மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.190
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.190.1
ततः स पाण्डवो भूयो मार्कण्डेयमुवाच ह ।
कथयस्वति चरितं मनोर्वैवस्वतस्य च ॥ ३.१९०.१ ॥
அதன்பின் அந்தப் பாண்டவன் மீண்டும் மார்க்கண்டேயரிடம், "வைவஸ்வத மனுவின் சரிதையைச் சொல்லுங்கள்" என்று கூறினான்.
3.190.2
विवस्वतः सुतो राजन्महर्षिः सुप्रतापवान् ।
बभूव नरशार्दूल प्रजापतिसमद्युतिः ॥ ३.१९०.२ ॥
அரசனே, விவஸ்வானின் மகன் மிகுந்த வலிமை கொண்ட மகரிஷியாக இருந்தான். நரசிங்கமே, அவனுடைய ஒளி பிரஜாபதியின் ஒளிக்குச் சமமாக இருந்தது.
3.190.3
ओजसातेजसा लक्ष्म्या तपसा च विशेषतः ।
अतिचक्राम पितरं मनुः स्वंच पितामहम् ॥ ३.१९०.३ ॥
ஓஜஸ், தேஜஸ், லக்ஷ்மி, தவம் ஆகியவற்றில் குறிப்பாக மனு தன் தந்தையையும் தன் பாட்டனையும் மிஞ்சினான்.
3.190.4
ऊर्ध्वबाहुर्विशालायां बदर्यां स नराधिपः ।
एकपादस्थितस्तीव्रं चकार सुमहत्तपः ॥ ३.१९०.४ ॥
விசாலையிலும் பதரியிலும் அந்த மன்னன் கைகளை மேலே உயர்த்தி, ஒரு காலில் நின்று மிகக் கடுமையான பெரிய தவத்தை இயற்றினான்.
3.190.5
अवाकूशिरास्तथा चापि नेत्रैरनिमिषैर्दृढम् ।
सोऽतप्यत तपो घोरं वर्षाणामयुतं तदा ॥ ३.१९०.५ ॥
தலை கீழே தாழ்த்தி, கண்களை இமைக்காமல் உறுதியாக வைத்து, அவன் அப்போது பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கொடிய தவம் செய்தான்.
3.190.6
तं कदाचित्तपस्यन्तमार्द्रचीरजटाधरम् ।
चीरिणीतीरमागम्य मत्स्यो वचनमब्रवीत् ॥ ३.१९०.६ ॥
ஒருமுறை தவம் செய்துகொண்டிருந்த, ஈரமான மரவுரியும் சடையும் கொண்ட அவனிடம், சீரிணி கரைக்கு வந்த ஒரு மீன் இச்சொற்களைச் சொன்னது.
3.190.7
भगवन्क्षुद्रमत्स्येस्मि बलवद्भ्यो भयंमम ।
मत्स्येभ्यो हि ततो मां त्वं त्रातुमर्हसि सुव्रत ॥ ३.१९०.७ ॥
ஓ புனிதரே, நான் ஒரு சிறிய மீன். வலிமையானவற்றிடமிருந்து எனக்கு அச்சம் உள்ளது. ஓ நல்விரதம் கொண்டவரே, மீன்களிடமிருந்து என்னைக் காக்க நீர் தகுதியுடையவர்.
3.190.8
दुर्बलं बलवन्तो हि मत्स्या मत्स्यं विशेषतः ।
भक्षयन्ति सदा वृत्तिर्विहिता नः सनातनी ॥ ३.१९०.८ ॥
வலிமையான மீன்கள் பலவீனமான மீனை, குறிப்பாக மீனை, எப்போதும் விழுங்குகின்றன; இது எங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட நித்திய வாழ்க்கைமுறை.
3.190.9
तस्माद्भयौघान्महतो मज्जन्तं मां विशेषतः ।
त्रातुमर्हसि कर्तास्मि कृतेप्रतिकृतं तव ॥ ३.१९०.९ ॥
ஆகவே, அச்சத்தின் பெரும் வெள்ளத்தில் மூழ்கும் என்னை, குறிப்பாக, காப்பது உமக்குத் தகும். நீர் செய்த உதவிக்கு நான் நிச்சயம் கைம்மாறு செய்வேன்.
3.190.10
स मत्स्यवचनं श्रुत्वा कृपयाऽभिपरिप्लुतः ।
मनुर्वैवस्वतोऽगृह्णात्तं मत्स्यं पाणिना स्वयम् ॥ ३.१९०.१० ॥
மீனின் சொற்களைக் கேட்டு, இரக்கத்தால் நிரம்பிய வைவஸ்வத மனு தானே தம் கையால் அந்த மீனை எடுத்துக்கொண்டார்.
3.190.11
उदकान्तमुपानीय मत्स्यं वैवस्वतो मनुः ।
अलिञ्जरे प्राक्षिपत्तं चन्द्रांशुसदृशप्रभम् ॥ ३.१९०.११ ॥
வைவஸ்வத மனு அந்த மீனை நீர்க்கரைக்கு கொண்டுசென்று, நிலவொளி போன்ற ஒளியுடைய அதை ஒரு பானையில் போட்டார்.
3.190.12
स तत्र ववृधे राजन्मत्स्यः परमसत्कृतः ।
पुत्रवत्स्वीकरोत्तस्मै मनुर्भावं विशेषतः ॥ ३.१९०.१२ ॥
ஓ அரசனே, அந்த மீன் அங்கே வளர்ந்தது, மிகுந்த மரியாதையுடன். மனு அதன்மேல் மகனைப் போல சிறப்பான அன்பு கொண்டார்.
3.190.13
अथ कालेन महता स मत्स्यः सुमहानभूत् ।
अलिञ्जरजले चैव नासौ समभवत्किल ॥ ३.१९०.१३ ॥
பின்பு நீண்ட காலம் கழிந்ததும் அந்த மீன் மிகப் பெரியதாக வளர்ந்தது; உண்மையாகவே அது அந்தக் குடத்தின் நீரில் அடங்கவில்லை.
3.190.14
अथ मत्स्यो मनुं दृष्ट्वा पुनरेवाभ्यभाषत ।
भगवन्साधु मेऽद्यान्यत्स्थानं संप्रतिपादय ॥ ३.१९०.१४ ॥
பின்பு அந்த மீன் மனுவைக் கண்டு மீண்டும் பேசியது: 'வணக்கத்திற்குரியவரே, இப்போது எனக்கு வேறொரு இடத்தை நல்லபடியாக ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.'
3.190.15
उद्धृत्यालिञ्जरात्तस्मात्ततः स भगवान्मनुः ।
तं मत्स्यमनयद्वापीं महतीं स मनुस्तदा ॥ ३.१९०.१५ ॥
பின்பு அந்த வணக்கத்திற்குரிய மனு அந்தக் குடத்திலிருந்து அந்த மீனை எடுத்து, அதைப் பெரிய குளத்திற்குக் கொண்டு சென்றார்.
3.190.16
तत्रतं प्राक्षिपच्चापि मनुः परपुरंजय ।
अथावर्धत मत्स्यः स पुनर्वर्षगणान्बहून् ॥ ३.१९०.१६ ॥
அங்கே மனு அதைப் போட்டார், எதிரிகளின் நகரங்களை வென்றவனே; பின்பு அந்த மீன் மீண்டும் பல ஆண்டுகளாக வளர்ந்தது.
3.190.17
द्वियोजनायता वापी विस्तृताचापि योजनम् ।
तस्यां नासौ समभवन्मत्स्यो राजीवलोचन ॥ ३.१९०.१७ ॥
அந்தக் குளம் இரண்டு யோசனை நீளமும் ஒரு யோசனை அகலமும் கொண்டது; ஆயினும் தாமரைக்கண்ணனே, அந்த மீன் அதிலும் அடங்கவில்லை.
3.190.18
विचेष्टितुं च कौन्तेय मत्स्यो वाप्यां विशांपते ।
मनुं मत्स्यस्ततो दृष्ट्वा पुनरेवाभ्यभाषत ॥ ३.१९०.१८ ॥
குந்தியின் மகனே, மக்கள் தலைவனே, அந்தக் குளத்தில் அந்த மீனால் அசைந்து திரியக்கூட முடியவில்லை; அப்போது மீன் மனுவைக் கண்டு மீண்டும் பேசியது.
3.190.19
नय मां भगवन्साधो समुद्रमहिषीं प्रियाम् ।
गङ्गां नांत्रापि शक्तोस्मि वस्तुं मतिमतांवर ॥ ३.१९०.१९ ॥
ஓ பகவானே, நல்லவரே, கடலின் அன்பு மனைவியான கங்கைக்கு என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள். இங்கு வாழ்வதற்கு என்னால் இயலவில்லை, அறிவாளிகளில் சிறந்தவரே.
3.190.20
निदेशे हि मया तुभ्यं स्थातव्यमनसूयता ।
वृद्धिर्हि परमा प्राप्ता त्वत्कृते हि मयाऽनघ ॥ ३.१९०.२० ॥
உன் ஆணையின் கீழ், பொறாமையின்றி நான் இருக்க வேண்டும். பாவமற்றவனே, உன் காரணமாகவே எனக்குப் பெரும் வளர்ச்சி கிடைத்தது.
3.190.21
एवमुक्तो मनुर्मत्स्यमनयद्भगवान्वशी ।
नदीं गङ्गां तत्रचैनं स्वयं प्राक्षिपदेव च ॥ ३.१९०.२१ ॥
இவ்வாறு வேண்டப்பட்ட மனு, தன்னடக்கமுள்ள பகவான், மீனை அழைத்துச் சென்று கங்கை நதியில் அங்கே தானே அதை வீசினார்.
3.190.22
स तत्र ववृधे मत्स्यः कंचित्रालमरिंदम ।
गतः पुनर्मनुं दृष्ट्वा मत्स्यो वचनमब्रवीत् ॥ ३.१९०.२२ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே, அந்த மீன் அங்கே சிறிது காலம் வளர்ந்தது. பின்னர் மனுவைக் கண்டு மீன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னது.
3.190.23
गङ्गायां हि न शक्नोमि बृहत्त्वाच्चेष्टितुं प्रभो ।
समुद्रं नय मामाशु प्रसीद भगवन्निति ॥ ३.१९०.२३ ॥
ஓ பிரபுவே, கங்கையில் என் பெருமையால் நான் அசைய முடியவில்லை. என்னைக் கடலுக்கு விரைவில் அழைத்துச் செல்லுங்கள். கருணை கொள்ளுங்கள், ஓ பகவானே.
3.190.24
उद्धृत्य गङ्गासलिलात्ततो मत्स्यं मनुः स्वयम् ।
समुद्रमनयत्पार्त तत्रचैनमवासृजत् ॥ ३.१९०.२४ ॥
பின்னர் மனு தானே கங்கை நீரிலிருந்து மீனை தூக்கி கடலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்; அங்கே அதை விடுவித்தார்.
3.190.25
सुमहानपि मत्स्यस्तु स मनोर्नयतस्तदा ।
आसीद्यथेष्टहार्यश्च स्पर्शगन्धसुखश्च वै ॥ ३.१९०.२५ ॥
அந்த மீன் மிகப் பெரியதாக இருந்தபோதும், மனு அதை எடுத்துச் சென்றபோது, அது விரும்பியபடி சுமக்கக் கூடியதாகவும், தொடுவதற்கும் மணத்திற்கும் இனிமையானதாகவும் ஆயிற்று.
3.190.26
यदा समुद्रे प्रक्षिप्तः स मत्स्यो ननुना तदा ।
तत एनमिदं वाक्यं स्मयमान इवाब्रवीत् ॥ ३.१९०.२६ ॥
மனு அந்த மீனை கடலில் எறிந்தபோது, மீன் சிரித்தபடி மனுவிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னது.
3.190.27
भगवन्हि कृता रक्षा त्वया सर्वा विशेषतः ।
प्राप्तकालं तु यत्कार्यं त्वया तच्छ्रूयतां मम ॥ ३.१९०.२७ ॥
ஐயனே, நீர் எனக்கு எல்லாவற்றிலும் சிறப்பாகப் பாதுகாப்பு அளித்தீர்; இப்போது செய்ய வேண்டிய காரியத்தை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.
3.190.28
अचिराद्भगवन्बौममिदं स्थावरजङ्गमम् ।
सर्वमेव महाभाग प्रलयं वै गमिष्यति ॥ ३.१९०.२८ ॥
ஐயனே, விரைவில் இந்தப் பூமியில் தோன்றிய நிலையானதும் அசைவதுமான அனைத்தும், ஓ மகாபாக்கியவானே, நிச்சயமாக அழிவை அடையும்.
3.190.29
संप्रक्षालनकालोऽयंलोकानां समुपस्थितः ।
तस्मात्त्वां बोधयाम्यद्ययत्ते हितमनुत्तमम् ॥ ३.१९०.२९ ॥
உலகங்களைச் சுத்திகரிக்கும் இக்காலம் வந்துவிட்டது; ஆகையால் உமக்கு மிகச்சிறந்த நன்மையான அதை இன்று நான் உமக்குத் தெரிவிக்கிறேன்.
3.190.30
त्रसानां स्तावराणां च यच्चेङ्गं यच्च नेङ्गति ।
तस्य सर्वस् संप्राप्तः कालः परमदारुणः ॥ ३.१९०.३० ॥
அசையும் உயிர்களிலும் அசையாத உயிர்களிலும் எது அசைகிறதோ எது அசையவில்லையோ, அவை அனைத்துக்கும் மிகக் கொடிய காலம் வந்துவிட்டது.
3.190.31
नौश्च कारयितव्या ते दृढा युक्तवटारका ।
तत्र सप्तर्षिभिः सार्धमारुहेथा महामुने ॥ ३.१९०.३१ ॥
நீ உறுதியான, கயிறுகள் பொருத்தப்பட்ட ஒரு படகைச் செய்விக்க வேண்டும். ஓ மகாமுனியே, அதில் சப்தரிஷிகளுடன் ஏறிக்கொள்.
3.190.32
बीजानि चैव सर्वाणि यथोक्तानि मया पुरा ।
तस्यामारोहयेर्नावि सुसंगुप्तानि भागशः ॥ ३.१९०.३२ ॥
முன்பு நான் சொன்ன எல்லா விதைகளையும், பகுதிகளாகப் பிரித்து நன்றாகப் பாதுகாத்து, அந்தப் படகில் ஏற்றிவை.
3.190.33
नौस्थश्च मां प्रतीक्षेथास्ततो मुनिजनप्रिय ।
आगमिष्याम्यहं शृङ्गी विज्ञेयस्तेन तापस ॥ ३.१९०.३३ ॥
படகில் நின்று எனக்காகக் காத்திரு, முனிவர்களுக்கு அன்பானவனே. நான் கொம்புடையவனாக வருவேன்; அதன் மூலம் நீ என்னை அறிவாய், தவசியே.
3.190.34
एवमेतत्त्वया कार्यमापृष्टोसि व्रजाम्यहम् ।
ता न शक्या महत्यो वै आपस्तर्तुं मया विना।
नातिशङ्क्यमिदं चापि वचनं मे त्वया विभो ॥ ३.१९०.३४ ॥
இவை அனைத்தையும் நீ இவ்வாறே செய்ய வேண்டும்; உன்னிடம் கேட்கப்பட்டுவிட்டது, நான் செல்கிறேன். இந்தப் பெரிய நீர்ப்பரப்புகளை என் துணையின்றி கடக்க இயலாது. ஓ வல்லவனே, என் இந்தச் சொல்லில் நீ சிறிதும் ஐயம் கொள்ளக்கூடாது.
3.190.35
एवं करिष्य इति तं स मत्स्यं प्रत्यभाषत ।
जग्मतुश्च यथाकाममनुज्ञाप्य परस्परम् ॥ ३.१९०.३५ ॥
'இவ்வாறே செய்வேன்' என்று கூறி அவன் அந்த மீனுக்குப் பதிலளித்தான். பின்பு ஒருவரிடமிருந்து மற்றவர் விடைபெற்று, அவரவர் விருப்பம்போல் சென்றனர்.
3.190.36
ततो मनुर्महाराज यथोक्तं मत्स्यकेन ह ।
बीजान्यादाय सर्वाणि सागरं पुप्लुवे तदा।
नौकया शुभयावीर महोर्मिणमरिंदम ॥ ३.१९०.३६ ॥
பின்பு, ஓ மகாராஜா, மீன் சொன்னபடியே மனு எல்லா விதைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு அப்போது படகில் பெரிய அலைகளுடைய கடலில் பயணம் செய்தான். ஓ நல்ல பயணமுடைய வீரனே, பகைவரை அடக்குபவனே.
3.190.37
चिन्तयामास च मनुस्तं मत्स्यं पृथिवीपते ।
सच तच्चिन्तितं ज्ञात्वा मत्स्यः परपुरंजय।
शृङ्गी तत्राजगागाशु तदा भरतसत्तम ॥ ३.१९०.३७ ॥
பூமிபதியே, மனு அந்த மீனைப் பற்றி சிந்தித்தார். எதிரிகளின் நகரங்களை வென்றவனே, அந்த மீன் அவரது சிந்தனையை அறிந்து, பரதர்களில் சிறந்தவனே, உடனே கொம்புடன் அங்கே வந்தது.
3.190.38
तं दृष्ट्वा मनुजव्याघ्र मनुर्मत्स्यं जलार्णवे ।
शृङ्गिणं तं यथोक्तेन रूपेणाद्रिमिवोच्छ्रितम् ॥ ३.१९०.३८ ॥
மனிதர்களில் புலியே, மனு நீர்ப்பெருங்கடலில் அந்தக் கொம்புள்ள மீனைக் கண்டார்; முன்பு சொல்லப்பட்ட வடிவில் மலையைப் போல உயர்ந்திருந்தது.
3.190.39
वटारकमयं पाशमथ मत्स्यस्य मूर्धनि ।
मनुर्मनुजशार्दूल तस् शृङ्गे न्यवेशयत् ॥ ३.१९०.३९ ॥
பின்னர் மனு, மனிதர்களில் சிங்கமே, ஆலமர நார்களால் ஆன கயிற்றை மீனின் தலையில், அதன் கொம்பில் கட்டினார்.
3.190.40
संयतस्तेन पाशेन मत्स्यः परपुरंजय ।
वेगेन महता नावं प्राकर्षल्लवणाम्भसि ॥ ३.१९०.४० ॥
அந்தக் கயிற்றால் கட்டுண்ட மீன், எதிரிகளின் நகரங்களை வென்றவனே, பெரும் வேகத்துடன் படகை உப்புநீரில் இழுத்துச் சென்றது.
3.190.41
स ततार तया नावा समुद्रं मनुजेश्वर ।
नृत्यमानमिवोर्मीभिर्गर्जमानमिवाम्भसा ॥ ३.१९०.४१ ॥
மனிதர்களின் அரசே, அவர் அந்தப் படகின் மூலம் கடலைக் கடந்தார்; அது அலைகளால் ஆடுவது போலவும், நீரால் முழங்குவது போலவும் இருந்தது.
3.190.42
क्षोभ्यमाणा महावातैः सा नौस्तस्मिन्महोदधौ ।
घूर्णते चपलेव स्री मत्ता परपुरंजय ॥ ३.१९०.४२ ॥
அந்தப் பெரும் கடலில் பெருங்காற்றுகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட அந்தப் படகு, எதிரிகளின் நகரங்களை வென்றவனே, மதம் கொண்ட சஞ்சலமான பெண்ணைப் போலச் சுழன்றது.
3.190.43
नैव भूमिर्न च दिशः प्रदिशो वा चकाशिरे ।
सर्वं सलिलमेवासीत्खं द्यौश्च नरपुङ्गव ॥ ३.१९०.४३ ॥
பூமியும் இல்லை, திசைகளும் உபதிசைகளும் தெரியவில்லை; எல்லாம் நீரே ஆயிருந்தது — வானமும் சொர்க்கமும் கூட. ஓ நரபுங்கவா!
3.190.44
एवंभूते तदा लोके संकुले भरतर्षभ ।
अदृश्यन्त सप्तर्षयो मनुर्मत्स्यस्तथैव च ॥ ३.१९०.४४ ॥
அப்போது உலகம் இத்தகைய குழப்பத்தில் இருக்கையில், ஓ பரதர்களில் சிறந்தவா, சப்தரிஷிகளும் மனுவும் மீனும் காணப்பட்டனர்.
3.190.45
एवं बहून्वर्षगणांस्तां नावं सोऽथ मत्स्यकः ।
चकर्षातन्द्रितो राजंस्तस्मिन्सलिलसंचये ॥ ३.१९०.४५ ॥
இவ்வாறு அந்த மீன் பல ஆண்டுகள் சோர்வின்றி அந்த நீர்ப்பெருக்கில் அந்தப் படகை இழுத்துச் சென்றது, ஓ அரசே.
3.190.46
ततो हिमवतः शृङ्गं यत्परं भरतर्षभ ।
तत्राकर्षत्ततो नावं स मत्स्यः कुरुनन्दन ॥ ३.१९०.४६ ॥
பின்னர், ஓ பரதர்களில் சிறந்தவா, இமயமலையின் எந்த உச்சி மிக உயர்ந்ததோ அங்கே அந்த மீன் படகை இழுத்துச் சென்றது, ஓ குருநந்தனா.
3.190.47
अथाब्रवीत्तदा मत्स्यस्तानृषीन्प्रहसञ्शनैः ।
अस्मिन्हिमवतः शृङ्गे नावं बध्नीत माचिरम् ॥ ३.१९०.४७ ॥
அப்போது அந்த மீன் சிரித்தபடி மெல்லக் அந்த ரிஷிகளிடம் சொன்னது: "இமயமலையின் இந்தச் சிகரத்தில் படகைக் கட்டுங்கள்; தாமதிக்க வேண்டாம்."
3.190.48
सा बद्धा तत्र तैस्तूर्णमृषिभिर्भरतर्षभ ।
नौर्मत्स्यस्य वचः श्रुत्वा शृङ्गे हिमवतस्तदा ॥ ३.१९०.४८ ॥
ஓ பரதர்களில் சிறந்தவா, மீனின் சொல்லைக் கேட்டு அந்த ரிஷிகள் உடனே அங்கே இமயமலைச் சிகரத்தில் அந்தப் படகைக் கட்டினர்.
3.190.49
तच्च नौबन्धनं नाम शृङ्गं हिमवतः परम् ।
ख्यातमद्यापि कौन्तेय तद्विद्धि भरतर्षभ ॥ ३.१९०.४९ ॥
இமயமலையின் அந்தச் சிறந்த சிகரம் ‘நௌபந்தனம்’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறது; இன்றும் அது புகழ்பெற்றது. குந்தியின் மகனே, பரதர்களில் சிறந்தவனே, அதை அப்படியே அறிவாயாக.
3.190.50
अथाब्रवीदनिमिषस्तानृषीन्सहितस्तदा ।
अहं प्रजापतिर्ब्रह्मा मत्परं नाधिगम्यते।
मत्स्यरूपेण यूयं च मयाऽस्मान्मोक्षिता भयात् ॥ ३.१९०.५० ॥
அப்போது ஒன்றுகூடியிருந்த அந்த முனிவர்களிடம் அனிமிஷர் கூறினார்: "நான் படைப்பாளி பிரஜாபதி பிரம்மா; என்னைவிட உயர்ந்தவர் காணப்படுவதில்லை. மீனின் வடிவில் நான் உங்களை அச்சத்திலிருந்து விடுவித்தேன்."
3.190.51
मनुना च प्रजाः सर्वाः सदेवासुरमानुपाः ।
स्रष्टव्याः सर्वलोकाश्चयच्चेङ्गं यच्चा नेङ्गति ॥ ३.१९०.५१ ॥
மனுவால் தேவர், அசுரர், மனிதர்களுடன் அனைத்து உயிரினங்களும், அனைத்து உலகங்களும் படைக்கப்படவேண்டும் — அசைவதும் அசையாததும்.
3.190.52
तपसा चापि तीव्रेण प्रतिभाऽस्य भविष्यति ।
मत्प्रसादात्प्रजासर्गे न च मोहं गमिष्यति।
इत्युक्त्वा वचनं मत्स्यः क्षणेनादर्शनं गतः ॥ ३.१९०.५२ ॥
கடுந்தவத்தாலும் இவனுக்குப் பேரறிவு உண்டாகும்; என் அருளால் உயிர்ப்படைப்பில் இவன் மோகம் அடையமாட்டான்." இவ்வாறு சொல்லி மீன் ஒரு கணத்தில் மறைந்தது.
3.190.53
स्रष्टुकामः प्रजाश्चापि मनुर्वैवस्वतः स्वयम् ।
प्रमूढोऽभूत्प्रजासर्गे तपस्तेपे महत्ततः ॥ ३.१९०.५३ ॥
உயிர்களைப் படைக்க விரும்பிய விவஸ்வானின் மகன் மனு தாமே உயிர்ப்படைப்பில் மிகவும் மயங்கினான்; பின்னர் அவன் பெருந்தவம் செய்தான்.
3.190.54
तपसा महता युक्तः सोऽथ स्रष्टुं प्रचक्रमे ।
सर्वाः प्रजा मनुः साक्षाद्यथावद्भरतर्षभ ॥ ३.१९०.५४ ॥
பெரிய தவத்தால் சேர்ந்தவனாக அவன் பின்னர் உயிர்களைப் படைக்கத் தொடங்கினான்; பரதர்களில் சிறந்தவனே, மனு தானே முறையாக அனைத்து உயிர்களையும் படைத்தான்.
3.190.55
इत्येतन्मात्स्यकं नाम पुराणं परिकीर्तितम् ।
आख्यानमिदमाख्यातं सर्वपापहरं मया ॥ ३.१९०.५५ ॥
இவ்வாறு இந்த மாத்ஸ்யக எனும் புராணம் எடுத்துரைக்கப்பட்டது. அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும் இந்த ஆக்கியானம் நான் சொல்லப்பட்டது.
3.190.56
य इदं शृणुयान्नित्यं मनोश्चरितमादितः ।
स सुखी सर्वपूर्णार्थः सर्वलोकमियान्नरः ॥ ३.१९०.५६ ॥
மனுவின் இந்தச் சரிதத்தை தொடக்கத்திலிருந்து எப்போதும் கேட்கும் மனிதன் மகிழ்ச்சியடைகிறான்; அவனது அனைத்து நோக்கங்களும் நிறைவேறி எல்லா உலகங்களையும் அடைகிறான்.