருடன் வந்தார்.
3.164.2
तेऽभिवाद्यार्ष्टिषेणस्य पादौ धौम्यस्य चैव ह ।
ततः प्राञ्जलयः सर्वे ब्राह्मणांस्तानपूजयन् ॥ ३.१६४.२ ॥
அவர்கள் ஆர்ஷ்டிஷேணரின் பாதங்களிலும் தௌம்யரின் பாதங்களிலும் வணங்கி, பின்னர் கைகூப்பி அந்த பிராமணர்களை அனைவரும் வழிபட்டனர்.
3.164.3
आर्ष्टिषेणं परिष्वज्य पुत्रवद्भरतर्षभ ।
धर्मराजं स्पृशन्पाणौ पाणिना स महातपाः।
प्राचीं दिशमभिप्रेक्ष्य महर्षिरिदमब्रवीत् ॥ ३.१६४.३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, அவர் ஆர்ஷ்டிஷேணரை மகனைப் போல் தழுவி, தர்மராஜரின் கையைத் தன் கையால் தொட்டு, கிழக்குத் திசையைப் பார்த்து, அந்த மகாதபஸ்வியான மகரிஷி இவ்வாறு கூறினார்.
3.164.4
असौ सागरपर्यन्तां भूमिमावृत्य तिष्ठति ।
शैलराजो महाराज मन्दरोऽभिविराजयन्।
इन्द्रवैश्रवणोपेतां दिशं पाण्डव रक्षति ॥ ३.१६४.४ ॥
கடல் எல்லையுள்ள பூமியை வளைத்து நிற்கிறது, மலைகளின் அரசனாகிய மந்தரம், மகாராஜனே, விளங்கிக் கொண்டு. பாண்டவனே, அது இந்திரனும் குபேரனும் சேர்ந்த அந்தத் திசையைக் காக்கிறது.
3.164.5
पर्वतैश्च वनान्तैश्च काननैश्चैव शोभितम् ।
एतमाहुर्महेन्द्रस्य राज्ञो वैश्रवणस्य च।
ऋषयः सर्वधर्मज्ञाः सर्वे तात मनीषिणः ॥ ३.१६४.५ ॥
மலைகளாலும், காட்டின் ஓரங்களாலும், காடுகளாலும் அழகுபடுத்தப்பட்ட இதை, அப்பா, மகேந்திரனுக்கும் அரசன் வைஸ்ரவணனுக்கும் உரியது என்று, அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்த ஞானியான ரிஷிகள் அனைவரும் கூறுவர்.
3.164.6
अतश्चोद्यन्तमादित्यमुपतिष्ठन्ति वै प्रजाः ।
ऋषयश्चापि धर्मज्ञाः सिद्धाः साध्याश्च देवताः ॥ ३.१६४.६ ॥
ஆகவே உதிக்கும் ஆதித்தியனையே உயிரினங்கள் வணங்குகின்றன; தர்மம் அறிந்த ரிஷிகளும், சித்தர்களும், சாத்தியர்களும், தேவதைகளும் அவ்வாறே வணங்குகின்றனர்.
3.164.7
यमस्तु राजा धर्मज्ञः सर्वप्राणभृतां प्रभुः ।
प्रेतसत्वगतीमेतां दक्षिणामाश्रितो दिशम् ॥ ३.१६४.७ ॥
தர்மம் அறிந்த அரசன் யமன், எல்லா உயிரினங்களுக்கும் தலைவன்; இறந்தோரின் இந்த கதிக்கு அவன் தெற்கு திசையில் இருப்பிடம் கொண்டுள்ளான்.
3.164.8
एतत्संयमनं पुण्यमतीवाद्भुतदर्शनम् ।
प्रेतराजस्य भवनमृद्ध्या परमया युतम् ॥ ३.१६४.८ ॥
இது சம்யமனம் என்னும் புனிதமான இடம், காண்பதற்கு மிகவும் அற்புதமானது; பிரேதராஜனின் இல்லம் இது, மிகுந்த செல்வத்துடன் கூடியது.
3.164.9
यं प्राप्य सविता राजन्सत्येन प्रतितिष्ठति ।
अस्तं पर्वतराजानमेतमाहुर्मनीषिणः ॥ ३.१६४.९ ॥
ஓ அரசே! அதை அடைந்து சவிதா சத்தியத்தால் நிலைபெறுகிறான்; அறிஞர்கள் இதை மலைகளின் அரசனான அஸ்தாசலம் என்கின்றனர்.
3.164.10
एवं पर्वतराजानं समुद्रं च महोदधिम् ।
अवसन्वरुणो राजा भूतानि परिरक्षति ॥ ३.१६४.१० ॥
இவ்வாறு மலைகளின் அரசனிலும் பெருங்கடலிலும் வசிக்கும் அரசன் வருணன் உயிரினங்களைக் காக்கிறான்.
3.164.11
उदीचीं दीपयन्नेष दिशं तिष्ठति कीर्तिमान् ।
महामेरुर्महाभाग शिवो ब्रह्मविदांगतिः ॥ ३.१६४.११ ॥
வடக்குத் திசையை ஒளிரச் செய்தபடி புகழ்பெற்ற மகாமேரு நிற்கிறது; ஓ மகாபாக்கியவானே! இது சிவனும் பிரம்மஞானிகளும் செல்லும் கதி.
3.164.12
यस्मिन्ब्रह्मसदश्चैव भूतात्मा चावतिष्ठते ।
प्रजापतिः सृजन्सर्वं यत्किंचिज्जङ्गमागमम् ॥ ३.१६४.१२ ॥
பிரம்மாவின் இருக்கையும் உயிர்களின் ஆத்மாவும் எங்கு நிலைபெற்றிருக்கின்றனவோ, அங்கு பிரஜாபதி அசையும் எல்லாவற்றையும் படைத்தபடி இருக்கிறார்.
3.164.13
यानाहुर्ब्रह्मणः पुत्रान्मानसान्दक्षसप्तमान् ।
तेषामपि महामेरुः शिवं स्थानमनामयम् ॥ ३.१६४.१३ ॥
பிரம்மாவின் மானச புதல்வர்கள், தக்ஷன் ஏழாவதாக உள்ளவர்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்களுக்கும், மகாமேரு மங்களமும் நோயற்றதுமான இருப்பிடம்.
3.164.14
अत्रैव प्रतितिष्ठन्ति पुनरेषोदयन्ति च ।
सप्त देवर्षयस्तात वसिष्ठप्रमुखास्तदा ॥ ३.१६४.१४ ॥
இங்கேயே அவர்கள் நிலைபெற்று, மீண்டும் இங்கிருந்தே எழுகின்றனர் — அப்பா, வசிஷ்டர் தலைமையான அந்த ஏழு தேவரிஷிகள்.
3.164.15
देशं विरजसं पश्य मेरोः शिखरमुत्तमम् ।
यत्रात्मतृप्तैरध्यास्ते देवैः सह पितामहः ॥ ३.१६४.१५ ॥
மேருவின் உயர்ந்த சிகரத்தின் குற்றமற்ற இடத்தைப் பார், அங்கு தன்னிறைவு பெற்ற தேவர்களுடன் பிதாமகர் வீற்றிருக்கிறார்.
3.164.16
यमाहुः सर्वभूतानां प्रकृतेः प्रकृतिं ध्रुवम् ।
अनादिनिधनं देवं प्रभुं नारायणं परम् ॥ ३.१६४.१६ ॥
எல்லா உயிர்களின் இயற்கைக்கும் இயற்கையானவர், நிலையானவர், தொடக்கமும் முடிவுமற்ற தேவர், பிரபு, உயர்ந்த நாராயணன் என்று அவரை அழைக்கின்றனர்.
3.164.17
ब्रह्मणः सदनात्तस्य परं स्थानं प्रकाशते ।
देवाश्च यत्नात्पश्यन्ति सर्वतेजोमयं शुभम् ॥ ३.१६४.१७ ॥
பிரம்மாவின் இருப்பிடத்திலிருந்து அவருடைய உயர்ந்த இடம் ஒளிர்கிறது; தேவர்களும் முயற்சியுடன் அதைக் காண்கின்றனர், அது எல்லாம் ஒளிமயமான மங்களமானது.
3.164.18
अत्यर्कानलदीप्तं तत्स्थानं विष्णोर्महात्मनः ।
स्वयैव प्रभया राजन्दुष्प्रेक्ष्यं देवदानवैः ॥ ३.१६४.१८ ॥
சூரியனையும் அக்னியையும் விட மிகுந்து ஒளிரும் அந்த இடம் மகாத்மா விஷ்ணுவினுடையது. அரசே, அவரது சொந்த ஒளியால் அது தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் பார்க்க முடியாததாக உள்ளது.
3.164.19
प्राच्यां नारायणस्थानं मेरावतिविराजते ॥ ३.१६४.१९ ॥
கிழக்கில் மேருவின் மீது நாராயணரின் இடம் விளங்குகிறது.
3.164.20
यत्र भूतेश्वरस्तात सर्वप्रकृतिरात्मभूः ।
भासयन्सर्वभूतानि सुश्रियाऽभिविराजते ॥ ३.१६४.२० ॥
அன்பே, அங்கே பூதேஸ்வரரும், அனைத்து இயற்கையின் மூலமும், சுயம்பூவுமானவர் எல்லா உயிர்களையும் ஒளிர்வித்து தம் மேன்மையான ஒளியுடன் விளங்குகிறார்.
3.164.21
नात्र ब्रह्मर्षयस्तात कुत एव महर्षयः ।
प्राप्नुवन्ति गतिं ह्येतां यतीनां भावितात्मनाम् ॥ ३.१६४.२१ ॥
அன்பே, இங்கே பிரம்மரிஷிகளும் இல்லை, மகரிஷிகளைப் பற்றி சொல்லவேண்டியதில்லை. இந்த கதியை தூய ஆன்மா கொண்ட யதிகளே அடைகின்றனர்.
3.164.22
न तं ज्योतींपि सर्वाणि प्राप्य भासन्ति पाण्डव ।
स्वयंप्रभुरचिन्त्यात्मा तत्र ह्यतिविराजते ॥ ३.१६४.२२ ॥
பாண்டவரே, அதை அடைந்ததும் எல்லா ஒளிகளும் மங்கிவிடுகின்றன. அங்கே சுயஒளியுடையவரும், சிந்திக்க முடியாத ஆத்மாவுடையவருமானவர் மிகவும் பிரகாசிக்கிறார்.
3.164.23
यतयस्तत्र गच्छन्ति भक्त्या नारायणं हरिम् ।
परेण तपसा युक्ता भाविताः कर्मभिः शुभैः।
योगसिद्धा महात्मानस्तमोमोहविवर्जिताः ॥ ३.१६४.२३ ॥
அங்கே யதிகள் பக்தியால் நாராயணரும் ஹரியுமான அவரிடம் செல்கின்றனர். உயர்ந்த தவம் கொண்டவர்கள், நல்ல செயல்களால் தூய்மையானவர்கள், யோகசித்தி பெற்ற மகாத்மாக்கள், இருளும் மயக்கமும் அற்றவர்கள்.
3.164.24
तत्र गत्वा पुनर्नेमं लोकमायान्ति भारत ।
स्वयंभुवं महात्मानं देवदेवं सनातनम् ॥ ३.१६४.२४ ॥
பரதனே, அங்கே சென்றவர்கள் மீண்டும் இவ்வுலகிற்கு திரும்புவதில்லை; சுயம்புவும், மகாத்மாவும், தேவர்களின் தேவனும், நித்தியனுமான அவரிடம்.
3.164.25
स्थानमेतन्महाभाव ध्रुवमक्षयमव्ययम् ।
ईश्वरस्य सदा ह्येतत्प्रणमात्र युधिष्ठिर ॥ ३.१६४.२५ ॥
மகாபாவனே யுதிஷ்டிரா, இந்த இடம் நிலையானது, அழியாதது, குறையாதது; இது எப்போதும் ஈசுவரனுக்கே உரியது, வெறும் வணக்கத்தாலேயே (அடையலாம்).
3.164.26
एनं त्वहरहर्मेरुं सूर्याचन्द्रमसौ ध्रुवम् ।
प्रदक्षिणमुपावृत्यकुरुतः कुरुनन्दन ॥ ३.१६४.२६ ॥
குருநந்தனா, சூரியனும் சந்திரனும் நாள்தோறும் நிச்சயமாக இந்த மேருவை வலமாகச் சுற்றி வருகிறார்கள்.
3.164.27
ज्योतींषि चाप्यशेषेण सर्वाण्यनघ सर्वतः ।
परियान्ति महाराज गिरिराजं प्रदक्षिणम् ॥ ३.१६४.२७ ॥
பாவமற்றவனே, மகாராஜனே, எல்லா ஒளிக்கோள்களும் எல்லா பக்கங்களிலும், எதுவும் மீதமின்றி, மலைகளின் அரசனை வலமாகச் சுற்றுகின்றன.
3.164.28
एतं ज्योतींषि सर्वाणि प्रकर्षन्भगवानपि ।
कुरुते वितमस्कर्मा आदित्योऽभिप्रदक्षिणम् ॥ ३.१६४.२८ ॥
எல்லா ஒளிக்கோள்களையும் தன்னிடம் ஈர்த்தபடி, இருள் அற்ற செயலுடைய பகவான் ஆதித்யனும் இதை வலமாகச் சுற்றுகிறார்.
3.164.29
अस्तं प्राप्य ततः सन्ध्यामतिक्रम्य दिवाकरः ।
उदीचीं भजते काष्ठां बहुधा पर्वसन्धिषु ॥ ३.१६४.२९ ॥
அஸ்தமனத்தை அடைந்து, பின்னர் அந்தியைக் கடந்து, சூரியன் பருவ சந்திப்புகளில் பலவிதமாக வடக்குத் திசையை நோக்கிச் செல்கிறான்.
3.164.30
सुमेरुमनुवृत्तः स पुनर्गच्छति पाण्डव ।
प्राङ्युखः सविता देवः सर्वभूतहिते रतः ॥ ३.१६४.३० ॥
பாண்டவரே, அவர் மேரு மலையைச் சுற்றி வந்து மீண்டும் செல்கிறார். அனைத்து உயிர்களின் நலனில் மகிழ்ந்திருக்கும் தேவன் சவிதா கிழக்கு நோக்கி முகம் கொண்டவராக இருக்கிறார்.
3.164.31
स सम्यग्विभजन्कालान्बहुधा पर्वसन्धिषु ।
तथैव भगवान्सोमो नक्षत्रैः सह गच्छति ॥ ३.१६४.३१ ॥
அவர் காலங்களை நன்றாகப் பிரித்து, பருவச் சந்திகளில் பலவாறாகப் பகுத்தருளுகிறார். அதுபோலவே பகவான் சோமன் நட்சத்திரங்களுடன் செல்கிறார்.
3.164.32
एवमेतं त्वतिक्रम्य महामेरुमतन्द्रितः ।
सोमश्च विभजन्कालं बहुधा पर्वसन्धिषु।
भासयन्सर्वभूतानि पुनर्गच्छति सागरम् ॥ ३.१६४.३२ ॥
இவ்வாறு மகாமேருவைக் கடந்து, சோர்வின்றி சோமனும் பருவச் சந்திகளில் பலவாறு காலத்தைப் பகுத்து, எல்லா உயிர்களையும் ஒளிரச் செய்தபடி மீண்டும் கடலை நோக்கிச் செல்கிறார்.
3.164.33
तथा तमिस्रहा देवो मयूखैर्भासयञ्जगत् ।
मार्गमेतमसंबाधमादित्यः परिवर्तते ॥ ३.१६४.३३ ॥
அதுபோலவே இருளை அழிக்கும் தேவன், தம் கதிர்களால் உலகை ஒளிரச் செய்தபடி, இந்தத் தடையற்ற பாதையில் ஆதித்யன் சுழல்கிறார்.
3.164.34
सिसृक्षुः शिशिराण्येव दक्षिणां भजते दिशम् ।
ततः सर्वाणि भूतानि कालं शिशिरमृच्छति ॥ ३.१६४.३४ ॥
பனிக்காலத்தைப் படைக்க விரும்பி அவர் தென்திசையை நோக்கிச் செல்கிறார். அப்போது எல்லா உயிர்களும் பனிக்காலத்தை அடைகின்றன.
3.164.35
स्थावराणां च भूतानां जङ्गमानां च तेजसा ।
तेजांसि समुपादत्ते निवृत्तः स विभावसुः ॥ ३.१६४.३५ ॥
நிலையான மற்றும் அசையும் உயிர்களின் ஒளியால் அவர் ஒளியை எடுத்துக்கொள்கிறார். திரும்பிய அந்த விபாவசு (சூரியன்) இவ்வாறு செய்கிறார்.
3.164.36
ततः स्वेदः क्लमस्तन्द्री ग्लानिश्च भजते नरान् ।
प्राणिभिः सततं स्वप्नोह्यभीक्ष्णं च निपेव्यते ॥ ३.१६४.३६ ॥
பின்னர் வியர்வை, சோர்வு, மயக்கம், சோம்பல் ஆகியவை மனிதர்களைப் பற்றுகின்றன; உயிரினங்களால் தொடர்ந்து தூக்கமும் அடிக்கடி அனுபவிக்கப்படுகிறது.
3.164.37
एवमेतमनिर्देश्यं मार्गमावृत्य भानुमान् ।
पुनः सृजति वर्षाणि भगवान्भासयन्प्रजाः ॥ ३.१६४.३७ ॥
இவ்வாறு ஒளிமிக்க சூரியன் அந்த விவரிக்க முடியாத வழியை மறைத்து, மீண்டும் மழைகளைப் படைக்கிறார்; பெருமான் உயிரினங்களை ஒளிர்வித்தபடி.
3.164.38
वृष्टिमारुतसंतापैः सुखैः स्थावरजङ्गमान् ।
वर्धयनसुमहातेजाः पुनः प्रतिनिवर्तते ॥ ३.१६४.३८ ॥
மழை, காற்று, வெப்பம் ஆகியவற்றின் இன்பமான விளைவுகளால் அசையும் அசையாப் பொருட்களை வளர்த்தபடி, பேரொளிமிக்கவர் மீண்டும் திரும்புகிறார்.
3.164.39
एवमेष चरन्पार्थ कालचक्रमतन्द्रितः ।
प्रकर्षन्सर्वभूतानि सविता परिवर्तते ॥ ३.१६४.३९ ॥
பார்த்தா! இவ்வாறு இந்த சவிதா சோர்வின்றி காலச்சக்கரத்தில் நடந்து, எல்லா உயிரினங்களையும் ஈர்த்தபடி சுழல்கிறார்.
3.164.40
संतता गतिरेतस्य नैष तिष्ठति पाण्डव ।
आदायैव तु भूतानां तेजो विसृजते पुनः ॥ ३.१६४.४० ॥
இவருடைய நகர்வு தொடர்ச்சியானது; பாண்டவா! இவர் ஒருபோதும் நிற்பதில்லை. உயிரினங்களின் ஒளியை எடுத்துக்கொண்டும் பின்னர் அதை மீண்டும் விடுவிக்கிறார்.
3.164.41
विभजन्सर्वभूतानामायुः कर्म च भारत ।
अहोरात्रं कलाः काष्ठाः सृजत्येष सदा विभुः ॥ ३.१६४.४१ ॥
பாரதா! எல்லா உயிரினங்களுக்கும் ஆயுளையும் கர்மத்தையும் பகிர்ந்தளிக்கும் இந்த வியாபகர் எப்போதும் பகலையும் இரவையும், கலைகளையும் காஷ்டைகளையும் படைக்கிறார்.