Mahābhārata · Adhyāya 3.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.197.1
ततः पाण्डवाः पुनर्मार्कण्डेयमूचुः ॥ ३.१९७.१ ॥
Dann sprachen die Pāṇḍavas erneut zu Mārkaṇḍeya.
3.197.2
कथितं ब्राह्मणमहाभाग्यं राजन्यमहाभाग्यमिदानीं शुश्रूषामह इति तानुवाच मार्कण्डेयो महर्षिः श्रूयतामिति इदानीं राजन्यानां महाभाग्यमिति । कुरूणामन्यतमः सुहोत्रो नाम राजा महर्षीनभिगम्य निवृत्य रशस्थमेव राजानमौशीनरं शिबिं ददर्शाभिमुखं तौ समेत्य परस्परेण यथावयः पूजां प्रयुज्य गुणसाम्येन परस्परेण तुल्यात्मानौ विदित्वान्योन्यस्य पन्थानं न ददतुस्तत्र नारदः प्रादुरासीत् किमिदं भवन्तौ परस्परस्य पन्थानमावृत्य तिष्ठत इति ॥ ३.१९७.२ ॥
Das große Glück der Brahmanen ist erzählt; nun wünschen wir das große Glück der Kṣatriyas zu hören, sprachen die Pāṇḍavas. Da sagte der große Weise Mārkaṇḍeya zu ihnen: 'Hört, nun das große Glück der Könige.' Einer der Kurus, ein König namens Suhotra, der sich den großen Weisen genähert und umgekehrt war, sah den auśīnara-König Śibi auf seinem Wagen stehend vor sich. Als sie einander begegneten, erwies jeder dem anderen gemäß dem Alter die Ehre; da sie sich an Tugend gleich wussten, wich keiner dem anderen auf dem Weg. Da erschien Nārada und sprach: 'Was ist das? Warum steht ihr beide und versperrt einander den Weg?'
3.197.4
तावूचतुर्नारद नैतद् भगवन् पूर्वकर्मकर्त्रादिभिर्विशिष्टस्य पन्था उपदिश्यते समर्थाय वा आवां च सख्यं परस्परेणोपगतौ तच्चावधानतोऽत्युत्कृष्टमधरोत्तरंपरिभ्रष्टं नारदस्त्वेवमुक्तः श्लोकत्रयमपठत्-
क्रूरः कौरव्य मृदवे
मृदुः क्रूरे च कौरव ।
साधुश्चासाधवे साधुः
साधवे नाप्नुयात् कथम् ॥ ३.१९७.४ ॥
Beide sprachen zu Nārada: Herr, das ist nicht recht. Der Weg wird dem vorgewiesen, der durch frühere Taten ausgezeichnet ist, oder dem Fähigen; wir beide sind in gegenseitige Freundschaft getreten, und durch Achtsamkeit ist der Unterschied von Höherem und Niedrigerem geschwunden. So angesprochen, rezitierte Nārada drei Strophen: Der Grausame dem Sanften, und der Sanfte dem Grausamen, o Kaurava; der Gute dem Bösen, und der Gute dem Guten, o Kaurava; wie sollte der Gute (die Frucht) erlangen, die der Gute erlangen soll?
3.197.5
कृतं शतगुणं कुर्या-
न्नास्ति देवेषु निर्णयः ।
औशीनरः साधुशीलो ।
भवतो वै महीपतिः ॥ ३.१९७.५ ॥
Eine Tat soll hundertfach Frucht tragen; darüber besteht bei den Göttern kein Zweifel. Der Auśīnara, von gutem Wandel, ist fürwahr euer Herr und König.
3.197.6
जयेत् कदर्यं दानेन ।
सत्येनानृतवादिनम् ।
क्षमया क्रूरकर्माण-
मसाधुं साधुना जयेत् ॥ ३.१९७.६ ॥
Den Geizigen soll man durch Geben besiegen, den Lügner durch Wahrheit, den Grausamen durch Geduld, und den Bösen durch den Guten.
3.197.7
तदुभावेव भवन्तावुदारौ य इदानीं भवद्भ्यामन्य- तमः सोऽपसर्पतु एतद् वै निदर्शनमित्युक्त्वा तूष्णीं नारदो बभूव । एतच्छ्रुत्वा तु कौरव्यः शिबिं प्रदक्षिणं कृत्वा पन्थानं दत्त्वा बहुकर्मभिः प्रशस्य प्रययौ ॥ ३.१९७.७ ॥
Ihr beide seid großmütig; wer von euch nun zurücktritt, soll das Beispiel sein, sprach Nārada und schwieg. Als der Kaurava dies hörte, umschritt er Śibi rechtsherum, gab ihm den Weg frei, pries ihn für viele Taten und ging davon.
3.197.8
तदेतद् राज्ञो महाभाग्यमप्युक्तवान् नारदः ॥ ३.१९७.८ ॥
Auch über das große Glück des Königs sprach Nārada so.