மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.196
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.196.1
मार्कण्डेयमृषयो ब्राह्मणा युधिष्ठिरश्च ।
पर्यपृच्छन्नृषिः केन दीर्घायुरासीद्बकः ॥ ३.१९६.१ ॥
மார்க்கண்டேயரையும், முனிவர்களையும், அந்தணர்களையும், யுதிஷ்டிரரும் கேட்டனர்: முனிவர் பகன் எவ்வாறு நீண்ட ஆயுள் பெற்றார்?
3.196.2
मार्कण्डेयस्तु तान्सर्वान्प्रत्युवाच महातपाः ।
दीर्घायुश्च बकोराजन्नृषिर्नात्र विचारणा ॥ ३.१९६.२ ॥
அப்போது பெருந்தவம் செய்த மார்க்கண்டேயர் அவர்கள் அனைவருக்கும் பதிலளித்தார்: அரசே, முனிவர் பகன் நீண்ட ஆயுள் உடையவர்; இதில் ஐயமில்லை.
3.196.3
एतच्छ्रुत्वा तु कौन्तेयो भ्रातृभिः सह भारत ।
मार्कण्डेयं पर्यपृच्छद्धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ ३.१९६.३ ॥
இதைக் கேட்ட குந்தியின் மகனும் தர்மராஜனுமான யுதிஷ்டிரர், பாரதரே, தம் சகோதரர்களுடன் மார்க்கண்டேயரிடம் கேட்டார்.
3.196.4
बकदाल्भ्यौ महात्मानौ श्रूयेते चिरजीविनौ ।
सखायौ देवराजस् यतावृषी लोकसंमतौ ॥ ३.१९६.४ ॥
பகனும் தால்ப்பியரும், மகாத்மாக்கள், நீண்ட ஆயுள் உடையவர்கள் என்று கேள்விப்படுகிறோம்; அவர்கள் இருவரும் நண்பர்கள், தேவர்களின் அரசனுக்கு நிகரானவர்கள், உலகம் மதித்த முனிவர்கள்.
3.196.5
एतदिच्छामि भगवन्बकशक्रसमागमम् ।
सुखदुःखसमायुक्तं तत्त्वेन कथितं त्वया ॥ ३.१९६.५ ॥
பகவானே, சுகமும் துக்கமும் கலந்த பகனும் சக்கரனும் சந்தித்ததை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; அதை நீங்கள் உண்மையாகக் கூறுங்கள்.
3.196.6
वृत्ते देवासुरे राजन्संग्रामे रोमहर्षणे ।
त्रयाणामपि लोकानामिन्द्रो लोकाधिपोऽभवत् ॥ ३.१९६.६ ॥
அரசே, தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே மயிர் சிலிர்க்கும் போர் நடந்த பின், இந்திரன் மூன்று உலகங்களுக்கும் அதிபதியானான்.
3.196.7
सम्यग्वर्षति पर्जन्ये सस्यसंपद उत्तमाः ।
निरामयाः सुधर्मिष्ठाः प्रजा धर्मपरायणाः।
मुदितश्च जनः सर्वः स्वधर्मेषु व्यवस्थितः ॥ ३.१९६.७ ॥
மேகம் நன்கு மழை பொழியும்போது பயிர்களின் உயர்ந்த செழிப்பு உண்டாகிறது. மக்கள் நோயின்றி, மிக்க தர்மநிஷ்டராய், தர்மத்தில் ஈடுபட்டவர்களாய் இருக்கின்றனர். எல்லா மக்களும் மகிழ்ந்து தம் தம் கடமைகளில் நிலைபெற்றிருக்கின்றனர்.
3.196.8
ताः प्रजा मुदिताः सर्वा दृष्ट्रा बलनिषूदनः ।
ततस्तु मुदितोराजन्देवराजः शतक्रतुः ॥ ३.१९६.८ ॥
அந்த மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்திருப்பதைக் கண்ட பலனை அழிப்பவன் அரசே, பின்னர் தேவராஜன் சதக்ரது மகிழ்ந்தான்.
3.196.9
ऐरावतं समास्थाय अपश्यन्मुदिताः प्रजाः ।
आश्रमांश्च विचित्रांश् नदीश्च विविधाः शुभाः ॥ ३.१९६.९ ॥
ஐராவதத்தில் ஏறிக்கொண்டு அவன் மகிழ்ந்த மக்களைக் கண்டான்; விசித்திரமான ஆசிரமங்களையும், பல சுபமான நதிகளையும் கண்டான்.
3.196.10
नगराणि समृद्धानि घेटाञ्जनपदांस्तथा ।
प्रजापालनदक्षांश्च नरेन्द्रान्धर्मचारिणः ॥ ३.१९६.१० ॥
செழிப்பான நகரங்கள், கிராமங்கள், ஜனபதங்கள், மக்களைக் காப்பதில் திறமையுள்ள, தர்மத்தை கடைப்பிடிக்கும் அரசர்களையும் கண்டான்.
3.196.11
उदपानं प्रपा वापी तटाकानि सरांसि च ।
नानाब्रह्रह्मसमाचारैः सेवितानि द्विजोततमैः ॥ ३.१९६.११ ॥
கிணறுகள், தண்ணீர்ப் பந்தல்கள், படிக்கிணறுகள், குளங்கள், ஏரிகள் — பல வேத ஒழுக்கங்களைக் கடைப்பிடிக்கும் சிறந்த பிராமணர்களால் சேவிக்கப்பட்டவை.
3.196.12
ततोऽवतीर्य रम्यायां पृथ्व्यां राजञ्छतक्रतुः ।
तत्र रम्ये शिवे देशे बहुवृक्षसमाकुले ॥ ३.१९६.१२ ॥
பின்னர், அரசே, சதக்ரது இனிய பூமியில் இறங்கி, அங்கே பல மரங்களால் நிறைந்த அந்த இனிய, சுபமான இடத்திற்கு வந்தான்.
3.196.13
पूर्वस्यां दिशि रम्यायां समुद्राभ्याशतो नृप ।
तत्राश्रमपदं रम्यं मृगद्विजनिषेवितम्।
तत्राश्रमपदे रम्ये बकं पश्यति देवराट् ॥ ३.१९६.१३ ॥
அரசே, கிழக்குத் திசையில், கடலுக்கு அருகில் ஓர் இனிய இடம் உண்டு. அங்கு மான்களும் பறவைகளும் நிறைந்த ஓர் இனிய ஆசிரமம் உள்ளது. அந்த இனிய ஆசிரமத்தில் தேவர்களின் அரசன் பகனைக் கண்டான்.
3.196.14
बकस्तु दृष्ट्वा देवेन्द्रं दृढं प्रीतमनाऽभवत् ।
पाद्यासनार्थदानेन फलमूलैरथार्चयत् ॥ ३.१९६.१४ ॥
பகன் தேவேந்திரனைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான். பாத நீரும் ஆசனமும் அளித்து, பழங்களும் கிழங்குகளும் கொண்டு அவனை வணங்கினான்.
3.196.15
सुखोपविष्टो वरदस्ततस्तु बलसूदनः ।
ततः प्रश्नं बकं देवं उवाच त्रिदशेश्वरः ॥ ३.१९६.१५ ॥
நன்கு அமர்ந்த வரம் அளிப்பவனான பலசூதனன், பின்னர் தேவர்களின் தலைவன் பகனிடம் கேள்வி கேட்டுக் கூறினான்.
3.196.16
शतं वर्षसहस्राणि मुने जातस्य तेऽनघ ।
समाख्याहि मम ब्रह्मन्किं दुःखं चिरजीविनाम् ॥ ३.१९६.१६ ॥
முனிவரே, பாவமற்றவரே, உங்களுக்குப் பிறந்து நூறாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகின்றன. அந்தணரே, நீண்ட வாழ்நாள் உடையவர்களுக்கு என்ன துன்பம் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
3.196.17
अप्रियैः सह संवासः प्रियैश्चापि विनाभवः ।
असद्भिः संप्रयोगश्च तद्दुःखं चिरजीविनाम् ॥ ३.१९६.१७ ॥
விரும்பாதவர்களோடு வாழ்வதும், அன்புக்குரியவர்களைப் பிரிவதும், தீயவர்களோடு சேர்வதும் — இதுவே நீண்ட வாழ்நாள் உடையவர்களின் துன்பம்.
3.196.18
पुत्रदारविनाशोऽत्र ज्ञातीनां सुहृदामपि ।
परेष्वायत्तता कृच्छ्रं किंनु दुःखतरं ततः ॥ ३.१९६.१८ ॥
இங்கு மகன்களும் மனைவியரும் அழிவது, உறவினர்களும் நண்பர்களும் அழிவது, பிறரைச் சார்ந்திருக்கும் கொடுமை — இதைவிட வேறு என்ன துயரம் அதிகம்?
3.196.19
नान्यद्दुःखतरं किंचिल्लोकेषु प्रतिभाति मे ।
अर्थैर्विहीनः पुरुषः एरैः संपरिभूयते ॥ ३.१९६.१९ ॥
உலகங்களில் இதைவிடக் கொடிய துன்பம் வேறெதுவும் எனக்குத் தோன்றவில்லை; செல்வமற்ற மனிதன் யானைகள் போன்றவர்களால் முற்றிலும் அவமதிக்கப்படுகிறான்.
3.196.20
अकुलानां कुले भावं कुलीनानां कुलक्षयम् ।
संयोगं विप्रयोगं च पश्यन्ति चिरजीविनः ॥ ३.१९६.२० ॥
நீண்ட ஆயுள் கொண்டவர்கள் (தேவர்கள்) நல்ல குலமற்றவர்கள் நல்ல குலத்தில் தோன்றுவதையும், நல்ல குலத்தினரின் குலம் அழிவதையும், சேர்க்கையையும் பிரிவையும் காண்கிறார்கள்.
3.196.21
अपिप्रत्यक्षमेवैतत्तव देघ शतक्रतो ।
अकुलानां समृद्धानां कथं कुलविपर्ययः ॥ ३.१९६.२१ ॥
தேவனே, சதக்ரதுவே (இந்திரனே), இது உன் கண்முன்னேயே நடப்பதுதானே. செழித்த குலமற்றவர்களுக்கு குலத்தில் மாற்றம் எப்படி நேர்கிறது?
3.196.22
देवदानवगन्धर्वमनुष्योरगराक्षसाः ।
प्राप्नुवन्ति विपर्यासं किंनु दुःखतरं ततः ॥ ३.१९६.२२ ॥
தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள் ஆகியோரும் தலைகீழ் மாற்றத்தை அடைகிறார்கள்; அதைவிடக் கொடிய துன்பம் எது?
3.196.23
कुले जाताश् क्लिश्यन्ते दौष्कुलेयवशानुगाः ।
आढ्यैर्दरिद्राऽवमताः किंनु दुःखतरं ततः ॥ ३.१९६.२३ ॥
நல்ல குலத்தில் பிறந்தவர்கள் தீய குலத்தவரின் ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டு துன்புறுகிறார்கள்; செல்வந்தர்களால் ஏழைகள் அவமதிக்கப்படுகிறார்கள்; அதைவிடக் கொடிய துன்பம் எது?
3.196.24
लोके वैधर्म्यमेतत्तु दृश्ते बहुविस्तरम् ।
हीनज्ञानाश्च हृष्यन्ते क्लिश्यन्ते प्राज्ञकोविदाः।
बहुदुःखपरिक्लेशं मानुष्यमिह दृश्यते ॥ ३.१९६.२४ ॥
உலகில் இந்த தலைகீழ் நிலை பரவலாகக் காணப்படுகிறது: அறிவு குறைந்தவர்கள் மகிழ்கிறார்கள்; ஞானியரும் அறிஞரும் துன்புறுகிறார்கள். இங்கே மனித வாழ்க்கை மிகுந்த துன்பமும் வேதனையும் நிறைந்ததாகக் காணப்படுகிறது.
3.196.25
पुनरेव महाभाग देवर्षिगणसेवित ।
समाख्याहि मम ब्रह्मन्किं सुखं चिरजीविनाम् ॥ ३.१९६.२५ ॥
மகாபாக்கியவானே, தேவரிஷிகளால் சேவிக்கப்பட்டவரே, பிராமணரே, நீண்ட ஆயுள் கொண்டவர்களுக்கு எது சுகம் என்று மீண்டும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
3.196.26
अष्टमे द्वादशे वाऽपि शाकं यः पचते गृहे ।
कुमित्राण्यनपाश्रित् किं वै सुखतरं ततः ॥ ३.१९६.२६ ॥
எட்டாம் நாளிலோ பன்னிரண்டாம் நாளிலோ கூட வீட்டில் கீரை சமைப்பவன், தீய நண்பர்களைச் சார்ந்திராதவன் — அவனை விட மகிழ்ச்சியானவன் யார்?
3.196.27
यत्राहानि न गण्यन्ते नैनमाहुर्महाशनम् ।
अपि शाकं पचानस्य सुखं वै मघवन्गृहे ॥ ३.१९६.२७ ॥
எங்கே நாட்கள் எண்ணப்படுவதில்லையோ, அவனை பெரும் உண்பவன் என்று யாரும் சொல்வதில்லையோ — வீட்டில் கீரை சமைப்பவனுக்கும் சுகம் உண்டு, ஓ மகவன்.
3.196.28
आर्जितं स्वेन वीर्येण नाप्यपाश्रित्य कंचन ।
फलशाकमपि श्रेयो भोक्तुं ह्यकृपणं गृहे ॥ ३.१९६.२८ ॥
தன் சொந்த முயற்சியால் ஈட்டியது, யாரையும் சார்ந்திராமல் — வீட்டில் பெருந்தன்மையுடன் உண்ணும் பழமும் கீரையும் கூட சிறந்தது.
3.196.29
परस्य तु गृहे भोक्तुः परिभूतस् नित्यशः ।
सुमृष्टमपि न श्रेयो विकल्पोऽयमतः सताम् ॥ ३.१९६.२९ ॥
பிறர் வீட்டில் உண்பவன் எப்போதும் அவமதிக்கப்படுகிறான்; நன்றாகச் சமைக்கப்பட்ட உணவும் அவனுக்கு நல்லதல்ல — ஆகவே நல்லோருக்கு இது ஒரு தேர்வே அல்ல.
3.196.30
श्ववद्धि लोलुपो यस्तु परान्नं भोक्तुमिच्छति ।
धिगस्तु तस्य तद्भुक्तं कृपणस् दुरात्मनः ॥ ३.१९६.३० ॥
நாயைப் போல பேராசை கொண்டு பிறர் அன்னத்தை உண்ண விரும்புபவனின் அந்த உணவுக்குக் கேடு உண்டாகட்டும் — அந்த கஞ்சனும் தீய மனம் கொண்டவனுமானவனுக்கு.
3.196.31
यो दत्त्वाऽतिथिभृत्येभ्यः पितृभ्यश्च द्विजोत्तमः ।
शिष्टान्यन्नानि यो भुङ्क्ते किं वै सुखतरं ततः ॥ ३.१९६.३१ ॥
அதிதிகளுக்கும், ஊழியர்களுக்கும், முன்னோர்களுக்கும் கொடுத்துவிட்டு மீதமுள்ள உணவை உண்ணும் சிறந்த த்விஜனைவிட இன்பமானது வேறென்ன?
3.196.32
अतो मृष्टतरं नान्यत्पूतं किंचितच्छतक्रतो ।
दत्त्वा यस्त्वतिथिभ्योऽन्नं भुङ्क्ते तेनैव नित्यशः ॥ ३.१९६.३२ ॥
ஓ சதக்ரது! அதிதிகளுக்கு உணவளித்துவிட்டு, எப்போதும் அதிலிருந்தே உண்பவனைவிட இனிமையானதும் தூய்மையானதும் வேறொன்றுமில்லை.
3.196.33
तावतां गोसहस्राणां फलं प्राप्नोति दायकः ।
यदेनो यौवनकृतंतत्सर्वं नश्यते ध्रुवम् ॥ ३.१९६.३३ ॥
கொடையாளி அத்தனை ஆயிரம் பசுக்களின் பலனைப் பெறுகிறான்; இளமையில் செய்த பாவமெல்லாம் நிச்சயமாக அழிந்துவிடும்.
3.196.34
रसदक्षिणस् भुक्तस् द्विजस्य तु करे गतम् ।
यद्वारि वारिणा सिञ्चेत्तद्ध्येनस्तरते क्षणात् ॥ ३.१९६.३४ ॥
த்விஜனின் கையில் சாறுடனும் தக்ஷிணையுடனும் உண்ணப்பட்ட உணவு, நீர் நீரால் நனைக்கப்படுவது போல், பாவத்தை ஒரு கணத்தில் கடந்துவிடுகிறது.
3.196.35
एताश्चान्याश्च वै बह्वीः कथयित्वा कथाः शुभाः ।
बकेन सह देवेन्द्र आपृच्छ्य त्रिदिवं गतः ॥ ३.१९६.३५ ॥
இவையும் வேறு பல சுப கதைகளையும் சொல்லிவிட்டு, தேவேந்திரன் பகனிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு சொர்க்கம் சென்றான்.