மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.195

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

3.195.1

भूय एव ब्राह्मणमहाभाग्यं वक्तुमर्हसीत्यब्रवीत्पाण्डवेयो मार्कण्डेयम् ॥ ३.१९५.१ ॥

பாண்டவரின் மகன் (யுதிஷ்டிரர்) மார்க்கண்டேயரிடம் கூறினார்: "பிராமணர்களின் பெரும் பாக்கியத்தைப் பற்றி நீங்கள் மீண்டும் சொல்ல வேண்டும்."

3.195.2

अथाचष्ट मार्कण्डेयः ॥ ३.१९५.२ ॥

பின்னர் மார்க்கண்டேயர் (கதையைச்) சொன்னார்.

3.195.3

अयोध्यायामिक्ष्वाकुकुलोत्पन्नः पार्थिवः परिक्षिन्नाम मृगयामगमत् ॥ ३.१९५.३ ॥

அயோத்தியில் இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த பரிக்ஷித் என்ற அரசன் வேட்டைக்குச் சென்றான்.

3.195.4

तमेकाश्वेन मृगमनुसरन्तं मृगो दूरमपाहरत् ॥ ३.१९५.४ ॥

ஒரே குதிரையில் மானைத் துரத்திச் சென்றவனை, அந்த மான் வெகு தூரம் கொண்டு சென்றது.

3.195.5

अथाध्वनि जातश्रमः क्षुत्तृष्णाभिभूतश्च कस्मिंश्चिदुद्देशे नीलं वनषण्डमपश्यत् ।
तच्च विवेश ॥ ३.१९५.५ ॥

பின்னர் வழியில் களைப்படைந்து பசியும் தாகமும் வாட்ட, ஓரிடத்தில் நீல நிறமான ஒரு வனக்கூட்டத்தைக் கண்டு அதில் நுழைந்தான்.

3.195.6

ततस्तस्य वनषण्डस्य मध्येऽतीव रमणीयं सरो दृष्ट्वा साश्व एव व्यगाहत ॥ ३.१९५.६ ॥

அந்த வனக்கூட்டத்தின் நடுவில் மிகவும் அழகான ஒரு ஏரியைக் கண்டு, குதிரையுடன் அதில் இறங்கினான்.

3.195.7

अथाश्वस्तः स बिसमृणालमश्वस्याग्रे निक्षिप्य पुष्करिणीतीरे समाविशत् ॥ ३.१९५.७ ॥

பின்னர் இளைப்பாறிய அவன், குதிரையின் முன் தாமரைத் தண்டையும் தாமரை நார்களையும் வைத்துவிட்டு, தடாகக் கரையில் அமர்ந்தான்.

3.195.8

ततः शयानो मधुरं गीतशब्दमशृणोत् ॥ ३.१९५.८ ॥

பின்னர் படுத்திருந்தபோது அவன் இனிமையான பாட்டின் ஒலியைக் கேட்டான்.

3.195.9

स श्रुत्वाचिन्तयत् ।
नेह मनुष्यगतिं पश्यामि
कस्य खल्वयं गीतशब्द इति ॥ ३.१९५.९ ॥

அதைக் கேட்ட அவன் சிந்தித்தான்: "இங்கு மனிதர்களின் நடமாட்டம் எதுவும் தெரியவில்லையே; இந்த இசை யாருடையது?"

3.195.10

अथापश्यत्कन्यां परमरूपदर्शनीयां पुष्पाण्यवचिन्वतीं गायन्तीं च ॥ ३.१९५.१० ॥

பின்னர் அவன் மிக அழகும் கண்கவர் தோற்றமும் கொண்ட ஒரு கன்னியைக் கண்டான்; அவள் மலர்களைப் பறித்துக்கொண்டும் பாடிக்கொண்டும் இருந்தாள்.

3.195.11

अथ सा राज्ञः समीपे पर्यक्रामत् ॥ ३.१९५.११ ॥

பின்னர் அவள் அரசனின் அருகில் சுற்றி நடந்தாள்.

3.195.12

तामब्रवीद्राजा ।
कस्यासि सुभगे त्वमिति ॥ ३.१९५.१२ ॥

அரசன் அவளிடம் கூறினான்: "அழகியே, நீ யாருடையவள்?"

3.195.13

सा प्रत्युवाच ।
कन्यास्मीति ॥ ३.१९५.१३ ॥

அவள் பதிலளித்தாள்: "நான் கன்னிப்பெண்."

3.195.14

तां राजोवाच ।
अर्थी त्वयाहमिति ॥ ३.१९५.१४ ॥

அரசன் அவளிடம் கூறினான்: "நான் உன்னை விரும்புகிறேன்."

3.195.15

अथोवाच कन्या ।
समयेनाहं शक्या त्वया लब्धुम्
नान्यथेति ॥ ३.१९५.१५ ॥

பின்னர் அந்தக் கன்னி கூறினாள்: "ஒரு நிபந்தனையின் பேரில்தான் நீ என்னை அடையலாம், வேறுவிதமாக அல்ல."

3.195.16

तां राजा समयमपृच्छत् ॥ ३.१९५.१६ ॥

அரசன் அவளிடம் அந்த நிபந்தனையைப் பற்றி கேட்டான்.

3.195.17

ततः कन्येदमुवाच ।
उदकं मे न दर्शयितव्यमिति ॥ ३.१९५.१७ ॥

பின்னர் அந்தக் கன்னி கூறினாள்: "எனக்கு நீரைக் காட்டக்கூடாது."

3.195.18

स राजा बाढमित्युक्त्वा तां समागम्य तया सहास्ते ॥ ३.१९५.१८ ॥

அந்த அரசன் "சரி" என்று கூறி அவளுடன் கூடி அவளுடன் வாழ்ந்தான்.

3.195.19

तत्रैवासीने राजनि सेनान्वगच्छत् ।
पदेनानुपदं दृष्ट्वा राजानं परिवार्यातिष्ठत् ॥ ३.१९५.१९ ॥

அரசன் அங்கேயே அமர்ந்திருக்கையில் படை காலடிக்குக் காலடி பின்தொடர்ந்தது; அரசனைக் கண்டு அவனைச் சூழ்ந்து நின்றது.

3.195.20

पर्याश्वस्तश्च राजा तयैव सह शिबिकया प्रायादविघाटितया ।
स्वनगरमनुप्राप्य रहसि तया सह रमन्नास्ते
नान्यत्किञ्चनापश्यत् ॥ ३.१९५.२० ॥

ஆறுதல் பெற்ற அரசன் அவளுடன் மூடிய பல்லக்கில் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்; நகரை அடைந்து தனிமையில் அவளுடன் மகிழ்ந்திருந்தான்; வேறெதையும் அவன் காணவில்லை.

3.195.21

अथ प्रधानामात्यस्तस्याभ्याशचराः स्त्रियोऽपृच्छत् ।
किमत्र प्रयोजनं वर्तत इति ॥ ३.१९५.२१ ॥

பின்னர் தலைமை அமைச்சன் அவனருகில் இருந்த பெண்களிடம், "இங்கே என்ன நோக்கம்?" என்று கேட்டான்.

3.195.22

अथाब्रुवंस्ताः स्त्रियः ।
अपूर्वमिव पश्याम उदकं नात्र नीयतेति ॥ ३.१९५.२२ ॥

அப்போது அந்தப் பெண்கள், "நாங்கள் முன்பு காணாததைப் போல் பார்க்கிறோம் — இங்கே நீர் கொண்டுவரப்படுவதில்லை" என்றனர்.

3.195.23

अथामात्योऽनुदकं वनं कारयित्वोदारवृक्षं बहुमूलपुष्पफलं रहस्युपगम्य राजानमब्रवीत् ।
वनमिदमुदारमनुदकम्
साध्वत्र रम्यतामिति ॥ ३.१९५.२३ ॥

பின்னர் அமைச்சன் நீரற்ற ஒரு காட்டை ஏற்பாடு செய்து, சிறந்த மரங்களும் மிகுந்த வேர், மலர், கனிகளும் கொண்ட அதனிடம் தனியே சென்று அரசனிடம், "இந்தக் காடு சிறந்தது, நீரற்றது; இங்கே நன்கு மகிழ்ந்திருங்கள்" என்றான்.

3.195.24

स तस्य वचनात्तयैव सह देव्या तद्वनं प्राविशत् ।
स कदाचित्तस्मिन्वने रम्ये तयैव सह व्यवहरत्
अथ क्षुत्तृष्णार्दितः श्रान्तोऽतिमात्रमतिमुक्तागारमपश्यत् ॥ ३.१९५.२४ ॥

அவன் சொல்லின்படி அவன் அரசியுடன் அக்காட்டிற்குள் நுழைந்தான். ஒருகால் அந்த இனிய காட்டில் அவளுடன் களித்திருந்தான்; பின்பு பசியாலும் தாகத்தாலும் வருந்தி மிகவும் களைத்த அவன் திறந்த ஒரு மாளிகையைக் கண்டான்.

3.195.25

तत्प्रविश्य राजा सह प्रियया सुधातलसुकृतां विमलसलिलपूर्णां वापीमपश्यत् ॥ ३.१९५.२५ ॥

அப்போது அரசன் தன் அன்பு மனைவியுடன் உள்ளே சென்று, நன்கு அமைக்கப்பட்ட சுண்ணாம்புத் தளமும் தெளிந்த நீரும் நிறைந்த ஒரு படிக்கிணற்றைக் கண்டான்.

3.195.26

दृष्ट्वैव च तां तस्या एव तीरे सहैव तया देव्या व्यतिष्ठत् ॥ ३.१९५.२६ ॥

அதைக் கண்டு அவன் அவளுடன் அதன் கரையிலேயே நின்றான்.

3.195.27

अथ तां देवीं स राजाब्रवीत् ।
साध्ववतर वापीसलिलमिति ॥ ३.१९५.२७ ॥

அப்போது அரசன் அந்த அரசியிடம், "நல்லது, இந்தப் படிக்கிணற்று நீரில் இறங்கு" என்று கூறினான்.

3.195.28

सा तद्वचः श्रुत्वावतीर्य वापीं न्यमज्जत् ।
न पुनरुदमज्जत् ॥ ३.१९५.२८ ॥

அவள் அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டு படிக்கிணற்றில் இறங்கி மூழ்கினாள்; மீண்டும் மேலெழவில்லை.

3.195.29

तां मृगयमाणो राजा नापश्यत् ॥ ३.१९५.२९ ॥

அவளைத் தேடிய அரசன் அவளைக் காணவில்லை.

3.195.30

वापीमपि निःस्राव्य मण्डूकं श्वभ्रमुखे दृष्ट्वा क्रुद्ध आज्ञापयामास ।
सर्वमण्डूकवधः क्रियतामिति
यो मयार्थी स मृतकैर्मण्डूकैरुपायनैर्मामुपतिष्ठेदिति ॥ ३.१९५.३० ॥

படிக்கிணற்றையும் வடிக்கச் செய்து, வளையின் வாயில் ஒரு தவளையைக் கண்டு கோபமுற்று கட்டளையிட்டான்: "எல்லாத் தவளைகளையும் கொல்லுங்கள்; எனக்கு ஏதேனும் வேண்டுவோர் இறந்த தவளைகளை காணிக்கையாகக் கொண்டு என்னிடம் வரட்டும்."

3.195.31

अथ मण्डूकवधे घोरे क्रियमाणे दिक्षु सर्वासु मण्डूकान्भयमाविशत् ।
ते भीता मण्डूकराज्ञे यथावृत्तं न्यवेदयन् ॥ ३.१९५.३१ ॥

அப்போது அந்தக் கொடிய தவளைக் கொலை நடைபெறுகையில், எல்லாத் திசைகளிலும் தவளைகளுக்கு பயம் பரவியது. பயந்த அவை நடந்ததைத் தவளை மன்னனிடம் தெரிவித்தன.

3.195.32

ततो मण्डूकराट्तापसवेषधारी राजानमभ्यगच्छत् ॥ ३.१९५.३२ ॥

அதன்பின் தவளை மன்னன் துறவி வேடம் தரித்து அந்த அரசனிடம் வந்தான்.

3.195.33

उपेत्य चैनमुवाच ।
मा राजन्क्रोधवशं गमः
प्रसादं कुरु ।
नार्हसि मण्डूकानामनपराधिनां वधं कर्तुमिति ॥ ३.१९५.३३ ॥

அவனை அணுகி அவன் கூறினான்: "அரசே, கோபத்தின் வசப்படாதே; அருள் புரி. குற்றமற்ற தவளைகளைக் கொல்வது உனக்குத் தகாது."

3.195.34

श्लोकौ चात्र भवतः ।
मा मण्डूकाञ्जिघांस त्वं कोपं सन्धारयाच्युत ।
प्रक्षीयते धनोद्रेको जनानामविजानताम् ॥ ३.१९५.३४ ॥

இங்கே இரண்டு சுலோகங்களும் உள்ளன: "அச்சுதா, தவளைகளைக் கொல்ல விரும்பாதே; உன் கோபத்தை அடக்கு. அறியாதவர்களின் செல்வப் பெருக்கு அழிந்துவிடும்."

3.195.35

प्रतिजानीहि नैतांस्त्वं प्राप्य क्रोधं विमोक्ष्यसे ।
अलं कृत्वा तवाधर्मं मण्डूकैः किं हतैर्हि ते ॥ ३.१९५.३५ ॥

"இவற்றைக் கொல்லமாட்டேன் என்று சபதம் செய்; கோபத்தை அடைந்து பின்னர் அதை விடுவாய். உனது அதர்மத்தை நிறுத்து; கொல்லப்பட்ட தவளைகளால் உனக்கு என்ன பயன்?"

3.195.36

तमेवंवादिनमिष्टजनशोकपरीतात्मा राजा प्रोवाच ।
न हि क्षम्यते तन्मया
हनिष्याम्येतान् ।
एतैर्दुरात्मभिः प्रिया मे भक्षिता
सर्वथैव मे वध्या मण्डूकाः ।
नार्हसि विद्वन्मामुपरोद्धुमिति ॥ ३.१९५.३६ ॥

அப்படிப் பேசியவனிடம், அன்புக்குரியவர்களின் துயரால் சூழப்பட்ட மனம் கொண்ட அரசன் சொன்னான்: "இது என்னால் மன்னிக்கப்படாது. இவர்களைக் கொல்வேன். இந்தத் தீயவர்கள் என் அன்புக்குரியவளைத் தின்றுவிட்டனர்; இந்த தவளைகள் எல்லா வகையிலும் என்னால் கொல்லப்பட வேண்டியவை. அறிஞரே, என்னைத் தடுக்க முயல வேண்டாம்."

3.195.37

स तद्वाक्यमुपलभ्य व्यथितेन्द्रियमनाः प्रोवाच ।
प्रसीद राजन्
अहमायुर्नाम मण्डूकराजः ।
मम सा दुहिता सुशोभना नाम
तस्या दौःशील्यमेतत् ।
बहवो हि राजानस्तया विप्रलब्धपूर्वा इति ॥ ३.१९५.३७ ॥

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, புலன்களும் மனமும் குழம்பியவனாக அவன் சொன்னான்: "அரசே, அருள் செய்யுங்கள்! நான் தவளைகளின் அரசன், ஆயு என்னும் பெயரினன். என் மகள் சுசோபனா என்னும் பெயரினள். அவளுடைய தீய நடத்தை இது; அவள் முன்பு பல அரசர்களை ஏமாற்றியிருக்கிறாள்."

3.195.38

तमब्रवीद्राजा ।
तयास्म्यर्थी
सा मे दीयतामिति ॥ ३.१९५.३८ ॥

அரசன் அவனிடம் சொன்னான்: "நான் அவளை விரும்புகிறேன். அவளை எனக்குக் கொடுக்கப்படட்டும்."

3.195.39

अथैनां राज्ञे पितादात् ।
अब्रवीच्चैनाम्
एनं राजानं शुश्रूषस्वेति ॥ ३.१९५.३९ ॥

பின்னர் தந்தை அவளை அரசனுக்குக் கொடுத்தான்; அவளிடம் சொன்னான்: "இந்த அரசனுக்குப் பணிவிடை செய்."

3.195.40

स उवाच दुहितरम् ।
यस्मात्त्वया राजानो विप्रलब्धास्तस्मादब्रह्मण्यानि तवापत्यानि भविष्यन्त्यनृतकत्वात्तवेति ॥ ३.१९५.४० ॥

அவன் தன் மகளிடம் சொன்னான்: "நீ அரசர்களை ஏமாற்றியதால், உன் மக்கள் பிராமணர்களை மதியாதவர்களாக இருப்பார்கள்; ஏனெனில் நீ பொய் செய்பவள்."

3.195.41

स च राजा तामुपलभ्य तस्यां सुरतगुणनिबद्धहृदयो लोकत्रयैश्वर्यमिवोपलभ्य हर्षबाष्पकलया वाचा प्रणिपत्याभिपूज्य मण्डूकराजानमब्रवीत् ।
अनुगृहीतोऽस्मीति ॥ ३.१९५.४१ ॥

அவன் அவளை அடைந்து, அவளிடம் காதல் இன்பக் குணங்களால் பிணைக்கப்பட்ட இதயத்தோடு, மூவுலகின் ஆட்சியைப் பெற்றது போல், ஆனந்தக் கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் வணங்கி, மதித்து, தவளை அரசனிடம் கூறினான்: "நான் அருள் பெற்றவனானேன்."

3.195.42

स च मण्डूकराजो जामातरमनुज्ञाप्य यथागतमगच्छत् ॥ ३.१९५.४२ ॥

அந்த தவளை அரசன் தன் மருமகனிடம் விடைபெற்று, வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றான்.

3.195.43

अथ कस्यचित्कालस्य तस्यां कुमारास्त्रयस्तस्य राज्ञः सम्बभूवुः शलो दलो बलश्चेति ।
ततस्तेषां ज्येष्ठं शलं समये पिता राज्येऽभिषिच्य तपसि धृतात्मा वनं जगाम ॥ ३.१९५.४३ ॥

பின்னர் சில காலம் கழித்து, அவளிடம் அந்த அரசனுக்கு மூன்று மகன்கள் பிறந்தனர் — சலன், தலன், பலன். பின்பு உரிய காலத்தில் தந்தை மூத்த சலனுக்கு ஆட்சியில் முடிசூட்டி, தவத்தில் உறுதியுடன் காட்டுக்குச் சென்றான்.

3.195.44

अथ कदाचिच्छलो मृगयामचरत् ।
मृगं चासाद्य रथेनान्वधावत् ॥ ३.१९५.४४ ॥

பின்னர் ஒருமுறை சலன் வேட்டையாட சென்றான். ஒரு மானைக் கண்டு தேரில் அதன் பின்னே ஓடினான்.

3.195.45

सूतं चोवाच ।
शीघ्रं मां वहस्वेति ॥ ३.१९५.४५ ॥

தேரோட்டியிடம் கூறினான்: "என்னை விரைவாக ஓட்டிச் செல்."

3.195.46

स तथोक्तः सूतो राजानमब्रवीत् ।
मा क्रियतामनुबन्धः
नैष शक्यस्त्वया मृगो ग्रहीतुं यद्यपि ते रथे युक्तौ वाम्यौ स्यातामिति ॥ ३.१९५.४६ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்ட தேரோட்டி அரசனிடம் சொன்னான்: "துரத்த வேண்டாம். உன் தேரில் அழகான குதிரைகள் பூட்டப்பட்டிருந்தாலும், இந்த மானை நீ பிடிக்க முடியாது."

3.195.47

ततोऽब्रवीद्राजा सूतम् ।
आचक्ष्व मे वाम्यौ
हन्मि वा त्वामिति ॥ ३.१९५.४७ ॥

அப்போது அரசன் சாரதியிடம் கூறினான்: எனக்கு அந்த இரு வாம்ய குதிரைகளைச் சொல். இல்லையேல் உன்னைக் கொன்றுவிடுவேன்.

3.195.48

स एवमुक्तो राजभयभीतो वामदेवशापभीतश्च सन्नाचख्यौ राज्ञे ।
वामदेवस्याश्वौ वाम्यौ मनोजवाविति ॥ ३.१९५.४८ ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டவன், அரசனின் அச்சுறுத்தலுக்கும் வாமதேவரின் சாபத்திற்கும் அஞ்சி, அரசனிடம் கூறினான்: வாமதேவருடைய அந்த இரு குதிரைகள் வாம்யங்கள், மனத்தின் வேகம் கொண்டவை.

3.195.49

अथैनमेवं ब्रुवाणमब्रवीद्राजा ।
वामदेवाश्रमं याहीति ॥ ३.१९५.४९ ॥

அப்போது இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தவனிடம் அரசன் கூறினான்: வாமதேவரின் ஆசிரமத்திற்குச் செல்.

3.195.50

स गत्वा वामदेवाश्रमं तमृषिमब्रवीत् ।
भगवन्मृगो मया विद्धः पलायते
तं सम्भावयेयम् ।
अर्हसि मे वाम्यौ दातुमिति ॥ ३.१९५.५० ॥

அவன் வாமதேவரின் ஆசிரமம் சென்று அந்த முனிவரிடம் கூறினான்: பகவரே, என்னால் காயப்படுத்தப்பட்ட மான் ஓடுகிறது; அதை நான் பிடிக்க வேண்டும், எனவே வாம்ய குதிரைகளை எனக்குக் கொடுக்க வேண்டும்.

3.195.51

तमब्रवीदृषिः ।
ददानि ते वाम्यौ
कृतकार्येण भवता ममैव निर्यात्यौ क्षिप्रमिति ॥ ३.१९५.५१ ॥

முனிவர் அவனிடம் கூறினார்: நான் உனக்கு அந்த வாம்ய குதிரைகளைத் தருகிறேன்; உன் காரியம் முடிந்ததும் அவற்றை விரைவில் என்னிடமே திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்.

3.195.52

स च तावश्वौ प्रतिगृह्यानुज्ञाप्य चर्षिं प्रायाद्वाम्यसंयुक्तेन रथेन मृगं प्रति ।
गच्छंश्चाब्रवीत्सूतम्
अश्वरत्नाविमावयोग्यौ ब्राह्मणानाम् ।
नैतौ प्रतिदेयौ वामदेवायेति ॥ ३.१९५.५२ ॥

அவன் அந்த இரு குதிரைகளையும் பெற்று, முனிவரிடம் விடைபெற்று, வாம்ய குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் மானை நோக்கிச் சென்றான். செல்லும்போது சாரதியிடம் கூறினான்: இந்த இரு குதிரை-ரத்தினங்களும் பிராமணர்களுக்கு ஏற்றவை அல்ல; இவற்றை வாமதேவருக்குத் திருப்பித் தரக்கூடாது.