Mahābhārata · Adhyāya 3.179
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.179.1
नगोत्तमं प्रस्रवणैरुपेतं ।
दिशां गजैः किन्नरपक्षिभिश्च।
सुखं निवासं जहतां हि तेषां ।
न प्रीतिरासीद्भरतर्षभाणाम् ॥ ३.१७९.१ ॥
Beim Verlassen jenes erlesenen Berges, reich an Quellen, belebt von den Elefanten der Himmelsrichtungen, den Kinnaras und Vögeln, empfanden die Stiere der Bharatas keine Freude.
3.179.2
ततस्तु तेषां पुनरेव हर्षः ।
कैलासमालोक्य महान्बभूव।
कुबेरकान्तं भरतर्षभाणां ।
महीधरं वारिधरप्रकाशम् ॥ ३.१७९.२ ॥
Da erwachte in ihnen, den Stieren der Bharatas, erneut große Freude, als sie den Kailāsa sahen, Kuberas Liebling, der wie eine Regenwolke leuchtete.
3.179.3
समुच्छ्रयान्पर्वतसंनिरोधान् ।
गोष्ठान्हरीणां गिरिगह्वराणि।
बहुप्रकाराणि समीक्ष्यवीराः ।
स्थलानि निम्नानि च तत्र तत्र ॥ ३.१७९.३ ॥
Die Höhen, von Bergen umschlossene Orte, die Weideplätze der Hirsche, die Bergschluchten und allerlei hohes und tiefes Gelände sahen die Helden hier und dort aufmerksam an.
3.179.4
तथैव चान्यानि महावनानि ।
मृगद्विजानेकपसेवितानि।
आलोकयन्तोऽभिययुः प्रतीता-
स्ते धन्विनाः खङ्गधरा नराग्र्याः ॥ ३.१७९.४ ॥
Ebenso, den Blick auf weitere große Wälder gerichtet, die von Hirschen, Vögeln und vielen Affen bevölkert waren, zogen jene Ersten der Männer, Bogen- und Schwertträger, froh weiter.
3.179.5
वनानि रम्याणि नदीः सरांसि ।
गुहा गिरीणां गिरिगह्वराणि
एते निवासाः सततं बभूवु-
र्निशामुखं प्राप्य नरर्षभाणाम् ॥ ३.१७९.५ ॥
Liebliche Wälder, Flüsse, Seen, Höhlen der Berge und Bergschluchten: Dies wurden ihre stetigen Wohnstätten, als jene Stiere unter den Menschen beim Nahen der Nacht ankamen.
3.179.6
ते दुर्गवासं बहुधा निरुष्य ।
व्यतीत्य कैलासमचिन्त्यरूपम्।
आसेदुरत्यर्थमनोरमं ते ।
तमाश्रमाग्र्यं वृषपर्वणस्तु ॥ ३.१७९.६ ॥
Nachdem sie auf vielerlei Weise an schwierigen Orten gewohnt und den Kailāsa von unfassbarer Gestalt überschritten hatten, erreichten sie die überaus liebliche, erhabenste Einsiedelei des Vṛṣaparvan.
3.179.7
समेत्य राज्ञा वृषपर्वणा ते ।
प्रत्यर्चितास्तेन च वीतमोहाः।
शशंसिरे विस्तरशः प्रवासं ।
शिवं यथावद्वृषपर्वणस्ते ॥ ३.१७९.७ ॥
Nachdem sie dem König Vṛṣaparvan begegnet und von ihm im Gegenzug geehrt worden waren, berichteten sie, von Verblendung befreit, ausführlich und der Wahrheit gemäß den glücklichen Verlauf ihrer Reise.
3.179.8
सुखोषितास्तस्य त एकरात्रं ।
पुण्याश्रमे देवमहर्षिजुष्टे।
अभ्याययुस्ते बदरीं विशालां ।
सुखेन वीराः पुनरेव वासम् ॥ ३.१७९.८ ॥
Nachdem sie eine Nacht glücklich in jener heiligen, von Göttern und großen Weisen besuchten Einsiedelei geweilt hatten, kamen diese Helden zum weiten Badarī und wohnten dort wieder glücklich.
3.179.9
ऊषुस्ततस्तत्र महानुभावा ।
नारायणस्थानगताः समग्राः।
कुबेरकान्तां नलिनीं विशोकाः ।
संपश्यमानाः सुरसिद्धजुष्टाम् ॥ ३.१७९.९ ॥
Dort wohnten jene Hochgesinnten, nachdem sie zur Stätte Nārāyaṇas gegangen waren, alle zusammen; frei von Kummer schauten sie auf jenen Lotusteich, der Kubera lieb ist und von Göttern und Siddhas besucht wird.
3.179.10
तां चाथ दृष्ट्वा नलिनीं विशोकाः ।
पाण्डोः सुताः सर्वनरप्रधानाः।
ते रेमिरे नन्दनवासमेत्य ।
द्विजर्षयो वीतमला यथैव ॥ ३.१७९.१० ॥
Als sie jenen Lotusteich gesehen hatten, freuten sich die Söhne Pāṇḍus, frei von Kummer und die Ersten aller Menschen, in einer Wohnstatt, gleich dem Nandana-Hain, wie makellose Brahmanen-Weise.
3.179.11
ततः क्रमेणोपययुर्नृवीरा ।
यथागतेनैव पथा समग्राः।
विहृत्य मासं सुखिनो बदर्यां ।
किरातराज्ञो विषयं सुबाहोः ॥ ३.१७९.११ ॥
Dann zogen die Helden der Reihe nach, alle zusammen, auf demselben Weg, auf dem sie gekommen waren. Nachdem sie einen Monat froh in Badarī verweilt hatten, erreichten sie das Gebiet Subāhus, des Königs der Kirāta.
3.179.12
चीनांस्तुषारान्दरदांश्च सर्वान् ।
देशान्कुलिन्दस्य च भूरिरम्यान्।
अतीत्य दुर्गं हिमवत्प्रदेशं ।
पुरं सुबाहोर्ददृशुर्नृवीराः ॥ ३.१७९.१२ ॥
Nachdem sie die Länder der Chinesen, der Tukhāra, der Darada und alle sehr schönen Gebiete der Kulinda durchzogen und das schwierige Himalaya-Gebiet überschritten hatten, erblickten die Helden die Stadt Subāhus.
3.179.13
श्रुत्वा च तान्पार्थिव पुत्रपौत्रा-
न्प्राप्तान्सुबाहुर्विषये समग्रान्।
प्रत्युद्ययौ प्रीतियुतः स राजा ।
तं चाभ्यनन्दन्वृषभाः कुरूणाम् ॥ ३.१७९.१३ ॥
O König, als er hörte, dass seine Söhne und Enkel im ganzen Land eingetroffen seien, zog König Subāhu, von Freude erfüllt, ihnen entgegen; und die Stiere der Kurus begrüßten ihn.
3.179.14
समेत्य राज्ञा तु सुबाहुना ते ।
सुतैर्विशोकप्रमुखैश्च सर्वे।
सहेनद्रसेनैः परिचारकैश्च ।
पौरोगवैर्ये च रमहानसस्थाः ॥ ३.१७९.१४ ॥
Nachdem sie König Subāhu getroffen hatten, versammelten sie sich alle — mit den Söhnen, angeführt von Viśoka, mit den Dienern, angeführt von Indrasena, und mit den Köchen, die in der Küche waren.
3.179.15
सुखोपितास्तत्रत एकरात्रं ।
सूतान्समादाय रथांश्च सर्वान्।
घटोत्कचं सानुचरं विसृज्य ।
ततोऽभ्ययुर्यामुनमद्रिराजम् ॥ ३.१७९.१५ ॥
Nachdem sie dort eine Nacht glücklich verweilt hatten, nahmen sie die Wagenlenker und alle Wagen mit, verabschiedeten Ghaṭotkaca mit seinem Gefolge und zogen dann zur Yamunā, zum König der Berge.
3.179.16
तस्मिन्गिरौ प्रस्रवणोपपन्न-
हिमोत्तरीयारुणपाण्डुसानौ।
विशाखयूपं समुपेत्य चक्रु-
स्तदा निवासं पुरुषप्रवीराः ॥ ३.१७९.१६ ॥
Auf jenem Berg, reich an Quellen, mit Gipfeln rötlich-weiß wie ein Schneemantel, ließen sich die besten der Männer, beim Viśākha-yūpa angekommen, damals nieder.
3.179.17
वराहनानामृगपक्षिजुष्टं ।
महावनं चैत्ररथप्रकाशम्।
शिवेन यात्वा मृगयाप्रधानाः ।
संवत्सरं तत्रवने विजह्रुः ॥ ३.१७९.१७ ॥
Friedlich in jenen großen Wald gezogen, von Ebern, Hirschen und Vögeln bevölkert, glänzend wie Caitraratha, weilten die Hauptjäger dort ein Jahr lang und streiften umher.
3.179.18
तत्राससादातिबलं भुजङ्गं ।
क्षुधार्दितं मृत्युमिवोग्ररूपम्।
वृकोदरः पर्वतकन्दरायां ।
विषादमोहव्यथितान्तरात्मा ॥ ३.१७९.१८ ॥
Dort, in einer Felsenhöhle, stieß Vṛkodara auf eine Schlange von großer Kraft, von Hunger gequält, von grimmiger Gestalt wie der Tod selbst; und sein innerstes Wesen war von Verzweiflung und Verwirrung erschüttert.
3.179.19
द्वीपोऽभवद्यत्र वृकोदरस्य ।
युधिष्ठिरो धर्मभृतां वरिष्ठः।
अमोक्षयद्यस्तमनन्ततेजा ।
ग्राहेण संवेष्टितसर्वगात्रम् ॥ ३.१७९.१९ ॥
Dort wurde der Ort für Vṛkodara zu einer Insel der Zuflucht; und Yudhiṣṭhira, der Vornehmste unter den Hütern des dharma, von grenzenlosem Glanz, befreite den, dessen ganzer Leib vom Krokodil umschlungen war.
3.179.20
ते द्वादशं वर्षमथोपयान्तं ।
वने विहुर्तुं कुरवः प्रतीताः।
तस्माद्वनाच्चैत्ररथप्रकाशा-
च्छ्रिया ज्वलन्तस्तपसा च युक्ताः ॥ ३.१७९.२० ॥
Die berühmten Kurus, als das zwölfte Jahr nahte, streiften in jenem Wald umher; dann brachen sie aus jenem Wald, leuchtend wie Caitraratha, von Glanz erfüllt und mit Askese ausgestattet, auf.
3.179.21
ततश्च यात्वा मरुधन्वपार्श्वं ।
सदा धनुर्वेदरतिप्रधानाः।
सरस्वतीमेत्य निवासकामाः ।
सरस्ततो द्वैतवनं प्रतीयुः ॥ ३.१७९.२१ ॥
Dann, zum Rand der Wüste gezogen, die stets vor allem an der Bogenkunst Freude hatten, gelangten sie, den Wunsch zu wohnen hegend, zur Sarasvatī und kehrten dann in den Dvaita-Wald zurück.
3.179.22
समीक्ष् तान्द्वैतवने निविष्टा-
न्निवासिनस्तत्रततोऽभिजग्मुः।
तपोदमाचारसमाधियुक्ता-
स्तृणोदपात्रावरणाश्मकुट्टाः ॥ ३.१७९.२२ ॥
Als sie sie im Dvaita-Wald wohnen sahen, näherten sich ihnen die dortigen Bewohner, ausgestattet mit Askese, Selbstbeherrschung, rechtem Wandel und Versenkung, die Gras, Wassergefäße, Umhänge und Steinstößel bei sich trugen.
3.179.23
प्लक्षाक्षरौहीतकवेतसाश्च ।
तथा बदर्यः खदिराः शिरीषाः।
बिल्वेङ्गुदाः पीलुशमीकरीराः ।
सरस्वतीतीररुहा बभूवुः ॥ ३.१७९.२३ ॥
Plakṣa-, Akṣa-, Rauhītaka- und Vetasa-Bäume sowie ebenso Badarī-, Khadira-, Śirīṣa-, Bilva-, Iṅgudī-, Pīlu-, Śamī- und Karīra-Bäume wuchsen am Ufer der Sarasvatī.
3.179.24
तां यक्षगन्धर्वमहर्षिकान्ता-
मावासभूतामिव देवतानाम्।
सरस्वतीं प्रीतियुताश्चरन्तः ।
सुखं विजह्रुर्नरदेवपुत्राः ॥ ३.१७९.२४ ॥
Mit Freude die Sarasvatī durchstreifend, geliebt von Yakṣas, Gandharvas und großen Weisen, gleichsam eine Wohnstätte der Götter, verweilten die Söhne des Menschenfürsten glücklich dort.