Mahābhārata · Adhyāya 3.195

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

3.195.1

भूय एव ब्राह्मणमहाभाग्यं वक्तुमर्हसीत्यब्रवीत्पाण्डवेयो मार्कण्डेयम् ॥ ३.१९५.१ ॥

Der Sohn Pāṇḍus (Yudhiṣṭhira) sprach zu Mārkaṇḍeya: "Du solltest noch einmal vom großen Glück der Brahmanen sprechen."

3.195.2

अथाचष्ट मार्कण्डेयः ॥ ३.१९५.२ ॥

Dann erzählte Mārkaṇḍeya (die Geschichte).

3.195.3

अयोध्यायामिक्ष्वाकुकुलोत्पन्नः पार्थिवः परिक्षिन्नाम मृगयामगमत् ॥ ३.१९५.३ ॥

In Ayodhyā ging ein König namens Parikṣit, geboren im Geschlecht des Ikṣvāku, auf die Jagd.

3.195.4

तमेकाश्वेन मृगमनुसरन्तं मृगो दूरमपाहरत् ॥ ३.१९५.४ ॥

Der Hirsch trug ihn weit fort, während er ihn auf einem einzigen Pferd verfolgte.

3.195.5

अथाध्वनि जातश्रमः क्षुत्तृष्णाभिभूतश्च कस्मिंश्चिदुद्देशे नीलं वनषण्डमपश्यत् ।
तच्च विवेश ॥ ३.१९५.५ ॥

Da sah er, erschöpft auf dem Weg und von Hunger und Durst überwältigt, irgendwo einen dunklen Haine und trat hinein.

3.195.6

ततस्तस्य वनषण्डस्य मध्येऽतीव रमणीयं सरो दृष्ट्वा साश्व एव व्यगाहत ॥ ३.१९५.६ ॥

Als er inmitten dieses Haines einen überaus reizvollen See erblickte, stieg er mit seinem Pferd hinein.

3.195.7

अथाश्वस्तः स बिसमृणालमश्वस्याग्रे निक्षिप्य पुष्करिणीतीरे समाविशत् ॥ ३.१९५.७ ॥

Dann, erfrischt, legte er Lotusstängel und Lotusfasern vor das Pferd und ließ sich am Ufer des Lotusteichs nieder.

3.195.8

ततः शयानो मधुरं गीतशब्दमशृणोत् ॥ ३.१९५.८ ॥

Dann hörte er, während er dalag, den süßen Klang eines Gesangs.

3.195.9

स श्रुत्वाचिन्तयत् ।
नेह मनुष्यगतिं पश्यामि
कस्य खल्वयं गीतशब्द इति ॥ ३.१९५.९ ॥

Als er es hörte, dachte er: "Hier sehe ich keine Spur menschlicher Gegenwart; wessen Gesang ist das?"

3.195.10

अथापश्यत्कन्यां परमरूपदर्शनीयां पुष्पाण्यवचिन्वतीं गायन्तीं च ॥ ३.१९५.१० ॥

Dann sah er eine Jungfrau von höchster Schönheit, anmutig anzusehen, die Blumen pflückte und sang.

3.195.11

अथ सा राज्ञः समीपे पर्यक्रामत् ॥ ३.१९५.११ ॥

Dann ging sie in der Nähe des Königs umher.

3.195.12

तामब्रवीद्राजा ।
कस्यासि सुभगे त्वमिति ॥ ३.१९५.१२ ॥

Der König sprach zu ihr: "Wessen bist du, o Glückliche?"

3.195.13

सा प्रत्युवाच ।
कन्यास्मीति ॥ ३.१९५.१३ ॥

Sie antwortete: "Ich bin eine Jungfrau."

3.195.14

तां राजोवाच ।
अर्थी त्वयाहमिति ॥ ३.१९५.१४ ॥

Der König sprach zu ihr: "Ich begehre dich."

3.195.15

अथोवाच कन्या ।
समयेनाहं शक्या त्वया लब्धुम्
नान्यथेति ॥ ३.१९५.१५ ॥

Da sprach die Jungfrau: "Nur unter einer Bedingung kannst du mich gewinnen, anders nicht."

3.195.16

तां राजा समयमपृच्छत् ॥ ३.१९५.१६ ॥

Der König fragte sie nach der Bedingung.

3.195.17

ततः कन्येदमुवाच ।
उदकं मे न दर्शयितव्यमिति ॥ ३.१९५.१७ ॥

Da sprach die Jungfrau dies: "Mir darf kein Wasser gezeigt werden."

3.195.18

स राजा बाढमित्युक्त्वा तां समागम्य तया सहास्ते ॥ ३.१९५.१८ ॥

Jener König sagte: "Gut so", und nachdem er sich mit ihr vereinigt hatte, blieb er bei ihr.

3.195.19

तत्रैवासीने राजनि सेनान्वगच्छत् ।
पदेनानुपदं दृष्ट्वा राजानं परिवार्यातिष्ठत् ॥ ३.१९५.१९ ॥

Während der König dort saß, folgte das Heer Schritt für Schritt; als es den König erblickte, umringte es ihn und blieb stehen.

3.195.20

पर्याश्वस्तश्च राजा तयैव सह शिबिकया प्रायादविघाटितया ।
स्वनगरमनुप्राप्य रहसि तया सह रमन्नास्ते
नान्यत्किञ्चनापश्यत् ॥ ३.१९५.२० ॥

Getröstet zog der König mit ihr in einer verschlossenen Sänfte in seine Stadt; dort angekommen, blieb er in der Abgeschiedenheit mit ihr und sah nichts anderes.

3.195.21

अथ प्रधानामात्यस्तस्याभ्याशचराः स्त्रियोऽपृच्छत् ।
किमत्र प्रयोजनं वर्तत इति ॥ ३.१९५.२१ ॥

Da fragte der oberste Minister die Frauen, die in seiner Nähe waren: "Was ist hier der Zweck?"

3.195.22

अथाब्रुवंस्ताः स्त्रियः ।
अपूर्वमिव पश्याम उदकं नात्र नीयतेति ॥ ३.१९५.२२ ॥

Da sagten jene Frauen: "Wir sehen gleichsam etwas noch nie Dagewesenes — hierher wird kein Wasser gebracht."

3.195.23

अथामात्योऽनुदकं वनं कारयित्वोदारवृक्षं बहुमूलपुष्पफलं रहस्युपगम्य राजानमब्रवीत् ।
वनमिदमुदारमनुदकम्
साध्वत्र रम्यतामिति ॥ ३.१९५.२३ ॥

Da ließ der Minister einen wasserlosen Wald herrichten, reich an edlen Bäumen und an Wurzeln, Blüten und Früchten; er trat heimlich zum König und sprach: "Dieser Wald ist prächtig, aber wasserlos; erfreue dich hier gut daran."

3.195.24

स तस्य वचनात्तयैव सह देव्या तद्वनं प्राविशत् ।
स कदाचित्तस्मिन्वने रम्ये तयैव सह व्यवहरत्
अथ क्षुत्तृष्णार्दितः श्रान्तोऽतिमात्रमतिमुक्तागारमपश्यत् ॥ ३.१९५.२४ ॥

Auf seine Worte hin betrat er jenen Wald mit der Königin. Einmal, als er sich dort mit ihr in dem reizvollen Wald vergnügte, sah er, von Hunger und Durst gequält und erschöpft, ein weit geöffnetes Haus.

3.195.25

तत्प्रविश्य राजा सह प्रियया सुधातलसुकृतां विमलसलिलपूर्णां वापीमपश्यत् ॥ ३.१९५.२५ ॥

Da trat der König mit seiner Geliebten ein und sah einen Stufenbrunnen mit schön gefertigtem Steinboden, voll klaren Wassers.

3.195.26

दृष्ट्वैव च तां तस्या एव तीरे सहैव तया देव्या व्यतिष्ठत् ॥ ३.१९५.२६ ॥

Als er sie erblickte, blieb er am eigenen Ufer zusammen mit der Königin stehen.

3.195.27

अथ तां देवीं स राजाब्रवीत् ।
साध्ववतर वापीसलिलमिति ॥ ३.१९५.२७ ॥

Da sprach der König zu der Königin: »Gut, steig hinab in das Wasser dieses Brunnens.«

3.195.28

सा तद्वचः श्रुत्वावतीर्य वापीं न्यमज्जत् ।
न पुनरुदमज्जत् ॥ ३.१९५.२८ ॥

Als sie seine Worte hörte, stieg sie in den Brunnen hinab und tauchte unter; sie kam nicht wieder herauf.

3.195.29

तां मृगयमाणो राजा नापश्यत् ॥ ३.१९५.२९ ॥

Der König suchte sie, konnte sie aber nicht finden.

3.195.30

वापीमपि निःस्राव्य मण्डूकं श्वभ्रमुखे दृष्ट्वा क्रुद्ध आज्ञापयामास ।
सर्वमण्डूकवधः क्रियतामिति
यो मयार्थी स मृतकैर्मण्डूकैरुपायनैर्मामुपतिष्ठेदिति ॥ ३.१९५.३० ॥

Auch den Brunnen ließ er leeren; als er am Eingang eines Loches einen Frosch sah, befahl er zornig: »Alle Frösche sollen getötet werden; wer etwas von mir begehrt, soll mit toten Fröschen als Gabe zu mir kommen.«

3.195.31

अथ मण्डूकवधे घोरे क्रियमाणे दिक्षु सर्वासु मण्डूकान्भयमाविशत् ।
ते भीता मण्डूकराज्ञे यथावृत्तं न्यवेदयन् ॥ ३.१९५.३१ ॥

Als das schreckliche Gemetzel an den Fröschen geschah, befiel die Frösche in allen Richtungen Furcht. Verängstigt berichteten sie dem Froschkönig, was sich ereignet hatte.

3.195.32

ततो मण्डूकराट्तापसवेषधारी राजानमभ्यगच्छत् ॥ ३.१९५.३२ ॥

Da trat der Froschkönig in der Gestalt eines Asketen vor den König.

3.195.33

उपेत्य चैनमुवाच ।
मा राजन्क्रोधवशं गमः
प्रसादं कुरु ।
नार्हसि मण्डूकानामनपराधिनां वधं कर्तुमिति ॥ ३.१९५.३३ ॥

Er trat zu ihm und sprach: "O König, verfalle nicht der Macht des Zorns; erweise Gnade. Es geziemt dir nicht, die schuldlosen Frösche zu töten."

3.195.34

श्लोकौ चात्र भवतः ।
मा मण्डूकाञ्जिघांस त्वं कोपं सन्धारयाच्युत ।
प्रक्षीयते धनोद्रेको जनानामविजानताम् ॥ ३.१९५.३४ ॥

Hier sind auch zwei Verse: "O Unerschütterlicher, begehre nicht, die Frösche zu töten; zügle deinen Zorn. Der Reichtum derer, die nicht verstehen, geht zugrunde."

3.195.35

प्रतिजानीहि नैतांस्त्वं प्राप्य क्रोधं विमोक्ष्यसे ।
अलं कृत्वा तवाधर्मं मण्डूकैः किं हतैर्हि ते ॥ ३.१९५.३५ ॥

"Versprich, diese nicht zu töten; wenn du dem Zorn verfällst, wirst du ihn später wieder loslassen. Genug deines Unrechts; was nützen dir die erschlagenen Frösche?"

3.195.36

तमेवंवादिनमिष्टजनशोकपरीतात्मा राजा प्रोवाच ।
न हि क्षम्यते तन्मया
हनिष्याम्येतान् ।
एतैर्दुरात्मभिः प्रिया मे भक्षिता
सर्वथैव मे वध्या मण्डूकाः ।
नार्हसि विद्वन्मामुपरोद्धुमिति ॥ ३.१९५.३६ ॥

Zu ihm, der so sprach, sagte der König, dessen Herz vom Schmerz um seine Lieben erfüllt war: "Das werde ich nicht verzeihen. Ich werde diese töten. Diese Frevler haben meine Geliebte verschlungen; diese Frösche sind von mir in jeder Hinsicht zu töten. O Gelehrter, du sollst mich nicht behindern."

3.195.37

स तद्वाक्यमुपलभ्य व्यथितेन्द्रियमनाः प्रोवाच ।
प्रसीद राजन्
अहमायुर्नाम मण्डूकराजः ।
मम सा दुहिता सुशोभना नाम
तस्या दौःशील्यमेतत् ।
बहवो हि राजानस्तया विप्रलब्धपूर्वा इति ॥ ३.१९५.३७ ॥

Als er diese Worte hörte, mit verwirrten Sinnen und Geist, sprach er: "O König, sei gnädig! Ich bin der Froschkönig namens Āyu. Meine Tochter heißt Suśobhanā. Dies ist ihre Bosheit; denn sie hat schon viele Könige getäuscht."

3.195.38

तमब्रवीद्राजा ।
तयास्म्यर्थी
सा मे दीयतामिति ॥ ३.१९५.३८ ॥

Der König sagte zu ihm: "Ich begehre sie. Sie soll mir gegeben werden."

3.195.39

अथैनां राज्ञे पितादात् ।
अब्रवीच्चैनाम्
एनं राजानं शुश्रूषस्वेति ॥ ३.१९५.३९ ॥

Dann gab der Vater sie dem König und sagte zu ihr: "Diene diesem König."

3.195.40

स उवाच दुहितरम् ।
यस्मात्त्वया राजानो विप्रलब्धास्तस्मादब्रह्मण्यानि तवापत्यानि भविष्यन्त्यनृतकत्वात्तवेति ॥ ३.१९५.४० ॥

Er sagte zu seiner Tochter: "Weil du Könige getäuscht hast, werden deine Nachkommen den Brahmanen gegenüber respektlos sein, denn du übst Falschheit."

3.195.41

स च राजा तामुपलभ्य तस्यां सुरतगुणनिबद्धहृदयो लोकत्रयैश्वर्यमिवोपलभ्य हर्षबाष्पकलया वाचा प्रणिपत्याभिपूज्य मण्डूकराजानमब्रवीत् ।
अनुगृहीतोऽस्मीति ॥ ३.१९५.४१ ॥

Und dieser König, nachdem er sie gewonnen hatte, mit dem von den Qualitäten der Liebe gebundenen Herzen, als hätte er die Herrschaft über die drei Welten erlangt, mit von Freudentränen erstickter Stimme, sich verneigend und den Froschkönig ehrend, sprach: »Ich bin begünstigt.«

3.195.42

स च मण्डूकराजो जामातरमनुज्ञाप्य यथागतमगच्छत् ॥ ३.१९५.४२ ॥

Und der Froschkönig verabschiedete sich von seinem Schwiegersohn und kehrte zurück, wie er gekommen war.

3.195.43

अथ कस्यचित्कालस्य तस्यां कुमारास्त्रयस्तस्य राज्ञः सम्बभूवुः शलो दलो बलश्चेति ।
ततस्तेषां ज्येष्ठं शलं समये पिता राज्येऽभिषिच्य तपसि धृतात्मा वनं जगाम ॥ ३.१९५.४३ ॥

Dann wurden ihr nach einiger Zeit drei Söhne von jenem König geboren: Śala, Dala und Bala. Dann salbte der Vater zur rechten Zeit den ältesten, Śala, zum König, und, im Geist zur Askese entschlossen, ging er in den Wald.

3.195.44

अथ कदाचिच्छलो मृगयामचरत् ।
मृगं चासाद्य रथेनान्वधावत् ॥ ३.१९५.४४ ॥

Dann ging Śala einmal auf die Jagd. Als er einen Hirsch erreichte, verfolgte er ihn mit seinem Wagen.

3.195.45

सूतं चोवाच ।
शीघ्रं मां वहस्वेति ॥ ३.१९५.४५ ॥

Und er sprach zu dem Wagenlenker: »Fahre mich schnell.«

3.195.46

स तथोक्तः सूतो राजानमब्रवीत् ।
मा क्रियतामनुबन्धः
नैष शक्यस्त्वया मृगो ग्रहीतुं यद्यपि ते रथे युक्तौ वाम्यौ स्यातामिति ॥ ३.१९५.४६ ॥

So angesprochen, sagte der Wagenlenker zum König: »Verfolge ihn nicht. Dieser Hirsch kann von dir nicht gefangen werden, selbst wenn dein Wagen mit schnellen Pferden bespannt wäre.«

3.195.47

ततोऽब्रवीद्राजा सूतम् ।
आचक्ष्व मे वाम्यौ
हन्मि वा त्वामिति ॥ ३.१९५.४७ ॥

Da sprach der König zum Wagenlenker: Nenne mir jene beiden Vāmya-Pferde, oder ich töte dich.

3.195.48

स एवमुक्तो राजभयभीतो वामदेवशापभीतश्च सन्नाचख्यौ राज्ञे ।
वामदेवस्याश्वौ वाम्यौ मनोजवाविति ॥ ३.१९५.४८ ॥

So angesprochen und sowohl vor der Drohung des Königs als auch vor Vāmadevas Fluch erschrocken, sagte er dem König: Vāmadevas zwei Pferde sind die Vāmya, schnell wie der Gedanke.

3.195.49

अथैनमेवं ब्रुवाणमब्रवीद्राजा ।
वामदेवाश्रमं याहीति ॥ ३.१९५.४९ ॥

Da sprach der König zu ihm, während er so redete: Geh zur Einsiedelei Vāmadevas.

3.195.50

स गत्वा वामदेवाश्रमं तमृषिमब्रवीत् ।
भगवन्मृगो मया विद्धः पलायते
तं सम्भावयेयम् ।
अर्हसि मे वाम्यौ दातुमिति ॥ ३.१९५.५० ॥

Er ging zur Einsiedelei Vāmadevas und sprach zu jenem Weisen: Verehrter, ein von mir verwundeter Hirsch flieht; ich möchte ihn fangen, daher gib mir bitte die Vāmya-Pferde.

3.195.51

तमब्रवीदृषिः ।
ददानि ते वाम्यौ
कृतकार्येण भवता ममैव निर्यात्यौ क्षिप्रमिति ॥ ३.१९५.५१ ॥

Der Weise sprach zu ihm: Ich gebe dir jene Vāmya-Pferde; wenn deine Aufgabe erledigt ist, musst du sie mir schnell zurückgeben.

3.195.52

स च तावश्वौ प्रतिगृह्यानुज्ञाप्य चर्षिं प्रायाद्वाम्यसंयुक्तेन रथेन मृगं प्रति ।
गच्छंश्चाब्रवीत्सूतम्
अश्वरत्नाविमावयोग्यौ ब्राह्मणानाम् ।
नैतौ प्रतिदेयौ वामदेवायेति ॥ ३.१९५.५२ ॥

Nachdem er jene beiden Pferde empfangen und sich vom Weisen verabschiedet hatte, fuhr er mit dem Wagen, vor den Vāmya-Pferde gespannt, dem Hirsch nach. Unterwegs sprach er zum Wagenlenker: Diese beiden Pferdejuwelen taugen nicht für Brahmanen; sie dürfen Vāmadeva nicht zurückgegeben werden.