Mahābhārata · Adhyāya 3.195
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.195.1
भूय एव ब्राह्मणमहाभाग्यं वक्तुमर्हसीत्यब्रवीत्पाण्डवेयो मार्कण्डेयम् ॥ ३.१९५.१ ॥
O filho de Pāṇḍu (Yudhiṣṭhira) disse a Mārkaṇḍeya: "Deves falar novamente sobre a grande fortuna dos brâmanes."
3.195.2
अथाचष्ट मार्कण्डेयः ॥ ३.१९५.२ ॥
Então Mārkaṇḍeya contou (a história).
3.195.3
अयोध्यायामिक्ष्वाकुकुलोत्पन्नः पार्थिवः परिक्षिन्नाम मृगयामगमत् ॥ ३.१९५.३ ॥
Em Ayodhyā, um rei chamado Parikṣit, nascido na linhagem de Ikṣvāku, foi caçar.
3.195.4
तमेकाश्वेन मृगमनुसरन्तं मृगो दूरमपाहरत् ॥ ३.१९५.४ ॥
O cervo o levou para muito longe enquanto ele o perseguia com um único cavalo.
3.195.5
अथाध्वनि जातश्रमः क्षुत्तृष्णाभिभूतश्च कस्मिंश्चिदुद्देशे नीलं वनषण्डमपश्यत् ।
तच्च विवेश ॥ ३.१९५.५ ॥
Então, cansado no caminho e vencido pela fome e pela sede, viu em algum lugar um bosque escuro e nele entrou.
3.195.6
ततस्तस्य वनषण्डस्य मध्येऽतीव रमणीयं सरो दृष्ट्वा साश्व एव व्यगाहत ॥ ३.१९५.६ ॥
Vendo no meio daquele bosque um lago extremamente encantador, mergulhou nele com seu cavalo.
3.195.7
अथाश्वस्तः स बिसमृणालमश्वस्याग्रे निक्षिप्य पुष्करिणीतीरे समाविशत् ॥ ३.१९५.७ ॥
Então, refeito, colocou talos e fibras de lótus diante do cavalo e sentou-se na margem do lago de lótus.
3.195.8
ततः शयानो मधुरं गीतशब्दमशृणोत् ॥ ३.१९५.८ ॥
Então, deitado, ouviu o som de um canto doce.
3.195.9
स श्रुत्वाचिन्तयत् ।
नेह मनुष्यगतिं पश्यामि
कस्य खल्वयं गीतशब्द इति ॥ ३.१९५.९ ॥
Ao ouvi-lo, pensou: "Não vejo aqui sinal de passagem humana; de quem é este canto?"
3.195.10
अथापश्यत्कन्यां परमरूपदर्शनीयां पुष्पाण्यवचिन्वतीं गायन्तीं च ॥ ३.१९५.१० ॥
Então viu uma donzela de suprema beleza, digna de se ver, que colhia flores e cantava.
3.195.11
अथ सा राज्ञः समीपे पर्यक्रामत् ॥ ३.१९५.११ ॥
Então ela andou em volta do rei.
3.195.12
तामब्रवीद्राजा ।
कस्यासि सुभगे त्वमिति ॥ ३.१९५.१२ ॥
O rei disse-lhe: "De quem és tu, ó afortunada?"
3.195.13
सा प्रत्युवाच ।
कन्यास्मीति ॥ ३.१९५.१३ ॥
Ela respondeu: "Sou uma donzela."
3.195.14
तां राजोवाच ।
अर्थी त्वयाहमिति ॥ ३.१९५.१४ ॥
O rei lhe disse: "Eu te desejo."
3.195.15
अथोवाच कन्या ।
समयेनाहं शक्या त्वया लब्धुम्
नान्यथेति ॥ ३.१९५.१५ ॥
Então a donzela disse: "Só sob uma condição poderás obter-me, e não de outro modo."
3.195.16
तां राजा समयमपृच्छत् ॥ ३.१९५.१६ ॥
O rei perguntou-lhe qual era a condição.
3.195.17
ततः कन्येदमुवाच ।
उदकं मे न दर्शयितव्यमिति ॥ ३.१९५.१७ ॥
Então a donzela disse isto: "Não se deve mostrar-me água."
3.195.18
स राजा बाढमित्युक्त्वा तां समागम्य तया सहास्ते ॥ ३.१९५.१८ ॥
Aquele rei disse: "Muito bem", e, tendo se unido a ela, permaneceu com ela.
3.195.19
तत्रैवासीने राजनि सेनान्वगच्छत् ।
पदेनानुपदं दृष्ट्वा राजानं परिवार्यातिष्ठत् ॥ ३.१९५.१९ ॥
Enquanto o rei estava sentado ali, o exército o seguiu passo a passo; vendo o rei, cercou-o e permaneceu de pé.
3.195.20
पर्याश्वस्तश्च राजा तयैव सह शिबिकया प्रायादविघाटितया ।
स्वनगरमनुप्राप्य रहसि तया सह रमन्नास्ते
नान्यत्किञ्चनापश्यत् ॥ ३.१९५.२० ॥
Consolado, o rei partiu com ela numa liteira fechada para a sua cidade; ao chegar, permaneceu na intimidade, deleitando-se com ela, e não viu mais nada.
3.195.21
अथ प्रधानामात्यस्तस्याभ्याशचराः स्त्रियोऽपृच्छत् ।
किमत्र प्रयोजनं वर्तत इति ॥ ३.१९५.२१ ॥
Então o primeiro-ministro perguntou às mulheres que estavam perto dele: "Qual é o propósito aqui?"
3.195.22
अथाब्रुवंस्ताः स्त्रियः ।
अपूर्वमिव पश्याम उदकं नात्र नीयतेति ॥ ३.१९५.२२ ॥
Então aquelas mulheres disseram: "Vemos como algo sem precedentes — aqui não se traz água."
3.195.23
अथामात्योऽनुदकं वनं कारयित्वोदारवृक्षं बहुमूलपुष्पफलं रहस्युपगम्य राजानमब्रवीत् ।
वनमिदमुदारमनुदकम्
साध्वत्र रम्यतामिति ॥ ३.१९५.२३ ॥
Então o ministro, tendo preparado uma floresta sem água, rica em árvores nobres e em raízes, flores e frutos, aproximou-se do rei em particular e disse: "Esta floresta é esplêndida, mas sem água; deleitemo-nos bem aqui."
3.195.24
स तस्य वचनात्तयैव सह देव्या तद्वनं प्राविशत् ।
स कदाचित्तस्मिन्वने रम्ये तयैव सह व्यवहरत्
अथ क्षुत्तृष्णार्दितः श्रान्तोऽतिमात्रमतिमुक्तागारमपश्यत् ॥ ३.१९५.२४ ॥
Pelas suas palavras, entrou naquela floresta com a rainha. Certa vez, enquanto se deleitava com ela naquela floresta encantadora, atormentado pela fome e pela sede e exausto, viu uma casa com as portas bem abertas.
3.195.25
तत्प्रविश्य राजा सह प्रियया सुधातलसुकृतां विमलसलिलपूर्णां वापीमपश्यत् ॥ ३.१९५.२५ ॥
Então o rei, entrando com sua amada, viu um poço de degraus com um bem construído piso de pedra, cheio de água límpida.
3.195.26
दृष्ट्वैव च तां तस्या एव तीरे सहैव तया देव्या व्यतिष्ठत् ॥ ३.१९५.२६ ॥
Ao vê-la, ficou parado na própria margem junto com a rainha.
3.195.27
अथ तां देवीं स राजाब्रवीत् ।
साध्ववतर वापीसलिलमिति ॥ ३.१९५.२७ ॥
Então o rei disse à rainha: "Bem, desça às águas deste poço."
3.195.28
सा तद्वचः श्रुत्वावतीर्य वापीं न्यमज्जत् ।
न पुनरुदमज्जत् ॥ ३.१९५.२८ ॥
Ela, ouvindo suas palavras, desceu ao poço e afundou; não voltou a emergir.
3.195.29
तां मृगयमाणो राजा नापश्यत् ॥ ३.१९५.२९ ॥
Procurando-a, o rei não a viu.
3.195.30
वापीमपि निःस्राव्य मण्डूकं श्वभ्रमुखे दृष्ट्वा क्रुद्ध आज्ञापयामास ।
सर्वमण्डूकवधः क्रियतामिति
यो मयार्थी स मृतकैर्मण्डूकैरुपायनैर्मामुपतिष्ठेदिति ॥ ३.१९५.३० ॥
Tendo também esvaziado o poço, o rei viu uma rã na entrada de uma toca; irado, ordenou: "Que todas as rãs sejam mortas; quem desejar algo de mim que venha a mim com rãs mortas como oferenda."
3.195.31
अथ मण्डूकवधे घोरे क्रियमाणे दिक्षु सर्वासु मण्डूकान्भयमाविशत् ।
ते भीता मण्डूकराज्ञे यथावृत्तं न्यवेदयन् ॥ ३.१९५.३१ ॥
Então, enquanto se realizava o terrível massacre das rãs, o medo invadiu as rãs em todas as direções. Assustadas, relataram ao rei das rãs o que havia acontecido.
3.195.32
ततो मण्डूकराट्तापसवेषधारी राजानमभ्यगच्छत् ॥ ३.१९५.३२ ॥
Então o rei das rãs, assumindo a forma de um asceta, aproximou-se do rei.
3.195.33
उपेत्य चैनमुवाच ।
मा राजन्क्रोधवशं गमः
प्रसादं कुरु ।
नार्हसि मण्डूकानामनपराधिनां वधं कर्तुमिति ॥ ३.१९५.३३ ॥
Aproximando-se dele, disse: "Ó rei, não te deixes dominar pela ira; mostra clemência. Não te convém matar as rãs, que não têm culpa."
3.195.34
श्लोकौ चात्र भवतः ।
मा मण्डूकाञ्जिघांस त्वं कोपं सन्धारयाच्युत ।
प्रक्षीयते धनोद्रेको जनानामविजानताम् ॥ ३.१९५.३४ ॥
Aqui também há dois versos: "Ó Inabalável, não desejes matar as rãs; refreia a tua ira. A abundância de riqueza dos que não compreendem se desfaz."
3.195.35
प्रतिजानीहि नैतांस्त्वं प्राप्य क्रोधं विमोक्ष्यसे ।
अलं कृत्वा तवाधर्मं मण्डूकैः किं हतैर्हि ते ॥ ३.१९५.३५ ॥
"Promete que não matarás estas; se te deixares levar pela ira, depois a abandonarás. Basta de tua injustiça; de que te servem as rãs mortas?"
3.195.36
तमेवंवादिनमिष्टजनशोकपरीतात्मा राजा प्रोवाच ।
न हि क्षम्यते तन्मया
हनिष्याम्येतान् ।
एतैर्दुरात्मभिः प्रिया मे भक्षिता
सर्वथैव मे वध्या मण्डूकाः ।
नार्हसि विद्वन्मामुपरोद्धुमिति ॥ ३.१९५.३६ ॥
Assim falando, o rei, com o espírito tomado pela dor dos seus entes queridos, disse: "Isto não será perdoado por mim. Eu matarei estes. Estes seres de alma perversa devoraram a minha amada; estas rãs devem ser mortas por mim de todas as formas. Ó sábio, não deves obstruir-me."
3.195.37
स तद्वाक्यमुपलभ्य व्यथितेन्द्रियमनाः प्रोवाच ।
प्रसीद राजन्
अहमायुर्नाम मण्डूकराजः ।
मम सा दुहिता सुशोभना नाम
तस्या दौःशील्यमेतत् ।
बहवो हि राजानस्तया विप्रलब्धपूर्वा इति ॥ ३.१९५.३७ ॥
Ao ouvir aquelas palavras, com os sentidos e a mente perturbados, ele falou: "Ó rei, tem misericórdia! Sou o rei das rãs, chamado Āyu. Minha filha chama-se Suśobhanā. Esta é a sua maldade; pois já enganou muitos reis antes."
3.195.38
तमब्रवीद्राजा ।
तयास्म्यर्थी
सा मे दीयतामिति ॥ ३.१९५.३८ ॥
O rei disse-lhe: "Eu a desejo. Que ela me seja dada."
3.195.39
अथैनां राज्ञे पितादात् ।
अब्रवीच्चैनाम्
एनं राजानं शुश्रूषस्वेति ॥ ३.१९५.३९ ॥
Então o pai a deu ao rei e disse-lhe: "Serve a este rei."
3.195.40
स उवाच दुहितरम् ।
यस्मात्त्वया राजानो विप्रलब्धास्तस्मादब्रह्मण्यानि तवापत्यानि भविष्यन्त्यनृतकत्वात्तवेति ॥ ३.१९५.४० ॥
Disse à sua filha: "Porque enganaste reis, a tua descendência será desrespeitosa para com os brâmanes, pois tu praticas a falsidade."
3.195.41
स च राजा तामुपलभ्य तस्यां सुरतगुणनिबद्धहृदयो लोकत्रयैश्वर्यमिवोपलभ्य हर्षबाष्पकलया वाचा प्रणिपत्याभिपूज्य मण्डूकराजानमब्रवीत् ।
अनुगृहीतोऽस्मीति ॥ ३.१९५.४१ ॥
E o rei, tendo-a obtido, com o coração preso pelas qualidades do amor, como se tivesse obtido o domínio dos três mundos, com a voz embargada de lágrimas de alegria, prostrando-se e honrando o rei das rãs, disse: "Estou agraciado."
3.195.42
स च मण्डूकराजो जामातरमनुज्ञाप्य यथागतमगच्छत् ॥ ३.१९५.४२ ॥
E o rei das rãs, despedindo-se do genro, voltou como viera.
3.195.43
अथ कस्यचित्कालस्य तस्यां कुमारास्त्रयस्तस्य राज्ञः सम्बभूवुः शलो दलो बलश्चेति ।
ततस्तेषां ज्येष्ठं शलं समये पिता राज्येऽभिषिच्य तपसि धृतात्मा वनं जगाम ॥ ३.१९५.४३ ॥
Então, após algum tempo, nasceram dela três filhos daquele rei: Śala, Dala e Bala. Depois, no tempo devido, o pai ungiu o mais velho, Śala, como rei e, firme de ânimo na austeridade, partiu para a floresta.
3.195.44
अथ कदाचिच्छलो मृगयामचरत् ।
मृगं चासाद्य रथेनान्वधावत् ॥ ३.१९५.४४ ॥
Então, certa vez, Śala foi caçar. Alcançando um veado, perseguiu-o com a sua carruagem.
3.195.45
सूतं चोवाच ।
शीघ्रं मां वहस्वेति ॥ ३.१९५.४५ ॥
E disse ao cocheiro: "Leva-me depressa."
3.195.46
स तथोक्तः सूतो राजानमब्रवीत् ।
मा क्रियतामनुबन्धः
नैष शक्यस्त्वया मृगो ग्रहीतुं यद्यपि ते रथे युक्तौ वाम्यौ स्यातामिति ॥ ३.१९५.४६ ॥
Assim interpelado, o cocheiro disse ao rei: "Não o persigas. Este veado não pode ser apanhado por ti, ainda que a tua carruagem estivesse atrelada a cavalos velozes."
3.195.47
ततोऽब्रवीद्राजा सूतम् ।
आचक्ष्व मे वाम्यौ
हन्मि वा त्वामिति ॥ ३.१९५.४७ ॥
Então o rei disse ao cocheiro: Diz-me quais são aqueles dois cavalos vāmya, ou eu te matarei.
3.195.48
स एवमुक्तो राजभयभीतो वामदेवशापभीतश्च सन्नाचख्यौ राज्ञे ।
वामदेवस्याश्वौ वाम्यौ मनोजवाविति ॥ ३.१९५.४८ ॥
Assim interpelado, temendo a ameaça do rei e a maldição de Vāmadeva, disse ao rei: Os dois cavalos de Vāmadeva são os vāmya, rápidos como o pensamento.
3.195.49
अथैनमेवं ब्रुवाणमब्रवीद्राजा ।
वामदेवाश्रमं याहीति ॥ ३.१९५.४९ ॥
Então o rei, enquanto ele falava assim, disse-lhe: Vai ao eremitério de Vāmadeva.
3.195.50
स गत्वा वामदेवाश्रमं तमृषिमब्रवीत् ।
भगवन्मृगो मया विद्धः पलायते
तं सम्भावयेयम् ।
अर्हसि मे वाम्यौ दातुमिति ॥ ३.१९५.५० ॥
Indo ao eremitério de Vāmadeva, disse àquele sábio: Venerável, um cervo ferido por mim está fugindo; quero apanhá-lo, por isso deves dar-me os cavalos vāmya.
3.195.51
तमब्रवीदृषिः ।
ददानि ते वाम्यौ
कृतकार्येण भवता ममैव निर्यात्यौ क्षिप्रमिति ॥ ३.१९५.५१ ॥
O sábio disse-lhe: Dou-te esses cavalos vāmya; quando a tua tarefa estiver cumprida, devolve-mos depressa a mim.
3.195.52
स च तावश्वौ प्रतिगृह्यानुज्ञाप्य चर्षिं प्रायाद्वाम्यसंयुक्तेन रथेन मृगं प्रति ।
गच्छंश्चाब्रवीत्सूतम्
अश्वरत्नाविमावयोग्यौ ब्राह्मणानाम् ।
नैतौ प्रतिदेयौ वामदेवायेति ॥ ३.१९५.५२ ॥
Recebendo aqueles dois cavalos e despedindo-se do sábio, partiu em direção ao cervo no carro atrelado aos cavalos vāmya. Enquanto seguia, disse ao cocheiro: Estes dois cavalos, joias entre cavalos, não são adequados para brâmanes; não devem ser devolvidos a Vāmadeva.
3.195.53
एवमुक्त्वा मृगमवाप्य स्वनगरमेत्याश्वावन्तःपुरेऽस्थापयत् ॥ ३.१९५.५३ ॥
Tendo assim falado e obtido o cervo, regressou à sua cidade e mandou colocar os dois cavalos no palácio interior.
3.195.54
अथर्षिश्चिन्तयामास ।
तरुणो राजपुत्रः कल्याणं पत्रमासाद्य रमते
न मे प्रतिनिर्यातयति ।
अहो कष्टमिति ॥ ३.१९५.५४ ॥
Então o sábio refletiu: 'O jovem príncipe, tendo encontrado um receptor digno, delicia-se com isso e não mos devolve. Ai, que aflição!'
3.195.55
मनसा निश्चित्य मासि पूर्णे शिष्यमब्रवीत् ।
गच्छात्रेय
राजानं ब्रूहि ।
यदि पर्याप्तं निर्यातयोपाध्यायवाम्याविति ॥ ३.१९५.५५ ॥
Tendo decidido em sua mente, quando o mês se completou, disse a um discípulo: 'Vai, Ātreya, e diz ao rei: se for suficiente, devolve os dois cavalos do mestre.'
3.195.56
स गत्वैवं तं राजानमब्रवीत् ॥ ३.१९५.५६ ॥
Tendo ido, falou assim àquele rei.
3.195.57
तं राजा प्रत्युवाच ।
राज्ञामेतद्वाहनम्
अनर्हा ब्राह्मणा रत्नानामेवंविधानाम् ।
किं च ब्राह्मणानामश्वैः कार्यम्
साधु प्रतिगम्यतामिति ॥ ३.१९५.५७ ॥
O rei respondeu-lhe: 'Estes são as montarias dos reis; os brâmanes não são dignos de tais joias. E que utilidade têm os brâmanes para cavalos? Bem, que sejam devolvidos.'
3.195.58
स गत्वैवमुपाध्यायायाचष्ट ॥ ३.१९५.५८ ॥
Tendo ido, relatou assim ao mestre.
3.195.59
तच्छ्रुत्वा वचनमप्रियं वामदेवः क्रोधपरीतात्मा स्वयमेव राजानमभिगम्याश्वार्थमभ्यचोदयत् ।
न चादाद्राजा ॥ ३.१९५.५९ ॥
Ao ouvir aquelas palavras desagradáveis, Vāmadeva, com a alma tomada pela ira, foi ele mesmo ao rei e insistiu pelos cavalos. Mas o rei não os aceitou.
3.195.60
प्रयच्छ वाम्यौ मम पार्थिव त्वं कृतं हि ते कार्यमन्यैरशक्यम् ।
मा त्वा वधीद्वरुणो घोरपाशै र्ब्रह्मक्षत्रस्यान्तरे वर्तमानः ॥ ३.१९५.६० ॥
Ó rei, dá-me esses dois cavalos; o teu dever, impossível para outros, já foi cumprido. Que Varuṇa não te mate com seus terríveis laços, tu que estás entre o brâmane e o guerreiro.
3.195.61
राजोवाच ।
अनड्वाहौ सुव्रतौ साधु दान्ता वेतद्विप्राणां वाहनं वामदेव ।
ताभ्यां याहि त्वं यत्र कामो महर्षे छन्दांसि वै त्वादृशं संवहन्ति ॥ ३.१९५.६१ ॥
Disse o rei: Ó Vāmadeva, estes dois animais de tração (cavalos) são de bons votos, bem domados; são a montaria dos brâmanes. Ó grande sábio, vai com eles aonde desejares, pois são seres como tu que os hinos védicos carregam.
3.195.62
छन्दांसि वै मादृशं संवहन्ति लोकेऽमुष्मिन्पार्थिव यानि सन्ति ।
अस्मिंस्तु लोके मम यानमेत दस्मद्विधानामपरेषां च राजन् ॥ ३.१९५.६२ ॥
Ó rei, naquele outro mundo, os hinos védicos carregam apenas seres como eu; mas neste mundo, ó rei, este é o veículo dos que são como nós, e também de outros.
3.195.63
राजोवाच ।
चत्वारो वा गर्दभास्त्वां वहन्तु श्रेष्ठाश्वतर्यो हरयो वा तुरङ्गाः ।
तैस्त्वं याहि क्षत्रियस्यैष वाहो मम वाम्यौ न तवैतौ हि विद्धि ॥ ३.१९५.६३ ॥
O rei disse: Que quatro asnos, ou excelentes mulas, ou cavalos baios, ou corcéis te levem. Vai com eles. Este é o veículo de um kṣatriya. Sabe que estes dois são a junta que puxa o meu carro, e não a tua.
3.195.64
घोरं व्रतं ब्राह्मणस्यैतदाहु रेतद्राजन्यदिहाजीवमानः ।
अयस्मया घोररूपा महान्तो वहन्तु त्वां शितशूलाश्चतुर्धा ॥ ३.१९५.६४ ॥
Dizem que este é o terrível voto do brâmane, e também o do kṣatriya que aqui vive disso. Que quatro espécies de grandes veículos de ferro, de aspecto terrível, com lanças afiadas, te levem.
3.195.65
राजोवाच ।
ये त्वा विदुर्ब्राह्मणं वामदेव वाचा हन्तुं मनसा कर्मणा वा ।
ते त्वां सशिष्यमिह पातयन्तु मद्वाक्यनुन्नाः शितशूलासिहस्ताः ॥ ३.१९५.६५ ॥
O rei disse: Ó Vāmadeva, que aqueles que te sabem brâmane mas desejam matar-te por palavra, mente ou ação, te derrubem aqui com os teus discípulos, impelidos pelas minhas palavras, com lanças afiadas e espadas nas mãos.
3.195.66
नानुयोगा ब्राह्मणानां भवन्ति वाचा राजन्मनसा कर्मणा वा ।
यस्त्वेवं ब्रह्म तपसान्वेति विद्वां स्तेन श्रेष्ठो भवति हि जीवमानः ॥ ३.१९५.६६ ॥
Ó rei, contra os brâmanes não podem ser feitas acusações por palavra, mente ou ação. O sábio que assim alcança o Veda pela ascese torna-se, ainda em vida, o melhor dos homens por isso.
3.195.67
एवमुक्ते वामदेवेन राज न्समुत्तस्थू राक्षसा घोररूपाः ।
तैः शूलहस्तैर्वध्यमानः स राजा प्रोवाचेदं वाक्यमुच्चैस्तदानीम् ॥ ३.१९५.६७ ॥
Quando Vāmadeva assim falou, ó rei, os rākṣasas de forma terrível se levantaram. Atingido por eles, que empunhavam lanças, o rei então proferiu estas palavras em voz alta.
3.195.68
इक्ष्वाकवो यदि ब्रह्मन्दलो वा विधेया मे यदि वान्ये विशोऽपि ।
नोत्स्रक्ष्येऽहं वामदेवस्य वाम्यौ नैवंविधा धर्मशीला भवन्ति ॥ ३.१९५.६८ ॥
Ó brâmane, mesmo que os Ikṣvākus, ou um exército, ou outros vaiśyas estejam sob o meu poder, não abandonarei as duas vacas de Vāmadeva; tais pessoas não são de conduta virtuosa.
3.195.69
एवं ब्रुवन्नेव स यातुधानै र्हतो जगामाशु महीं क्षितीशः ।
ततो विदित्वा नृपतिं निपातित मिक्ष्वाकवो वै दलमभ्यषिञ्चन् ॥ ३.१९५.६९ ॥
Enquanto assim falava, o rei foi morto pelos yātudhānas e logo caiu por terra. Então os Ikṣvākus, sabendo que o rei tombara, ungiram o exército.
3.195.70
राज्ये तदा तत्र गत्वा स विप्रः प्रोवाचेदं वचनं वामदेवः ।
दलं राजानं ब्राह्मणानां हि देय मेवं राजन्सर्वधर्मेषु दृष्टम् ॥ ३.१९५.७० ॥
Então, indo àquele reino, o brâmane Vāmadeva proferiu estas palavras: Ó rei, o exército e o próprio rei devem ser dados aos brâmanes; assim tem sido visto em todos os deveres.
3.195.71
बिभेषि चेत्त्वमधर्मान्नरेन्द्र प्रयच्छ मे शीघ्रमेवाद्य वाम्यौ ।
एतच्छ्रुत्वा वामदेवस्य वाक्यं स पार्थिवः सूतमुवाच रोषात् ॥ ३.१९५.७१ ॥
Ó senhor dos homens, se temes a injustiça, dá-me depressa essas duas vacas hoje mesmo. Ao ouvir estas palavras de Vāmadeva, o rei, em cólera, disse ao seu auriga:
3.195.72
एकं हि मे सायकं चित्ररूपं दिग्धं विषेणाहर सङ्गृहीतम् ।
येन विद्धो वामदेवः शयीत संदश्यमानः श्वभिरार्तरूपः ॥ ३.१९५.७२ ॥
Traz-me uma flecha de forma variegada, untada de veneno, para que Vāmadeva, ferido por ela, jaza em forma miserável, mordido por cães.
3.195.73
जानामि पुत्रं दशवर्षं तवाहं जातं महिष्यां श्येनजितं नरेन्द्र ।
तं जहि त्वं मद्वचनात्प्रणुन्न स्तूर्णं प्रियं सायकैर्घोररूपैः ॥ ३.१९५.७३ ॥
Senhor dos homens, sei que teu filho Śyenajit, nascido da tua rainha principal, tem dez anos. Impelido pela minha palavra, abate logo esse querido com flechas de forma terrível.
3.195.74
एवमुक्तो वामदेवेन राज न्नन्तःपुरे राजपुत्रं जघान ।
स सायकस्तिग्मतेजा विसृष्टः श्रुत्वा दलस्तच्च वाक्यं बभाषे ॥ ३.१९५.७४ ॥
Assim interpelado por Vāmadeva, ó rei, matou o filho do rei no palácio interior. Aquela flecha de brilho agudo foi disparada; e Dala, ao ouvir aquelas palavras, falou.
3.195.75
इक्ष्वाकवो हन्त चरामि वः प्रियं निहन्मीमं विप्रमद्य प्रमथ्य ।
आनीयतामपरस्तिग्मतेजाः पश्यध्वं मे वीर्यमद्य क्षितीशाः ॥ ३.१९५.७५ ॥
Ó descendentes de Ikṣvāku! Ai, farei o que vos agrada: hoje esmagarei e matarei este brâmane. Que se traga outra flecha de brilho agudo; ó senhores da terra, contemplai hoje a minha valentia.
3.195.76
यं त्वमेनं सायकं घोररूपं विषेण दिग्धं मम संदधासि ।
न त्वमेनं शरवर्यं विमोक्तुं सन्धातुं वा शक्ष्यसि मानवेन्द्र ॥ ३.१९५.७६ ॥
Esta flecha de forma terrível, untada de veneno, que colocas contra mim, ó senhor dos homens, não poderás soltá-la nem voltar a encaixá-la, esta melhor das flechas.
3.195.77
राजोवाच ।
इक्ष्वाकवः पश्यत मां गृहीतं न वै शक्नोम्येष शरं विमोक्तुम् ।
न चास्य कर्तुं नाशमभ्युत्सहामि आयुष्मान्वै जीवतु वामदेवः ॥ ३.१९५.७७ ॥
O rei disse: Descendentes de Ikṣvāku, vede, estou capturado. Não consigo soltar esta flecha, nem ouso destruí-la. Que viva o longevo Vāmadeva.
3.195.79
संस्पृशैनां महिषीं सायकेन ततस्तस्मादेनसो मोक्ष्यसे त्वम् ।
मार्कण्डेय उवाच
ततस्तथा कृतवान्पार्थिवस्तु ततो मुनिं राजपुत्री बभाषे ।
यथा युक्तं वामदेवाहमेनं दिने दिने संविशन्ती व्यशंसम् ॥ ३.१९५.७९ ॥
'Toca esta rainha principal com a flecha, e então estarás livre deste pecado.' Mārkaṇḍeya disse: O rei assim o fez. Então a filha do rei falou ao sábio: Ó Vāmadeva, como era conveniente, eu declarei isso a ele a cada dia ao entrar na sua presença.
3.195.80
त्वया त्रातं राजकुलं शुभेक्षणे वरं वृणीष्वाप्रतिमं ददानि ते ।
प्रशाधीमं स्वजनं राजपुत्रि इक्ष्वाकुराज्यं सुमहच्चाप्यनिन्द्ये ॥ ३.१९५.८० ॥
'Ó de belos olhos, protegeste a linhagem real. Escolhe um dom incomparável, e to darei. Princesa, sem culpa, governa este teu povo e o grande reino de Ikṣvāku.'
3.195.81
राजपुत्र्युवाच ।
वरं वृणे भगवन्नेकमेव विमुच्यतां किल्बिषादद्य भर्ता ।
शिवेन चाध्याहि सपुत्रबान्धवं वरो वृतो ह्येष मया द्विजाग्र्य ॥ ३.१९५.८१ ॥
A princesa disse: Venerável, escolho apenas um dom: que hoje o meu marido seja libertado deste pecado e viva auspiciosamente com os seus filhos e parentes. Ó melhor dos duas vezes nascidos, este é o dom que escolhi.