மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.191.1
ततः स पुनरेवाथ मार्कण्डेयं तपस्विनम् ।
पप्रच्छ विनयोपेतो धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ ३.१९१.१ ॥
பின்னர் அடக்கத்துடன் கூடிய தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் அந்தத் தவசியான மார்க்கண்டேயரிடம் மீண்டும் கேட்டான்.
3.191.2
नैके युगसहस्रान्तास्त्वया दृष्टा महामुने ।
न चापीह समः कश्चिदायुष्मान्दृश्यते तव ॥ ३.१९१.२ ॥
மாமுனியே, நீர் ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவுகள் பலவற்றைக் கண்டிருக்கிறீர்; இங்கே உம்மைப் போல் நீண்ட ஆயுளுடையவர் எவரும் காணப்படவில்லை.
3.191.3
वर्जयित्वा महात्मानं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ।
न तेऽस्ति सदृशः कश्चिदायुषा ब्रह्मसत्तम ॥ ३.१९१.३ ॥
மகாத்மாவும் பரமேஷ்டியுமான பிரம்மாவைத் தவிர, பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, ஆயுளில் உமக்கு ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை.
3.191.4
अथाऽन्तरिक्षे लोकेऽस्मिन्देवदानववर्जिते ।
त्वमेव प्रलये विप्र ब्रह्माणमुपतिष्ठसे ॥ ३.१९१.४ ॥
பின்னர், தேவர்களும் தானவர்களும் இல்லாத இந்த வானுலகில், பிரளயத்தின் போது, விப்ரரே, நீர் மட்டுமே பிரம்மாவை அணுகிச் சேவிக்கிறீர்.
3.191.5
प्रलये चापि निर्वृत्ते प्रबुद्धे च पितामहे ।
त्वमेकः सृज्यमानानि भूतानीह प्रपश्यसि ॥ ३.१९१.५ ॥
பிரளயம் முடிந்து பிதாமகர் விழித்தெழும்போதும், இங்கே படைக்கப்படும் உயிரினங்களை நீர் ஒருவரே காண்கிறீர்.
3.191.6
चतुर्विधानि विप्रर्षे यथावत्परमेष्ठिना ।
वायुभूता दिशः कृत्वा विक्षिप्यापस्ततस्ततः ॥ ३.१९१.६ ॥
விப்ரரிஷியே, பரமேஷ்டி நான்கு வகை உயிரினங்களை முறைப்படி படைத்தார்; காற்றாக மாறித் திசைகளை அமைத்து, பின் நீரை இங்கும் அங்கும் சிதறடித்தார்.
3.191.7
त्वया लोकगुरुः साक्षात्सर्वलोकपितामहः ।
आराधितो द्विजश्रेष्ठ तत्परेण समाधिना ॥ ३.१९१.७ ॥
இரு பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, உலகாசிரியரும் அனைத்து உலகங்களின் பிதாமகருமான அவரை நீர் நேரடியாக ஒருமித்த தியானத்தால் வழிபட்டீர்.
3.191.8
स्वप्रमाणमथो विप्र त्वया कृतमनेकशः ।
घोरेणाविश्य तपसा वेधसो निर्जितास्त्वया ॥ ३.१९१.८ ॥
அந்தணரே, உமது சொந்த அதிகாரத்தால் பலமுறை, கடும் தவத்தில் ஆழ்ந்து, படைப்பாளியையும் நீர் வென்றீர்.
3.191.9
नारायणाङ्कप्रख्यस्त्वं सांपरायेऽतिपठ्यसे ॥ ३.१९१.९ ॥
நாராயணரின் மடிக்கு ஒப்பானவர் நீர்; போரில் மிகவும் போற்றப்படுகிறீர்.
3.191.10
भगवाननेकशः कृत्वा त्वया विष्णोश्च विश्वकृत् ।
कर्णिकोद्धरणं दिव्यं ब्रह्मणः कामरूपिणः।
रत्नालंकारयोगाभ्यां दृग्भ्यां दृष्टस्त्वया पुरा ॥ ३.१९१.१० ॥
பகவான், உலகைப் படைப்பவரான விஷ்ணுவின் தாமரை மையத் தண்டை, விரும்பிய வடிவெடுக்கும் பிரமனின் திவ்ய கர்ணிகையை, நீர் பலமுறை எடுத்து வெளிக்கொணர்ந்தீர்; ரத்தின ஆபரணங்களின் சேர்க்கையால், உமது கண்களால் அதை முன்பு கண்டீர்.
3.191.11
तस्मात्तवान्तको मृत्युर्जरा वा देहनाशिनी ।
न त्वां विशति विप्रर्षे प्रसादात्परमेष्ठिनः ॥ ३.१९१.११ ॥
ஆகையால், அந்தணர்-ரிஷியே, பரமேஷ்டியின் அருளால் உம்மை முடிவாக்கும் மரணமும், உடலை அழிக்கும் மூப்பும் நுழைவதில்லை.
3.191.12
यदा नैव रविर्नाग्निर्न वायुर्न च चन्द्रमाः ।
नैवान्तरिक्षं नैवोर्वी शेषं भवति किंचन ॥ ३.१९१.१२ ॥
சூரியனும் இல்லை, அக்னியும் இல்லை, வாயுவும் இல்லை, சந்திரனும் இல்லை; ஆகாயமும் இல்லை, பூமியும் இல்லை; அப்போது எதுவும் எஞ்சுவதில்லை.
3.191.13
तस्मिन्नेकार्णवे लोके नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
नष्टे देवासुरगणे समुत्सन्नमहोरगे ॥ ३.१९१.१३ ॥
அந்த ஒரே கடல் உலகில், அசையும் அசையாத அனைத்தும் அழிந்தபோது, தேவர்களும் அசுரர்களும் கூட்டங்களாக அழிந்து, பெரும் பாம்புகளும் முற்றிலும் ஒழிந்தபோது.
3.191.14
शयानममितात्मानं पद्मे पद्मनिकेतनम् ।
त्वमेकः सर्वभूतेशं ब्रह्माणमुपतिष्ठसि ॥ ३.१९१.१४ ॥
தாமரையில் துயில்பவரும், அளவற்ற ஆன்மா உடையவரும், தாமரையையே இருப்பிடமாகக் கொண்டவருமான, அனைத்து உயிர்களுக்கும் தலைவரான பிரம்மாவை நீ தனியாக அடைந்து நிற்கிறாய்.
3.191.15
एतत्प्रत्यक्षतः सर्वं पूर्वं वृत्तं द्विजोत्तम ।
तस्मादिच्छाम्यहं श्रोतुं सर्वांहेत्वात्मिकां कथां ॥ ३.१९१.१५ ॥
இவை அனைத்தும் முன்பு நடந்தவை, நீ நேரில் கண்டவை, உத்தம பிராமணனே. ஆகையால் அனைத்திற்கும் காரணமான அக்கதையை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.
3.191.16
अनुभूतं हि बहुशस्त्वयैकेन द्विजोत्तम ।
न तेऽस्त्यविदितं किंचित्सर्वलोकेषु नित्यदा ॥ ३.१९१.१६ ॥
உத்தம பிராமணனே, நீ தனியாக இதை பலமுறை அனுபவித்திருக்கிறாய். எல்லா உலகங்களிலும் உனக்கு எதுவுமே எப்போதும் தெரியாததில்லை.
3.191.17
हन्त ते कथयिष्यामि नमस्कृत्वा स्वयंभुवे ।
पुरुषाय पुराणाय शाश्वतायाव्ययाय च।
अव्यक्ताय सुसूक्ष्माय निर्गुणाय गुणात्मने ॥ ३.१९१.१७ ॥
இப்போது நான் உனக்குக் கதையைச் சொல்வேன். சுயம்புவாகிய, பழமையான, நித்தியமான, அழியாத, அவ்யக்தமான, மிக நுண்ணிய, குணமற்றவனும் குணங்களின் ஆன்மாவுமான புருஷனுக்கு வணக்கம் செலுத்திவிட்டு.
3.191.18
य एष पृथुदीर्घाक्षः पीतवासा जनार्दनः ।
एष कर्ता विकर्ता च भूतात्मा भूतकृत्प्रभुः ॥ ३.१९१.१८ ॥
விரிந்தும் நீண்டும் உள்ள கண்களையும், மஞ்சள் ஆடையையும் கொண்ட இந்த ஜனார்தனன் — இவரே படைப்பவரும் அழிப்பவரும், உயிர்களின் ஆன்மாவும், உயிர்களைப் படைத்த பிரபுவும் ஆவார்.
3.191.19
अचिन्त्यं महदाश्चर्यं पवित्रमिति चोच्यते ।
अनादिनिधनं भूतं विश्वमव्ययमक्षयम् ॥ ३.१९१.१९ ॥
அவர் சிந்திக்க முடியாதவர், பெரும் அதிசயம், தூய்மையானவர் என்று சொல்லப்படுகிறார்; தொடக்கமும் முடிவுமற்றவர், இருப்பவர், உலகமானவர், அழியாதவர், குறையாதவர்.
3.191.20
एष कर्ता न क्रियते कारणं चापि पौरुषे ।
को ह्येनं परुषं वेत्ति देवा अपि न तं पौरषे ॥ ३.१९१.२० ॥
இவரே செய்பவர்; இவர் பிறரால் செய்யப்படுவதில்லை; மனித முயற்சியிலும் இவருக்குக் காரணம் இல்லை. இந்தப் புருஷரை யார் அறிவார்? தேவர்களும் அவரை அறியார்.
3.191.21
सर्वमाश्चर्यमेवैतन्निर्वृत्तं राजसत्तम ।
आदितो मनुजव्याघ्र कृत्स्नस्य जगतः क्षये ॥ ३.१९१.२१ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவரே! இவை அனைத்தும் அதிசயமே; தொடக்கத்திலிருந்து நிறைவேற்றப்பட்டவை. மனிதர்களில் புலியே! முழு உலகின் அழிவிலும் இதுவே நிகழ்கிறது.
3.191.22
चत्वार्याहुः सहस्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम् ।
तस्य तावच्छती सन्ध्या सन्ध्यांशश्च तथाविधः ॥ ३.१९१.२२ ॥
கிருத யுகம் நான்காயிரம் ஆண்டுகள் என்று சொல்லப்படுகிறது; அதன் சந்தியும் அத்தனை நூறு ஆண்டுகள்; சந்தியின் பகுதியும் அப்படியே.
3.191.23
वीणि वर्षसहस्राणि त्रेतायुगमिहोच्यते ।
तस्य तावच्छती सन्ध्या सन्ध्यांशश्च ततः परं ॥ ३.१९१.२३ ॥
இங்கு திரேதா யுகம் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் என்று சொல்லப்படுகிறது; அதன் சந்தியும் அத்தனை நூறு ஆண்டுகள்; அதற்குப் பின் சந்தியின் பகுதியும்.
3.191.24
तथा वर्षसहस्रे द्वे द्वापरं परिमाणतः ।
तस्यापि द्विशती सन्ध्या सन्ध्यांशश्च तथाविधः ॥ ३.१९१.२४ ॥
அதுபோல துவாபர யுகம் அளவில் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள்; அதன் சந்தியும் இருநூறு ஆண்டுகள்; சந்தியின் பகுதியும் அப்படியே.
3.191.25
सहस्रमेकं वर्षाणां ततः कलियुगं स्मृतम् ।
तस्य वर्षशतं सन्ध्या सन्ध्यांशश्च ततः परम् ॥ ३.१९१.२५ ॥
பின்னர் கலியுகம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் என நினைவுகூரப்படுகிறது. அதன் சந்தியா நூறு ஆண்டுகள்; அதன் சந்தியாம்சமும் அதற்குப் பின்னர் அவ்வாறே.
3.191.26
सन्ध्यासंध्यांशयोस्तुल्यं प्रमाणमुपधारय ।
क्षीणे कलियुगे चैव प्रवर्तति कृतं युगम् ॥ ३.१९१.२६ ॥
சந்தியாவும் சந்தியாம்சமும் சமமான அளவு என்று அறிக. கலியுகம் முடிந்ததும் கிருத யுகம் தொடங்குகிறது.
3.191.27
एषा द्वादशसाहस्री युगाख्या परिकीर्तिता ।
एतत्सहस्रपर्यन्तमहो ब्राह्ममुदाहृतम् ॥ ३.१९१.२७ ॥
இது பன்னிரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் கொண்ட யுகம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இது ஆயிரம் முறை வரை நீடிக்கும்; ஆஹோ, இது பிரம்மாவின் (நாள்) என்று சொல்லப்பட்டது.
3.191.28
विश्वं हि ब्रह्मभवने सर्वतः परिवर्तते ।
लोकानां मनुजवन्याघ्र प्रलयं तं विदुर्बुधाः ॥ ३.१९१.२८ ॥
உலகம் அனைத்தும் பிரம்மாவின் இல்லத்தில் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சுழல்கிறது. மனிதர்களில் புலியே, அறிஞர்கள் அதை உலகங்களின் பிரளயம் என்று அறிவர்.
3.191.29
अल्पावशिष्टे तु तदा युगान्ते भरतर्षभ ।
सहस्रान्ते नराः सर्वे प्रायशोऽनृतवादिनः ॥ ३.१९१.२९ ॥
பரதர்களில் காளையே, யுகத்தின் முடிவில் சிறிதே எஞ்சும்போது, ஆயிரம் (ஆண்டுகள்) முடிவில் பெரும்பாலான மனிதர்கள் அனைவரும் பொய் பேசுபவர்களாக ஆகின்றனர்.
3.191.30
यज्ञप्रतिनिधिः पार्थ दानप्रतिनिधिस्तथा ।
व्रतप्रतिनिधिश्चैव तस्मिन्काले प्रवर्तते ॥ ३.१९१.३० ॥
பார்த்தா, அந்தக் காலத்தில் யாகத்தின் பிரதிநிதியும், தானத்தின் பிரதிநிதியும், விரதத்தின் பிரதிநிதியுமே நடைமுறைக்கு வருகின்றனர்.
3.191.31
ब्राह्मणाः शूद्रकर्माणस्तथा शूद्रा धनार्जकाः ।
क्षत्रधर्मेण वाऽप्यत्र वर्तयन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.३१ ॥
யுகம் முடியும் காலத்தில் பிராமணர்கள் சூத்திரர்களின் தொழிலைச் செய்வர்; சூத்திரர்கள் செல்வம் ஈட்டுவோராக இருப்பர்; இங்கு க்ஷத்திரிய தர்மத்தாலும் வாழ்க்கை நடத்துவர்.
3.191.32
निवृत्तयज्ञस्वाध्याया दण्डाजिनविवर्जिताः ।
ब्राह्मणा सर्वभक्षाश्च भविष्यन्ति कलौ युगे ॥ ३.१९१.३२ ॥
கலியுகத்தில் பிராமணர்கள் யாகத்தையும் வேதாத்யயனத்தையும் விட்டுவிடுவர்; தண்டமும் மானுத்தோலும் இல்லாதவர்களாய், எல்லாவற்றையும் உண்பவர்களாவர்.
3.191.33
अजपा ब्राह्मणास्तात शूद्रा जपपरायणाः ।
विपरीते तदा लोके पूर्वरूपं क्षयस्य तत् ॥ ३.१९१.३३ ॥
அன்பனே, அப்போது பிராமணர்கள் ஜபம் செய்யாதவர்களாவர்; சூத்திரர்கள் ஜபத்தில் ஈடுபட்டிருப்பர். உலகம் அவ்வாறு தலைகீழாகும்போது அது அழிவின் முன்னடையாளம்.
3.191.34
बहवो म्लेच्छराजानः पृथिव्यां मनुजाधिप ।
मृषानुशासिनः पापा मृषावादपरायणाः ॥ ३.१९१.३४ ॥
மனுஜாதிபனே, பூமியில் பல மிலேச்ச அரசர்கள் இருப்பர்; அவர்கள் பொய்யான ஆணைகளை இடுபவர்கள், பாவிகள், பொய்ச்சொல்லில் ஈடுபட்டவர்கள்.
3.191.35
आन्ध्राः शकाः पुलिन्दाश्च यवनाश्च नराधिपाः ।
काम्भोजा बाह्लिकाः शूराऽऽ भीरस्तथा नरोत्तमा ॥ ३.१९१.३५ ॥
ஆந்திரர், சகர், புலிந்தர், யவனர் அரசர்கள், காம்போஜர், பாஹ்லிகர், சூரர், ஆபீரர் ஆகியோரும் சிறந்த மனிதர்களும் (அப்போது ஆட்சி செய்வர்).
3.191.36
न तदा ब्राह्मणः कश्चित्स्वधर्ममुपजीवति ।
क्षत्रियाश्चापि वैश्याश्च विकर्मस्था नराधिप ॥ ३.१९१.३६ ॥
அப்போது எந்த பிராமணனும் தன் தர்மத்தால் வாழமாட்டான்; மனிதர்களின் அதிபனே, க்ஷத்திரியர்களும் வைசியர்களும் விகர்மத்தில் நிலைத்திருப்பர்.
3.191.37
अल्पायुषः स्वल्पबलाः स्वल्पवीर्यपराक्रमाः ।
अल्पसाराल्पदेहाश्च तथा सत्याल्पभाषिणः ॥ ३.१९१.३७ ॥
அக்காலத்தில் மனிதர்கள் குறுகிய ஆயுளும், சிறிய வலிமையும், சிறிய வீரியமும் பராக்கிரமமும் கொண்டவர்களாகவும், சிறிய சாரமும் சிறிய உடலும் உடையவர்களாகவும், உண்மையில் சிறிதே பேசுபவர்களாகவும் இருப்பார்கள்.
3.191.38
बहुशून्या जनपदा मृगव्यालावृता दिशः ।
युगान्ते समनुप्राप्ते वृथा च ब्रह्मवादिनः ॥ ३.१९१.३८ ॥
யுகமுடிவு வந்தபோது ஜனபதங்கள் பெரும்பாலும் வெறிச்சோடியிருக்கும்; திசைகள் மான்களாலும் கொடிய விலங்குகளாலும் சூழப்பட்டிருக்கும்; பிரம்மவாதிகளும் வீணாகவே பேசுவார்கள்.
3.191.39
भोवादिनस्तथा शूद्रा ब्राह्मणाश्चार्यवादिनः ।
युगान्ते मनुजव्याघ्र भवन्ति बहुजन्तवः ॥ ३.१९१.३९ ॥
மனிதர்களில் புலியே, யுகமுடிவில் சூத்திரர்கள் 'போ' என்று பேசுபவர்களாவார்கள்; பிராமணர்களும் 'ஆர்யா' என்று பேசுபவர்களாவார்கள்; பல உயிரினங்கள் இருக்கும்.
3.191.40
न तथा घ्राणयुक्ताश्च सर्वगन्धा विशांपते ।
रसाश्च मनुजव्याघ्र न तथा स्वादुयोगिनः ॥ ३.१९१.४० ॥
மக்களின் தலைவனே, அப்போது எல்லா வாசனைகளும் மூக்கால் உணரப்படும் அளவுக்கு இருக்காது; மனிதர்களில் புலியே, சுவைகளும் அவ்வளவு இனிமையுடையவையாக இருக்காது.
3.191.41
बहुप्रजा ह्रस्वदेहा शीलाचारविवर्जिताः ।
मुखेभगाः स्त्रियो राजन्भविष्यन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.४१ ॥
அரசே, யுகக்கேட்டில் பெண்கள் பல குழந்தைகளைப் பெற்றவர்களாகவும், குறுகிய உடலுடையவர்களாகவும், நல்லொழுக்கமும் நடத்தையும் அற்றவர்களாகவும், முகமும் பகுதியும் வெளிப்பட்டவர்களாகவும் இருப்பார்கள்.
3.191.42
अट्टशूला जनपदाः शिवशूलाश्चतुष्पथाः ।
केशशूलाः स्त्रियो राजन्भविष्यन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.४२ ॥
அரசே, யுகக்கேட்டில் ஜனபதங்களில் அட்டசூலங்கள் இருக்கும்; நாற்சந்திகளில் சிவசூலங்கள் இருக்கும்; பெண்கள் கேசசூலங்களுடையவர்களாக இருப்பார்கள்.
3.191.43
अल्पक्षीरास्तथा गावो भविष्यन्ति जनाधिप ।
अल्पपुष्पफलाश्चापि पादपा बहुवायसाः ॥ ३.१९१.४३ ॥
ஜனாதிபா, அவ்வாறே பசுக்கள் குறைந்த பால் தரும்; மரங்களும் குறைந்த மலர்களும் பழங்களும் உடையவையாகவும், பல காக்கைகள் நிறைந்தவையாகவும் இருக்கும்.
3.191.44
ब्रह्मवध्यानुलिप्तानां तथा मिथ्याभिशंसिनाम् ।
नृपाणां पृथिवीपाल प्रतिगृह्णन्ति वै द्विजाः ॥ ३.१९१.४४ ॥
பூமிபாலா, பிரம்மஹத்தி பாவத்தால் கறைபட்டவர்களும் பொய்க் குற்றச்சாட்டுகளைச் சுமத்துபவர்களுமான அரசர்களிடமிருந்து பிராமணர்களும் நிச்சயமாகத் தானம் பெறுவார்கள்.
3.191.45
लोभमोहपरीताश्च मिथ्याधर्मध्वजावृताः ।
भिक्षार्थं पृथिवीपाल चञ्चूर्यन्ते द्विजैर्दिशः ॥ ३.१९१.४५ ॥
பூமிபாலா, பேராசையும் மயக்கமும் சூழ்ந்தவர்களும், பொய்த் தர்ம கொடிகளால் மூடப்பட்டவர்களுமான துவிஜர்கள் பிச்சைக்காக திசைகள் தோறும் அலைந்து திரிவார்கள்.
3.191.46
कराभारभयाद्भीता गृहस्थाः परिमोषकाः ।
मुनिच्छद्माकृतिच्छन्ना वाणिज्यमुपभुञ्जते ॥ ३.१९१.४६ ॥
வரிச்சுமை பயத்தால் அஞ்சும் இல்லறத்தார், கொள்ளையடிப்பவர்கள், முனிவர் வேடம் பூண்டு மறைந்து வணிகம் செய்வார்கள்.
3.191.47
मित्या च नखरोमाणि धारयन्ति तदा द्विजाः ।
अर्थलोभान्नरव्याघ्र वृथा च ब्रह्मचारिणः ॥ ३.१९१.४७ ॥
நரவியாக்கிரரே, அப்போது துவிஜர்கள் நகங்களையும் முடியையும் வளர்த்துக்கொள்வார்கள்; செல்வ ஆசையால் வீணாகவே பிரம்மச்சாரிகளாக நடிப்பார்கள்.
3.191.48
आश्रमेषु वृथाचार पारपा गुरुतल्पगाः ।
ऐहलौकिकमीहन्ते मांसशोणितवर्धनम् ॥ ३.१९१.४८ ॥
ஆசிரமங்களில் வீணான ஒழுக்கமுடையவர்கள், குருபத்தினியின் படுக்கைக்குச் செல்பவர்கள், உடல் சதையையும் இரத்தத்தையும் பெருக்கும் இவ்வுலக இன்பங்களை விரும்புகிறார்கள்.
3.191.49
पारलौकिककार्येषु प्रमत्ता भृशनास्तिकाः ।
बहुपाषण्डसंकीर्णाः परान्नगुणवादिनः।
आश्रमा मनुजव्याघ्र न भवन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.४९ ॥
மறுலோகச் செயல்களில் கவனமற்றவர்களும் மிகவும் நாத்திகர்களும், பல பாஷண்டங்களால் கலந்தவர்களும், பிறர் உணவின் நற்குணங்களைப் புகழ்பவர்களுமாக இருப்பர்; மனிதர்களில் புலியே, யுகத்தின் அழிவில் ஆசிரமங்கள் இருக்கா.
3.191.50
यथर्तुवर्षी भगवान्न तथा पाकशासनः ।
न चापि सर्वभीजानि सम्यग्रोहन्ति भारत ॥ ३.१९१.५० ॥
முன்பு போல் பகவான் பாகசாசனன் (இந்திரன்) பருவத்திற்கேற்ப மழை பொழிவதில்லை; ஹே பாரதா, எல்லா விதைகளும் நன்கு முளைப்பதுமில்லை.
3.191.51
फलं धर्मस्य राजेन्द्र सर्वत्र परिहीयते ।
हिंसाभिरामश्च जनस्तथा संपद्यतेऽशुचिः।
अधर्मफलमत्यर्थं तदा भवति चानघ ॥ ३.१९१.५१ ॥
ராஜேந்திரா, தர்மத்தின் பலன் எங்கும் குறைகிறது; மக்கள் வன்முறையில் மகிழ்ந்து அசுத்தர்களாகின்றனர்; அனகா, அப்போது அதர்மத்தின் பலன் மிகையாகிறது.
3.191.52
तदा च पृथिवीपाल यो भवेद्धर्मसंयुतः ।
अल्पायुः स हि मन्तव्यो न हि धर्मोस्ति कश्चन ॥ ३.१९१.५२ ॥
பூமிபாலா, அப்போது எவன் தர்மத்துடன் கூடியவனோ, அவன் குறுகிய ஆயுளுடையவன் எனக் கருதப்பட வேண்டும்; உண்மையில் எந்த தர்மமும் இல்லை.
3.191.53
भूयिष्ठं कूटमानैश्च पण्यं विक्रीणते जनाः ।
वणिजश्च नरव्याघ्र बहुमाया भवन्त्युत ॥ ३.१९१.५३ ॥
மக்கள் பெரும்பாலும் பொய்யான அளவைகளால் சரக்குகளை விற்கின்றனர்; நரவ்யாக்ரா, வணிகர்களும் மிக்க வஞ்சனையுடையவர்களாகின்றனர்.
3.191.54
धर्मिष्ठाः परिहीयन्ते पापीयान्वर्धते जनः ।
धर्मस्य बलहानिः स्यादधर्मश्च बलायते ॥ ३.१९१.५४ ॥
தர்மவான்கள் குறைகின்றனர், பாவிகள் பெருகுகின்றனர்; தர்மத்தின் வலிமை குன்றுகிறது, அதர்மம் வலுப்பெறுகிறது.
3.191.55
अल्पायुषो दरिद्राश्च धर्मिष्ठा मानवास्तथा ।
दीर्घायुषः समृद्धाश्च विधर्माणो युगक्षये ॥ ३.१९१.५५ ॥
யுகத்தின் முடிவில் தர்மத்தை கடைப்பிடிக்கும் மனிதர்கள் குறுகிய ஆயுளும் வறுமையும் உடையவர்களாவர்; அதர்மிகள் நீண்ட ஆயுளும் செல்வமும் பெறுவர்.
3.191.56
नगराणआं विहारेषु विधर्माणो युगक्षये ।
अधर्मिष्ठैरुपायैश् प्रजा व्यवहरन्त्युत ॥ ३.१९१.५६ ॥
யுகத்தின் முடிவில் நகரங்களின் உல்லாசத் தோட்டங்களில் அதர்மிகள் இருப்பர்; மக்கள் அதர்மமான வழிகளால் வாழ்வை நடத்துவர்.
3.191.57
संचयेन तथाऽल्पेन भवन्त्याढ्यमदान्विताः ।
धनं विश्वासतो न्यस्तं मिथो भूयिष्ठशो नराः ॥ ३.१९१.५७ ॥
சிறிய சேமிப்பாலும் மனிதர்கள் செல்வச் செருக்கு கொள்வர்; மக்கள் பெரும்பாலும் நம்பிக்கையில் ஒப்படைத்த செல்வத்தை ஒருவருக்கொருவர் கவர்வர்.
3.191.58
हर्तुं व्यवसिता राजन्पापाचारसमनविताः ।
नैतदस्तीति मनुजा वर्तन्ते निरपत्रपाः ॥ ३.१९१.५८ ॥
அரசே, பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்ட மனிதர்கள் பொருளைக் கவர உறுதி கொள்வர்; வெட்கமில்லாமல் அப்படி ஒன்றுமில்லை என்று கூறுவர்.
3.191.59
पुरुषादानि सत्वानि पक्षिणोऽथ मृगास्तथा ।
नगराणां विहारेषु चैत्येष्वपि च शेरते ॥ ३.१९१.५९ ॥
நரமாம்ச உண்ணும் உயிரினங்களும், பறவைகளும், மான்களும் நகரங்களின் உல்லாசத் தோட்டங்களிலும் சைத்தியங்களிலும் கூடத் தங்கிக் கிடப்பர்.
3.191.60
सप्तवर्षाष्टवर्षाश्च स्त्रियो गर्भधरा नृप ।
दशद्वादशवर्षाणां पुंसां पुत्रः प्रजायते ॥ ३.१९१.६० ॥
அரசே, ஏழு எட்டு வயதுப் பெண்கள் கருவைச் சுமப்பர்; பத்து பன்னிரண்டு வயது ஆண்களுக்கும் மகன்கள் பிறப்பர்.
3.191.61
भवन्ति षोडशे वर्षे नराः पलितिनस्तथा ।
आयुःक्षयो मनुष्याणां क्षिप्रमेव प्रपद्यते ॥ ३.१९१.६१ ॥
பதினாறாம் ஆண்டில் மனிதர்கள் நரைத்த முடியுடையவர்களாகின்றனர்; மனிதர்களின் ஆயுள் விரைவில் குறைவதை அடைகிறது.
3.191.62
क्षीणायुषो महाराज तरुणा वृद्धशीलिनः ।
तरुणानां च यच्छीलं तद्वृद्धेषु प्रजायते ॥ ३.१९१.६२ ॥
மகாராஜனே, ஆயுள் குறைந்தவர்கள் இளையவர்களாயினும் முதியோரின் பண்புடையவர்களாகின்றனர்; இளையோரின் பண்பு முதியோரிடம் தோன்றுகிறது.
3.191.63
विपरीतास्तदा नार्यो वञ्चयित्वाऽर्हतः पतीन् ।
व्युच्चरन्त्यपि दुःशीला दासैः पशुभिरेव च ॥ ३.१९१.६३ ॥
அப்போது பெண்கள் நெறி தவறுவர்; தகுதியான கணவர்களை ஏமாற்றி, ஒழுக்கமற்ற பெண்கள் அடிமைகளோடும் விலங்குகளோடும் கூடத் திரிவர்.
3.191.64
वीरपत्न्यस्तथा नार्यः संश्रयन्ति नरान्नृप ।
भर्तारमपि जीवन्तमन्यान्व्यभिचरन्त्युत ॥ ३.१९१.६४ ॥
அரசே, வீரர்களின் மனைவியரும் அவ்வாறே ஆண்களை நாடுவர்; உயிருடன் இருக்கும் கணவன் இருந்தும் அவர்கள் பிறருடன் விபச்சாரம் செய்வர்.
3.191.65
तस्मिन्युगसहस्रान्ते संप्राप्ते चायुषः क्षये ।
अनावृष्टिर्महाराज जायते बहुवार्षिकी ॥ ३.१९१.६५ ॥
மகாராஜனே, அந்த ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவில், ஆயுள் குறையும் காலம் வரும்போது, பல ஆண்டுகள் நீடிக்கும் மழையின்மை உண்டாகிறது.
3.191.66
ततस्तान्यल्पसाराणि सत्वानि क्षुधितानि वै ।
प्रलयं यान्ति भूयिष्ठं पृथिव्यां पृथिवीपते ॥ ३.१९१.६६ ॥
அதன்பின் அந்த வலிமையற்ற உயிரினங்கள் பசியால் வாடி, பூமியின் அரசே, இந்த பூமியில் பெரும்பாலும் அழிவை அடைகின்றன.
3.191.67
ततो दिनकरैर्दीप्तैः सप्तभिर्मनुजाधिप ।
पीयते सलिलं सर्वं समुद्रेषु सरित्सु च ॥ ३.१९१.६७ ॥
மனிதர்களின் தலைவனே, பின்னர் ஏழு ஒளிரும் சூரியர்களால் கடல்களிலும் ஆறுகளிலும் உள்ள நீர் முழுவதும் குடிக்கப்படுகிறது.
3.191.68
यच्च रकाष्ठं तृणं चापि शुष्कं चार्द्रं च भारत ।
सर्वं तद्भस्मसाद्भूतं दृश्यते भरतर्षभ ॥ ३.१९१.६८ ॥
பாரதா, மரமும் புல்லும், காய்ந்ததும் ஈரமானதும், அனைத்தும் சாம்பலாகிவிட்டதாகத் தெரிகிறது, பரதர்களின் காளையே.
3.191.69
ततः संवर्तको वह्निर्वायुना सह भारत ।
लोकमाविशते पूर्वमादित्यैरुपशोषितम् ॥ ३.१९१.६९ ॥
பாரதா, பின்னர் அழிக்கும் நெருப்பு காற்றுடன் சேர்ந்து, சூரியர்களால் முன்பே வறட்டப்பட்ட உலகில் நுழைகிறது.
3.191.70
ततः स पृथिवीं भित्त्वा प्रविश्य च रसातलम् ।
रदेवदानवयक्षाणां भयं जनयते महत् ॥ ३.१९१.७० ॥
பின்னர் அது பூமியைப் பிளந்து ரசாதலத்திற்குள் நுழைந்து, தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்களுக்கு பெரும் அச்சத்தை உண்டாக்குகிறது.
3.191.71
निरदहन्नागलोकं च यच्च किंचित्क्षिताविह ।
अधस्तात्पृथिवीपाल सर्वं नाशयते क्षणात् ॥ ३.१९१.७१ ॥
அது நாகலோகத்தையும், பூமியில் இங்கோ அதற்குக் கீழோ இருக்கும் எதையும் முழுவதுமாக எரிக்கிறது; பூமியின் காவலனே, ஒரு கணத்தில் அனைத்தையும் அழிக்கிறது.
3.191.72
ततो योजनविंशानां सहस्राणि शतानि च ।
निर्दहत्यशिवो वायुः स च संवर्तकोऽनलः ॥ ३.१९१.७२ ॥
பின்னர் இருபது யோஜனை அளவு ஆயிரக்கணக்கிலும் நூற்றுக்கணக்கிலும் அசுபமான காற்றும் அந்த சம்வர்தக நெருப்பும் எரித்துவிடுகின்றன.
3.191.73
सदेवासुरगन्धर्वं सयक्षोरगराक्षसम् ।
ततो दहति दीप्तः स सर्वमेव जगद्विभुः ॥ ३.१९१.७३ ॥
தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள், ராக்ஷசர்களுடன் கூடிய இந்த உலகனைத்தையும் ஒளிரும் அந்த விபு பின்னர் எரிக்கிறான்.
3.191.74
ततो गजकुलप्रख्यास्तजिन्मालाविभूषिताः ।
उत्तिष्ठन्ति महामेघा नभस्यद्भुतदर्शनाः ॥ ३.१९१.७४ ॥
பின்னர் யானைக் கூட்டங்களைப் போன்றவையும் மின்னல் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையுமான, வானில் அற்புதக் காட்சியுடைய பெருமேகங்கள் எழுகின்றன.
3.191.75
केचिन्नीलोत्पलश्यामाः केचित्कुमुदसन्निभाः ।
केचित्किञ्जल्कसंकाशाः केचित्पीताः पयोधराः ॥ ३.१९१.७५ ॥
சில நீல தாமரை போல் கருநிறமுடையவை, சில வெண் அல்லி போன்றவை, சில தாமரைப் பூந்தாது போல், சில மஞ்சள் நிற மேகங்கள்.
3.191.76
केचिद्धारिद्रसंकाशाः कारण्डवनिभास्तथा ।
केचित्कमलपत्राभाः केचिद्धिङ्गुलसप्रभाः ॥ ३.१९१.७६ ॥
சில மஞ்சள் போலவும், சில கார்ண்டவப் பறவை போலவும், சில தாமரை இதழின் ஒளியுடனும், சில சாதிலிங்கம் போன்ற பிரகாசத்துடனும் இருந்தன.
3.191.77
केचित्पुरवराकाराः केचिद्गजकुलोपमाः ।
केचिदञ्जनसंकाशाः केचिन्मकरसन्निभाः ॥ ३.१९१.७७ ॥
சில சிறந்த நகரங்களின் வடிவுடையவை, சில யானைக் கூட்டங்களை ஒத்தவை, சில மையைப் போன்றவை, சில மகர மீன்களைப் போன்றவை.
3.191.78
विद्युन्मालापिनद्धाङ्गाः समुत्तिष्ठन्ति वै घनाः ।
घोररूपा महाराज घोरस्वननिनादिताः ॥ ३.१९१.७८ ॥
மின்னல் மாலைகளால் உடல் சுற்றப்பட்ட அடர்ந்த மேகங்கள் எழுகின்றன; மகாராஜனே, அவை பயங்கர உருவுடையவையும் கொடும் ஓசையால் முழங்குபவையுமாகும்.
3.191.79
ततो जलघराः सर्वं व्याप्नुवनति नभस्तलम् ।
गर्जन्तः पृथिवीपाल पृथिवीधरसन्निभाः ॥ ३.१९१.७९ ॥
பின்னர் அந்த நீர்கொண்ட மேகங்கள் வானம் முழுவதையும் மூடின; ஓ பூமியின் காவலனே, அவை முழங்கியவாறு பூமியைத் தாங்கும் மலைகளைப் போல் இருந்தன.
3.191.80
तैरियं पृथिवी सर्वा सपर्वतवनाकरा ।
आपूर्यते महाराज सलिलौघपरिप्लुता ॥ ३.१९१.८० ॥
அவற்றால் இந்த முழு பூமியும் மலைகள், காடுகள், சுரங்கங்களுடன் நீர்ப்பெருக்கால் நிரம்பி மூழ்கியது, ஓ மகாராஜனே.
3.191.81
ततस्ते जलदा घोरा राविणः पुरुषर्षभ ।
पर्वतान्प्लावयन्त्याशु चोदिताः परमेष्ठिना ॥ ३.१९१.८१ ॥
பின்னர் அந்த பயங்கரமான, முழங்கும் மேகங்கள், ஓ நரசிரேஷ்டனே, பரமேஷ்டியால் ஏவப்பட்டு விரைவில் மலைகளை மூழ்கடித்தன.
3.191.82
वर्षमाणा महत्तोयं पूरयन्तो वसुंधराम् ।
सुघोरमशिवं रौद्रं नाशयनति च पावकम् ॥ ३.१९१.८२ ॥
பெரும் நீரை பொழிந்து, பூமியை நிரப்பி, மிகக் கொடிய, அமங்கலமான, உக்கிரமான வடிவில், அவை நெருப்பையும் அணைத்தன.
3.191.83
ततो द्वादशवर्षाणि पयोदास्त उपप्लवे ।
धाराभिः पूरयन्तो वै चोद्यमाना महात्मना ॥ ३.१९१.८३ ॥
பின்னர் அந்த பிரளயத்தில், அந்த மேகங்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மகாத்மாவால் ஏவப்பட்டு, நீரோட்டங்களால் நிரப்பின.
3.191.84
ततः समुद्रः स्वां वेलामतिक्रामति भारत ।
पर्वताश्च विदीर्यन्ते मही चापि विदीर्यते ॥ ३.१९१.८४ ॥
பின்னர், ஓ பாரதா, கடல் தன் எல்லையைக் கடந்தது; மலைகள் பிளந்தன, பூமியும் பிளந்தது.
3.191.85
सर्वतः सहसा भ्रान्तास्ते पयोदा नभस्तलम् ।
संवेष्टयित्वा नश्यन्ति वायुवेगपराहताः ॥ ३.१९१.८५ ॥
எல்லாப் பக்கங்களிலும் திடீரென்று குழம்பிய அம்மேகங்கள் வானத்தைச் சூழ்ந்து, காற்றின் வேகத்தால் தாக்கப்பட்டு அழிகின்றன.
3.191.86
कततस्तं मारुतं घोरं स्वयंभूर्मनुजाधिप ।
आदिः पद्मालयो देवः पीत्वा स्वपिति भारत ॥ ३.१९१.८६ ॥
மனிதர்களின் அரசே, அந்தக் கொடிய காற்றை அருந்தி, சுயம்பூவும் ஆதிதேவனும் தாமரையில் வசிப்பவனுமான அந்தத் தெய்வம் உறங்குகிறது, பாரதா.
3.191.87
तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
नष्टे देवासुरगणए यक्षराक्षसवर्जिते ॥ ३.१९१.८७ ॥
அந்தக் கொடிய ஒரே கடலில், அசையும் அசையாப் பொருட்கள் அழிந்து, தேவ அசுர கூட்டங்கள் அழிந்து, யக்ஷ ராக்ஷஸர்கள் இல்லாமல் போனபோது.
3.191.88
निर्मनुष्ये महीपाल निःश्वापदमहीरुहे ।
अनन्तरिक्षे लोकेऽस्मिन्भ्रमाम्येकोऽहमातुरः ॥ ३.१९१.८८ ॥
மன்னனே, மனிதர்களற்றதும், விலங்குகளும் மரங்களும் அற்றதும், வானமும் இல்லாததுமான இவ்வுலகில், நான் ஒருவனே துன்புற்று அலைகிறேன்.
3.191.89
एकार्णवे जले घोरे विचरन्पार्थिवोत्तम ।
अपश्यन्सर्वभूतानि वैक्लब्यमगमं ततः ॥ ३.१९१.८९ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்தக் கொடிய ஒரே கடல் நீரில் அலைந்து, எல்லா உயிர்களையும் காணாமல், அப்போது நான் சோர்வில் வீழ்ந்தேன்.
3.191.90
ततः सुदीर्घं गत्वाऽहं प्लवमानो धराधिप ।
श्रान्तः क्वचिन्न शरणं लब्धवानस्म्यतन्द्रितः ॥ ३.१९१.९० ॥
பின்னர், நிலத்தின் அதிபதியே, நீண்ட தூரம் நீந்திச் சென்றும், களைத்தவனாக, நான் எங்குமே அடைக்கலம் காணவில்லை; சோம்பலின்றியே இருந்தேன்.
3.191.91
ततः कदाचित्पश्यामि तस्मिन्सलिलसंनिघौ ।
न्यग्रोधं सुमहान्तं वै विशालं पृथिवीपते ॥ ३.१९१.९१ ॥
பின்னர் ஒருகாலத்தில் அந்த நீர்நிலையருகே மிகப் பெரிய, விரிந்த ஆலமரத்தை நான் கண்டேன், பூமியின் அதிபதியே.
3.191.92
शाखायां तस्य वृक्षस्य विस्तीर्णायां नराधिप ।
पर्यङ्के पृथिवीपाल दिव्यास्तरणसंस्तृते ॥ ३.१९१.९२ ॥
மனிதர்களின் அதிபதியே, அந்த மரத்தின் விரிந்த கிளையில், பூமியின் காவலனே, தெய்வீக விரிப்புகளால் பரப்பப்பட்ட கட்டிலில்.
3.191.93
उपविष्टं महाराज पद्मेन्दुसदृशाननम् ।
फुल्लपद्मविशालाक्षं बालं पश्यामि भारत ॥ ३.१९१.९३ ॥
பெருமன்னரே, பாரதரே, அமர்ந்திருந்த ஒரு குழந்தையை நான் கண்டேன்; அதன் முகம் தாமரையையும் நிலவையும் ஒத்திருந்தது, அதன் பெரிய கண்கள் மலர்ந்த தாமரைகள் போல இருந்தன.
3.191.94
ततो मे पृतिवीपाल विस्मयः सुमहाभूत् ।
कथं त्वयं शिशुः शेते लोके नाशमुपागते ॥ ३.१९१.९४ ॥
பின்னர், பூமியின் காவலனே, உலகம் அழிவை அடைந்திருக்கையில் இந்தக் குழந்தை எப்படி உறங்குகிறது என்று எனக்கு மிகுந்த வியப்பு உண்டானது.
3.191.95
तपसा चिन्तयंश्चापि तं शिशुं नोपलक्षये ।
भूतं भव्यं भविष्यं च जानन्नपि नराधिप ॥ ३.१९१.९५ ॥
தவத்தால் சிந்தித்தும் அந்தக் குழந்தையை என்னால் அறிய முடியவில்லை, மனிதர்களின் அதிபதியே; நான் இறந்த காலம், எதிர்காலம், நிகழ்காலம் அனைத்தையும் அறிந்திருந்தும்.
3.191.96
अतसीपुष्पवर्णाभः श्रीवत्सकृतभूषणः ।
साक्षाल्लक्ष्म्या इवावास स तदा प्रतिभाति मे ॥ ३.१९१.९६ ॥
ஆளிப்பூவின் நிறத்தொளி கொண்டவன், ஸ்ரீவத்சச் சின்னத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; அவன் அப்போது எனக்கு நேரில் லக்ஷ்மியின் இருப்பிடம் போலத் தோன்றினான்.
3.191.97
ततो मामब्रवीद्बालः स पद्मनिभलोचनः ।
श्रीवत्सधारी द्युतिमान्वाक्यं श्रुतिसुखावहम् ॥ ३.१९१.९७ ॥
அப்போது தாமரைக் கண்களை உடைய, ஸ்ரீவத்ஸ மார்பு அடையாளம் தாங்கிய, ஒளிமிக்க அந்தச் சிறுவன் என்னிடம் செவிக்கு இனிய சொற்களைச் சொன்னான்.
3.191.98
जानामि त्वां परिश्रान्तं तात विश्रामकाङ्क्षिणम् ।
मार्कण्डेय महासत्वं यावदिच्छसि भार्गव ॥ ३.१९१.९८ ॥
அன்பனே, நீ களைப்புற்று ஓய்வை விரும்புகிறாய் என்று நான் அறிவேன். மார்க்கண்டேயா, மகா ஆன்மாவே, பிருகுவின் வழித்தோன்றலே, நீ விரும்பும் வரை ஓய்வெடு.
3.191.99
अभ्यन्तरं शरीरं मे प्रविश्य मुनिसत्तम ।
आस्खेह विहितो वासः प्रसादस्ते कृतो मया ॥ ३.१९१.९९ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவனே, என் உடலின் உள்ளே நுழைந்துவிடு. இங்கே உனக்கு வசிப்பிடம் நியமிக்கப்பட்டுள்ளது; இதை நான் உனக்கு அருளாகச் செய்தேன்.
3.191.100
ततो बालेन तेनैव मुक्तस्यासीत्तदा मम ।
निर्वेदो जीविते दीर्घे मनुष्यत्वे च भारत ॥ ३.१९१.१०० ॥
பின்னர் அந்தச் சிறுவனாலேயே விடுவிக்கப்பட்டபோது, பாரதா, நீண்ட வாழ்விலும் மனித பிறவியிலும் எனக்குள் வெறுப்பு எழுந்தது.
3.191.101
ततो बालेन तेनास्यं सहसा विवृतं कृतम् ।
तस्याहमवशो वक्रे दैवयोगात्प्रवेशितः ॥ ३.१९१.१०१ ॥
பின்னர் அந்தச் சிறுவன் திடீரென்று தன் வாயைத் திறந்தான்; தெய்வ விதியால் நான் வசமின்றி அவனுடைய வாயினுள் நுழைக்கப்பட்டேன்.
3.191.102
ततः प्रविष्टस्तत्कुक्षिं सहसा मनुजाधिप ।
सराष्ट्रनगराकीर्णां कृत्स्नां पश्यामि मेदिनीम् ॥ ३.१९१.१०२ ॥
பின்னர், மனிதர்களின் அரசனே, திடீரென்று அவனுடைய வயிற்றினுள் நுழைந்து, நாடுகளும் நகரங்களும் நிறைந்த முழு பூமியையும் கண்டேன்.
3.191.103
गङ्गां शतद्रुं सीतां च यमुनामथ कौशिकीम् ।
चर्मण्वतींवेत्रवतीं चन्द्रभागां सरस्वतीम् ॥ ३.१९१.१०३ ॥
கங்கை, சதத்ரு, சீதா, யமுனை, பின்னர் கௌசிகீ, சர்மண்வதீ, வேத்ரவதீ, சந்திரபாகா, சரஸ்வதீ.
3.191.104
सिन्धुं चैव विपाशां च नदीं गोदावरीमपि ।
वस्वोकसारां नलिनीं नर्मदां चैव भारत ॥ ३.१९१.१०४ ॥
சிந்து, விபாசை நதி, கோதாவரியும், வஸ்வோகசாரா, நளினீ, நர்மதா, ஓ பாரதா.
3.191.105
नदीं ताम्रां च वेणां च पुण्यतोयां शुभावहाम् ।
सुवेणां कृष्णवेणां च इरामां च महानदीम् ॥ ३.१९१.१०५ ॥
தாம்ரா நதியும் வேணாவும், புண்ணிய நீரும் நலம் தருவதுமான நதிகள், சுவேணா, கிருஷ்ணவேணா, மற்றும் மகாநதி இராமா.
3.191.106
वितस्तां च महाराज कावेरीं च महानदीम् ।
तुङ्गभद्रां कृष्णवेणीं कमलां च महानदीम्।
शोणं च पुरुषव्याघ्र विशल्यां किंपुनामपि ॥ ३.१९१.१०६ ॥
விதஸ்தா, ஓ மகாராஜா, மகாநதியான காவேரி, துங்கபத்ரா, கிருஷ்ணவேணீ, மகாநதியான கமலா, ஓ புருஷ வியாக்ரா, சோணா, விசல்யா, கிம்புனா ஆகியவையும்.
3.191.107
एताश्चान्याश्च नद्योऽहं पृथिव्यां या नरोत्तम ।
परिक्रामन्प्रपश्यामि तस्य कुक्षौ महात्मनः ॥ ३.१९१.१०७ ॥
இவையும் வேறு நதிகளும், பூமியில் உள்ள நதிகள், ஓ நரோத்தமா, அந்த மகாத்மாவின் வயிற்றில் சுற்றி வருவதை நான் காண்கிறேன்.
3.191.108
ततः समुद्रं पश्मामि यादोगणनिषेवितम् ।
रत्नाकरममित्रघ्न पयसोनिधिमुत्तमम् ॥ ३.१९१.१०८ ॥
பின்னர் நான் கடலைக் காண்கிறேன், நீர்வாழ் உயிரினங்களின் கூட்டங்கள் சூழ்ந்தது, ரத்தினங்களின் சுரங்கம், ஓ பகைவரை அழிப்பவனே, நீரின் உயர்ந்த களஞ்சியம்.
3.191.109
ततः पश्यामि गगनं चन्द्रसूर्यविराजितम् ।
जाज्वल्यमानं तेजोभिः पावकार्कसमप्रभम् ॥ ३.१९१.१०९ ॥
பின்னர் சந்திரனாலும் சூரியனாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட வானத்தைக் காண்கிறேன்; தன் ஒளியால் ஜொலிக்கும் அது நெருப்புக்கும் சூரியனுக்கும் சமமான பிரகாசம் கொண்டது.
3.191.110
पश्यामि च महीं राजन्काननैरुपशोभिताम् ।
सपर्वतवनद्वीपां निम्नगाशतसंकुलाम् ॥ ३.१९१.११० ॥
ஓ அரசே, காடுகளால் அழகுபெற்ற பூமியைக் காண்கிறேன்; மலைகளும் காடுகளும் தீவுகளும் கொண்டது, நூற்றுக்கணக்கான ஆறுகளால் நிறைந்தது.
3.191.111
यजन्ते हि ततो राजन्ब्राह्मणा बहुभिर्मखैः ।
क्षत्रियाश् प्रवर्तन्ते सर्ववर्णानुरञ्जनैः ॥ ३.१९१.१११ ॥
பின்னர், அரசே, பிராமணர்கள் பல யாகங்களால் யஜனம் செய்கின்றனர்; க்ஷத்திரியர்கள் எல்லா வர்ணத்தாரையும் மகிழ்வித்து செயல்படுகின்றனர்.
3.191.112
वैश्याः कृषिं यथान्यायं कारयन्ति नराधिप ।
शुश्रूषायां च निरता द्विजानां वृषलास्तथा ॥ ३.१९१.११२ ॥
வைசியர்கள் முறைப்படி உழவுத் தொழிலைச் செய்விக்கின்றனர், ஓ நராதிபா; சூத்திரர்களும் துவிஜர்களுக்குச் சேவை செய்வதில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.
3.191.113
ततः परिपतन्राजंस्तस्य कुक्षौ महात्मनः ।
हिमवन्तं च पश्यामि हेमकूटं च पर्वतम् ॥ ३.१९१.११३ ॥
பின்னர், அரசே, அந்த மகாத்மாவின் வயிற்றில் சுற்றித் திரிந்து இமயமலையையும் ஹேமகூட மலையையும் காண்கிறேன்.
3.191.114
निषधं चापि पश्यामि श्वेतं च रजतान्वितम् ।
पश्यामि च महीपाल पर्वतं गन्धमादनम् ॥ ३.१९१.११४ ॥
நிஷதமலையையும், வெள்ளி நிறைந்த வெண்மலையையும் காண்கிறேன்; ஓ பூபாலா, கந்தமாதன மலையையும் காண்கிறேன்.
3.191.115
मन्दरं मनुजव्याघ्र नीलं चापि महागिरिम् ।
पश्यामि च महाराज मेरु कनकपर्वतम् ॥ ३.१९१.११५ ॥
மனிதர்களில் புலியே, நான் மந்தரத்தையும், நீல மகாகிரியையும் காண்கிறேன். மகாராஜனே, தங்கமலையான மேருவையும் காண்கிறேன்.
3.191.116
महेन्द्रं चैव पश्यामि विन्ध्यं च गिरिमुत्तमम् ।
मलयं चापि पश्यामि पारियात्रं च पर्वतम् ॥ ३.१९१.११६ ॥
நான் மகேந்திரத்தையும், சிறந்த மலையான விந்தியத்தையும் காண்கிறேன். மலயத்தையும், பாரியாத்ர மலையையும் நான் காண்கிறேன்.
3.191.117
एते चान्ये च बहवो यावन्तः पृथिवीधराः ।
तस्योदरे मया दृष्टाः सर्वे रत्नविभूषिताः ॥ ३.१९१.११७ ॥
இவையும் வேறுபல பூமியைத் தாங்கும் மலைகளும் அனைத்தும் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையாக அவருடைய வயிற்றில் நான் கண்டேன்.
3.191.118
सिंहान्व्याघ्रान्वराहांश्च पश्यामि मनुजाधिप ।
पृथिव्यां यानि चान्यानि सत्त्वानि जगतीपते।
तानि सर्वाण्यहं तत्र पश्यन्पर्यचरं तदा ॥ ३.१९१.११८ ॥
மனிதர்களின் அதிபதியே, சிங்கங்களையும், புலிகளையும், பன்றிகளையும் நான் காண்கிறேன். உலகநாதனே, பூமியில் உள்ள மற்ற உயிரினங்கள் அனைத்தையும் அங்கே பார்த்தவாறு அப்போது நான் சுற்றித் திரிந்தேன்.
3.191.119
कुक्षौ तस् नरव्याघ्र प्रविष्टः संचरन्दिशः ।
शक्रादींश्चापि पश्यामि कृत्स्नान्देवगणानहम् ॥ ३.१९१.११९ ॥
மனிதர்களில் புலியே, அவருடைய வயிற்றுக்குள் நுழைந்து திசைகளில் சஞ்சரித்தவாறு நான் இந்திரன் முதலானோரையும், தேவகணங்கள் அனைத்தையும் காண்கிறேன்.
3.191.120
साध्यान्रुद्रांस्तथाऽऽदित्यान्गुह्यकान्पितरस्तथा ।
सर्पान्नागान्सुपर्णांश्च वसूनप्यश्विनावपि ॥ ३.१९१.१२० ॥
சாத்தியர்களையும், ருத்திரர்களையும், அவ்வாறே ஆதித்தியர்களையும், குஹ்யகர்களையும், பித்ருக்களையும், அவ்வாறே பாம்புகளையும், நாகங்களையும், சுபர்ணர்களையும், வசுக்களையும், இரு அஸ்வினி தேவர்களையும் (காண்கிறேன்).
3.191.121
गन्धर्वाप्सरसो यक्षानृषींश्चैव महीपते ।
दैत्यदानवसङ्घांश्च नागांश्च मनुजाधिप ॥ ३.१९१.१२१ ॥
பூமியின் தலைவனே, கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் யக்ஷர்களும் ரிஷிகளும், தைத்தியர் தானவர்களின் கூட்டங்களும், நாகர்களும், மனிதர்களின் அதிபதியே.
3.191.122
सिंहिकातनयांश्चापि ये चान्ये सुरशत्रवः ।
यच्च किंचिन्मया लोके दृष्टं स्थावरजङ्गमम् ॥ ३.१९१.१२२ ॥
சிம்ஹிகையின் புதல்வர்களும், தேவர்களின் பிற எதிரிகளும், உலகில் நான் கண்ட அசையும் அசையாத அனைத்தும்.
3.191.123
सर्वं पश्याम्यहं राजंस्तस्य कुक्षौ महात्मनः ।
त्वरमाणः फलाहारः कृत्स्नं जगदिदं विभो ॥ ३.१९१.१२३ ॥
அரசே, அந்த மகாத்மாவின் வயிற்றுக்குள் எல்லாவற்றையும் நான் காண்கிறேன்; பழம் உண்ண விரைந்தபடி, வல்லமையுடையவனே, இந்த முழு உலகையும்.
3.191.124
अन्तःशरीरे तस्याहं वर्षाणामधिकं शतम् ।
न च पश्यामि यस्याहं देहस्यान्तं कदाचन ॥ ३.१९१.१२४ ॥
அவரது உடலுக்குள் நான் நூறுக்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகள் இருந்தேன்; ஆனால் அவரது உடலின் முடிவை நான் ஒருபோதும் காணவில்லை.
3.191.125
सततं धावमानश्च चिन्तयानो विशांपते ।
भ्रमंस्तत्र महीपाल यदा वर्षगणान्बहून्।
आसादयामि नैवान्तं तस्य राजन्महात्मनः ॥ ३.१९१.१२५ ॥
மக்களின் அதிபதியே, மன்னனே, இடைவிடாமல் ஓடிக்கொண்டும் சிந்தித்துக்கொண்டும் நான் அங்கே அலைந்து திரிந்தேன்; பல ஆண்டுத் தொகுதிகள் கழிந்தபோதும், அரசே, அந்த மகாத்மாவின் முடிவை நான் அடையவில்லை.
3.191.126
ततस्तमेव शरणं गतोस्मि विधिवत्तदा ।
वरेण्यं वरदं देवं मनसा कर्मणैव च ॥ ३.१९१.१२६ ॥
பின்னர் நான் விதிப்படி அவரையே சரணடைந்தேன், அந்த மிகச் சிறந்த, வரமளிக்கும் தேவனை, மனத்தாலும் செயலாலும்.
3.191.127
ततोऽहं सहसा राजन्वायुवेगेन निःसृतः ।
महात्मनो मुखात्तस्य विवृतात्पुरुषोत्तम ॥ ३.१९१.१२७ ॥
பின்னர், அரசே, நான் திடீரென வாயுவின் வேகத்தில் அந்த மகாத்மாவின் திறந்த வாயிலிருந்து வெளியே வந்தேன், ஓ புருஷோத்தமா.
3.191.128
ततस्तस्यैव शाखायां न्यग्रोधस्य विशांपते ।
आस्ते मनुजशार्दूल कृत्स्नमादाय वै जगत् ॥ ३.१९१.१२८ ॥
பின்னர் அந்த ஆலமரக் கிளையிலேயே, மக்களின் தலைவரே, மனிதர்களில் புலியே, அவர் முழு உலகையும் தாங்கியவராக அமர்ந்திருக்கிறார்.
3.191.129
ते नैव बालवेषेण श्रीवत्सकृतलक्षणम् ।
आसीनं तं नरव्याघ्र पश्याम्यमिततेजसम् ॥ ३.१९१.१२९ ॥
ஓ மனிதர்களில் புலியே, குழந்தை வடிவில், ஸ்ரீவத்ஸ அடையாளம் பொறிக்கப்பட்டு, அமர்ந்திருக்கும், அளவற்ற ஒளியுடைய அவரை நான் காண்கிறேன்.
3.191.130
ततो मामब्रवीद्बालः स प्रीतः प्रहसन्निव ।
श्रीवत्सधारी द्युतिमान्पीतवासा महाद्युतिः ॥ ३.१९१.१३० ॥
பின்னர் அந்தக் குழந்தை, மகிழ்ச்சியுடன் சிரிப்பது போல், என்னிடம் கூறினான் — ஸ்ரீவத்ஸத்தை அணிந்த, ஒளிமிக்க, மஞ்சள் ஆடை அணிந்த, பெரும் பிரகாசமுள்ளவன்.
3.191.131
अपीदानीं शरीरेऽस्मिन्मामके मुनिसत्तम ।
उषितस्त्वं परिश्रान्तो मार्कण्डेय ब्रवीहि मे ॥ ३.१९१.१३१ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இப்போது என் இந்த உடலில் வசித்ததால் நீ களைத்துவிட்டாயா? ஓ மார்க்கண்டேயா, எனக்குச் சொல்.
3.191.132
मुहूर्तादथ मे दृष्टिः प्रादुर्भूता पुनर्नवा ।
मायानिर्मुक्तमात्मनमपश्यं लब्धचेतसम् ॥ ३.१९१.१३२ ॥
பின்னர் ஒரு கணத்திற்குப் பிறகு என் பார்வை புதுப்பிக்கப்பட்டு எழுந்தது; மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, உணர்வு பெற்ற என்னை நான் கண்டேன்.
3.191.133
तस्य ताम्रतलौ तात चरणौ सुप्रतिष्ठितौ ।
सुजातौ मृदुरक्ताभिरङ्गुलीभिर्विराजितौ ॥ ३.१९१.१३३ ॥
அவனுடைய செம்பு நிற அடிகளைக் கொண்ட, அன்பான மகனே, நன்கு நிலைபெற்ற இரு பாதங்கள் அழகாக அமைந்திருந்தன; மென்மையான சிவந்த விரல்களால் ஒளிர்ந்தன.
3.191.134
प्रयत्नेन मया मूर्ध्ना गृहीत्वा ह्यभिवनदितौ ।
दृष्ट्वाऽपरिमितं तस् प्रभावममितौजसः ॥ ३.१९१.१३४ ॥
நான் முயற்சியுடன் தலையால் அவற்றைப் பற்றி வணங்கினேன்; அளவற்ற வலிமையுடையவனின் அளவற்ற ஆற்றலைக் கண்டேன்.
3.191.135
विनयेनाञ्जलिं कृत्वाप्रयत्नेनोपगम्य ह ।
दृष्टो मया स भूतात्मा देवः कमललोचनः ॥ ३.१९१.१३५ ॥
பணிவுடன் கைகூப்பி, எளிதாக அருகில் சென்று நான் அவரைக் கண்டேன் — அவர் உயிர்களின் ஆன்மா, தாமரைக்கண்ணன் தேவன்.
3.191.136
तमहं प्राञ्जलिर्भूत्वा नमस्कृत्येदमब्रवम् ।
ज्ञातुमिच्छामि देव त्वां मायां चैतां तवोत्तमाम् ॥ ३.१९१.१३६ ॥
நான் கைகூப்பி அவரை வணங்கி இவ்வாறு கூறினேன்: 'தேவனே, உன்னையும், உன்னுடைய இந்த உயர்ந்த மாயையையும் அறிய விரும்புகிறேன்.'
3.191.137
आस्येनानुप्रविष्टोऽहं शरीरे भगवंस्तव ।
दृष्टवानखिलाँल्लोकान्समस्तान्जठरे हि ते ॥ ३.१९१.१३७ ॥
பகவானே, உன் வாய் வழியாக உன் உடலுக்குள் நுழைந்தேன்; உன் வயிற்றில் எல்லா உலகங்களையும் முழுவதுமாகக் கண்டேன்.
3.191.138
तव देव शरीरस्था देवदानवराक्षसाः ।
यक्षगन्धर्वनागाश्च जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ३.१९१.१३८ ॥
தேவனே, உன் உடலில் வாழும் தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்கள், யட்சர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், அசையும் மற்றும் அசையாத உலகம்.
3.191.139
त्वत्प्रसादाच्च मे देव स्मृतिर्न परिहीयते ।
द्रुतमन्तःशरीरे ते सततं परिवर्तिनः ॥ ३.१९१.१३९ ॥
தேவா, உங்கள் அருளால் என் நினைவு குன்றுவதில்லை. உங்கள் உடலின் உள்ளே இடைவிடாது சுழன்று திரிவோர் விரைவாகத் தோன்றினர்.
3.191.140
निर्गतोऽहमकामस्तु इच्छया ते महाप्रभो ।
यतिष्ये पुण्डरीकाक्ष ज्ञातुं त्वाऽहमनिन्दितं ॥ ३.१९१.१४० ॥
பெரும் ஆண்டவரே, உங்கள் விருப்பத்தால் நான் ஆசையின்றி வெளிப்பட்டேன். தாமரைக் கண்ணரே, களங்கமற்ற அவரை அறிய நான் முயல்வேன்.
3.191.141
इह भूत्वा शिशुः साक्षात्किं भवानवतिष्ठते ।
पीत्वा जगदिदं सर्वमेतदाख्यातुमर्हसि ॥ ३.१९१.१४१ ॥
இங்கே நேரடியாகக் குழந்தையாகி நீங்கள் ஏன் இருக்கிறீர்கள்? இந்த உலகம் முழுவதையும் விழுங்கி, இதை எனக்குச் சொல்ல நீங்கள் தகுதியுடையவர்.
3.191.142
किमर्थं च जगत्सर्वं शरीरस्थं तवानघ ।
कियन्तं च त्वया कालमिह स्थेयमरिंदम ॥ ३.१९१.१४२ ॥
குற்றமற்றவரே, உங்கள் உடலில் நிலைத்திருக்கும் இந்த அனைத்து உலகமும் எதற்காக? பகைவரை அடக்குபவரே, நீங்கள் இங்கே எவ்வளவு காலம் தங்குவீர்கள்?
3.191.143
एतदिच्छामि देवेश श्रोतुं ब्राह्मणकाम्यया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्षं विस्तरेण यथातथम्।
महद्ध्येतदचिन्त्यं च यदहं दृष्टवान्प्रभो ॥ ३.१९१.१४३ ॥
தேவர்களின் தலைவரே, ஒரு அந்தணரின் விருப்பத்தால் இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன் — தாமரை இதழ் போன்ற கண்ணரே, உங்களிடமிருந்து விரிவாகவும் உள்ளபடியும். ஆண்டவரே, நான் கண்டது மிகப் பெரியதும் சிந்தனைக்கு எட்டாததுமாகும்.
3.191.144
इत्युक्तः स मया श्रीमान्देवदेवो महाद्युतिः ।
सान्त्वयन्मामिदं वाक्यमुवाच वदतांवरः ॥ ३.१९१.१४४ ॥
நான் இவ்வாறு கேட்டதும், அந்த மகிமை பொருந்திய தேவதேவன், மிகு ஒளியுடையவர், பேசுவோரில் சிறந்தவர், என்னைத் தேற்றியவாறு இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.