Mahābhārata · Adhyāya 3.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.192.1
कामं देवाऽपि मां विप्र न हि जानन्ति तत्त्वतः ।
त्वत्प्रीत्या तु प्रवक्ष्यामि यथेदं विमृजाम्यहम् ॥ ३.१९२.१ ॥
Selbst die Götter kennen mich wahrhaftig nicht; doch, o Brahmane, aus Zuneigung zu dir will ich sagen, wie ich diesen Zweifel zerstreue.
3.192.2
पितृभक्तोसि विप्रर्षे मां चैव शरणं गतः ।
ततो दृष्टोस्मि ते साक्षाद्ब्रह्यचर्यं च ते महत् ॥ ३.१९२.२ ॥
O Weiser unter den Brahmanen, du bist deinem Vater ergeben und hast in mir Zuflucht gesucht; darum erscheine ich dir unmittelbar, und deine Enthaltsamkeit ist groß.
3.192.3
आपो नारा इति प्रोक्तास्तासां नाम कृतं मया ।
तेन नारायणप्युक्तो मम तत्त्वयनं सदा ॥ ३.१९२.३ ॥
Die Wasser heißen »nāra«; diesen Namen habe ich ihnen gegeben. Daher werde ich auch Nārāyaṇa genannt, denn die Wasser sind mein ständiger Aufenthaltsort.
3.192.4
अहंनारायणो नाम प्रभवः शाश्वतोऽव्ययः ।
विधाता सर्वभूतानां संहर्ता च द्विजोत्तम् ॥ ३.१९२.४ ॥
Ich heiße Nārāyaṇa, der Ursprung, ewig und unvergänglich; ich bin der Schöpfer aller Wesen und ihr Zerstörer, o Bester der Zweimalgeborenen.
3.192.5
अहं विष्णुरहं ब्रह्मा शक्रश्चाहं सुराधिपः ।
अहं वैश्रवणो राजा यमः प्रेताधिपस्तथा ॥ ३.१९२.५ ॥
Ich bin Viṣṇu, ich bin Brahmā, ich bin Śakra, der Herr der Götter. Ich bin der König Vaiśravaṇa, und ebenso bin ich Yama, der Herr der Verstorbenen.
3.192.6
अहं शिवश्च सोमश्च कश्यपोऽथ प्रजापतिः ।
अहं धाता विधाता च यज्ञश्चाहं द्विजोत्तम ॥ ३.१९२.६ ॥
Ich bin Śiva und ich bin Soma; ich bin Kaśyapa und Prajāpati. Ich bin der Erhalter und der Ordner, und ich bin das Opfer, o Bester der Zweimalgeborenen.
3.192.7
अग्निरास्यं क्षिति पादौ चन्द्रादित्यौ च लोचने ।
द्यौर्मूर्धा मे दिशः श्रोत्रे तथाऽऽपः स्वेदसंभवाः।
सकलं च नभः कायो वायुर्मनसि मे स्थितः ॥ ३.१९२.७ ॥
Feuer ist mein Mund, die Erde meine Füße, Mond und Sonne meine beiden Augen. Der Himmel ist mein Haupt, die Richtungen meine Ohren, und die aus Schweiß entstandenen Wasser ebenso. Der ganze Himmel ist mein Körper, und der Wind weilt in meinem Geist.
3.192.8
मया क्रतुशतैरिष्टं बहुभिस्त्वाप्तदक्षिणैः ।
यजन्ते वेदविदुषो मां देवसदने स्थितम् ॥ ३.१९२.८ ॥
Durch mich wurden hundert Opfer dargebracht, oftmals mit reichlichen Opfergaben; die Kenner der Veden verehren mich, der ich in der Wohnstatt der Götter weile, durch Opfer.
3.192.9
पृथिव्यां क्षत्रियेन्द्राश् पार्तिवाः स्वर्गकाङ्क्षिणः ।
यजन्ते मां तथा वैश्याः स्वर्गलोकजिगीषया ॥ ३.१९२.९ ॥
Auf der Erde opfern mir die edelsten Krieger und Könige, die nach dem Himmel verlangen; ebenso opfern mir die Händler, begierig, die Himmelswelt zu gewinnen.
3.192.10
चतुःसमुद्रपर्यन्तां मेरुमन्दरभूषणाम् ।
शेषो भूत्वाऽहमेवैतां धारयामि वसुंधराम् ॥ ३.१९२.१० ॥
Diese Erde, von den vier Ozeanen umschlossen und mit Meru und Mandara geschmückt, trage ich selbst, zu Śeṣa geworden.
3.192.11
वाराहं रूपमास्थाय मयेयं जगती पुरा ।
मज्जमाना जले विप्र वीर्येणासीत्समुद्धृता ॥ ३.१९२.११ ॥
O Brahmane, einst, die Gestalt eines Ebers annehmend, hob ich diese Welt, als sie im Wasser versank, durch meine Kraft empor.
3.192.12
अग्निश्च बडबावक्रे भूत्वाऽहं द्विजसत्तम ।
पिबाम्यापः सदा विद्वंस्ताश्चैव विसृजाम्यहम् ॥ ३.१९२.१२ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, o Gelehrter, als das Feuer im Maul der Stute geworden, trinke ich stets die Wasser, und diese selben Wasser entlasse ich auch wieder.
3.192.13
ब्रह्म वक्रं भुजौ क्षत्रमूरू मे संस्थिता विशः ।
पादौ शूद्रा भवन्तीमे विक्रमेण क्रमेण च ॥ ३.१९२.१३ ॥
Die Brāhmaṇas sind mein Mund, die Kṣatriyas meine Arme, die Vaiśyas stehen in meinen Schenkeln, und diese Śūdras werden meine Füße — durch Kraft und der Reihe nach.
3.192.14
ऋग्वेदः सामवेदश्च यजुर्वेदोऽप्यथर्वणः ।
मत्तः प्रादुर्भवन्त्येते मामेव प्रविशन्ति च ॥ ३.१९२.१४ ॥
Der Ṛgveda, der Sāmaveda, der Yajurveda und auch der Atharvaveda — diese entstehen aus mir und treten nur in mich ein.
3.192.15
यतयः शान्तिपरमा यतात्मानो मुमुक्षवः ।
कामक्रोधद्वेषमुक्ता निःसंज्ञा वीतकल्मषाः ॥ ३.१९२.१५ ॥
Die Yatis, auf höchsten Frieden ausgerichtet, selbstbeherrscht, nach Befreiung verlangend, frei von Begierde, Zorn und Hass, versunken ohne Sinnesbewusstsein und frei von Makel.
3.192.16
सत्वस्था निरहंकारा नित्यमध्यात्मकोविदाः ।
मामेव सततं विप्राश्चिन्तयन्त उपासते ॥ ३.१९२.१६ ॥
Die Brāhmaṇas, im Guten verweilend, frei von Ich-Dünkel, stets kundig des inneren Selbst, sinnen unablässig über mich nach und verehren mich.
3.192.17
अहं संवर्तको वह्निरहं संवर्तको यमः ।
अहं संवर्तकः सूर्यस्त्वहं संवर्तकोऽनिलः ॥ ३.१९२.१७ ॥
Ich bin das Saṃvartaka-Feuer, ich bin der Saṃvartaka-Yama, ich bin die Saṃvartaka-Sonne, und ich bin der Saṃvartaka-Wind.
3.192.18
तारारूपाणि दृश्यन्ते यान्येतानि नभस्तले ।
मम रूपाण्यथैतानि विद्धि त्वं द्विजसत्तम ॥ ३.१९२.१८ ॥
Die Sternengestalten, die auf dem Himmelsgewölbe erscheinen — wisse, dass auch diese meine Gestalten sind, Bester der Zweimalgeborenen.
3.192.19
रत्नाकराः समुद्राश्च सर्व एव चतुर्दिशः ।
वसनं शयनं चैव विलयं चैव विद्धि मे ॥ ३.१९२.१९ ॥
Die Edelsteinminen, die Ozeane und alle vier Himmelsrichtungen, ebenso Gewand, Lager und Auflösung — wisse, dass sie mein sind.
3.192.20
मयैव सुविभक्तास्ते देवकार्यार्थसिद्धये ।
कामं क्रोधं च हर्षं च भयं मोहं तथैव च।
ममैव विद्धि रोमाणि सर्वाण्येतानि सत्तम ॥ ३.१९२.२० ॥
Zur Erfüllung des Zwecks der Götter wurden sie von mir wohl verteilt — Begierde, Zorn, Freude, Furcht und Verblendung ebenso. All dies, o Bester der Wesen, wisse als meine Haare.
3.192.21
प्राप्नुवन्ति नरा विप्र यत्कृत्वा कर्म शोभनम् ।
सत्यं दानं तपश्चोग्रमहिंसा चैव जन्तुषु ॥ ३.१९२.२१ ॥
O Brahmane, was Menschen erlangen, wenn sie eine gute Tat vollbringen — Wahrhaftigkeit, Geben, strenge Askese und Gewaltlosigkeit gegenüber lebenden Wesen.
3.192.22
मद्विधानेन विहिता मम देहविहारिणः ।
मयाऽभिभूतविज्ञाना विचेष्टन्ते न कामतः ॥ ३.१९२.२२ ॥
Durch meine Anordnung bestimmt, in meinem Körper wandelnd, deren Einsicht von mir überwältigt ist — sie handeln nicht nach eigenem Willen.
3.192.23
सम्यग्वेदमधीयाना यजन्ते विविधैर्मखैः ।
शान्तात्मानो जितक्रोधाः प्राप्नुवन्ति द्विजातयः ॥ ३.१९२.२३ ॥
Wer den Veda gut studiert und mit mannigfaltigen Opfern opfert, die Zweimalgeborenen mit ruhigem Geist, die den Zorn besiegt haben, erlangen es.
3.192.24
…न शक्यो यो विद्वन्नरैर्दुष्कृतकर्मभिः ।
…भाभिभूतैः कृपणैरनार्यैरकृतात्मभिः ॥ ३.१९२.२४ ॥
…welches, o Gelehrter, von Menschen mit bösen Taten nicht erreicht werden kann; …überwältigt von …, elend, unedel, mit ungeläutertem Selbst.
3.192.25
तस्मान्महाफलंविद्धि पदं सुकृतकर्मणः ।
सुदुष्प्रापं विमूढानां मार्गं योगैर्निषेवितम् ॥ ३.१९२.२५ ॥
Wisse daher, dies ist die Stätte dessen, der gute Taten tut, und trägt große Frucht. Den Verblendeten ist es sehr schwer zu erreichen; es ist der Pfad, den die Übungen des Yoga beschreiten.
3.192.26
यदा यदा च धर्मस्य ग्लानिर्भवति सत्तम ।
अभ्युत्थानमधर्मस्य तदाऽऽत्मानं सृजाम्यहम् ॥ ३.१९२.२६ ॥
Wann immer der Dharma schwindet und das Adharma sich erhebt, o Bester der Guten, dann erschaffe ich mich selbst.
3.192.27
दैत्या हिंसानुरक्ताश्च अवध्याः सुरसत्तमैः ।
राक्षसाश्चापि लोकेऽस्मिन्यदोत्पत्स्यन्ति दारुणाः ॥ ३.१९२.२७ ॥
Wenn die Daitya, dem Gewalttun ergeben und selbst von den besten Göttern nicht zu erschlagen, und auch die schrecklichen Rākṣasa in dieser Welt entstehen werden—
3.192.28
तदाऽहंसंप्रसूयामि गृहेषु शुभकर्मणाम् ।
प्रविष्टो मानुषं देहं सर्वं प्रशमयाम्यहम् ॥ ३.१९२.२८ ॥
Dann werde ich in den Häusern derer geboren, die gute Taten tun; nachdem ich in einen menschlichen Leib eingetreten bin, besänftige ich sie alle.
3.192.29
सृष्ट्वा देवमनुष्यांस्तु गन्धर्वोरगराक्षसान् ।
स्थावराणि च भूतानि संहराम्यात्ममायया ॥ ३.१९२.२९ ॥
Nachdem ich Götter und Menschen, Gandharva, Schlangen und Rākṣasa sowie die unbeweglichen Wesen erschaffen habe, vernichte ich sie durch meine eigene Māyā.
3.192.30
कर्मकाले पुनर्देहमनुचिन्त्य सृजाम्यहम् ।
आविश्य मानषं देहं मर्यादाबन्धकारणात् ॥ ३.१९२.३० ॥
Zur Zeit des Handelns erschaffe ich, nachdem ich es erneut bedacht habe, einen Leib; nachdem ich in einen menschlichen Leib eingetreten bin, um die Bindung der Ordnung zu bewahren.
3.192.31
श्वेतः कृतयुगे वर्णः पीतस्त्रेतायुगे मम ।
श्यामो द्वापरमासाद्य कृष्णः कलियुगे तथा ॥ ३.१९२.३१ ॥
Im Zeitalter Kṛta ist meine Farbe weiß, in Tretā gelb; nach Dvāpara wird sie dunkel, und ebenso schwarz im Kali-Zeitalter.
3.192.32
त्रयो भागा ह्यधर्मस् तस्मिन्काले भवनति च ।
यदा भवति मे वर्णः कृष्णो वै द्विजसत्तम् ॥ ३.१९२.३२ ॥
In jener Zeit besteht das Unrecht aus drei Teilen; und wenn meine Farbe schwarz ist, o Bester der Zweimalgeborenen.
3.192.33
अन्तकाले च संप्राप्ते कालो भूत्वाऽतिदारुणः ।
त्रैलोक्यं नाशयाम्येकः कृत्स्नं स्थावरजङ्गमम् ॥ ३.१९२.३३ ॥
Und wenn die Endzeit gekommen ist, werde ich, zu einer überaus schrecklichen Zeit geworden, allein die ganzen drei Welten vernichten, das Unbewegliche und das Bewegliche.
3.192.34
अहं त्रिवर्त्मा विश्वात्मा सर्वलोकसुखावहः ।
अजितः सर्वगोऽनन्तो हृषीकेश उरुक्रमः।
कालचक्रं नयाम्येको ब्रह्मन्नहमरूपकम् ॥ ३.१९२.३४ ॥
Ich bin der Dreiwegige, die Seele des Weltalls, der Bringer des Glücks für alle Welten, der Unbesiegte, Allgegenwärtige, Unendliche Hṛṣīkeśa der weiten Schritte. Allein setze ich das formlose Rad der Zeit in Bewegung, o Brahmane.
3.192.35
शमनं सर्वभूतानां सर्वकालकृतोद्यमम् ।
एवं प्रणिहितः सम्यङ्मायया मुनिसत्तम।
सर्वभूतेषु विप्रेन्द्र न च मां वेत्ति कश्चन ॥ ३.१९२.३५ ॥
Ich bin der Befrieder aller Wesen, mein Bemühen wirkt in allen Zeitaltern. So, o Bester der Weisen, vollständig durch Māyā angetrieben, o Herr der Brahmanen, kennt mich unter allen Wesen niemand.
3.192.36
सर्वलोके च मां भक्ताः पूजयन्ति च सर्वशः ॥ ३.१९२.३६ ॥
Und in allen Welten verehren mich meine Gläubigen auf jede Weise.
3.192.37
यच्च किंचित्त्वया प्राप्तं मयि क्लेशात्मकं द्विज ।
सुखोदयाय तत्सर्वं श्रेयसे च तवानघ ॥ ३.१९२.३७ ॥
O Zweimalgeborener, was immer du an Leid in mir erlangt hast, alles dies dient dem Aufgehen des Glücks und deinem Heil, o Makelloser.
3.192.38
यच्च किंचित्त्वया लोके दृष्टं स्थावरजङ्गमम् ।
विहित सर्वथैवासौ ममात्मा भूतभावनः ॥ ३.१९२.३८ ॥
Was immer du in der Welt gesehen hast, das Unbewegliche und das Bewegliche, alles dies ist auf jede Weise bestimmt; es ist mein eigenes Selbst, der Hervorbringer der Wesen.
3.192.39
अर्धं मम शरीरस्य सर्वलोकपितामहः ।
अहं नारायणो नाम शङ्खचक्रगदाधरः ॥ ३.१९२.३९ ॥
Die Hälfte meines Körpers ist der Großvater aller Welten; ich heiße Nārāyaṇa, Träger von Muschelhorn, Diskus und Keule.
3.192.40
यावद्युगानां विप्रर्षे सहस्रपरिवर्तनम् ।
तावत्स्वपिमि विश्वात्मा सर्वलोकपितामहः ॥ ३.१९२.४० ॥
O Brahmanen-Weiser, solange tausend Umläufe der Zeitalter vergehen, schlafe ich, die Seele des Weltalls, der Großvater aller Welten.
3.192.41
एवं सर्वमहं कालमिहासे मुनिसत्तम ।
अशिशुः शिशुरूपेण यावद्ब्रह्मा न बुध्यते ॥ ३.१९२.४१ ॥
So, o Bester der Weisen, verweile ich hier die ganze Zeit, nicht ein Kind seiend, in Kindesgestalt, bis Brahmā nicht erwacht.
3.192.42
मया च दत्तो विप्राग्र्य वरस्ते ब्रह्मरूपिणा ।
असकृत्परितष्टेन विप्रर्षिगणपूजित ॥ ३.१९२.४२ ॥
O Erster der Brahmanen, ich, in Gestalt Brahmans, habe dir eine Gabe gewährt, immer wieder erfreut, o du, verehrt von den Scharen der brahmanischen Weisen.
3.192.43
सर्वमेकार्णवं दृष्ट्वा नष्टं स्थावरजङ्गमम् ।
विक्लबोसि मया ज्ञातस्ततस्ते दर्शितं जगत् ॥ ३.१९२.४३ ॥
Als du sahst, dass alles zu einem einzigen Ozean wurde und das Unbewegliche und das Bewegliche vergingen, wurdest du verwirrt; ich erkannte dich, und dann zeigte ich dir die Welt.
3.192.44
अभ्यन्तरं शरीरस्य प्रविष्टोसि यदा मम ।
दृष्ट्वा लोकं समस्तं च विस्मितो नावबुध्यसे ॥ ३.१९२.४४ ॥
Als du in das Innere meines Körpers eingetreten warst, warst du beim Anblick der ganzen Welt verwundert und verstandest nicht.
3.192.45
ततोसि वक्राद्विप्रर्षे द्रुतं निःसारितो मया ।
आख्यातस्ते मया चात्मा दुर्ज्ञे योपि सुरासुरैः ॥ ३.१९२.४५ ॥
Dann, o Weiser unter den Brahmanen, ließ ich dich rasch aus meinem Mund hinausgleiten und verkündete dir mein Selbst, das selbst Götter und Dämonen schwer erkennen.
3.192.46
यावत्स भगवान्ब्रह्मा न बुध्येत महातपाः ।
तावत्त्वमिह विप्रर्षे विस्रब्धश्चर वै सुखम् ॥ ३.१९२.४६ ॥
Solange der gesegnete Brahmā, der große Asket, nicht erwacht, o Weiser unter den Brahmanen, wandle hier unbesorgt und glücklich umher.
3.192.47
ततो विबुद्धे तस्मिंस्तु सर्वलोकपितामहे ।
एकीभूतः प्रवेक्ष्यामि शरीराणि द्विजोत्तम ॥ ३.१९२.४७ ॥
Wenn dann jener Urgroßvater aller Welten erwacht, o Bester der Zweimalgeborenen, werde ich eins werden und in die Körper eingehen.
3.192.48
आकाशं पृथिवीं ज्योतिर्वायुं सलिलमेव च ।
लोके यच्च भवेच्छेषमिह स्थावरजङ्गमम् ॥ ३.१९२.४८ ॥
Raum, Erde, Licht, Luft und Wasser, und was sonst noch in der Welt übrig bleibt, das Unbewegliche und das Bewegliche hier.
3.192.49
इत्युक्त्वान्तर्हितस्तात स देवः परमाद्भुतः ।
प्रजाश्चेमाः प्रपश्यामि विचित्रा विविधाः कृताः ॥ ३.१९२.४९ ॥
So sprechend verschwand jener überaus wundersame Gott, mein Lieber. Und ich sehe diese Geschöpfe, mannigfaltig und vielfältig geschaffen.
3.192.50
एवं दृष्टं मया राजंस्तस्मिन्प्राप्ते युगक्षये ।
आश्चर्यं भरतश्रेष्ठ सर्वधर्मभृतांवरः ॥ ३.१९२.५० ॥
So sah ich ihn, o König, als das Ende des Zeitalters kam. O Bester der Bharatas, es ist ein Wunder; er ist der Beste aller, die das Dharma tragen.
3.192.51
यः स देवो मया दृष्टः पुरा पद्मायतेक्षणः ।
स एष पुरुषव्याघ्र संबन्धी ते जनार्दनः ॥ ३.१९२.५१ ॥
Jener Gott, den ich einst sah, der Lotusäugige, er ist dieser Janārdana, dein Verwandter, Tiger unter den Menschen.
3.192.52
अस्यैव वरदानाद्धि स्मृतिर्न प्रजहाति माम् ।
दीर्गमायुश्च कौन्तेय स्वच्छन्दमरणं मम ॥ ३.१९२.५२ ॥
Durch seine Gnade verlässt mich mein Gedächtnis nicht. O Sohn der Kuntī, ich habe ein langes Leben, und mein Tod steht in meinem eigenen Willen.
3.192.53
स एष कृष्णो वार्ष्णेय पुराणपुरुषो विभुः ।
आस्ते हरिरचिन्त्यात्मा क्रीडन्निव महाभुजः ॥ ३.१९२.५३ ॥
Dieser eben Kṛṣṇa, Nachkomme der Vṛṣṇi, die uralte Person, der allgegenwärtige Hari von unbegreiflichem Wesen, weilt dort wie spielend, der Großarmige.
3.192.54
एष धाता विधाता च संहर्ता चैव शाश्वतः ।
श्रीवत्सवक्षा गोविन्दः प्रजापतिपतिः प्रभुः ॥ ३.१९२.५४ ॥
Er ist der Schöpfer, der Ordner und der Zerstörer, der Ewige; Govinda, mit dem Śrīvatsa-Zeichen auf der Brust, Herr der Herren der Geschöpfe, der Gebieter.
3.192.55
दृष्ट्वेमं वृष्णिप्रवरं स्मृतिर्मामियमागता ।
आदिदेवमयं जिष्णुं पुरुषं पीतवाससम् ॥ ३.१९२.५५ ॥
Als ich diesen Besten der Vṛṣṇi sah, kam mir diese Erinnerung: Dieser ist der Urgott, die siegreiche Person in gelbem Gewand.
3.192.56
सर्वेषामेव भूतानां पिता माता च माधवः ।
गच्छध्वमेनं शरणं शरण्यं कौरवर्षभाः ॥ ३.१९२.५६ ॥
Mādhava ist der Vater und die Mutter aller Wesen. Ihr Stiere der Kurus, geht zu ihm, dem Zufluchtswürdigen, um Zuflucht.
3.192.57
एवमुक्तास्च ते पार्ता यमौ च पुरुषर्षभौ ।
द्रौपद्या सहिताः सर्वे नमश्चक्रुर्जनार्दनम् ॥ ३.१९२.५७ ॥
So angesprochen verneigten sich die Söhne der Pṛthā, die beiden Zwillinge, Stiere unter den Menschen, zusammen mit Draupadī alle vor Janārdana.
3.192.58
स चैतान्पुरुषव्याघ्र साम्ना परमवल्गुना ।
सान्त्वयामास मानार्हो मन्यमानो यथाविधि ॥ ३.१९२.५८ ॥
Und jener Tiger unter den Menschen, des Ehrenhaften, tröstete sie mit den liebenswürdigsten Worten gemäß der Vorschrift und hielt sie für ehrenwert.