Mahābhārata · Adhyāya 3.190
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.190.1
ततः स पाण्डवो भूयो मार्कण्डेयमुवाच ह ।
कथयस्वति चरितं मनोर्वैवस्वतस्य च ॥ ३.१९०.१ ॥
Da sprach jener Pāṇḍava wieder zu Mārkaṇḍeya: "Erzähle die Geschichte Manus, des Sohnes des Vivasvat."
3.190.2
विवस्वतः सुतो राजन्महर्षिः सुप्रतापवान् ।
बभूव नरशार्दूल प्रजापतिसमद्युतिः ॥ ३.१९०.२ ॥
O König, der Sohn Vivasvats wurde ein großer Weiser von gewaltiger Kraft; o Tiger unter den Menschen, sein Glanz war dem Prajāpatis gleich.
3.190.3
ओजसातेजसा लक्ष्म्या तपसा च विशेषतः ।
अतिचक्राम पितरं मनुः स्वंच पितामहम् ॥ ३.१९०.३ ॥
An Kraft, Glanz, Pracht und Askese übertraf Manu besonders seinen Vater und seinen eigenen Großvater.
3.190.4
ऊर्ध्वबाहुर्विशालायां बदर्यां स नराधिपः ।
एकपादस्थितस्तीव्रं चकार सुमहत्तपः ॥ ३.१९०.४ ॥
In Viśālā, in Badarī, führte jener Menschenherr, die Arme hoch erhoben und auf einem Bein stehend, eine sehr große und harte Askese aus.
3.190.5
अवाकूशिरास्तथा चापि नेत्रैरनिमिषैर्दृढम् ।
सोऽतप्यत तपो घोरं वर्षाणामयुतं तदा ॥ ३.१९०.५ ॥
Mit gesenktem Haupt und unbeweglich fest gerichteten Augen übte er damals zehntausend Jahre lang eine schreckliche Askese.
3.190.6
तं कदाचित्तपस्यन्तमार्द्रचीरजटाधरम् ।
चीरिणीतीरमागम्य मत्स्यो वचनमब्रवीत् ॥ ३.१९०.६ ॥
Als er einmal Askese übte, in nasse Rinde gekleidet und mit verfilztem Haar, kam ein Fisch an das Ufer der Cīriṇī und sprach diese Worte zu ihm.
3.190.7
भगवन्क्षुद्रमत्स्येस्मि बलवद्भ्यो भयंमम ।
मत्स्येभ्यो हि ततो मां त्वं त्रातुमर्हसि सुव्रत ॥ ३.१९०.७ ॥
O Ehrwürdiger, ich bin ein kleiner Fisch, und ich fürchte die Starken. O du von guten Gelübden, du solltest mich vor den Fischen schützen.
3.190.8
दुर्बलं बलवन्तो हि मत्स्या मत्स्यं विशेषतः ।
भक्षयन्ति सदा वृत्तिर्विहिता नः सनातनी ॥ ३.१९०.८ ॥
Die starken Fische verschlingen stets den schwachen, besonders einen Fisch; dies ist der ewige Lebensunterhalt, der uns vorgeschrieben ist.
3.190.9
तस्माद्भयौघान्महतो मज्जन्तं मां विशेषतः ।
त्रातुमर्हसि कर्तास्मि कृतेप्रतिकृतं तव ॥ ३.१९०.९ ॥
Darum ziemt es dir, mich zu retten, zumal ich im großen Strom der Furcht versinke. Deine Güte werde ich gewiss vergelten.
3.190.10
स मत्स्यवचनं श्रुत्वा कृपयाऽभिपरिप्लुतः ।
मनुर्वैवस्वतोऽगृह्णात्तं मत्स्यं पाणिना स्वयम् ॥ ३.१९०.१० ॥
Als Manu, der Sohn des Vivasvat, die Worte des Fisches hörte, ergriffen von Mitleid, nahm er den Fisch selbst in seine Hand.
3.190.11
उदकान्तमुपानीय मत्स्यं वैवस्वतो मनुः ।
अलिञ्जरे प्राक्षिपत्तं चन्द्रांशुसदृशप्रभम् ॥ ३.१९०.११ ॥
Manu, der Sohn des Vivasvat, brachte den Fisch ans Wasser und legte ihn in einen Krug; jener Fisch leuchtete wie die Strahlen des Mondes.
3.190.12
स तत्र ववृधे राजन्मत्स्यः परमसत्कृतः ।
पुत्रवत्स्वीकरोत्तस्मै मनुर्भावं विशेषतः ॥ ३.१९०.१२ ॥
Dort wuchs der Fisch heran, hochgeehrt, o König. Manu nahm ihn mit besonderer Zuneigung an, wie einen Sohn.
3.190.13
अथ कालेन महता स मत्स्यः सुमहानभूत् ।
अलिञ्जरजले चैव नासौ समभवत्किल ॥ ३.१९०.१३ ॥
Nach langer Zeit wurde jener Fisch sehr groß, und tatsächlich fasste er nicht mehr in das Wasser des Krugs.
3.190.14
अथ मत्स्यो मनुं दृष्ट्वा पुनरेवाभ्यभाषत ।
भगवन्साधु मेऽद्यान्यत्स्थानं संप्रतिपादय ॥ ३.१९०.१४ ॥
Da sprach der Fisch, als er Manu sah, wieder: 'O Ehrwürdiger, weise mir nun gut einen anderen Ort zu.'
3.190.15
उद्धृत्यालिञ्जरात्तस्मात्ततः स भगवान्मनुः ।
तं मत्स्यमनयद्वापीं महतीं स मनुस्तदा ॥ ३.१९०.१५ ॥
Da hob der gesegnete Manu jenen Fisch aus dem Krug und brachte ihn zu einem großen Teich.
3.190.16
तत्रतं प्राक्षिपच्चापि मनुः परपुरंजय ।
अथावर्धत मत्स्यः स पुनर्वर्षगणान्बहून् ॥ ३.१९०.१६ ॥
Dort warf Manu ihn ebenfalls hinein, o Bezwinger feindlicher Städte; und der Fisch wuchs wieder viele Jahre lang.
3.190.17
द्वियोजनायता वापी विस्तृताचापि योजनम् ।
तस्यां नासौ समभवन्मत्स्यो राजीवलोचन ॥ ३.१९०.१७ ॥
Dieser Teich war zwei Yojana lang und eine Yojana breit; doch, o Lotusäugiger, der Fisch fasste auch darin nicht.
3.190.18
विचेष्टितुं च कौन्तेय मत्स्यो वाप्यां विशांपते ।
मनुं मत्स्यस्ततो दृष्ट्वा पुनरेवाभ्यभाषत ॥ ३.१९०.१८ ॥
O Sohn der Kuntī, o Herr der Menschen, im Teich konnte der Fisch sich kaum bewegen; da sprach der Fisch, als er Manu sah, wieder.
3.190.19
नय मां भगवन्साधो समुद्रमहिषीं प्रियाम् ।
गङ्गां नांत्रापि शक्तोस्मि वस्तुं मतिमतांवर ॥ ३.१९०.१९ ॥
O Erhabener, o Gütiger, bring mich zur Gaṅgā, der geliebten Gemahlin des Ozeans. Auch hier kann ich nicht verweilen, bester der Weisen.
3.190.20
निदेशे हि मया तुभ्यं स्थातव्यमनसूयता ।
वृद्धिर्हि परमा प्राप्ता त्वत्कृते हि मयाऽनघ ॥ ३.१९०.२० ॥
Auf deinen Befehl hin muss ich ohne Groll verharren; denn, o Makelloser, durch dich habe ich höchstes Wachstum erlangt.
3.190.21
एवमुक्तो मनुर्मत्स्यमनयद्भगवान्वशी ।
नदीं गङ्गां तत्रचैनं स्वयं प्राक्षिपदेव च ॥ ३.१९०.२१ ॥
So angesprochen, führte Manu, der Erhabene und Selbstbeherrschte, den Fisch und warf ihn selbst dort in den Fluss Gaṅgā.
3.190.22
स तत्र ववृधे मत्स्यः कंचित्रालमरिंदम ।
गतः पुनर्मनुं दृष्ट्वा मत्स्यो वचनमब्रवीत् ॥ ३.१९०.२२ ॥
Dort wuchs der Fisch eine Zeit lang, o Bezwinger der Feinde. Dann, zurückgekehrt und Manu erblickend, sprach der Fisch diese Worte.
3.190.23
गङ्गायां हि न शक्नोमि बृहत्त्वाच्चेष्टितुं प्रभो ।
समुद्रं नय मामाशु प्रसीद भगवन्निति ॥ ३.१९०.२३ ॥
O Herr, in der Gaṅgā kann ich mich wegen meiner Größe nicht bewegen. Bring mich rasch zum Ozean. Sei gnädig, o Erhabener.
3.190.24
उद्धृत्य गङ्गासलिलात्ततो मत्स्यं मनुः स्वयम् ।
समुद्रमनयत्पार्त तत्रचैनमवासृजत् ॥ ३.१९०.२४ ॥
Dann hob Manu selbst den Fisch aus den Wassern der Gaṅgā, führte ihn zum Ozean und ließ ihn dort frei, o Sohn der Pṛthā.
3.190.25
सुमहानपि मत्स्यस्तु स मनोर्नयतस्तदा ।
आसीद्यथेष्टहार्यश्च स्पर्शगन्धसुखश्च वै ॥ ३.१९०.२५ ॥
Obwohl jener Fisch sehr groß war, wurde er, während Manu ihn trug, nach Wunsch leicht zu tragen und angenehm für Berührung und Geruch.
3.190.26
यदा समुद्रे प्रक्षिप्तः स मत्स्यो ननुना तदा ।
तत एनमिदं वाक्यं स्मयमान इवाब्रवीत् ॥ ३.१९०.२६ ॥
Als Manu jenen Fisch in den Ozean warf, sprach der Fisch, gleichsam lächelnd, diese Worte zu ihm.
3.190.27
भगवन्हि कृता रक्षा त्वया सर्वा विशेषतः ।
प्राप्तकालं तु यत्कार्यं त्वया तच्छ्रूयतां मम ॥ ३.१९०.२७ ॥
O Ehrwürdiger, du hast mich in jeder Hinsicht, besonders, beschützt. Nun höre von mir, was zur rechten Zeit zu tun ist.
3.190.28
अचिराद्भगवन्बौममिदं स्थावरजङ्गमम् ।
सर्वमेव महाभाग प्रलयं वै गमिष्यति ॥ ३.१९०.२८ ॥
O Ehrwürdiger, bald wird all dies Irdische, das Unbewegliche und das Bewegliche, o Hochbeglückter, gewiss in die Auflösung gehen.
3.190.29
संप्रक्षालनकालोऽयंलोकानां समुपस्थितः ।
तस्मात्त्वां बोधयाम्यद्ययत्ते हितमनुत्तमम् ॥ ३.१९०.२९ ॥
Die Zeit der Reinigung der Welten ist gekommen; darum unterweise ich dich heute in dem höchsten Heil, das dir zum Vorteil ist.
3.190.30
त्रसानां स्तावराणां च यच्चेङ्गं यच्च नेङ्गति ।
तस्य सर्वस् संप्राप्तः कालः परमदारुणः ॥ ३.१९०.३० ॥
Für alle Wesen, die beweglichen und die unbeweglichen, was sich bewegt und was sich nicht bewegt, ist die furchtbarste Zeit gekommen.
3.190.31
नौश्च कारयितव्या ते दृढा युक्तवटारका ।
तत्र सप्तर्षिभिः सार्धमारुहेथा महामुने ॥ ३.१९०.३१ ॥
Du sollst ein festes Boot bauen lassen, mit starken Seilen versehen. Großer Weiser, steige dort zusammen mit den sieben Weisen ein.
3.190.32
बीजानि चैव सर्वाणि यथोक्तानि मया पुरा ।
तस्यामारोहयेर्नावि सुसंगुप्तानि भागशः ॥ ३.१९०.३२ ॥
Und alle Samen, wie ich sie zuvor beschrieben habe, in Teile geteilt und wohl bewacht, sollst du in dieses Boot bringen.
3.190.33
नौस्थश्च मां प्रतीक्षेथास्ततो मुनिजनप्रिय ।
आगमिष्याम्यहं शृङ्गी विज्ञेयस्तेन तापस ॥ ३.१९०.३३ ॥
Im Boot stehend, warte auf mich, Liebling der Weisen. Ich werde in der Gestalt des Gehörnten kommen; daran wirst du mich erkennen, Asket.
3.190.34
एवमेतत्त्वया कार्यमापृष्टोसि व्रजाम्यहम् ।
ता न शक्या महत्यो वै आपस्तर्तुं मया विना।
नातिशङ्क्यमिदं चापि वचनं मे त्वया विभो ॥ ३.१९०.३४ ॥
All dies sollst du genau so tun; du bist befragt worden, und nun gehe ich. Diese großen Wasser können ohne mich nicht überquert werden. Und, o Mächtiger, du sollst an meinem Wort nicht zu sehr zweifeln.
3.190.35
एवं करिष्य इति तं स मत्स्यं प्रत्यभाषत ।
जग्मतुश्च यथाकाममनुज्ञाप्य परस्परम् ॥ ३.१९०.३५ ॥
»Ich werde so handeln«, sprach er zu jenem Fisch. Dann verabschiedeten sie sich voneinander und gingen, wohin sie wollten.
3.190.36
ततो मनुर्महाराज यथोक्तं मत्स्यकेन ह ।
बीजान्यादाय सर्वाणि सागरं पुप्लुवे तदा।
नौकया शुभयावीर महोर्मिणमरिंदम ॥ ३.१९०.३६ ॥
Dann, großer König, nahm Manu, wie der Fisch es ihm gesagt hatte, alle Samen mit und fuhr mit seinem Boot über das Meer mit seinen großen Wellen. O Held glücklicher Fahrt, o Bezwinger der Feinde.
3.190.37
चिन्तयामास च मनुस्तं मत्स्यं पृथिवीपते ।
सच तच्चिन्तितं ज्ञात्वा मत्स्यः परपुरंजय।
शृङ्गी तत्राजगागाशु तदा भरतसत्तम ॥ ३.१९०.३७ ॥
O Herr der Erde, Manu dachte über jenen Fisch nach. O Eroberer feindlicher Städte, der Fisch erkannte seinen Gedanken und kam sogleich dorthin, gehörnt, o Bester der Bharatas.
3.190.38
तं दृष्ट्वा मनुजव्याघ्र मनुर्मत्स्यं जलार्णवे ।
शृङ्गिणं तं यथोक्तेन रूपेणाद्रिमिवोच्छ्रितम् ॥ ३.१९०.३८ ॥
O Tiger unter den Menschen, Manu sah jenen gehörnten Fisch im Wasserozean, hoch aufgerichtet wie ein Berg in der beschriebenen Gestalt.
3.190.39
वटारकमयं पाशमथ मत्स्यस्य मूर्धनि ।
मनुर्मनुजशार्दूल तस् शृङ्गे न्यवेशयत् ॥ ३.१९०.३९ ॥
Dann band Manu, o Löwe unter den Menschen, ein Seil aus Banyanfasern an den Kopf des Fisches, an sein Horn.
3.190.40
संयतस्तेन पाशेन मत्स्यः परपुरंजय ।
वेगेन महता नावं प्राकर्षल्लवणाम्भसि ॥ ३.१९०.४० ॥
Von jenem Seil gebunden, zog der Fisch, o Eroberer feindlicher Städte, das Boot mit großer Geschwindigkeit in die salzigen Wasser.
3.190.41
स ततार तया नावा समुद्रं मनुजेश्वर ।
नृत्यमानमिवोर्मीभिर्गर्जमानमिवाम्भसा ॥ ३.१९०.४१ ॥
O Herr der Menschen, er überquerte den Ozean mit jenem Boot, das mit den Wellen zu tanzen und mit dem Wasser zu brüllen schien.
3.190.42
क्षोभ्यमाणा महावातैः सा नौस्तस्मिन्महोदधौ ।
घूर्णते चपलेव स्री मत्ता परपुरंजय ॥ ३.१९०.४२ ॥
Von starken Winden auf jenem gewaltigen Ozean geschüttelt, taumelte das Boot, o Eroberer feindlicher Städte, wie eine unruhige, berauschte Frau.
3.190.43
नैव भूमिर्न च दिशः प्रदिशो वा चकाशिरे ।
सर्वं सलिलमेवासीत्खं द्यौश्च नरपुङ्गव ॥ ३.१९०.४३ ॥
Weder die Erde noch die Richtungen noch die Zwischenrichtungen waren zu sehen; alles war Wasser, auch Himmel und Himmelswelt, o Bester der Menschen!
3.190.44
एवंभूते तदा लोके संकुले भरतर्षभ ।
अदृश्यन्त सप्तर्षयो मनुर्मत्स्यस्तथैव च ॥ ३.१९०.४४ ॥
Als die Welt in solchem Aufruhr war, o Stier der Bharatas, erschienen die sieben Weisen, Manu und auch der Fisch.
3.190.45
एवं बहून्वर्षगणांस्तां नावं सोऽथ मत्स्यकः ।
चकर्षातन्द्रितो राजंस्तस्मिन्सलिलसंचये ॥ ३.१९०.४५ ॥
So zog der Fisch, unermüdlich, o König, viele Jahre lang das Boot durch jene Wassermasse.
3.190.46
ततो हिमवतः शृङ्गं यत्परं भरतर्षभ ।
तत्राकर्षत्ततो नावं स मत्स्यः कुरुनन्दन ॥ ३.१९०.४६ ॥
Dann zog der Fisch das Boot, o Stier der Bharatas, zum höchsten Gipfel des Himalaya, o Freude der Kurus.
3.190.47
अथाब्रवीत्तदा मत्स्यस्तानृषीन्प्रहसञ्शनैः ।
अस्मिन्हिमवतः शृङ्गे नावं बध्नीत माचिरम् ॥ ३.१९०.४७ ॥
Da sprach der Fisch lächelnd leise zu jenen Weisen: "Bindet das Boot hier an diesem Gipfel des Himalaya, ohne Zögern."
3.190.48
सा बद्धा तत्र तैस्तूर्णमृषिभिर्भरतर्षभ ।
नौर्मत्स्यस्य वचः श्रुत्वा शृङ्गे हिमवतस्तदा ॥ ३.१९०.४८ ॥
O Stier der Bharatas, als die Weisen die Worte des Fisches vernahmen, banden sie das Boot schnell dort fest, auf jenem Gipfel des Himalaya.
3.190.49
तच्च नौबन्धनं नाम शृङ्गं हिमवतः परम् ।
ख्यातमद्यापि कौन्तेय तद्विद्धि भरतर्षभ ॥ ३.१९०.४९ ॥
Jener höchste Gipfel des Himālaya heißt Naubandhana und ist bis heute berühmt. Wisse dies so, o Sohn der Kuntī, o Stier der Bharatas.
3.190.50
अथाब्रवीदनिमिषस्तानृषीन्सहितस्तदा ।
अहं प्रजापतिर्ब्रह्मा मत्परं नाधिगम्यते।
मत्स्यरूपेण यूयं च मयाऽस्मान्मोक्षिता भयात् ॥ ३.१९०.५० ॥
Da sprach Animiṣa, mit den Weisen versammelt, zu ihnen: »Ich bin Brahmā, der Herr der Geschöpfe; niemand, der höher wäre als ich, ist zu finden. In Fischgestalt habe ich euch von der Furcht befreit.«
3.190.51
मनुना च प्रजाः सर्वाः सदेवासुरमानुपाः ।
स्रष्टव्याः सर्वलोकाश्चयच्चेङ्गं यच्चा नेङ्गति ॥ ३.१९०.५१ ॥
Durch Manu sollen alle Geschöpfe geschaffen werden, zusammen mit Göttern, Dämonen und Menschen, und alle Welten — was sich bewegt und was sich nicht bewegt.
3.190.52
तपसा चापि तीव्रेण प्रतिभाऽस्य भविष्यति ।
मत्प्रसादात्प्रजासर्गे न च मोहं गमिष्यति।
इत्युक्त्वा वचनं मत्स्यः क्षणेनादर्शनं गतः ॥ ३.१९०.५२ ॥
Durch strenge Askese wird auch sein Scharfsinn bestehen, und durch meine Gnade wird er bei der Schöpfung der Wesen nicht in Verwirrung geraten.« Nachdem er so gesprochen hatte, verschwand der Fisch im Nu.
3.190.53
स्रष्टुकामः प्रजाश्चापि मनुर्वैवस्वतः स्वयम् ।
प्रमूढोऽभूत्प्रजासर्गे तपस्तेपे महत्ततः ॥ ३.१९०.५३ ॥
Manu, der Sohn des Vivasvat, der Geschöpfe erschaffen wollte, geriet selbst in große Verwirrung bei der Schöpfung der Wesen; da übte er große Askese.
3.190.54
तपसा महता युक्तः सोऽथ स्रष्टुं प्रचक्रमे ।
सर्वाः प्रजा मनुः साक्षाद्यथावद्भरतर्षभ ॥ ३.१९०.५४ ॥
Mit großer Askese ausgestattet, begann er dann zu erschaffen; o Stier der Bharatas, Manu selbst schuf alle Geschöpfe der Ordnung gemäß.
3.190.55
इत्येतन्मात्स्यकं नाम पुराणं परिकीर्तितम् ।
आख्यानमिदमाख्यातं सर्वपापहरं मया ॥ ३.१९०.५५ ॥
So wurde diese alte Erzählung namens Mātsyaka überliefert; diese Erzählung, die alle Sünden tilgt, habe ich vorgetragen.
3.190.56
य इदं शृणुयान्नित्यं मनोश्चरितमादितः ।
स सुखी सर्वपूर्णार्थः सर्वलोकमियान्नरः ॥ ३.१९०.५६ ॥
Wer diese Geschichte Manus von Anfang an stets hört, wird glücklich, mit vollendeten Zielen, und erlangt alle Welten.