مهابهاراتا · أدهيايا 3.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.191.1
ततः स पुनरेवाथ मार्कण्डेयं तपस्विनम् ।
पप्रच्छ विनयोपेतो धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ ३.१९१.१ ॥
ثم سأل يُدهِشْتِيرا، ملك الدارما، المتواضع، الزاهد ماركاندِيا مرة أخرى.
3.191.2
नैके युगसहस्रान्तास्त्वया दृष्टा महामुने ।
न चापीह समः कश्चिदायुष्मान्दृश्यते तव ॥ ३.१९१.२ ॥
أيها الحكيم العظيم، لقد رأيتَ نهايات أزمنة كثيرة لا بضعًا منها بل آلافًا، ولا يبدو هنا أحدٌ طويل العمر مثلك.
3.191.3
वर्जयित्वा महात्मानं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ।
न तेऽस्ति सदृशः कश्चिदायुषा ब्रह्मसत्तम ॥ ३.१९१.३ ॥
باستثناء الروح العظيمة براهما، الرب الأعلى، ليس أحدٌ يضاهيك في طول العمر، أيها الأفضل بين البراهمة.
3.191.4
अथाऽन्तरिक्षे लोकेऽस्मिन्देवदानववर्जिते ।
त्वमेव प्रलये विप्र ब्रह्माणमुपतिष्ठसे ॥ ३.१९१.४ ॥
ثم في هذا العالم الفضائي الخالي من الآلهة والدانافا، أنتَ وحدك أيها البراهمي تلازم براهما عند الفناء الكوني.
3.191.5
प्रलये चापि निर्वृत्ते प्रबुद्धे च पितामहे ।
त्वमेकः सृज्यमानानि भूतानीह प्रपश्यसि ॥ ३.१९१.५ ॥
وحين ينتهي الفناء ويستيقظ الجد براهما، لا ترى إلا أنت وحدك الكائنات التي تُخلق هنا.
3.191.6
चतुर्विधानि विप्रर्षे यथावत्परमेष्ठिना ।
वायुभूता दिशः कृत्वा विक्षिप्यापस्ततस्ततः ॥ ३.१९१.६ ॥
أيها الحكيم البراهمي، خلق الرب الأعلى الكائنات الأربعة على وجهها؛ فصار ريحًا فأقام الجهات، ثم بعثر المياه هنا وهناك.
3.191.7
त्वया लोकगुरुः साक्षात्सर्वलोकपितामहः ।
आराधितो द्विजश्रेष्ठ तत्परेण समाधिना ॥ ३.१९१.७ ॥
يا خير المولودين مرتين، لقد عبدتَ مباشرةً معلّمَ العوالم، جدَّ العوالم كلها، بتأمّلٍ مركّزٍ تامّ.
3.191.8
स्वप्रमाणमथो विप्र त्वया कृतमनेकशः ।
घोरेणाविश्य तपसा वेधसो निर्जितास्त्वया ॥ ३.१९१.८ ॥
يا برهمي، بسلطانك الذاتي، مرارًا، دخلتَ في تقشّفٍ شديد فغلبتَ الخالق.
3.191.9
नारायणाङ्कप्रख्यस्त्वं सांपरायेऽतिपठ्यसे ॥ ३.१९१.९ ॥
أنت كحِجر نارايانا؛ وفي الحرب تُتلى أخبارك كثيرًا.
3.191.10
भगवाननेकशः कृत्वा त्वया विष्णोश्च विश्वकृत् ।
कर्णिकोद्धरणं दिव्यं ब्रह्मणः कामरूपिणः।
रत्नालंकारयोगाभ्यां दृग्भ्यां दृष्टस्त्वया पुरा ॥ ३.१९१.१० ॥
يا مبارك، لقد رفعتَ مرارًا الفصّ الإلهي لزهرة اللوتس لفيشنو خالق الكون ولبراهما الذي يتخذ أي صورة يشاء؛ وبامتزاج حلي الجواهر رأيته من قبلُ بعينيك.
3.191.11
तस्मात्तवान्तको मृत्युर्जरा वा देहनाशिनी ।
न त्वां विशति विप्रर्षे प्रसादात्परमेष्ठिनः ॥ ३.१९१.११ ॥
لذلك، يا حكيم البراهمة، بفضل الإله الأعلى لا يدخل فيك الموت المُنهي ولا الشيخوخة المُفنية للجسد.
3.191.12
यदा नैव रविर्नाग्निर्न वायुर्न च चन्द्रमाः ।
नैवान्तरिक्षं नैवोर्वी शेषं भवति किंचन ॥ ३.१९१.१२ ॥
حين لا تبقى شمس ولا نار ولا ريح ولا قمر، ولا سماء ولا أرض، عندها لا يبقى شيء البتة.
3.191.13
तस्मिन्नेकार्णवे लोके नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
नष्टे देवासुरगणे समुत्सन्नमहोरगे ॥ ३.१९१.१३ ॥
في ذلك العالم الذي صار بحرًا واحدًا، لما هلك الساكن والمتحرك، وهلكت جماعات الآلهة والأسورا، وانقرضت الثعابين العظام تمامًا.
3.191.14
शयानममितात्मानं पद्मे पद्मनिकेतनम् ।
त्वमेकः सर्वभूतेशं ब्रह्माणमुपतिष्ठसि ॥ ३.१९१.१४ ॥
أنت وحدك تلازم براهما، المضطجع على اللوتس، ذا الذات اللامتناهية، الذي مسكنه اللوتس، رب جميع الكائنات.
3.191.15
एतत्प्रत्यक्षतः सर्वं पूर्वं वृत्तं द्विजोत्तम ।
तस्मादिच्छाम्यहं श्रोतुं सर्वांहेत्वात्मिकां कथां ॥ ३.१९१.१५ ॥
يا خير المولودين مرتين، لقد شاهدت بعينك كل ما جرى من قبل. لذلك أريد أن أسمع تلك الحكاية التي هي أصل كل شيء.
3.191.16
अनुभूतं हि बहुशस्त्वयैकेन द्विजोत्तम ।
न तेऽस्त्यविदितं किंचित्सर्वलोकेषु नित्यदा ॥ ३.१९१.१६ ॥
يا خير المولودين مرتين، لقد عايشت هذا مرارًا وحدك. ليس في جميع العوالم شيء يخفى عليك دائمًا.
3.191.17
हन्त ते कथयिष्यामि नमस्कृत्वा स्वयंभुवे ।
पुरुषाय पुराणाय शाश्वतायाव्ययाय च।
अव्यक्ताय सुसूक्ष्माय निर्गुणाय गुणात्मने ॥ ३.१९१.१७ ॥
والآن سأحكي لك القصة، بعد أن أسجد للمتجلي بذاته، للبورشا القديم الأزلي الذي لا يفنى، غير المتجلي، اللطيف جدًا، المتجرد من الصفات، جوهر الصفات.
3.191.18
य एष पृथुदीर्घाक्षः पीतवासा जनार्दनः ।
एष कर्ता विकर्ता च भूतात्मा भूतकृत्प्रभुः ॥ ३.१९१.१८ ॥
هذا الجاناردانا، ذو العينين الواسعتين الطويلتين، المرتدي ثوبًا أصفر، هو الخالق والمهلك، روح الكائنات، صانع الكائنات، والرب.
3.191.19
अचिन्त्यं महदाश्चर्यं पवित्रमिति चोच्यते ।
अनादिनिधनं भूतं विश्वमव्ययमक्षयम् ॥ ३.१९१.१९ ॥
يُقال إنه غير قابل للتصور، وعجب عظيم، وطاهر؛ لا بداية له ولا نهاية، موجود، الكون، لا يفنى ولا ينقص.
3.191.20
एष कर्ता न क्रियते कारणं चापि पौरुषे ।
को ह्येनं परुषं वेत्ति देवा अपि न तं पौरषे ॥ ३.१९१.२० ॥
هو الفاعل، لا يُصنع؛ ولا علة له حتى في جهد الإنسان. من يعرف هذا البوروشا؟ حتى الآلهة لا تعرفه.
3.191.21
सर्वमाश्चर्यमेवैतन्निर्वृत्तं राजसत्तम ।
आदितो मनुजव्याघ्र कृत्स्नस्य जगतः क्षये ॥ ३.१९१.२१ ॥
يا أفضل الملوك، كل هذا عجب حقًا، مُنجَز منذ البداية؛ يا نمر البشر، وكذلك عند فناء العالم كله.
3.191.22
चत्वार्याहुः सहस्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम् ।
तस्य तावच्छती सन्ध्या सन्ध्यांशश्च तथाविधः ॥ ३.१९१.२२ ॥
يقولون إن عصر كريتا أربعة آلاف عام؛ وفجره بعدد مماثل من المئات من الأعوام، وجزء فجره كذلك.
3.191.23
वीणि वर्षसहस्राणि त्रेतायुगमिहोच्यते ।
तस्य तावच्छती सन्ध्या सन्ध्यांशश्च ततः परं ॥ ३.१९१.२३ ॥
هنا يُسمّى عصر تريتا ثلاثة آلاف عام؛ وفجره بعدد مماثل من المئات من الأعوام، وبعد ذلك جزء فجره.
3.191.24
तथा वर्षसहस्रे द्वे द्वापरं परिमाणतः ।
तस्यापि द्विशती सन्ध्या सन्ध्यांशश्च तथाविधः ॥ ३.१९१.२४ ॥
وكذلك عصر دفابارا يبلغ ألفي عام؛ وفجره مائتا عام، وجزء فجره كذلك.
3.191.25
सहस्रमेकं वर्षाणां ततः कलियुगं स्मृतम् ।
तस्य वर्षशतं सन्ध्या सन्ध्यांशश्च ततः परम् ॥ ३.१९१.२५ ॥
ثم يُذكر عصر كالي بأنه ألف سنة. وفجره (السندهيا) مئة سنة، وحصته من الفجر (السندهيامشa) مثلها بعد ذلك.
3.191.26
सन्ध्यासंध्यांशयोस्तुल्यं प्रमाणमुपधारय ।
क्षीणे कलियुगे चैव प्रवर्तति कृतं युगम् ॥ ३.१९१.२६ ॥
اعلم أن مقدار الفجر (السندهيا) وحصته (السندهيامشa) متساويان. وعند انقضاء عصر كالي يبدأ عصر كريتا.
3.191.27
एषा द्वादशसाहस्री युगाख्या परिकीर्तिता ।
एतत्सहस्रपर्यन्तमहो ब्राह्ममुदाहृतम् ॥ ३.१९१.२७ ॥
يُعلن هذا يوغا من اثني عشر ألف سنة. ويستمر ألف منها، يا لهذا، ويُعلن أنه يوم براهما.
3.191.28
विश्वं हि ब्रह्मभवने सर्वतः परिवर्तते ।
लोकानां मनुजवन्याघ्र प्रलयं तं विदुर्बुधाः ॥ ३.१९१.२८ ॥
يدور الكون كله من كل جانب في مسكن براهما. يا نمر الرجال، يعرف الحكماء ذلك بأنه فناء العوالم (برالايا).
3.191.29
अल्पावशिष्टे तु तदा युगान्ते भरतर्षभ ।
सहस्रान्ते नराः सर्वे प्रायशोऽनृतवादिनः ॥ ३.१९१.२९ ॥
يا ثور البهاراتا، عندما يبقى القليل عند نهاية العصر، فعند نهاية الألف (سنة) يصبح جميع الناس تقريباً قائلي الكذب.
3.191.30
यज्ञप्रतिनिधिः पार्थ दानप्रतिनिधिस्तथा ।
व्रतप्रतिनिधिश्चैव तस्मिन्काले प्रवर्तते ॥ ३.१९१.३० ॥
يا ابن برّيثا، في ذلك الزمان يجري بديل القربان وبديل العطاء وكذلك بديل النذور.
3.191.31
ब्राह्मणाः शूद्रकर्माणस्तथा शूद्रा धनार्जकाः ।
क्षत्रधर्मेण वाऽप्यत्र वर्तयन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.३१ ॥
في نهاية العصر يقوم البراهمة بأعمال الشودرا، ويصبح الشودرا جامعي الثروة؛ بل يعيشون حتى بواجب المحارب.
3.191.32
निवृत्तयज्ञस्वाध्याया दण्डाजिनविवर्जिताः ।
ब्राह्मणा सर्वभक्षाश्च भविष्यन्ति कलौ युगे ॥ ३.१९१.३२ ॥
في عصر كالي يترك البراهمة القربان ودراسة الفيدا، ويصبحون بلا عصا ولا جلد غزال، آكلين كل شيء.
3.191.33
अजपा ब्राह्मणास्तात शूद्रा जपपरायणाः ।
विपरीते तदा लोके पूर्वरूपं क्षयस्य तत् ॥ ३.१९१.३३ ॥
يا عزيزي، عندئذ لا يتلو البراهمة التعاويذ، بينما يكرس الشودرا أنفسهم للتلاوة؛ وعندما ينقلب العالم هكذا فتلك أول علامة للانحطاط.
3.191.34
बहवो म्लेच्छराजानः पृथिव्यां मनुजाधिप ।
मृषानुशासिनः पापा मृषावादपरायणाः ॥ ३.१९१.३४ ॥
يا سيد البشر، سيكون على الأرض ملوك كثيرون من المليتشا، يصدرون أوامر كاذبة، آثمون، منهمكون في القول الكاذب.
3.191.35
आन्ध्राः शकाः पुलिन्दाश्च यवनाश्च नराधिपाः ।
काम्भोजा बाह्लिकाः शूराऽऽ भीरस्तथा नरोत्तमा ॥ ३.१९१.३५ ॥
الأندهرا والشاكا والبولندا وملوك اليافانا، والكامبوجا والباهليكا، والأبطال والأبهيرا، وكذلك أفضل الرجال.
3.191.36
न तदा ब्राह्मणः कश्चित्स्वधर्ममुपजीवति ।
क्षत्रियाश्चापि वैश्याश्च विकर्मस्था नराधिप ॥ ३.१९१.३६ ॥
عندئذ لا يعيش أي برهمي بواجبه الخاص؛ وكذلك الكشاتريا والفايشيا، يا سيد البشر، يكونون منخرطين في أعمال محظورة.
3.191.37
अल्पायुषः स्वल्पबलाः स्वल्पवीर्यपराक्रमाः ।
अल्पसाराल्पदेहाश्च तथा सत्याल्पभाषिणः ॥ ३.१९१.३७ ॥
سيكون الناس قصيري العمر، ضعيفي القوة، قليلي الشجاعة والبأس، قليلي الجوهر وصغيري الأجسام، وقليلي قول الحق.
3.191.38
बहुशून्या जनपदा मृगव्यालावृता दिशः ।
युगान्ते समनुप्राप्ते वृथा च ब्रह्मवादिनः ॥ ३.१९१.३८ ॥
عندما يحلّ آخر العصر ستكون البلاد خالية في معظمها، والجهات مغطاة بالغزلان والوحوش المفترسة، ويتكلم أهل البراهما عبثاً.
3.191.39
भोवादिनस्तथा शूद्रा ब्राह्मणाश्चार्यवादिनः ।
युगान्ते मनुजव्याघ्र भवन्ति बहुजन्तवः ॥ ३.१९१.३९ ॥
يا نمر بين البشر، في آخر العصر سيكون الشودرا يقولون «بهو» في كلامهم، والبراهمة يقولون «آريا»؛ وستكثر الكائنات.
3.191.40
न तथा घ्राणयुक्ताश्च सर्वगन्धा विशांपते ।
रसाश्च मनुजव्याघ्र न तथा स्वादुयोगिनः ॥ ३.१९१.४० ॥
لن تكون الروائح متصلة بالأنف على هذا النحو، يا سيد الناس؛ ولن تكون الطعوم حلوة على هذا النحو، يا نمر بين البشر.
3.191.41
बहुप्रजा ह्रस्वदेहा शीलाचारविवर्जिताः ।
मुखेभगाः स्त्रियो राजन्भविष्यन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.४१ ॥
يا ملك، عند انهيار العصر ستكون النساء كثيرات الذرية، قصيرات القامة، خاليات من حسن الخلق والسلوك، مكشوفات الوجوه والعورات.
3.191.42
अट्टशूला जनपदाः शिवशूलाश्चतुष्पथाः ।
केशशूलाः स्त्रियो राजन्भविष्यन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.४२ ॥
يا ملك، عند انهيار العصر ستكون البلاد ذات أبراج كالأوتاد، والمفترقات ذات أوتاد شيفا، والنساء ذوات شعر كالأوتاد.
3.191.43
अल्पक्षीरास्तथा गावो भविष्यन्ति जनाधिप ।
अल्पपुष्पफलाश्चापि पादपा बहुवायसाः ॥ ३.१९१.४३ ॥
يا سيد الناس، وكذلك ستعطي البقر لبنًا قليلًا، وتكون للأشجار أزهار وثمار قليلة، وفيها غربان كثيرة.
3.191.44
ब्रह्मवध्यानुलिप्तानां तथा मिथ्याभिशंसिनाम् ।
नृपाणां पृथिवीपाल प्रतिगृह्णन्ति वै द्विजाः ॥ ३.१९१.४४ ॥
يا حامي الأرض، سيقبل البراهمة العطايا من الملوك المتلطخين بإثم قتل البراهمي والذين يتهمون زورًا.
3.191.45
लोभमोहपरीताश्च मिथ्याधर्मध्वजावृताः ।
भिक्षार्थं पृथिवीपाल चञ्चूर्यन्ते द्विजैर्दिशः ॥ ३.१९१.४५ ॥
يا حامي الأرض، سيتجول المولودون مرتين، المغلوبون بالطمع والوهم والمغطّون براياتٍ زائفة للدهرما، في الجهات طلبًا للصدقة.
3.191.46
कराभारभयाद्भीता गृहस्थाः परिमोषकाः ।
मुनिच्छद्माकृतिच्छन्ना वाणिज्यमुपभुञ्जते ॥ ३.१९१.४६ ॥
يمارس التجارة أرباب البيوت الخائفون من خوف عبء الضرائب واللصوص متنكرين بهيئة الزهّاد مختبئين.
3.191.47
मित्या च नखरोमाणि धारयन्ति तदा द्विजाः ।
अर्थलोभान्नरव्याघ्र वृथा च ब्रह्मचारिणः ॥ ३.१९१.४७ ॥
يا نمر الرجال، عندئذ سيحتفظ المولودون مرتين بالأظافر والشعر؛ طمعًا في الثروة يتظاهرون عبثًا بأنهم طلاب بتوليّة.
3.191.48
आश्रमेषु वृथाचार पारपा गुरुतल्पगाः ।
ऐहलौकिकमीहन्ते मांसशोणितवर्धनम् ॥ ३.१९१.४८ ॥
في الصوامع، يشتهي أصحاب السلوك الباطل الذين يذهبون إلى فراش زوجة معلمهم الأشياء الدنيوية التي تزيد اللحم والدم.
3.191.49
पारलौकिककार्येषु प्रमत्ता भृशनास्तिकाः ।
बहुपाषण्डसंकीर्णाः परान्नगुणवादिनः।
आश्रमा मनुजव्याघ्र न भवन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.४९ ॥
غافلون عن شؤون العالم الآخر، شديدو الإلحاد، مختلطون بكثير من الطوائف الهرطوقية، يمدحون فضائل طعام غيرهم — يا نمر البشر، لا توجد المراحل الحياتية عند نهاية العصر.
3.191.50
यथर्तुवर्षी भगवान्न तथा पाकशासनः ।
न चापि सर्वभीजानि सम्यग्रोहन्ति भारत ॥ ३.१९१.५० ॥
ليس كما كان المبارك باكاشاسانا (إندرا) يمطر في أوانه، ولا تنبت جميع البذور نباتاً سليماً، يا بهارata.
3.191.51
फलं धर्मस्य राजेन्द्र सर्वत्र परिहीयते ।
हिंसाभिरामश्च जनस्तथा संपद्यतेऽशुचिः।
अधर्मफलमत्यर्थं तदा भवति चानघ ॥ ३.१९१.५१ ॥
ثمرة الدارما، يا سيد الملوك، تتناقص في كل مكان؛ ويبتهج الناس بالعنف ويصيرون نجسين؛ وحينئذٍ، يا من لا عيب فيه، تزداد ثمرة الأدهرما زيادة مفرطة.
3.191.52
तदा च पृथिवीपाल यो भवेद्धर्मसंयुतः ।
अल्पायुः स हि मन्तव्यो न हि धर्मोस्ति कश्चन ॥ ३.१९१.५२ ॥
وحينئذٍ، يا حامي الأرض، ينبغي أن يُعدَّ من كان متصفاً بالدارما قصير العمر؛ فإنه حقاً لا تبقى أي دارما.
3.191.53
भूयिष्ठं कूटमानैश्च पण्यं विक्रीणते जनाः ।
वणिजश्च नरव्याघ्र बहुमाया भवन्त्युत ॥ ३.१९१.५३ ॥
يبيع الناس في الغالب بضائعهم بموازين مزيفة، ويصير التجار، يا نمر البشر، مليئين بالخداع.
3.191.54
धर्मिष्ठाः परिहीयन्ते पापीयान्वर्धते जनः ।
धर्मस्य बलहानिः स्यादधर्मश्च बलायते ॥ ३.१९१.५४ ॥
يتناقص أهل الاستقامة بينما يتكاثر الآثمون؛ تضعف قوة الدارما ويقوى الأدهرما.
3.191.55
अल्पायुषो दरिद्राश्च धर्मिष्ठा मानवास्तथा ।
दीर्घायुषः समृद्धाश्च विधर्माणो युगक्षये ॥ ३.१९१.५५ ॥
في نهاية العصر سيكون أهل الدِّين قصيري العمر فقراء، وأهل الإثم طويلي العمر أغنياء.
3.191.56
नगराणआं विहारेषु विधर्माणो युगक्षये ।
अधर्मिष्ठैरुपायैश् प्रजा व्यवहरन्त्युत ॥ ३.१९१.५६ ॥
في نهاية العصر سيسكن أهل الإثم حدائق اللهو في المدن، وسيتعامل الناس بوسائل غير مشروعة.
3.191.57
संचयेन तथाऽल्पेन भवन्त्याढ्यमदान्विताः ।
धनं विश्वासतो न्यस्तं मिथो भूयिष्ठशो नराः ॥ ३.१९१.५७ ॥
حتى مع القليل من المدخرات سيمتلئ الناس بغرور الثروة، وسيستولي أكثرهم على المال المودَع لديهم بالأمانة.
3.191.58
हर्तुं व्यवसिता राजन्पापाचारसमनविताः ।
नैतदस्तीति मनुजा वर्तन्ते निरपत्रपाः ॥ ३.१९१.५८ ॥
أيها الملك، سيعزم أهل السيئات على اختلاس المال، وسيقولون بلا حياء: «هذا لا وجود له».
3.191.59
पुरुषादानि सत्वानि पक्षिणोऽथ मृगास्तथा ।
नगराणां विहारेषु चैत्येष्वपि च शेरते ॥ ३.१९१.५९ ॥
ستضطجع الكائنات آكلة اللحوم والطيور والغزلان حتى في حدائق اللهو بالمدن وفي المعابد.
3.191.60
सप्तवर्षाष्टवर्षाश्च स्त्रियो गर्भधरा नृप ।
दशद्वादशवर्षाणां पुंसां पुत्रः प्रजायते ॥ ३.१९१.६० ॥
أيها الملك، ستحمل النساء في السابعة أو الثامنة من أعمارهن، وسيُولد لذكور في العاشرة أو الثانية عشرة أبناء.
3.191.61
भवन्ति षोडशे वर्षे नराः पलितिनस्तथा ।
आयुःक्षयो मनुष्याणां क्षिप्रमेव प्रपद्यते ॥ ३.१९१.६१ ॥
في السادسة عشرة يصير الناس شائبي الشعر، وسرعان ما يحل بهم انحدار الأعمار.
3.191.62
क्षीणायुषो महाराज तरुणा वृद्धशीलिनः ।
तरुणानां च यच्छीलं तद्वृद्धेषु प्रजायते ॥ ३.१९१.६२ ॥
أيها الملك العظيم، إن من نقصت أعمارهم، وإن كانوا فتياناً، يتخذون طباع الشيوخ، وتنشأ طباع الفتيان في الشيوخ.
3.191.63
विपरीतास्तदा नार्यो वञ्चयित्वाऽर्हतः पतीन् ।
व्युच्चरन्त्यपि दुःशीला दासैः पशुभिरेव च ॥ ३.१९१.६३ ॥
حينئذ تنقلب النساء عن الصواب؛ فالنساء سيئات السلوك يخدعن أزواجهن الأجلاء ويتجولن حتى مع الخدم والبهائم.
3.191.64
वीरपत्न्यस्तथा नार्यः संश्रयन्ति नरान्नृप ।
भर्तारमपि जीवन्तमन्यान्व्यभिचरन्त्युत ॥ ३.१९१.६४ ॥
أيها الملك، وكذلك نساء الأبطال يلجأن إلى الرجال، وحتى والأزواج أحياء يزنين مع غيرهم.
3.191.65
तस्मिन्युगसहस्रान्ते संप्राप्ते चायुषः क्षये ।
अनावृष्टिर्महाराज जायते बहुवार्षिकी ॥ ३.१९१.६५ ॥
أيها الملك العظيم، في نهاية تلك الألف من اليوغات، حين يحل زمن انحدار الأعمار، تنشأ مجاعة من الجفاف تدوم سنين كثيرة.
3.191.66
ततस्तान्यल्पसाराणि सत्वानि क्षुधितानि वै ।
प्रलयं यान्ति भूयिष्ठं पृथिव्यां पृथिवीपते ॥ ३.१९१.६६ ॥
عندئذ تلك الكائنات ضعيفة القوة، المعذّبة بالجوع، أيها سيد الأرض، تلقى في الغالب فناءها على الأرض.
3.191.67
ततो दिनकरैर्दीप्तैः सप्तभिर्मनुजाधिप ।
पीयते सलिलं सर्वं समुद्रेषु सरित्सु च ॥ ३.१९१.६७ ॥
أيها ملك البشر، ثم تُشرب بالشموس السبع المتوهجة جميع المياه في البحار والأنهار.
3.191.68
यच्च रकाष्ठं तृणं चापि शुष्कं चार्द्रं च भारत ।
सर्वं तद्भस्मसाद्भूतं दृश्यते भरतर्षभ ॥ ३.१९१.६८ ॥
يا بهارات، كل ما هو خشب أو عشب، جافّ أو رطب، يُرى قد صار رمادًا، يا ثور البهاراتا.
3.191.69
ततः संवर्तको वह्निर्वायुना सह भारत ।
लोकमाविशते पूर्वमादित्यैरुपशोषितम् ॥ ३.१९१.६९ ॥
ثم يا بهارات، تدخل نار الفناء مع الريح العالم الذي جفّفته الشموس من قبل.
3.191.70
ततः स पृथिवीं भित्त्वा प्रविश्य च रसातलम् ।
रदेवदानवयक्षाणां भयं जनयते महत् ॥ ३.१९१.७० ॥
ثم تشقّ الأرض وتدخل رسَاتَلا، عالم الأسفل، فتُحدث خوفًا عظيمًا في الآلهة والدانافا واليكشا.
3.191.71
निरदहन्नागलोकं च यच्च किंचित्क्षिताविह ।
अधस्तात्पृथिवीपाल सर्वं नाशयते क्षणात् ॥ ३.१९१.७१ ॥
يحرق تمامًا عالم النّاغا وكل ما هو موجود على الأرض هنا أو تحتها؛ يا حامي الأرض، في لحظة يُفني كل شيء.
3.191.72
ततो योजनविंशानां सहस्राणि शतानि च ।
निर्दहत्यशिवो वायुः स च संवर्तकोऽनलः ॥ ३.१९१.७२ ॥
ثم تحرق الريح المشؤومة ونار الفناء تلك آلاف ومئات من عشرين يوجانا.
3.191.73
सदेवासुरगन्धर्वं सयक्षोरगराक्षसम् ।
ततो दहति दीप्तः स सर्वमेव जगद्विभुः ॥ ३.१९१.७३ ॥
مع الآلهة والأسورا والغاندهاربا واليكشا والحيات والرakshasa، يحرق الرب المتوهج عندئذ العالم كله.
3.191.74
ततो गजकुलप्रख्यास्तजिन्मालाविभूषिताः ।
उत्तिष्ठन्ति महामेघा नभस्यद्भुतदर्शनाः ॥ ३.१९१.७४ ॥
ثم تنهض في السماء سحب عظيمة، شبيهة بقطعان الفيلة، مزينة بأكاليل البرق، عجيبة المنظر.
3.191.75
केचिन्नीलोत्पलश्यामाः केचित्कुमुदसन्निभाः ।
केचित्किञ्जल्कसंकाशाः केचित्पीताः पयोधराः ॥ ३.१९१.७५ ॥
بعضها داكن كاللوتس الأزرق، وبعضها كزنابق الماء، وبعضها كغبار اللوتس، وبعضها سحب صفراء حاملة للماء.
3.191.76
केचिद्धारिद्रसंकाशाः कारण्डवनिभास्तथा ।
केचित्कमलपत्राभाः केचिद्धिङ्गुलसप्रभाः ॥ ३.१९१.७६ ॥
بعضها بلون الكركم، وبعضها كبط الكارانداڤا، وبعضها بلمعان أوراق اللوتس، وبعضها ساطع كالزنجفر.
3.191.77
केचित्पुरवराकाराः केचिद्गजकुलोपमाः ।
केचिदञ्जनसंकाशाः केचिन्मकरसन्निभाः ॥ ३.१९१.७७ ॥
بعضها على شكل مدن عظيمة، وبعضها كقطعان الفيلة، وبعضها كالكحل، وبعضها كوحوش الماكارا البحرية.
3.191.78
विद्युन्मालापिनद्धाङ्गाः समुत्तिष्ठन्ति वै घनाः ।
घोररूपा महाराज घोरस्वननिनादिताः ॥ ३.१९१.७८ ॥
تنهض سحب كثيفة، وقد التفت أجسامها بأكاليل البرق. أيها الملك العظيم، إنها مرعبة الهيئة تدوي بأصوات رهيبة.
3.191.79
ततो जलघराः सर्वं व्याप्नुवनति नभस्तलम् ।
गर्जन्तः पृथिवीपाल पृथिवीधरसन्निभाः ॥ ३.१९१.७९ ॥
فغطت السحب الحاملة للماء عنان السماء كله، مدوّيةً، يا حامي الأرض، كالجبال التي تحمل الأرض.
3.191.80
तैरियं पृथिवी सर्वा सपर्वतवनाकरा ।
आपूर्यते महाराज सलिलौघपरिप्लुता ॥ ३.१९१.८० ॥
بهم امتلأت هذه الأرض كلها، بجبالها وغاباتها ومناجمها، وغمرها سيل من الماء، أيها الملك العظيم.
3.191.81
ततस्ते जलदा घोरा राविणः पुरुषर्षभ ।
पर्वतान्प्लावयन्त्याशु चोदिताः परमेष्ठिना ॥ ३.१९१.८१ ॥
فشرعت تلك السحب المرعبة الهادرة، يا ثور الرجال، مدفوعةً من الرب الأعلى، تغمر الجبال على الفور.
3.191.82
वर्षमाणा महत्तोयं पूरयन्तो वसुंधराम् ।
सुघोरमशिवं रौद्रं नाशयनति च पावकम् ॥ ३.१९१.८२ ॥
فأمطرت مطرًا عظيمًا وملأت الأرض، وفي هيئتها الأشد رعبًا ونحسًا وضراوة أطفأت حتى النار.
3.191.83
ततो द्वादशवर्षाणि पयोदास्त उपप्लवे ।
धाराभिः पूरयन्तो वै चोद्यमाना महात्मना ॥ ३.१९१.८३ ॥
ثم في ذلك الطوفان، ظلت تلك السحب، مدفوعةً من العظيم الروح، تملأ الأرض بتياراتها اثني عشر عامًا.
3.191.84
ततः समुद्रः स्वां वेलामतिक्रामति भारत ।
पर्वताश्च विदीर्यन्ते मही चापि विदीर्यते ॥ ३.१९१.८४ ॥
ثم تجاوز البحر شاطئه، يا بهارتا؛ وتشققت الجبال، وانشقت الأرض أيضًا.
3.191.85
सर्वतः सहसा भ्रान्तास्ते पयोदा नभस्तलम् ।
संवेष्टयित्वा नश्यन्ति वायुवेगपराहताः ॥ ३.१९१.८५ ॥
تلك السحب المرتبكة فجأة من كل جانب تحيط بالسماء ثم تفنى، مضروبة بقوة الريح.
3.191.86
कततस्तं मारुतं घोरं स्वयंभूर्मनुजाधिप ।
आदिः पद्मालयो देवः पीत्वा स्वपिति भारत ॥ ३.१९१.८६ ॥
أيها ملك البشر، بعد أن يشرب تلك الريح المرعبة ينام الإله الأزلي الذي خرج من ذاته، المقيم على اللوتس، يا بهارتا.
3.191.87
तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
नष्टे देवासुरगणए यक्षराक्षसवर्जिते ॥ ३.१९१.८७ ॥
في ذلك المحيط الواحد المرعب، لما فنيت الساكنات والمتحركات، وفنيت جماعات الآلهة والأسورا، خلت من اليكشا والراكشاسا.
3.191.88
निर्मनुष्ये महीपाल निःश्वापदमहीरुहे ।
अनन्तरिक्षे लोकेऽस्मिन्भ्रमाम्येकोऽहमातुरः ॥ ३.१९१.८८ ॥
أيها حامي الأرض، في هذا العالم الخالي من البشر ومن الوحوش والأشجار، بل ومن الفضاء المفتوح، أنا وحدي أتجول مكروباً.
3.191.89
एकार्णवे जले घोरे विचरन्पार्थिवोत्तम ।
अपश्यन्सर्वभूतानि वैक्लब्यमगमं ततः ॥ ३.१९१.८९ ॥
أيها أفضل الملوك، إذ كنت أتجول في مياه ذلك المحيط الواحد المرعب ولا أرى أي كائن، وقعت حينئذ في الكآبة.
3.191.90
ततः सुदीर्घं गत्वाऽहं प्लवमानो धराधिप ।
श्रान्तः क्वचिन्न शरणं लब्धवानस्म्यतन्द्रितः ॥ ३.१९१.९० ॥
ثم، أيها سيد الأرض، بعد أن سبحت بعيدا، متعبا، لم أجد ملجأ في أي مكان، مع أنني لم أكن كسولا.
3.191.91
ततः कदाचित्पश्यामि तस्मिन्सलिलसंनिघौ ।
न्यग्रोधं सुमहान्तं वै विशालं पृथिवीपते ॥ ३.१९१.९१ ॥
ثم رأيت في وقت ما قرب ذلك الماء شجرة تين بنغالية عظيمة جدًا وواسعة، يا سيد الأرض.
3.191.92
शाखायां तस्य वृक्षस्य विस्तीर्णायां नराधिप ।
पर्यङ्के पृथिवीपाल दिव्यास्तरणसंस्तृते ॥ ३.१९१.९२ ॥
على غصن تلك الشجرة الممتد، يا سيد البشر، يا حامي الأرض، على سرير مفروش بأغطية سماوية.
3.191.93
उपविष्टं महाराज पद्मेन्दुसदृशाननम् ।
फुल्लपद्मविशालाक्षं बालं पश्यामि भारत ॥ ३.१९१.९३ ॥
أيها الملك العظيم، يا بهاراتا، رأيت طفلًا جالسًا، وجهه كاللوتس والقمر، وعيناه الواسعتان كزهور اللوتس المتفتحة.
3.191.94
ततो मे पृतिवीपाल विस्मयः सुमहाभूत् ।
कथं त्वयं शिशुः शेते लोके नाशमुपागते ॥ ३.१९१.९४ ॥
عندئذ، يا حامي الأرض، دهشت دهشة عظيمة: كيف ينام هذا الطفل والعالم قد بلغ الفناء؟
3.191.95
तपसा चिन्तयंश्चापि तं शिशुं नोपलक्षये ।
भूतं भव्यं भविष्यं च जानन्नपि नराधिप ॥ ३.१९१.९५ ॥
مع أنني تأملت في ذلك بالتقشف، لم أستطع أن أتعرف على ذلك الطفل، يا سيد البشر، مع أنني أعلم الماضي والمستقبل والحاضر.
3.191.96
अतसीपुष्पवर्णाभः श्रीवत्सकृतभूषणः ।
साक्षाल्लक्ष्म्या इवावास स तदा प्रतिभाति मे ॥ ३.१९१.९६ ॥
كان يتلألأ بلون زهر الكتان، مزينًا بعلامة شريفاتسا، فبدا لي حينذاك كأنه مسكن لاكشمي نفسها.
3.191.97
ततो मामब्रवीद्बालः स पद्मनिभलोचनः ।
श्रीवत्सधारी द्युतिमान्वाक्यं श्रुतिसुखावहम् ॥ ३.१९१.९७ ॥
فقال لي ذلك الصبي، ذو العينين كبتلات اللوتس، حامل علامة شريفاتسا، المتألق، كلامًا يطيب للأذن.
3.191.98
जानामि त्वां परिश्रान्तं तात विश्रामकाङ्क्षिणम् ।
मार्कण्डेय महासत्वं यावदिच्छसि भार्गव ॥ ३.१९१.९८ ॥
يا بني، أعلم أنك متعب ترغب في الراحة. يا مارکنديا، يا بهارجافا عظيم النفس، استرح ما شئت.
3.191.99
अभ्यन्तरं शरीरं मे प्रविश्य मुनिसत्तम ।
आस्खेह विहितो वासः प्रसादस्ते कृतो मया ॥ ३.१९१.९९ ॥
يا أفضل الحكماء، ادخل جسدي الداخلي؛ فقد أُعدّ لك هنا مقام، وقد منحتك هذه النعمة.
3.191.100
ततो बालेन तेनैव मुक्तस्यासीत्तदा मम ।
निर्वेदो जीविते दीर्घे मनुष्यत्वे च भारत ॥ ३.१९१.१०० ॥
ثم، لما أطلقني ذلك الصبي نفسه، يا بهارتا، شعرتُ بالسأم من الحياة الطويلة ومن الوجود الإنساني.
3.191.101
ततो बालेन तेनास्यं सहसा विवृतं कृतम् ।
तस्याहमवशो वक्रे दैवयोगात्प्रवेशितः ॥ ३.१९१.१०१ ॥
ثم فتح ذلك الصبي فمه فجأة، وبقوة القدر، عاجزًا، أُدخلت إلى فمه.
3.191.102
ततः प्रविष्टस्तत्कुक्षिं सहसा मनुजाधिप ।
सराष्ट्रनगराकीर्णां कृत्स्नां पश्यामि मेदिनीम् ॥ ३.१९१.१०२ ॥
ثم، يا سيد البشر، إذ دخلتُ فجأة في بطنه، رأيتُ الأرض كلها مملوءة بالممالك والمدن.
3.191.103
गङ्गां शतद्रुं सीतां च यमुनामथ कौशिकीम् ।
चर्मण्वतींवेत्रवतीं चन्द्रभागां सरस्वतीम् ॥ ३.१९१.१०३ ॥
الغانغا، والشاتادرو، والسيتا، واليامونا، ثم الكاوشيكي، والكارمانفاتي، والفيترافاتي، والتشاندرابهاغا، والسرسفاتي.
3.191.104
सिन्धुं चैव विपाशां च नदीं गोदावरीमपि ।
वस्वोकसारां नलिनीं नर्मदां चैव भारत ॥ ३.१९१.१०४ ॥
السندهو ونهر الفيباشا، والغودافاري أيضًا، والفاسفوكاسارا، والنالينī، والنارمادا، يا بهارتا.
3.191.105
नदीं ताम्रां च वेणां च पुण्यतोयां शुभावहाम् ।
सुवेणां कृष्णवेणां च इरामां च महानदीम् ॥ ३.१९१.१०५ ॥
نهر تامرا والفينا، نهران مقدّسا المياه يجلبان الخير، والسوفينا، والكريشنافينا، والنهر العظيم إيراما.
3.191.106
वितस्तां च महाराज कावेरीं च महानदीम् ।
तुङ्गभद्रां कृष्णवेणीं कमलां च महानदीम्।
शोणं च पुरुषव्याघ्र विशल्यां किंपुनामपि ॥ ३.१९१.१०६ ॥
الفيتاستا، يا ملكي العظيم، والنهر العظيم الكافيري، والتونغابهادرا، والكريشنافيني، والنهر العظيم كامالا، يا نمر الرجال، والشونا، والفيشالْيا، والكيمْبونا أيضًا.
3.191.107
एताश्चान्याश्च नद्योऽहं पृथिव्यां या नरोत्तम ।
परिक्रामन्प्रपश्यामि तस्य कुक्षौ महात्मनः ॥ ३.१९१.१०७ ॥
هذه وغيرها من الأنهار التي على الأرض، يا خير الرجال، أراها وأنا أطوف في بطن ذلك العظيم الروح.
3.191.108
ततः समुद्रं पश्मामि यादोगणनिषेवितम् ।
रत्नाकरममित्रघ्न पयसोनिधिमुत्तमम् ॥ ३.१९१.१०८ ॥
ثم أرى المحيط، يرتاده جموع الكائنات المائية، منجم الجواهر، يا قاتل الأعداء، المستودع الأسمى للمياه.
3.191.109
ततः पश्यामि गगनं चन्द्रसूर्यविराजितम् ।
जाज्वल्यमानं तेजोभिः पावकार्कसमप्रभम् ॥ ३.१९१.१०९ ॥
ثم أرى السماء، مزينةً بالقمر والشمس، متوهجةً بنورها، بضياءٍ يعادل النار والشمس.
3.191.110
पश्यामि च महीं राजन्काननैरुपशोभिताम् ।
सपर्वतवनद्वीपां निम्नगाशतसंकुलाम् ॥ ३.१९१.११० ॥
وأرى الأرض، أيها الملك، مزينةً بالغابات، بجبالها وأحراجها وجزرها، تزخر بمئات الأنهار.
3.191.111
यजन्ते हि ततो राजन्ब्राह्मणा बहुभिर्मखैः ।
क्षत्रियाश् प्रवर्तन्ते सर्ववर्णानुरञ्जनैः ॥ ३.१९१.१११ ॥
ثم، أيها الملك، يقدّم البراهمة القرابين بشعائر كثيرة، ويواصل الكشاتريا عملهم مُرضين جميع الطبقات.
3.191.112
वैश्याः कृषिं यथान्यायं कारयन्ति नराधिप ।
शुश्रूषायां च निरता द्विजानां वृषलास्तथा ॥ ३.१९१.११२ ॥
يُجري الفيشيا الزراعة على الوجه الصحيح، أيها سيد البشر؛ والشودرا كذلك منصرفون إلى خدمة المولودين مرتين.
3.191.113
ततः परिपतन्राजंस्तस्य कुक्षौ महात्मनः ।
हिमवन्तं च पश्यामि हेमकूटं च पर्वतम् ॥ ३.१९१.११३ ॥
ثم، أيها الملك، وأنا أتجوّل في بطن تلك النفس العظيمة، أرى جبال الهيمالايا وكذلك جبل هيمكوتا.
3.191.114
निषधं चापि पश्यामि श्वेतं च रजतान्वितम् ।
पश्यामि च महीपाल पर्वतं गन्धमादनम् ॥ ३.१९१.११४ ॥
وأرى أيضًا جبل النيشادا، والجبل الأبيض الذي يحوي الفضة؛ وأرى، أيها حامي الأرض، جبل غاندهامادانا.
3.191.115
मन्दरं मनुजव्याघ्र नीलं चापि महागिरिम् ।
पश्यामि च महाराज मेरु कनकपर्वतम् ॥ ३.१९१.११५ ॥
يا نمر البشر، أرى مندارا وكذلك الجبل العظيم الأزرق. أيها الملك العظيم، أرى ميرو، الجبل الذهبي.
3.191.116
महेन्द्रं चैव पश्यामि विन्ध्यं च गिरिमुत्तमम् ।
मलयं चापि पश्यामि पारियात्रं च पर्वतम् ॥ ३.१९१.११६ ॥
أرى مهيندرا، وكذلك الجبل الفاضل فيندهيا. وأرى أيضا ملايا، وجبل باريياترا.
3.191.117
एते चान्ये च बहवो यावन्तः पृथिवीधराः ।
तस्योदरे मया दृष्टाः सर्वे रत्नविभूषिताः ॥ ३.१९१.११७ ॥
هذه وكثير غيرها من الجبال الحاملة للأرض، جميعها مزينة بالجواهر، رأيتها في بطنه.
3.191.118
सिंहान्व्याघ्रान्वराहांश्च पश्यामि मनुजाधिप ।
पृथिव्यां यानि चान्यानि सत्त्वानि जगतीपते।
तानि सर्वाण्यहं तत्र पश्यन्पर्यचरं तदा ॥ ३.१९१.११८ ॥
يا سيد البشر، أرى الأسود والنمور والخنازير. يا سيد العالم، رأيت هناك جميع الكائنات الأخرى التي على الأرض، وكنت أتجول حينها بينها.
3.191.119
कुक्षौ तस् नरव्याघ्र प्रविष्टः संचरन्दिशः ।
शक्रादींश्चापि पश्यामि कृत्स्नान्देवगणानहम् ॥ ३.१९१.११९ ॥
يا نمر البشر، إذ دخلت بطنه وطفت في الجهات، أرى إندرا وغيره، وأرى جميع جماعات الآلهة.
3.191.120
साध्यान्रुद्रांस्तथाऽऽदित्यान्गुह्यकान्पितरस्तथा ।
सर्पान्नागान्सुपर्णांश्च वसूनप्यश्विनावपि ॥ ३.१९१.१२० ॥
الساديا والرودرا، وكذلك الآديتيا والغوهياكا والآباء؛ وكذلك الثعابين والناغا والسوبارنا والفاسو، والأشفينان أيضا.
3.191.121
गन्धर्वाप्सरसो यक्षानृषींश्चैव महीपते ।
दैत्यदानवसङ्घांश्च नागांश्च मनुजाधिप ॥ ३.१९१.१२१ ॥
أيها ملك الأرض، الغاندهاروا والأبساراس واليكشا والحكماء وجماعات الدايتيا والدانافا، والناغا، أيها سيد البشر.
3.191.122
सिंहिकातनयांश्चापि ये चान्ये सुरशत्रवः ।
यच्च किंचिन्मया लोके दृष्टं स्थावरजङ्गमम् ॥ ३.१९१.१२२ ॥
أبناء سيمهيكا وسائر أعداء الآلهة، وكل ما رأيته في العالم من ساكن ومتحرك.
3.191.123
सर्वं पश्याम्यहं राजंस्तस्य कुक्षौ महात्मनः ।
त्वरमाणः फलाहारः कृत्स्नं जगदिदं विभो ॥ ३.१९१.१२३ ॥
أيها الملك، أرى كل شيء في بطن ذلك العظيم النفس، أيها السيد القدير، وأنا أسرع كآكل للثمار، هذا العالم كله.
3.191.124
अन्तःशरीरे तस्याहं वर्षाणामधिकं शतम् ।
न च पश्यामि यस्याहं देहस्यान्तं कदाचन ॥ ३.१९१.१२४ ॥
داخل جسده مكثت أكثر من مائة عام، ولم أرَ يوماً نهاية ذلك الجسد.
3.191.125
सततं धावमानश्च चिन्तयानो विशांपते ।
भ्रमंस्तत्र महीपाल यदा वर्षगणान्बहून्।
आसादयामि नैवान्तं तस्य राजन्महात्मनः ॥ ३.१९१.१२५ ॥
راكضاً بلا انقطاع ومتأملاً، أيها سيد البشر، أيها حامي الأرض، جلتُ هناك؛ ومع مرور سنين كثيرة، أيها الملك، لم أبلغ نهاية ذلك العظيم النفس.
3.191.126
ततस्तमेव शरणं गतोस्मि विधिवत्तदा ।
वरेण्यं वरदं देवं मनसा कर्मणैव च ॥ ३.१९१.१२६ ॥
فلجأتُ حينئذٍ إليه وحده على الوجه المشروع، ذلك الإله الأفضل المانح للعطايا، بالقلب وبالعمل معاً.
3.191.127
ततोऽहं सहसा राजन्वायुवेगेन निःसृतः ।
महात्मनो मुखात्तस्य विवृतात्पुरुषोत्तम ॥ ३.१९१.१२७ ॥
فعندئذ، أيها الملك، خرجتُ فجأةً بسرعة الريح من فم ذلك العظيم الروح المفتوح، يا أفضل الرجال.
3.191.128
ततस्तस्यैव शाखायां न्यग्रोधस्य विशांपते ।
आस्ते मनुजशार्दूल कृत्स्नमादाय वै जगत् ॥ ३.१९१.१२८ ॥
ثم على ذلك الغصن نفسه من شجرة الميعاد، يا سيد الشعوب، يا نمر الرجال، يجلس حاملاً العالم كله.
3.191.129
ते नैव बालवेषेण श्रीवत्सकृतलक्षणम् ।
आसीनं तं नरव्याघ्र पश्याम्यमिततेजसम् ॥ ३.१९१.१२९ ॥
يا نمر الرجال، أراه في هيئة طفل، موسوماً بعلامة شريفاتسا، جالساً، عظيم البهاء لا يُحد.
3.191.130
ततो मामब्रवीद्बालः स प्रीतः प्रहसन्निव ।
श्रीवत्सधारी द्युतिमान्पीतवासा महाद्युतिः ॥ ३.१९१.१३० ॥
ثم خاطبني ذلك الطفل، مسروراً كأنه يضحك — حامل علامة شريفاتسا، المتلألئ، المرتدي ثياباً صفراء، عظيم الضياء.
3.191.131
अपीदानीं शरीरेऽस्मिन्मामके मुनिसत्तम ।
उषितस्त्वं परिश्रान्तो मार्कण्डेय ब्रवीहि मे ॥ ३.१९१.१३१ ॥
يا أفضل الحكماء، أفترى قد أعييت الآن إذ أقمتَ في جسدي هذا؟ قل لي يا ماركنديا.
3.191.132
मुहूर्तादथ मे दृष्टिः प्रादुर्भूता पुनर्नवा ।
मायानिर्मुक्तमात्मनमपश्यं लब्धचेतसम् ॥ ३.१९१.१३२ ॥
ثم بعد لحظة ظهرت بصيرتي متجددة، فرأيت نفسي متحرراً من الوهم، وقد استعدتُ وعيي.
3.191.133
तस्य ताम्रतलौ तात चरणौ सुप्रतिष्ठितौ ।
सुजातौ मृदुरक्ताभिरङ्गुलीभिर्विराजितौ ॥ ३.१९१.१३३ ॥
يا بني، كانت قدماه ذواتا الأخمصين النحاسيين راسختين، جميلتي التكوين، تتألقان بأصابع حمراء ناعمة.
3.191.134
प्रयत्नेन मया मूर्ध्ना गृहीत्वा ह्यभिवनदितौ ।
दृष्ट्वाऽपरिमितं तस् प्रभावममितौजसः ॥ ३.१९१.१३४ ॥
بجهد أمسكتها برأسي وسجدت لها بإجلال، ورأيت القدرة اللامتناهية لذي القوة التي لا حد لها.
3.191.135
विनयेनाञ्जलिं कृत्वाप्रयत्नेनोपगम्य ह ।
दृष्टो मया स भूतात्मा देवः कमललोचनः ॥ ३.१९१.१३५ ॥
وقد ضممت كفي بتواضع، فاقتربت دون عناء ورأيته — روح الكائنات، الإله ذا العينين اللوتسيتين.
3.191.136
तमहं प्राञ्जलिर्भूत्वा नमस्कृत्येदमब्रवम् ।
ज्ञातुमिच्छामि देव त्वां मायां चैतां तवोत्तमाम् ॥ ३.१९१.१३६ ॥
وبيدين مضمومتين سجدت له وقلت: «أيها الإله، أريد أن أعرفك، وأن أعرف هذا السحر الأعلى الذي لك.»
3.191.137
आस्येनानुप्रविष्टोऽहं शरीरे भगवंस्तव ।
दृष्टवानखिलाँल्लोकान्समस्तान्जठरे हि ते ॥ ३.१९१.१३७ ॥
يا مبارك، دخلت جسدك من فمك، وفي بطنك رأيت العوالم كلها بأسرها.
3.191.138
तव देव शरीरस्था देवदानवराक्षसाः ।
यक्षगन्धर्वनागाश्च जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ३.१९१.१३८ ॥
يا إله، في جسدك كانت تقيم الآلهة والدانافا والراكشاسا واليكشا والغاندهارفا والناغا، وعالم الساكن والمتحرك.
3.191.139
त्वत्प्रसादाच्च मे देव स्मृतिर्न परिहीयते ।
द्रुतमन्तःशरीरे ते सततं परिवर्तिनः ॥ ३.१९१.१३९ ॥
أيها الإله، بفضلك لا تضعف ذاكرتي. وسرعان ما ظهر الذين يتحركون باستمرار في داخل جسدك.
3.191.140
निर्गतोऽहमकामस्तु इच्छया ते महाप्रभो ।
यतिष्ये पुण्डरीकाक्ष ज्ञातुं त्वाऽहमनिन्दितं ॥ ३.१९१.१४० ॥
أيها السيد العظيم، بمشيئتك خرجت دون رغبة. يا ذا العينين كالنيلوفر، سأجتهد لأعرف ذلك الطاهر الذي لا عيب فيه.
3.191.141
इह भूत्वा शिशुः साक्षात्किं भवानवतिष्ठते ।
पीत्वा जगदिदं सर्वमेतदाख्यातुमर्हसि ॥ ३.१९१.१४१ ॥
لماذا تقيم هنا طفلاً بذاتك؟ وقد ابتلعت هذا العالم كله، فأنت جدير بأن تخبرني بكل هذا.
3.191.142
किमर्थं च जगत्सर्वं शरीरस्थं तवानघ ।
कियन्तं च त्वया कालमिह स्थेयमरिंदम ॥ ३.१९१.१४२ ॥
أيها الطاهر، لأي غرض يقيم هذا العالم كله في جسدك؟ وأيها قاهر الأعداء، إلى متى ستبقى هنا؟
3.191.143
एतदिच्छामि देवेश श्रोतुं ब्राह्मणकाम्यया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्षं विस्तरेण यथातथम्।
महद्ध्येतदचिन्त्यं च यदहं दृष्टवान्प्रभो ॥ ३.१९१.१४३ ॥
أيها سيد الآلهة، بدافع رغبة برهمي أريد أن أسمع هذا منك مفصلاً كما هو، أيها ذو العينين كبتلات اللوتس. أيها الرب، ما رأيته عظيم لا يُتصور.
3.191.144
इत्युक्तः स मया श्रीमान्देवदेवो महाद्युतिः ।
सान्त्वयन्मामिदं वाक्यमुवाच वदतांवरः ॥ ३.१९१.१४४ ॥
لما قلت ذلك، تكلم إلي ذلك الإله الجليل إله الآلهة، عظيم البهاء، أفضل المتكلمين، مواسياً إياي بهذه الكلمات.