Mahābhārata · Adhyāya 3.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.191.1
ततः स पुनरेवाथ मार्कण्डेयं तपस्विनम् ।
पप्रच्छ विनयोपेतो धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ ३.१९१.१ ॥
Da fragte Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, voller Demut, den Asketen Mārkaṇḍeya erneut.
3.191.2
नैके युगसहस्रान्तास्त्वया दृष्टा महामुने ।
न चापीह समः कश्चिदायुष्मान्दृश्यते तव ॥ ३.१९१.२ ॥
O großer Weiser, du hast nicht nur wenige, sondern tausende Zeitalter-Enden gesehen, und hier scheint niemand so langlebig wie du.
3.191.3
वर्जयित्वा महात्मानं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ।
न तेऽस्ति सदृशः कश्चिदायुषा ब्रह्मसत्तम ॥ ३.१९१.३ ॥
Außer dem großen Brahmā, dem höchsten Herrn, gibt es niemanden, der dir an Lebenszeit gleicht, bester der Brahmanen.
3.191.4
अथाऽन्तरिक्षे लोकेऽस्मिन्देवदानववर्जिते ।
त्वमेव प्रलये विप्र ब्रह्माणमुपतिष्ठसे ॥ ३.१९१.४ ॥
Dann, in dieser Himmelswelt ohne Götter und Dämonen, bist du allein, o Brahmane, der Brahmā zur Zeit der Auflösung aufwartet.
3.191.5
प्रलये चापि निर्वृत्ते प्रबुद्धे च पितामहे ।
त्वमेकः सृज्यमानानि भूतानीह प्रपश्यसि ॥ ३.१९१.५ ॥
Und wenn die Auflösung vorüber und der Großvater Brahmā erwacht ist, siehst du allein die Wesen, die hier erschaffen werden.
3.191.6
चतुर्विधानि विप्रर्षे यथावत्परमेष्ठिना ।
वायुभूता दिशः कृत्वा विक्षिप्यापस्ततस्ततः ॥ ३.१९१.६ ॥
O brahmanischer Weiser, der höchste Herr erschuf die vierfachen Wesen gemäß der Ordnung; als Wind wurde er zum Schöpfer der Himmelsrichtungen und verstreute dann die Wasser hierhin und dorthin.
3.191.7
त्वया लोकगुरुः साक्षात्सर्वलोकपितामहः ।
आराधितो द्विजश्रेष्ठ तत्परेण समाधिना ॥ ३.१९१.७ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, du hast den Lehrer der Welten, den Urgroßvater aller Welten, unmittelbar mit gesammelter Versenkung verehrt.
3.191.8
स्वप्रमाणमथो विप्र त्वया कृतमनेकशः ।
घोरेणाविश्य तपसा वेधसो निर्जितास्त्वया ॥ ३.१९१.८ ॥
O Brahmane, aus eigener Vollmacht, viele Male, in die grimmige Askese eintretend, hast du den Schöpfer besiegt.
3.191.9
नारायणाङ्कप्रख्यस्त्वं सांपरायेऽतिपठ्यसे ॥ ३.१९१.९ ॥
Du gleichst dem Schoß Nārāyaṇas; im Kampf wirst du weithin gepriesen.
3.191.10
भगवाननेकशः कृत्वा त्वया विष्णोश्च विश्वकृत् ।
कर्णिकोद्धरणं दिव्यं ब्रह्मणः कामरूपिणः।
रत्नालंकारयोगाभ्यां दृग्भ्यां दृष्टस्त्वया पुरा ॥ ३.१९१.१० ॥
Gesegneter, du hast vielfach den göttlichen Lotusfruchtboden des Viṣṇu, des Weltschöpfers, und des Brahmā, der jede Gestalt nach Belieben annimmt, emporgehoben; durch die Vereinigung der Juwelenschmuckstücke hast du ihn einst mit deinen Augen gesehen.
3.191.11
तस्मात्तवान्तको मृत्युर्जरा वा देहनाशिनी ।
न त्वां विशति विप्रर्षे प्रसादात्परमेष्ठिनः ॥ ३.१९१.११ ॥
Darum, o Brahmanen-Weiser, dringt durch die Gnade des Höchsten weder der Vernichter Tod noch das körperzerstörende Alter in dich ein.
3.191.12
यदा नैव रविर्नाग्निर्न वायुर्न च चन्द्रमाः ।
नैवान्तरिक्षं नैवोर्वी शेषं भवति किंचन ॥ ३.१९१.१२ ॥
Wenn weder Sonne noch Feuer, weder Wind noch Mond, weder Himmelsraum noch Erde besteht, dann bleibt nichts mehr übrig.
3.191.13
तस्मिन्नेकार्णवे लोके नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
नष्टे देवासुरगणे समुत्सन्नमहोरगे ॥ ३.१९१.१३ ॥
In jener Welt, die ein einziges Meer geworden war, als das Unbewegliche und das Bewegliche vergangen waren, als die Scharen der Götter und Asuras vergangen waren und die großen Schlangen gänzlich ausgerottet waren.
3.191.14
शयानममितात्मानं पद्मे पद्मनिकेतनम् ।
त्वमेकः सर्वभूतेशं ब्रह्माणमुपतिष्ठसि ॥ ३.१९१.१४ ॥
Du allein wartest Brahmā auf, der auf dem Lotus ruht, von grenzenlosem Selbst, dessen Wohnstatt der Lotus ist, der Herr aller Wesen.
3.191.15
एतत्प्रत्यक्षतः सर्वं पूर्वं वृत्तं द्विजोत्तम ।
तस्मादिच्छाम्यहं श्रोतुं सर्वांहेत्वात्मिकां कथां ॥ ३.१९१.१५ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, dies alles hast du unmittelbar gesehen, wie es sich früher zugetragen hat. Darum möchte ich jene Erzählung hören, die die Ursache von allem ist.
3.191.16
अनुभूतं हि बहुशस्त्वयैकेन द्विजोत्तम ।
न तेऽस्त्यविदितं किंचित्सर्वलोकेषु नित्यदा ॥ ३.१९१.१६ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, du allein hast dies vielfach erfahren. Es gibt nichts in allen Welten, was dir jemals unbekannt wäre.
3.191.17
हन्त ते कथयिष्यामि नमस्कृत्वा स्वयंभुवे ।
पुरुषाय पुराणाय शाश्वतायाव्ययाय च।
अव्यक्ताय सुसूक्ष्माय निर्गुणाय गुणात्मने ॥ ३.१९१.१७ ॥
Nun werde ich dir die Geschichte erzählen, nachdem ich dem Selbstseienden gehuldigt habe, dem Purusha, dem Uralten, dem Ewigen, Unvergänglichen, dem Unoffenbaren, dem überaus Feinen, dem Eigenschaftslosen, dem Wesen der Eigenschaften.
3.191.18
य एष पृथुदीर्घाक्षः पीतवासा जनार्दनः ।
एष कर्ता विकर्ता च भूतात्मा भूतकृत्प्रभुः ॥ ३.१९१.१८ ॥
Dieser Janārdana mit den weiten und langen Augen, in gelbe Gewänder gekleidet — er ist der Schöpfer und der Auflöser, die Seele der Wesen, der Hervorbringer der Wesen, der Herr.
3.191.19
अचिन्त्यं महदाश्चर्यं पवित्रमिति चोच्यते ।
अनादिनिधनं भूतं विश्वमव्ययमक्षयम् ॥ ३.१९१.१९ ॥
Er heißt unfassbar, ein großes Wunder und rein; ohne Anfang und Ende, seiend, das All, unvergänglich und unerschöpflich.
3.191.20
एष कर्ता न क्रियते कारणं चापि पौरुषे ।
को ह्येनं परुषं वेत्ति देवा अपि न तं पौरषे ॥ ३.१९१.२० ॥
Er ist der Handelnde, wird nicht gemacht; auch im menschlichen Bemühen hat er keine Ursache. Wer kennt diesen Puruṣa? Selbst die Götter kennen ihn nicht.
3.191.21
सर्वमाश्चर्यमेवैतन्निर्वृत्तं राजसत्तम ।
आदितो मनुजव्याघ्र कृत्स्नस्य जगतः क्षये ॥ ३.१९१.२१ ॥
O Bester der Könige, all dies ist fürwahr ein Wunder, von Anfang an vollbracht; o Tiger unter den Menschen, ebenso beim Untergang der ganzen Welt.
3.191.22
चत्वार्याहुः सहस्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम् ।
तस्य तावच्छती सन्ध्या सन्ध्यांशश्च तथाविधः ॥ ३.१९१.२२ ॥
Man sagt, das Kṛta-Zeitalter dauert viertausend Jahre; seine Dämmerung beträgt ebensoviele Hunderte von Jahren, und sein Dämmerungsteil ebenso.
3.191.23
वीणि वर्षसहस्राणि त्रेतायुगमिहोच्यते ।
तस्य तावच्छती सन्ध्या सन्ध्यांशश्च ततः परं ॥ ३.१९१.२३ ॥
Hier heißt das Tretā-Zeitalter dreitausend Jahre; seine Dämmerung beträgt ebensoviele Hunderte von Jahren, und darüber hinaus sein Dämmerungsteil.
3.191.24
तथा वर्षसहस्रे द्वे द्वापरं परिमाणतः ।
तस्यापि द्विशती सन्ध्या सन्ध्यांशश्च तथाविधः ॥ ३.१९१.२४ ॥
Ebenso beträgt das Dvāpara-Zeitalter zweitausend Jahre; seine Dämmerung zweihundert Jahre, und sein Dämmerungsteil ebenso.
3.191.25
सहस्रमेकं वर्षाणां ततः कलियुगं स्मृतम् ।
तस्य वर्षशतं सन्ध्या सन्ध्यांशश्च ततः परम् ॥ ३.१९१.२५ ॥
Danach gilt das Kali-Zeitalter als tausend Jahre. Seine Dämmerung (sandhyā) beträgt hundert Jahre, und sein Anteil an der Dämmerung (sandhyāṃśa) folgt ebenso darauf.
3.191.26
सन्ध्यासंध्यांशयोस्तुल्यं प्रमाणमुपधारय ।
क्षीणे कलियुगे चैव प्रवर्तति कृतं युगम् ॥ ३.१९१.२६ ॥
Erkenne, dass das Maß der Dämmerung (sandhyā) und ihres Anteils (sandhyāṃśa) gleich ist. Wenn das Kali-Zeitalter vergangen ist, beginnt das Kṛta-Zeitalter.
3.191.27
एषा द्वादशसाहस्री युगाख्या परिकीर्तिता ।
एतत्सहस्रपर्यन्तमहो ब्राह्ममुदाहृतम् ॥ ३.१९१.२७ ॥
Dies wird als das Yuga von zwölftausend Jahren verkündet. Tausend davon dauernd, oh, wird es als ein Tag Brahmās erklärt.
3.191.28
विश्वं हि ब्रह्मभवने सर्वतः परिवर्तते ।
लोकानां मनुजवन्याघ्र प्रलयं तं विदुर्बुधाः ॥ ३.१९१.२८ ॥
Das ganze Universum kreist nach allen Seiten in der Wohnstatt Brahmās. Tiger unter den Menschen, die Weisen erkennen dies als die Auflösung (pralaya) der Welten.
3.191.29
अल्पावशिष्टे तु तदा युगान्ते भरतर्षभ ।
सहस्रान्ते नराः सर्वे प्रायशोऽनृतवादिनः ॥ ३.१९१.२९ ॥
Stier der Bharatas, wenn am Ende des Zeitalters wenig übrig ist, dann werden am Ende der tausend Jahre fast alle Menschen zu Lügnern.
3.191.30
यज्ञप्रतिनिधिः पार्थ दानप्रतिनिधिस्तथा ।
व्रतप्रतिनिधिश्चैव तस्मिन्काले प्रवर्तते ॥ ३.१९१.३० ॥
Sohn der Pṛthā, in jener Zeit kommen der Ersatz für das Opfer, der Ersatz für die Gabe und ebenso der Ersatz für die Gelübde in Gebrauch.
3.191.31
ब्राह्मणाः शूद्रकर्माणस्तथा शूद्रा धनार्जकाः ।
क्षत्रधर्मेण वाऽप्यत्र वर्तयन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.३१ ॥
Am Ende des Zeitalters werden Brahmanen die Arbeit der Śūdras verrichten und die Śūdras werden Reichtum erwerben; sogar durch die Pflicht des Kriegers werden sie ihren Lebensunterhalt bestreiten.
3.191.32
निवृत्तयज्ञस्वाध्याया दण्डाजिनविवर्जिताः ।
ब्राह्मणा सर्वभक्षाश्च भविष्यन्ति कलौ युगे ॥ ३.१९१.३२ ॥
Im Zeitalter Kali werden die Brahmanen Opfer und Veda-Studium aufgeben, ohne Stab und Antilopenfell sein und alles essen.
3.191.33
अजपा ब्राह्मणास्तात शूद्रा जपपरायणाः ।
विपरीते तदा लोके पूर्वरूपं क्षयस्य तत् ॥ ३.१९१.३३ ॥
Lieber, dann werden die Brahmanen keine Mantras rezitieren, während die Śūdras sich dem Rezitieren widmen; wenn die Welt so umgekehrt ist, ist das das erste Zeichen des Verfalls.
3.191.34
बहवो म्लेच्छराजानः पृथिव्यां मनुजाधिप ।
मृषानुशासिनः पापा मृषावादपरायणाः ॥ ३.१९१.३४ ॥
Viele barbarische Könige, Herr der Menschen, wird es auf der Erde geben; sie werden falsche Befehle erteilen, sündig und dem Lügen ergeben sein.
3.191.35
आन्ध्राः शकाः पुलिन्दाश्च यवनाश्च नराधिपाः ।
काम्भोजा बाह्लिकाः शूराऽऽ भीरस्तथा नरोत्तमा ॥ ३.१९१.३५ ॥
Die Āndhras, Śakas, Pulindas und yavanischen Könige, die Kāmbojas, Bāhlīkas, Helden und Ābhīras, und auch die Besten der Menschen.
3.191.36
न तदा ब्राह्मणः कश्चित्स्वधर्ममुपजीवति ।
क्षत्रियाश्चापि वैश्याश्च विकर्मस्था नराधिप ॥ ३.१९१.३६ ॥
Dann wird kein Brahmane von seiner eigenen Pflicht leben; und Kṣatriyas und Vaiśyas werden, Herr der Menschen, ebenfalls mit verbotenen Werken beschäftigt sein.
3.191.37
अल्पायुषः स्वल्पबलाः स्वल्पवीर्यपराक्रमाः ।
अल्पसाराल्पदेहाश्च तथा सत्याल्पभाषिणः ॥ ३.१९१.३७ ॥
Kurzlebig, von geringer Kraft, von geringer Tapferkeit und Heldenmut, von geringer Substanz und kleinem Körper werden sie sein und wenig Wahrheit sprechen.
3.191.38
बहुशून्या जनपदा मृगव्यालावृता दिशः ।
युगान्ते समनुप्राप्ते वृथा च ब्रह्मवादिनः ॥ ३.१९१.३८ ॥
Wenn das Ende des Zeitalters gekommen ist, werden die Landstriche weitgehend leer sein, die Himmelsrichtungen von Hirschen und Raubtieren bedeckt, und die Verkünder des Veda werden vergeblich reden.
3.191.39
भोवादिनस्तथा शूद्रा ब्राह्मणाश्चार्यवादिनः ।
युगान्ते मनुजव्याघ्र भवन्ति बहुजन्तवः ॥ ३.१९१.३९ ॥
O Tiger unter den Menschen, am Ende des Zeitalters werden die Śūdras 'bho' sagen und die Brahmanen 'ārya' sagen; es wird viele Lebewesen geben.
3.191.40
न तथा घ्राणयुक्ताश्च सर्वगन्धा विशांपते ।
रसाश्च मनुजव्याघ्र न तथा स्वादुयोगिनः ॥ ३.१९१.४० ॥
So sehr werden die Düfte nicht mit der Nase verbunden sein, o Herr der Menschen; und die Geschmäcker werden nicht so süß sein, o Tiger unter den Menschen.
3.191.41
बहुप्रजा ह्रस्वदेहा शीलाचारविवर्जिताः ।
मुखेभगाः स्त्रियो राजन्भविष्यन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.४१ ॥
O König, bei der Zerstörung des Zeitalters werden die Frauen viele Kinder haben, von kleinem Körperwuchs sein, ohne gute Sitten und Charakter, und ihr Gesicht und ihre Scham werden entblößt sein.
3.191.42
अट्टशूला जनपदाः शिवशूलाश्चतुष्पथाः ।
केशशूलाः स्त्रियो राजन्भविष्यन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.४२ ॥
O König, bei der Zerstörung des Zeitalters werden die Landstriche Türme als Pfähle haben, die Kreuzungen Pfähle Śivas, und die Frauen Haare als Pfähle.
3.191.43
अल्पक्षीरास्तथा गावो भविष्यन्ति जनाधिप ।
अल्पपुष्पफलाश्चापि पादपा बहुवायसाः ॥ ३.१९१.४३ ॥
O Herr der Menschen, ebenso werden die Kühe wenig Milch geben, und die Bäume werden wenige Blüten und Früchte tragen, mit vielen Krähen.
3.191.44
ब्रह्मवध्यानुलिप्तानां तथा मिथ्याभिशंसिनाम् ।
नृपाणां पृथिवीपाल प्रतिगृह्णन्ति वै द्विजाः ॥ ३.१९१.४४ ॥
O Beschützer der Erde, Brahmanen werden Gaben von Königen annehmen, die mit der Schuld der Brahmanentötung befleckt sind und falsche Anschuldigungen erheben.
3.191.45
लोभमोहपरीताश्च मिथ्याधर्मध्वजावृताः ।
भिक्षार्थं पृथिवीपाल चञ्चूर्यन्ते द्विजैर्दिशः ॥ ३.१९१.४५ ॥
O Beschützer der Erde, die Zweimalgeborenen, von Gier und Verblendung ergriffen und von den falschen Fahnen des Dharma bedeckt, werden in den Richtungen umherirren, um Almosen zu erbitten.
3.191.46
कराभारभयाद्भीता गृहस्थाः परिमोषकाः ।
मुनिच्छद्माकृतिच्छन्ना वाणिज्यमुपभुञ्जते ॥ ३.१९१.४६ ॥
Hausväter, verängstigt aus Furcht vor der Last der Abgaben, und Plünderer, verkleidet als Asketen und verborgen, betreiben Handel.
3.191.47
मित्या च नखरोमाणि धारयन्ति तदा द्विजाः ।
अर्थलोभान्नरव्याघ्र वृथा च ब्रह्मचारिणः ॥ ३.१९१.४७ ॥
O Tiger unter den Menschen, dann werden die Zweimalgeborenen Nägel und Haare tragen; aus Gier nach Reichtum werden sie vergeblich vorgeben, zölibatäre Schüler zu sein.
3.191.48
आश्रमेषु वृथाचार पारपा गुरुतल्पगाः ।
ऐहलौकिकमीहन्ते मांसशोणितवर्धनम् ॥ ३.१९१.४८ ॥
In den Einsiedeleien begehren Männer mit leerem Wandel, die zum Bett der Gattin ihres Lehrers gehen, weltliche Dinge, die Fleisch und Blut vermehren.
3.191.49
पारलौकिककार्येषु प्रमत्ता भृशनास्तिकाः ।
बहुपाषण्डसंकीर्णाः परान्नगुणवादिनः।
आश्रमा मनुजव्याघ्र न भवन्ति युगक्षये ॥ ३.१९१.४९ ॥
Nachlässig in den Angelegenheiten der jenseitigen Welt, völlig ungläubig, mit vielen Ketzersekten vermischt, die Vorzüge fremder Speise preisend — o Tiger unter den Menschen, am Ende des Zeitalters bestehen die Lebensstadien nicht.
3.191.50
यथर्तुवर्षी भगवान्न तथा पाकशासनः ।
न चापि सर्वभीजानि सम्यग्रोहन्ति भारत ॥ ३.१९१.५० ॥
Nicht so, wie der erhabene Pākaśāsana (Indra) zur rechten Jahreszeit regnete, und auch nicht alle Samen sprießen richtig, o Bhārata.
3.191.51
फलं धर्मस्य राजेन्द्र सर्वत्र परिहीयते ।
हिंसाभिरामश्च जनस्तथा संपद्यतेऽशुचिः।
अधर्मफलमत्यर्थं तदा भवति चानघ ॥ ३.१९१.५१ ॥
Die Frucht des dharma, o König der Könige, schwindet überall; die Menschen erfreuen sich an Gewalt und werden unrein; und dann, o Makelloser, wächst die Frucht des adharma über die Maßen.
3.191.52
तदा च पृथिवीपाल यो भवेद्धर्मसंयुतः ।
अल्पायुः स हि मन्तव्यो न हि धर्मोस्ति कश्चन ॥ ३.१९१.५२ ॥
Und dann, o Hüter der Erde, muss derjenige, der mit dharma begabt ist, als kurzlebig gelten; in der Tat bleibt kein dharma übrig.
3.191.53
भूयिष्ठं कूटमानैश्च पण्यं विक्रीणते जनाः ।
वणिजश्च नरव्याघ्र बहुमाया भवन्त्युत ॥ ३.१९१.५३ ॥
Die Leute verkaufen ihre Waren meist mit falschen Maßen, und die Kaufleute, o Tiger unter den Menschen, werden voller Betrug.
3.191.54
धर्मिष्ठाः परिहीयन्ते पापीयान्वर्धते जनः ।
धर्मस्य बलहानिः स्यादधर्मश्च बलायते ॥ ३.१९१.५४ ॥
Die Rechtschaffenen schwinden, während die Sünder sich vermehren; die Kraft des dharma schwindet, und der adharma erstarkt.
3.191.55
अल्पायुषो दरिद्राश्च धर्मिष्ठा मानवास्तथा ।
दीर्घायुषः समृद्धाश्च विधर्माणो युगक्षये ॥ ३.१९१.५५ ॥
Am Ende des Zeitalters werden die Rechtschaffenen kurzlebig und arm sein, die Unrechtschaffenen langlebig und wohlhabend.
3.191.56
नगराणआं विहारेषु विधर्माणो युगक्षये ।
अधर्मिष्ठैरुपायैश् प्रजा व्यवहरन्त्युत ॥ ३.१९१.५६ ॥
Am Ende des Zeitalters werden die Unrechtschaffenen in den Vergnügungsgärten der Städte wohnen, und die Menschen werden mit unrechten Mitteln handeln.
3.191.57
संचयेन तथाऽल्पेन भवन्त्याढ्यमदान्विताः ।
धनं विश्वासतो न्यस्तं मिथो भूयिष्ठशो नराः ॥ ३.१९१.५७ ॥
Schon mit wenig Ersparnissen werden die Menschen vom Hochmut des Reichtums erfüllt sein, und meist werden sie einander das im Vertrauen Anvertraute an sich reißen.
3.191.58
हर्तुं व्यवसिता राजन्पापाचारसमनविताः ।
नैतदस्तीति मनुजा वर्तन्ते निरपत्रपाः ॥ ३.१९१.५८ ॥
O König, Menschen mit bösem Wandel werden entschlossen sein, Reichtum an sich zu reißen, und schamlos werden sie sagen: »Das gibt es nicht.«
3.191.59
पुरुषादानि सत्वानि पक्षिणोऽथ मृगास्तथा ।
नगराणां विहारेषु चैत्येष्वपि च शेरते ॥ ३.१९१.५९ ॥
Menschenfressende Wesen, Vögel und Hirsche werden sich sogar in den Vergnügungsgärten der Städte und in den Heiligtümern niederlegen.
3.191.60
सप्तवर्षाष्टवर्षाश्च स्त्रियो गर्भधरा नृप ।
दशद्वादशवर्षाणां पुंसां पुत्रः प्रजायते ॥ ३.१९१.६० ॥
O König, Frauen von sieben oder acht Jahren werden im Schoß Kinder tragen, und Männern von zehn oder zwölf Jahren werden Söhne geboren.
3.191.61
भवन्ति षोडशे वर्षे नराः पलितिनस्तथा ।
आयुःक्षयो मनुष्याणां क्षिप्रमेव प्रपद्यते ॥ ३.१९१.६१ ॥
Im sechzehnten Jahr werden die Männer grauhaarig, und der Verfall des menschlichen Lebens tritt schnell ein.
3.191.62
क्षीणायुषो महाराज तरुणा वृद्धशीलिनः ।
तरुणानां च यच्छीलं तद्वृद्धेषु प्रजायते ॥ ३.१९१.६२ ॥
O großer König, die, deren Leben verkürzt ist, nehmen, obwohl jung, die Gewohnheiten der Alten an; und das Verhalten der Jungen entsteht bei den Alten.
3.191.63
विपरीतास्तदा नार्यो वञ्चयित्वाऽर्हतः पतीन् ।
व्युच्चरन्त्यपि दुःशीला दासैः पशुभिरेव च ॥ ३.१९१.६३ ॥
Dann werden die Frauen verkehrt; nachdem sie die würdigen Gatten betrogen haben, streunen die Frauen von schlechtem Wandel sogar mit Knechten und mit Tieren umher.
3.191.64
वीरपत्न्यस्तथा नार्यः संश्रयन्ति नरान्नृप ।
भर्तारमपि जीवन्तमन्यान्व्यभिचरन्त्युत ॥ ३.१९१.६४ ॥
O König, ebenso werden die Gattinnen der Helden sich den Männern zuwenden, und selbst wenn ihre Gatten leben, werden sie mit anderen Ehebruch begehen.
3.191.65
तस्मिन्युगसहस्रान्ते संप्राप्ते चायुषः क्षये ।
अनावृष्टिर्महाराज जायते बहुवार्षिकी ॥ ३.१९१.६५ ॥
O großer König, am Ende jener tausend Yugas, wenn die Zeit des Verfalls des Lebens gekommen ist, entsteht eine viele Jahre währende Dürre.
3.191.66
ततस्तान्यल्पसाराणि सत्वानि क्षुधितानि वै ।
प्रलयं यान्ति भूयिष्ठं पृथिव्यां पृथिवीपते ॥ ३.१९१.६६ ॥
Dann gehen jene schwachen Wesen, von Hunger gequält, o Herr der Erde, größtenteils auf der Erde ihrem Untergang entgegen.
3.191.67
ततो दिनकरैर्दीप्तैः सप्तभिर्मनुजाधिप ।
पीयते सलिलं सर्वं समुद्रेषु सरित्सु च ॥ ३.१९१.६७ ॥
O Herr der Menschen, dann wird von den sieben lodernden Sonnen alles Wasser in den Meeren und Flüssen getrunken.
3.191.68
यच्च रकाष्ठं तृणं चापि शुष्कं चार्द्रं च भारत ।
सर्वं तद्भस्मसाद्भूतं दृश्यते भरतर्षभ ॥ ३.१९१.६८ ॥
O Bhārata, alles, was Holz oder Gras ist, trocken oder feucht, wird als Asche gesehen, o Stier der Bharatas.
3.191.69
ततः संवर्तको वह्निर्वायुना सह भारत ।
लोकमाविशते पूर्वमादित्यैरुपशोषितम् ॥ ३.१९१.६९ ॥
Dann, o Bhārata, dringt das vernichtende Feuer zusammen mit dem Wind in die Welt ein, zuvor von den Sonnen ausgetrocknet.
3.191.70
ततः स पृथिवीं भित्त्वा प्रविश्य च रसातलम् ।
रदेवदानवयक्षाणां भयं जनयते महत् ॥ ३.१९१.७० ॥
Dann spaltet es die Erde, dringt in Rasātala, die Unterwelt, ein und erzeugt große Furcht unter Göttern, Dānavas und Yakṣas.
3.191.71
निरदहन्नागलोकं च यच्च किंचित्क्षिताविह ।
अधस्तात्पृथिवीपाल सर्वं नाशयते क्षणात् ॥ ३.१९१.७१ ॥
Er verbrennt vollständig die Welt der Nāgas und alles, was hier auf der Erde oder darunter existiert; o Beschützer der Erde, in einem Augenblick vernichtet er alles.
3.191.72
ततो योजनविंशानां सहस्राणि शतानि च ।
निर्दहत्यशिवो वायुः स च संवर्तकोऽनलः ॥ ३.१९१.७२ ॥
Dann verbrennen der unheilvolle Wind und jenes vernichtende Feuer über Tausende und Hunderte von zwanzig Yojanas alles.
3.191.73
सदेवासुरगन्धर्वं सयक्षोरगराक्षसम् ।
ततो दहति दीप्तः स सर्वमेव जगद्विभुः ॥ ३.१९१.७३ ॥
Zusammen mit Göttern, Asuras, Gandharven, Yakṣas, Schlangen und Rākṣasas verbrennt dann der leuchtende Herr die ganze Welt.
3.191.74
ततो गजकुलप्रख्यास्तजिन्मालाविभूषिताः ।
उत्तिष्ठन्ति महामेघा नभस्यद्भुतदर्शनाः ॥ ३.१९१.७४ ॥
Dann steigen am Himmel große Wolken empor, Elefantenherden gleich, mit Girlanden aus Blitzen geschmückt und von wunderbarem Anblick.
3.191.75
केचिन्नीलोत्पलश्यामाः केचित्कुमुदसन्निभाः ।
केचित्किञ्जल्कसंकाशाः केचित्पीताः पयोधराः ॥ ३.१९१.७५ ॥
Einige sind dunkel wie blaue Lotusblüten, einige gleichen Seerosen, einige dem Lotusstaub, und einige sind gelbe, wasserführende Wolken.
3.191.76
केचिद्धारिद्रसंकाशाः कारण्डवनिभास्तथा ।
केचित्कमलपत्राभाः केचिद्धिङ्गुलसप्रभाः ॥ ३.१९१.७६ ॥
Einige sind von der Farbe der Kurkuma, einige gleichen der Kāraṇḍava-Ente, einige haben den Glanz von Lotusblättern, und einige leuchten wie Zinnober.
3.191.77
केचित्पुरवराकाराः केचिद्गजकुलोपमाः ।
केचिदञ्जनसंकाशाः केचिन्मकरसन्निभाः ॥ ३.१९१.७७ ॥
Einige haben die Gestalt herrlicher Städte, einige gleichen Elefantenherden, einige dem Augenschwärze, und einige den Meeresungeheuern.
3.191.78
विद्युन्मालापिनद्धाङ्गाः समुत्तिष्ठन्ति वै घनाः ।
घोररूपा महाराज घोरस्वननिनादिताः ॥ ३.१९१.७८ ॥
Dichte Wolken steigen empor, ihre Glieder von Blitz-Girlanden umschlungen. O großer König, sie sind von schrecklicher Gestalt und dröhnen mit furchtbarem Donner.
3.191.79
ततो जलघराः सर्वं व्याप्नुवनति नभस्तलम् ।
गर्जन्तः पृथिवीपाल पृथिवीधरसन्निभाः ॥ ३.१९१.७९ ॥
Dann bedeckten die wasserbringenden Wolken das ganze Himmelsgewölbe, donnernd, o Hüter der Erde, gleich den Bergen, die die Erde tragen.
3.191.80
तैरियं पृथिवी सर्वा सपर्वतवनाकरा ।
आपूर्यते महाराज सलिलौघपरिप्लुता ॥ ३.१९१.८० ॥
Durch sie wurde diese ganze Erde mit ihren Bergen, Wäldern und Bergwerken, o großer König, von einem Wasserstrom erfüllt und überflutet.
3.191.81
ततस्ते जलदा घोरा राविणः पुरुषर्षभ ।
पर्वतान्प्लावयन्त्याशु चोदिताः परमेष्ठिना ॥ ३.१९१.८१ ॥
Dann begannen jene schrecklichen, brüllenden Wolken, o Stier unter den Menschen, vom Höchsten Herrn angetrieben, rasch die Berge zu überfluten.
3.191.82
वर्षमाणा महत्तोयं पूरयन्तो वसुंधराम् ।
सुघोरमशिवं रौद्रं नाशयनति च पावकम् ॥ ३.१९१.८२ ॥
Sie ließen einen gewaltigen Regen herabströmen und füllten die Erde; in ihrer schrecklichsten, unheilvollen und wilden Gestalt löschten sie sogar das Feuer.
3.191.83
ततो द्वादशवर्षाणि पयोदास्त उपप्लवे ।
धाराभिः पूरयन्तो वै चोद्यमाना महात्मना ॥ ३.१९१.८३ ॥
Dann, in jener Katastrophe, fuhren jene Wolken, vom Großherzigen angetrieben, zwölf Jahre lang fort, die Erde mit ihren Strömen zu füllen.
3.191.84
ततः समुद्रः स्वां वेलामतिक्रामति भारत ।
पर्वताश्च विदीर्यन्ते मही चापि विदीर्यते ॥ ३.१९१.८४ ॥
Dann, o Bhārata, überschritt der Ozean seine eigene Küste; die Berge zerbarsten, und auch die Erde spaltete sich.
3.191.85
सर्वतः सहसा भ्रान्तास्ते पयोदा नभस्तलम् ।
संवेष्टयित्वा नश्यन्ति वायुवेगपराहताः ॥ ३.१९१.८५ ॥
Plötzlich von allen Seiten verwirrt, umhüllen jene Wolken den Himmel und vergehen, vom Wind mit Gewalt getroffen.
3.191.86
कततस्तं मारुतं घोरं स्वयंभूर्मनुजाधिप ।
आदिः पद्मालयो देवः पीत्वा स्वपिति भारत ॥ ३.१९१.८६ ॥
O Herr der Menschen, nachdem er jenen schrecklichen Wind getrunken hat, schläft der urewige, selbstentstandene Gott, der auf dem Lotos wohnt, o Bhārata.
3.191.87
तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
नष्टे देवासुरगणए यक्षराक्षसवर्जिते ॥ ३.१९१.८७ ॥
In jenem schrecklichen einzigen Ozean, als das Unbewegliche und das Bewegliche vergangen waren, als die Scharen der Götter und Asuras vergangen waren, leer von Yakṣas und Rākṣasas.
3.191.88
निर्मनुष्ये महीपाल निःश्वापदमहीरुहे ।
अनन्तरिक्षे लोकेऽस्मिन्भ्रमाम्येकोऽहमातुरः ॥ ३.१९१.८८ ॥
O Beschützer der Erde, in dieser Welt ohne Menschen, ohne Raubtiere und Bäume, ohne auch nur den offenen Himmel, irre ich allein, bekümmert umher.
3.191.89
एकार्णवे जले घोरे विचरन्पार्थिवोत्तम ।
अपश्यन्सर्वभूतानि वैक्लब्यमगमं ततः ॥ ३.१९१.८९ ॥
O bester der Könige, im Wasser jenes schrecklichen einzigen Ozeans umherirrend und kein Lebewesen erblickend, geriet ich da in Verzweiflung.
3.191.90
ततः सुदीर्घं गत्वाऽहं प्लवमानो धराधिप ।
श्रान्तः क्वचिन्न शरणं लब्धवानस्म्यतन्द्रितः ॥ ३.१९१.९० ॥
Dann, o Herr der Erde, nachdem ich weit geschwommen war, fand ich erschöpft nirgends Zuflucht, obwohl ich nicht ermüdet war.
3.191.91
ततः कदाचित्पश्यामि तस्मिन्सलिलसंनिघौ ।
न्यग्रोधं सुमहान्तं वै विशालं पृथिवीपते ॥ ३.१९१.९१ ॥
Dann sah ich einmal in der Nähe jenes Wassers einen gewaltigen, weiten Banyanbaum, o Herr der Erde.
3.191.92
शाखायां तस्य वृक्षस्य विस्तीर्णायां नराधिप ।
पर्यङ्के पृथिवीपाल दिव्यास्तरणसंस्तृते ॥ ३.१९१.९२ ॥
Auf einem ausgebreiteten Ast jenes Baumes, o Herr der Menschen, o Beschützer der Erde, auf einem Lager, bedeckt mit göttlichen Decken.
3.191.93
उपविष्टं महाराज पद्मेन्दुसदृशाननम् ।
फुल्लपद्मविशालाक्षं बालं पश्यामि भारत ॥ ३.१९१.९३ ॥
O großer König, o Bhārata, ich sah ein Kind sitzen, mit einem Antlitz wie Lotus und Mond, mit weiten Augen wie erblühte Lotusse.
3.191.94
ततो मे पृतिवीपाल विस्मयः सुमहाभूत् ।
कथं त्वयं शिशुः शेते लोके नाशमुपागते ॥ ३.१९१.९४ ॥
Da, o Beschützer der Erde, wurde ich sehr erstaunt: Wie kann dieses Kind schlafen, wo die Welt dem Untergang nahe ist?
3.191.95
तपसा चिन्तयंश्चापि तं शिशुं नोपलक्षये ।
भूतं भव्यं भविष्यं च जानन्नपि नराधिप ॥ ३.१९१.९५ ॥
Obwohl ich durch Askese darüber nachsann, konnte ich jenes Kind nicht erkennen, o Herr der Menschen, obwohl ich Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart kenne.
3.191.96
अतसीपुष्पवर्णाभः श्रीवत्सकृतभूषणः ।
साक्षाल्लक्ष्म्या इवावास स तदा प्रतिभाति मे ॥ ३.१९१.९६ ॥
Im Glanz der Leinblüten, geschmückt mit dem Śrīvatsa-Zeichen, erschien er mir da als die leibhaftige Wohnstatt der Lakṣmī.
3.191.97
ततो मामब्रवीद्बालः स पद्मनिभलोचनः ।
श्रीवत्सधारी द्युतिमान्वाक्यं श्रुतिसुखावहम् ॥ ३.१९१.९७ ॥
Da sprach jener Knabe zu mir, mit lotusblättrigen Augen, das Śrīvatsa-Zeichen tragend und strahlend, Worte, die dem Ohr wohltun.
3.191.98
जानामि त्वां परिश्रान्तं तात विश्रामकाङ्क्षिणम् ।
मार्कण्डेय महासत्वं यावदिच्छसि भार्गव ॥ ३.१९१.९८ ॥
Lieber, ich weiß, dass du erschöpft bist und Ruhe begehrst. Mārkaṇḍeya, großherziger Bhārgava, ruhe, so lange du willst.
3.191.99
अभ्यन्तरं शरीरं मे प्रविश्य मुनिसत्तम ।
आस्खेह विहितो वासः प्रसादस्ते कृतो मया ॥ ३.१९१.९९ ॥
Bester der Weisen, tritt in meinen inneren Leib ein; hier ist dir eine Wohnung bestimmt. Diese Gunst habe ich dir gewährt.
3.191.100
ततो बालेन तेनैव मुक्तस्यासीत्तदा मम ।
निर्वेदो जीविते दीर्घे मनुष्यत्वे च भारत ॥ ३.१९१.१०० ॥
Da, von eben jenem Knaben befreit, o Bhārata, überkam mich Überdruss am langen Leben und am menschlichen Dasein.
3.191.101
ततो बालेन तेनास्यं सहसा विवृतं कृतम् ।
तस्याहमवशो वक्रे दैवयोगात्प्रवेशितः ॥ ३.१९१.१०१ ॥
Da öffnete jener Knabe plötzlich seinen Mund, und durch die Fügung des Schicksals wurde ich hilflos in seinen Mund hineingezogen.
3.191.102
ततः प्रविष्टस्तत्कुक्षिं सहसा मनुजाधिप ।
सराष्ट्रनगराकीर्णां कृत्स्नां पश्यामि मेदिनीम् ॥ ३.१९१.१०२ ॥
Da, o Herr der Menschen, trat ich plötzlich in seinen Leib ein und sah die ganze Erde, erfüllt von Reichen und Städten.
3.191.103
गङ्गां शतद्रुं सीतां च यमुनामथ कौशिकीम् ।
चर्मण्वतींवेत्रवतीं चन्द्रभागां सरस्वतीम् ॥ ३.१९१.१०३ ॥
Die Gaṅgā, die Śatadru, die Sītā und die Yamunā, dann die Kauśikī, die Carmaṇvatī, die Vetravatī, die Candrabhāgā und die Sarasvatī.
3.191.104
सिन्धुं चैव विपाशां च नदीं गोदावरीमपि ।
वस्वोकसारां नलिनीं नर्मदां चैव भारत ॥ ३.१९१.१०४ ॥
Die Sindhu und der Fluss Vipāśā, auch die Godāvarī, die Vasvokasārā, die Nalinī und die Narmadā, o Bhārata.
3.191.105
नदीं ताम्रां च वेणां च पुण्यतोयां शुभावहाम् ।
सुवेणां कृष्णवेणां च इरामां च महानदीम् ॥ ३.१९१.१०५ ॥
Der Fluss Tāmrā und die Veṇā, Flüsse mit heiligem Wasser, die Segen bringen, die Suveṇā, die Kṛṣṇaveṇā und der große Fluss Irāmā.
3.191.106
वितस्तां च महाराज कावेरीं च महानदीम् ।
तुङ्गभद्रां कृष्णवेणीं कमलां च महानदीम्।
शोणं च पुरुषव्याघ्र विशल्यां किंपुनामपि ॥ ३.१९१.१०६ ॥
Die Vitastā, o großer König, der große Fluss Kāverī, die Tuṅgabhadrā, die Kṛṣṇaveṇī, der große Fluss Kamalā, o bester der Männer, die Śoṇa, die Viśalyā und auch die Kiṃpunā.
3.191.107
एताश्चान्याश्च नद्योऽहं पृथिव्यां या नरोत्तम ।
परिक्रामन्प्रपश्यामि तस्य कुक्षौ महात्मनः ॥ ३.१९१.१०७ ॥
Diese und die anderen Flüsse, die auf der Erde sind, o bester der Männer, sehe ich, wie ich im Bauch jenes Großherzigen umhergehe.
3.191.108
ततः समुद्रं पश्मामि यादोगणनिषेवितम् ।
रत्नाकरममित्रघ्न पयसोनिधिमुत्तमम् ॥ ३.१९१.१०८ ॥
Dann sehe ich den Ozean, den Scharen von Wassertieren besuchen, die Grube der Juwelen, o Bezwinger der Feinde, das höchste Becken der Wasser.
3.191.109
ततः पश्यामि गगनं चन्द्रसूर्यविराजितम् ।
जाज्वल्यमानं तेजोभिः पावकार्कसमप्रभम् ॥ ३.१९१.१०९ ॥
Dann sehe ich den Himmel, geschmückt mit Mond und Sonne, leuchtend in seinem Glanz, von einer Strahlkraft gleich Feuer und Sonne.
3.191.110
पश्यामि च महीं राजन्काननैरुपशोभिताम् ।
सपर्वतवनद्वीपां निम्नगाशतसंकुलाम् ॥ ३.१९१.११० ॥
Und ich sehe die Erde, o König, geschmückt mit Wäldern, mit Bergen, Wäldern und Inseln, erfüllt von hunderten Flüssen.
3.191.111
यजन्ते हि ततो राजन्ब्राह्मणा बहुभिर्मखैः ।
क्षत्रियाश् प्रवर्तन्ते सर्ववर्णानुरञ्जनैः ॥ ३.१९१.१११ ॥
Dann, o König, opfern die Brahmanen mit vielen Ritualen, und die Kṣatriyas wirken weiter und erfreuen alle Stände.
3.191.112
वैश्याः कृषिं यथान्यायं कारयन्ति नराधिप ।
शुश्रूषायां च निरता द्विजानां वृषलास्तथा ॥ ३.१९१.११२ ॥
Die Vaiśyas lassen den Ackerbau gemäß dem Recht betreiben, o Herr der Menschen; und die Śūdras widmen sich ebenso dem Dienst der Zweimalgeborenen.
3.191.113
ततः परिपतन्राजंस्तस्य कुक्षौ महात्मनः ।
हिमवन्तं च पश्यामि हेमकूटं च पर्वतम् ॥ ३.१९१.११३ ॥
Dann, o König, im Leib jener großen Seele umherirrend, sehe ich den Himālaya und auch den Berg Hemakūṭa.
3.191.114
निषधं चापि पश्यामि श्वेतं च रजतान्वितम् ।
पश्यामि च महीपाल पर्वतं गन्धमादनम् ॥ ३.१९१.११४ ॥
Auch den Niṣadha sehe ich und den weißen Berg, der Silber besitzt; und ich sehe, o Beschützer der Erde, den Berg Gandhamādana.
3.191.115
मन्दरं मनुजव्याघ्र नीलं चापि महागिरिम् ।
पश्यामि च महाराज मेरु कनकपर्वतम् ॥ ३.१९१.११५ ॥
O Tiger unter den Menschen, ich sehe Mandara und auch den blauen großen Berg. O großer König, ich sehe Meru, den goldenen Berg.
3.191.116
महेन्द्रं चैव पश्यामि विन्ध्यं च गिरिमुत्तमम् ।
मलयं चापि पश्यामि पारियात्रं च पर्वतम् ॥ ३.१९१.११६ ॥
Ich sehe Mahendra und auch den vortrefflichen Berg Vindhya. Ich sehe auch Malaya und den Berg Pāriyātra.
3.191.117
एते चान्ये च बहवो यावन्तः पृथिवीधराः ।
तस्योदरे मया दृष्टाः सर्वे रत्नविभूषिताः ॥ ३.१९१.११७ ॥
Diese und viele andere erdtragenden Berge, alle mit Juwelen geschmückt, sah ich in seinem Bauch.
3.191.118
सिंहान्व्याघ्रान्वराहांश्च पश्यामि मनुजाधिप ।
पृथिव्यां यानि चान्यानि सत्त्वानि जगतीपते।
तानि सर्वाण्यहं तत्र पश्यन्पर्यचरं तदा ॥ ३.१९१.११८ ॥
O Herr der Menschen, ich sehe Löwen, Tiger und Eber. O Herr der Welt, alle anderen Wesen, die auf der Erde sind, sie alle dort sehend, wanderte ich damals umher.
3.191.119
कुक्षौ तस् नरव्याघ्र प्रविष्टः संचरन्दिशः ।
शक्रादींश्चापि पश्यामि कृत्स्नान्देवगणानहम् ॥ ३.१९१.११९ ॥
O Tiger unter den Menschen, in seinen Bauch eingetreten und durch die Richtungen wandernd, sehe ich Indra und die anderen, und ich sehe alle Scharen der Götter.
3.191.120
साध्यान्रुद्रांस्तथाऽऽदित्यान्गुह्यकान्पितरस्तथा ।
सर्पान्नागान्सुपर्णांश्च वसूनप्यश्विनावपि ॥ ३.१९१.१२० ॥
Die Sādhyas, die Rudras, ebenso die Ādityas, die Guhyakas und die Väter; ebenso die Schlangen, die Nāgas, die Suparṇas, die Vasus und auch die beiden Aśvins.
3.191.121
गन्धर्वाप्सरसो यक्षानृषींश्चैव महीपते ।
दैत्यदानवसङ्घांश्च नागांश्च मनुजाधिप ॥ ३.१९१.१२१ ॥
O Herr der Erde, die Gandharven, die Apsarasen, die Yakṣas, die Weisen, die Scharen der Daityas und Dānavas und die Nāgas, o Herr der Menschen.
3.191.122
सिंहिकातनयांश्चापि ये चान्ये सुरशत्रवः ।
यच्च किंचिन्मया लोके दृष्टं स्थावरजङ्गमम् ॥ ३.१९१.१२२ ॥
Die Söhne Siṃhikās und die übrigen Feinde der Götter, und alles Bewegliche und Unbewegliche, das ich in der Welt gesehen habe.
3.191.123
सर्वं पश्याम्यहं राजंस्तस्य कुक्षौ महात्मनः ।
त्वरमाणः फलाहारः कृत्स्नं जगदिदं विभो ॥ ३.१९१.१२३ ॥
O König, ich sehe alles in dem Leib jenes großherzigen Wesens, o mächtiger Herr, während ich mich als Früchteesser beeile, diese ganze Welt.
3.191.124
अन्तःशरीरे तस्याहं वर्षाणामधिकं शतम् ।
न च पश्यामि यस्याहं देहस्यान्तं कदाचन ॥ ३.१९१.१२४ ॥
Im Innern seines Leibes verweilte ich länger als hundert Jahre, doch das Ende jenes Leibes habe ich nie gesehen.
3.191.125
सततं धावमानश्च चिन्तयानो विशांपते ।
भ्रमंस्तत्र महीपाल यदा वर्षगणान्बहून्।
आसादयामि नैवान्तं तस्य राजन्महात्मनः ॥ ३.१९१.१२५ ॥
Unablässig laufend und grübelnd, o Herr der Menschen, o Beschützer der Erde, irrte ich dort umher; obwohl viele Jahresschwärme vergingen, o König, erreichte ich nicht das Ende jenes großherzigen Wesens.
3.191.126
ततस्तमेव शरणं गतोस्मि विधिवत्तदा ।
वरेण्यं वरदं देवं मनसा कर्मणैव च ॥ ३.१९१.१२६ ॥
Da flüchtete ich mich, gemäß der Vorschrift, zu ihm allein, jenem höchsten Gott, dem Gewährer der Gaben, mit Geist und Tat zugleich.
3.191.127
ततोऽहं सहसा राजन्वायुवेगेन निःसृतः ।
महात्मनो मुखात्तस्य विवृतात्पुरुषोत्तम ॥ ३.१९१.१२७ ॥
Da, o König, kam ich plötzlich mit der Schnelle des Windes aus dem geöffneten Mund jenes Großseeligen hervor, o Bester der Männer.
3.191.128
ततस्तस्यैव शाखायां न्यग्रोधस्य विशांपते ।
आस्ते मनुजशार्दूल कृत्स्नमादाय वै जगत् ॥ ३.१९१.१२८ ॥
Dann sitzt er auf eben jenem Ast des Banyanbaums, o Herr der Völker, o Tiger unter den Menschen, und hält die ganze Welt.
3.191.129
ते नैव बालवेषेण श्रीवत्सकृतलक्षणम् ।
आसीनं तं नरव्याघ्र पश्याम्यमिततेजसम् ॥ ३.१९१.१२९ ॥
O Tiger unter den Menschen, ich sehe ihn in Gestalt eines Kindes, gezeichnet mit dem Śrīvatsa-Zeichen, sitzend, von unermesslichem Glanz.
3.191.130
ततो मामब्रवीद्बालः स प्रीतः प्रहसन्निव ।
श्रीवत्सधारी द्युतिमान्पीतवासा महाद्युतिः ॥ ३.१९१.१३० ॥
Da sprach jenes Kind, erfreut und wie lachend, zu mir — er, der das Śrīvatsa-Zeichen trägt, strahlend, gelb gekleidet, von großem Glanz.
3.191.131
अपीदानीं शरीरेऽस्मिन्मामके मुनिसत्तम ।
उषितस्त्वं परिश्रान्तो मार्कण्डेय ब्रवीहि मे ॥ ३.१९१.१३१ ॥
O Bester der Weisen, bist du vielleicht erschöpft, da du in diesem meinem Körper gewohnt hast? Sag mir, o Mārkaṇḍeya.
3.191.132
मुहूर्तादथ मे दृष्टिः प्रादुर्भूता पुनर्नवा ।
मायानिर्मुक्तमात्मनमपश्यं लब्धचेतसम् ॥ ३.१९१.१३२ ॥
Dann erschien nach einem Augenblick mein Blick erneuert, und ich sah mich selbst, von der Täuschung befreit, mit wiedergewonnenem Bewusstsein.
3.191.133
तस्य ताम्रतलौ तात चरणौ सुप्रतिष्ठितौ ।
सुजातौ मृदुरक्ताभिरङ्गुलीभिर्विराजितौ ॥ ३.१९१.१३३ ॥
Seine kupferfarbenen Sohlen, mein Lieber, fest aufgesetzt, wohlgeformt, glänzten mit weichen rötlichen Zehen.
3.191.134
प्रयत्नेन मया मूर्ध्ना गृहीत्वा ह्यभिवनदितौ ।
दृष्ट्वाऽपरिमितं तस् प्रभावममितौजसः ॥ ३.१९१.१३४ ॥
Mit Mühe fasste ich sie mit dem Haupt und grüßte ehrfürchtig; ich sah die unermessliche Macht des Unermesslichen.
3.191.135
विनयेनाञ्जलिं कृत्वाप्रयत्नेनोपगम्य ह ।
दृष्टो मया स भूतात्मा देवः कमललोचनः ॥ ३.१९१.१३५ ॥
Mit gefalteten Händen in Demut trat ich mühelos heran und sah ihn — die Seele der Wesen, den Gott mit Lotusaugen.
3.191.136
तमहं प्राञ्जलिर्भूत्वा नमस्कृत्येदमब्रवम् ।
ज्ञातुमिच्छामि देव त्वां मायां चैतां तवोत्तमाम् ॥ ३.१९१.१३६ ॥
Mit gefalteten Händen verneigte ich mich und sprach: 'O Gott, ich möchte dich erkennen und diese deine höchste Täuschung.'
3.191.137
आस्येनानुप्रविष्टोऽहं शरीरे भगवंस्तव ।
दृष्टवानखिलाँल्लोकान्समस्तान्जठरे हि ते ॥ ३.१९१.१३७ ॥
O Gesegneter, ich trat durch deinen Mund in deinen Leib ein und sah in deinem Bauch alle Welten, zur Gänze.
3.191.138
तव देव शरीरस्था देवदानवराक्षसाः ।
यक्षगन्धर्वनागाश्च जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ३.१९१.१३८ ॥
O Gott, in deinem Leib weilten die Götter, Dānavas, Rākṣasas, Yakṣas, Gandharvas und Nāgas, und die Welt des Unbeweglichen und des Beweglichen.
3.191.139
त्वत्प्रसादाच्च मे देव स्मृतिर्न परिहीयते ।
द्रुतमन्तःशरीरे ते सततं परिवर्तिनः ॥ ३.१९१.१३९ ॥
O Gott, durch deine Gnade schwindet mein Gedächtnis nicht. Die ständig in deinem Körper Umherwandernden erschienen sogleich.
3.191.140
निर्गतोऽहमकामस्तु इच्छया ते महाप्रभो ।
यतिष्ये पुण्डरीकाक्ष ज्ञातुं त्वाऽहमनिन्दितं ॥ ३.१९१.१४० ॥
O großer Herr, nach deinem Willen ging ich ohne Verlangen hervor. O Lotusäugiger, ich werde mich bemühen, den Makellosen zu erkennen.
3.191.141
इह भूत्वा शिशुः साक्षात्किं भवानवतिष्ठते ।
पीत्वा जगदिदं सर्वमेतदाख्यातुमर्हसि ॥ ३.१९१.१४१ ॥
Warum verweilst du hier, unmittelbar zum Kind geworden? Nachdem du diese ganze Welt getrunken hast, bist du würdig, mir dies alles zu sagen.
3.191.142
किमर्थं च जगत्सर्वं शरीरस्थं तवानघ ।
कियन्तं च त्वया कालमिह स्थेयमरिंदम ॥ ३.१९१.१४२ ॥
O Makelloser, zu welchem Zweck wohnt diese ganze Welt in deinem Körper? Und o Bezwinger der Feinde, wie lange wirst du hier verweilen?
3.191.143
एतदिच्छामि देवेश श्रोतुं ब्राह्मणकाम्यया ।
त्वत्तः कमलपत्राक्षं विस्तरेण यथातथम्।
महद्ध्येतदचिन्त्यं च यदहं दृष्टवान्प्रभो ॥ ३.१९१.१४३ ॥
O Herr der Götter, aus dem Wunsch eines Brahmanen möchte ich dies von dir ausführlich und so, wie es ist, hören, o Lotusblattäugiger. O Herr, was ich gesehen habe, ist groß und unbegreiflich.
3.191.144
इत्युक्तः स मया श्रीमान्देवदेवो महाद्युतिः ।
सान्त्वयन्मामिदं वाक्यमुवाच वदतांवरः ॥ ३.१९१.१४४ ॥
Als ich so gesprochen hatte, sprach jener glorreiche Gott der Götter, von großem Glanz, der Beste der Redner, mich tröstend, diese Worte.