Mahābhārata · Adhyāya 3.184
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.184.1
निदाघान्तकरः कालः सर्वभूतसुखावहः ।
तत्रैव वसतां तेषां प्रावृट् समभिपद्यत ॥ ३.१८४.१ ॥
Die Jahreszeit, die die Sommerhitze beendet und allen Wesen Glück bringt, kam; für jene, die dort wohnten, nahte die Regenzeit.
3.184.2
छादयन्तो महाघोषाः स्वं दिशश्च बलाहकाः ।
प्रववर्षुर्दिवारात्रमसिताः सततं तदा ॥ ३.१८४.२ ॥
Die eigenen Gegenden verhüllend, ergossen sich die dunklen Wolken mit gewaltigem Donnern damals ununterbrochen, Tag und Nacht.
3.184.3
तपात्ययनिकेताश्च शतशोऽथ सहस्रशः ।
अपेतार्कप्रभाजालाः सविद्युन्मण्डप्रभाः ॥ ३.१८४.३ ॥
Wolken, die Wohnstätten am Ende der Hitze, kamen zu Hunderten und Tausenden, das Netz des Sonnenlichts verschwunden, ihre Scheiben hell von Blitzen.
3.184.4
विरूढशष्पा धरणी मत्तदंशसरीसृपा ।
बभूव पयसा सिक्ता शान्तधूमरजोगणा ॥ ३.१८४.४ ॥
Die Erde, mit gesprossenem Gras, voll von erregten Mücken und kriechenden Tieren, wurde mit Wasser getränkt, und die Massen von Staub und Rauch legten sich.
3.184.5
न स्म प्रज्ञायते किंचिदम्भसा समवस्तृते ।
समं वा विषमं वाऽपि नद्यो वा स्तावराणि वा ॥ ३.१८४.५ ॥
Wenn alles vom Wasser bedeckt ist, ist nichts mehr zu erkennen: weder ebener noch unebener Boden, weder Flüsse noch feste Dinge.
3.184.6
क्षुब्धतोया महावेगाः श्वसमाना इवाशुगाः ।
सिन्धवः शोभयांचक्रुः काननानि तपात्यये ॥ ३.१८४.६ ॥
Die Flüsse, mit aufgewühlten Wassern und gewaltiger Kraft, schnell strömend wie keuchend, schmückten die Wälder am Ende der Hitze.
3.184.7
नदतां काननान्तेषु श्रूयन्ते विविधाः स्वनाः ।
वृष्टिभिस्ताड्यमानानां वराहमृगपक्षिणाम् ॥ ३.१८४.७ ॥
An den Waldrändern hörte man die vielfältigen Laute von Ebern, Hirschen und Vögeln, die brüllten und von den Regengüssen geschlagen wurden.
3.184.8
स्तोककाः शिखिनश्चैव पुंस्कोकिलगणैः सह ।
मत्ताः परिपतन्ति स्म दर्दुरश्चैव दर्पिताः ॥ ३.१८४.८ ॥
Die kleinen Pfauen flogen zusammen mit Schwärmen männlicher Kuckucke berauscht umher, ebenso die stolzen Frösche.
3.184.9
तदा बहुविधाकारा प्रावृण्मेघानुनादिता ।
अभ्यतीता शिवा तेषां चरतां मरुधन्वसु ॥ ३.१८४.९ ॥
Da verging die Regenzeit, vielgestaltig und vom Donner der Wolken widerhallend; und für jene, die in den Wüstenlanden umherzogen, war sie glücklich.
3.184.10
क्रौञ्चहंससमाकीर्णा शरत्प्रमुदीताऽभवत् ।
रूढकक्षवनप्रस्था प्रसन्नजलनिम्नगा ॥ ३.१८४.१० ॥
Der Herbst, erfüllt von Kranichen und Schwänen, wurde freudig; die Waldgebiete waren von dichtem Gestrüpp überwuchert, und die Flüsse führten klares Wasser.
3.184.11
विमलाकाशनक्षत्रा शरत्तेषां शिवाऽभषत् ।
मृगद्विजसमाकीर्णा पाण्डवानां महात्मनाम् ॥ ३.१८४.११ ॥
Der Herbst mit klarem Himmel und Sternen wurde den großherzigen Pāṇḍava zum Segen; er war erfüllt von Hirschen und Vögeln.
3.184.12
दृश्यन्ते शान्तरजसः क्षपाजलदशीतलाः ।
ग्रहनक्षत्रसङ्घैश्च सोमेन च विराजिताः ॥ ३.१८४.१२ ॥
Man sah Nächte, in denen der Staub sich gelegt hatte, kühl von Nachtau und Wolken, und erleuchtet von den Scharen der Planeten und Sternbilder und vom Mond.
3.184.13
कुमुदैः पुण्डरीकैश्च शीतवारिधराः शिवाः ।
नदीः पुष्करिणीश्चैव ददृशुः समलंकृताः ॥ ३.१८४.१३ ॥
Sie sahen verheißungsvolle Flüsse und Lotusteiche, geschmückt mit Kumudas und Puṇḍarīkas, mit kühlem Wasser.
3.184.15
ते वै मुमुदिरे वीराः प्रसन्नसलिलां शिवाम् ।
पश्यन्तो दृढधन्वानः परिपूर्णां सरस्वतीम् ॥ ३.१८४.१५ ॥
Diese Helden mit festen Bögen freuten sich, als sie die Sarasvatī sahen, verheißungsvoll, mit klarem Wasser, randvoll.
3.184.16
तेषां पुण्यतमा रात्रिः पर्वसन्धौ स्म शारदी ।
तत्रैव वसतामासीत्कार्तिकी जनमेजय ॥ ३.१८४.१६ ॥
O Janamejaya, für sie, die dort wohnten, war die Kārtikī-Nacht an der Schnittstelle der Mondphasen im Herbst die heiligste.
3.184.17
पुण्यकृद्भिर्महासत्वैस्तापसैः सह पाण्डवाः ।
तत्सर्वं भरतश्रेष्ठ समूहुर्योगमुत्तमम् ॥ ३.१८४.१७ ॥
O Bester der Bharatas, die Pāṇḍavas vollzogen zusammen mit den tugendhaften, großmütigen Asketen all jene höchste Disziplin.
3.184.18
तमिस्राभ्युदये तस्मिन्धौम्येन सह पाण्डवाः ।
सूतैः पौरोगवैः साकं काम्यकं प्रययुर्वनम् ॥ ३.१८४.१८ ॥
Bei jener Morgendämmerung, die das Dunkel durchbrach, brachen die Pāṇḍavas mit Dhaumya, zusammen mit den Wagenlenkern und Köchen, in den Kāmyaka-Wald auf.