மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.2.1
प्रभातायां तु शर्वर्यां तेषामक्लिष्टकर्मणाम् ।
वनं यियासतां विप्रास्तस्थुर्भिक्षाभुजोऽग्रतः।
तानुवाच ततो राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ ३.२.१ ॥
விடியும் போது, கலங்காத செயல்களைக் கொண்ட அவர்கள் காட்டிற்குச் செல்ல விரும்பியபோது, பிக்ஷையால் வாழும் அந்தணர்கள் அவர்களுக்கு முன்னால் நின்றனர். அப்போது அரசன் குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரன் அவர்களிடம் கூறினான்.
3.2.2
वयं हि हृतसर्वस्वा हृतराज्या हृतश्रियः ।
फलमूलामिषाहारा वनं यास्याम दुःखिताः ॥ ३.२.२ ॥
எங்கள் அனைத்துச் செல்வமும், அரசும், மேன்மையும் பறிக்கப்பட்டு, துயருற்ற நாங்கள் பழம், கிழங்கு, இறைச்சி உண்டு காட்டிற்குச் செல்வோம்.
3.2.3
वनं च दोषबहुलं बहुव्यालसरीसृपम् ।
परिक्लेशश्चवो मन्ये ध्रुवं तत्र भविष्यति ॥ ३.२.३ ॥
காடு பல ஆபத்துகள் நிறைந்தது; பல கொடிய விலங்குகளும் ஊர்வனவும் உள்ளன. அங்கு உங்களுக்கு நிச்சயம் துன்பம் ஏற்படும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
3.2.4
ब्राह्मणानां परिक्लेशो दैवतान्यपि सादयेत् ।
किंपुनर्मामितो विप्रा निवर्तध्वं यथेष्टतः ॥ ३.२.४ ॥
அந்தணர்களின் துன்பம் தேவர்களையும் வருத்தும்; என்னைப் பற்றி என்ன சொல்வது? அந்தணர்களே, விரும்பியபடி இங்கிருந்தே திரும்பிச் செல்லுங்கள்.
3.2.5
गतिर्या भवतां राजंस्तां वयं गन्तुमुद्यताः ।
नार्हथास्मान्परित्यक्तुं भक्तान्सद्धर्मदर्शिन ॥ ३.२.५ ॥
அரசே, உங்கள் வழியே எங்கள் வழி; அதைப் பின்பற்றிச் செல்லவே நாங்கள் ஆயத்தமாக இருக்கிறோம். நல்ல தர்மத்தைக் காண்பவரே, பக்தர்களாகிய எங்களைக் கைவிடத் தகுதி உடையவர் அல்லர்.
3.2.6
स्नेहकर्माणि भक्तेषु दैवतान्यपि कुर्वते ।
विशेषतो ब्राह्मणेषु सदाचारावलम्बिषु ॥ ३.२.६ ॥
தெய்வங்களும் பக்தர்களிடம் அன்புச் செயல்களைச் செய்கின்றன; குறிப்பாக நல்லொழுக்கத்தை பற்றி நிற்கும் அந்தணர்களிடம் அவ்வாறு செய்கின்றன.
3.2.7
ममापि परमा भक्तिर्ब्राह्मणेषु सदा द्विजाः ।
सहायविपरिभ्रंशस्त्वयं सादयतीव माम् ॥ ३.२.७ ॥
அந்தணர்கள் மீது எனக்கும் எப்போதும் உயர்ந்த பக்தி உண்டு, ஓ இருபிறப்பாளர்களே. ஆனால் துணையாளர்களின் இந்த இழப்பு என்னை வாட்டுவது போல் இருக்கிறது.
3.2.8
आहरेयुर्हि ये सर्वे फलमूलमृगांस्तथा ।
त इमे शोकजैर्दुःखैर्भ्रातरो मे विमोहिताः ॥ ३.२.८ ॥
பழங்களையும் கிழங்குகளையும் மானையும் கொண்டு வந்த என் சகோதரர்கள் அனைவரும், துயரத்தால் உண்டான துன்பங்களால் மயக்கமுற்றிருக்கிறார்கள்.
3.2.9
द्रौपद्या विप्रकर्षेण राज्यापहरणेन च ।
दुःखार्दितानिमान्क्लेशैर्नाहं योक्तुमिहोत्सहे ॥ ३.२.९ ॥
திரௌபதியின் அவமானத்தாலும் அரசு பறிக்கப்பட்டதாலும் துயரால் வாடும் இவர்களை இங்கே துன்பங்களில் ஆழ்த்த நான் துணியேன்.
3.2.10
अस्मत्पोषणजा चिन्ता मा भूत्ते हृदि पार्थिव ।
स्वयमाहृत्य वन्यानि त्वानुयास्यामहे वयम् ॥ ३.२.१० ॥
அரசே, எங்களைப் பராமரிப்பது பற்றிய கவலை உம் மனதில் இருக்க வேண்டாம். நாங்களே காட்டுப் பொருட்களைக் கொண்டு வந்து உம்மைப் பின்தொடர்வோம்.
3.2.11
अनुध्यानेन जप्येन विधास्यामः शिव तव ।
कथाभिश्चानुकूलाभिः सह रंस्यामहे वने ॥ ३.२.११ ॥
ஓ மங்கலமானவரே, தியானத்தாலும் ஜபத்தாலும் உமக்கு நலம் செய்வோம்; இனிய கதைகளால் காட்டில் உம்முடன் மகிழ்வோம்.
3.2.12
एवमेतन्न संदेहो रमेयं ब्राह्मणैः सह ।
न्यूनभावात्तु पश्यामि प्रत्यादेशमिवात्मनः ॥ ३.२.१२ ॥
இது அப்படியே, இதில் ஐயமில்லை; நான் அந்தணர்களுடன் மகிழ்வேன். ஆனால் என் குறைபாட்டு உணர்வால் என்னையே நிராகரிப்பது போல் உணர்கிறேன்.
3.2.13
कथं द्रक्ष्यामि वः सर्वान्स्वयमाहृत्य भोजिनः ।
मद्भक्त्या क्लिश्यतोऽनर्हान्धिक्पापान्धृतराष्ट्रजान् ॥ ३.२.१३ ॥
நானே உங்கள் அனைவரையும் அழைத்து வந்து உண்பவர்களாகக் காண்பது எப்படி? என் பக்தியினால் துன்பப்படும் உங்களையும், தகுதியற்ற திருதராஷ்டிரனின் பாவிகளான மக்களையும் சபிக்கிறேன்.
3.2.14
इत्युक्त्वा नृपतिः शोचन्निषसाद महीतले ॥ ३.२.१४ ॥
இவ்வாறு கூறி, துயருற்ற அரசன் நிலத்தின் மீது அமர்ந்தான்.
3.2.15
तमध्यात्मरतो विद्वाञ्शौनको नाम वै द्विजः ।
योगे साङ्ख्ये च कुशलो राजानमिदमब्रवीत् ॥ ३.२.१५ ॥
ஆன்மிகத்தில் ஈடுபட்டவரும், அறிவாளியும், யோகம் மற்றும் சாங்கியத்தில் வல்லவருமான சௌநகர் என்ற பிராமணர் அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
3.2.16
शोकस्थानसहस्राणि हर्षस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ ३.२.१६ ॥
துயரத்திற்கான ஆயிரம் காரணங்களும், மகிழ்ச்சிக்கான நூறு காரணங்களும் நாளுக்கு நாள் மூடனிடம் நுழைகின்றன; அறிவாளியிடம் நுழைவதில்லை.
3.2.17
न हि ज्ञानविरुद्धेषु बहुदोषेषु कर्मसु ।
श्रेयोघातिषु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विधाः ॥ ३.२.१७ ॥
அறிவுக்கு முரணானவையும், பல குற்றங்கள் நிறைந்தவையும், நன்மையை அழிப்பவையுமான செயல்களில் உன்னைப் போன்ற அறிவாளிகள் பற்றுக்கொள்வதில்லை.
3.2.18
अष्टाङ्गां बुद्धिमाहुर्यां सर्वाश्रेयोभिघातिनीम् ।
श्रुतिस्मृतिसमायुक्तां राजन्सा त्वय्यवस्थिता ॥ ३.२.१८ ॥
எட்டு அங்கங்கள் கொண்ட புத்தி என்று சொல்லப்படுவது, எல்லா நன்மையையும் அழிப்பது, வேதம் மற்றும் ஸ்மிருதியோடு கூடியது — அரசே, அது உன்னில் நிலைத்திருக்கிறது.
3.2.19
शुश्रूषा श्रवणं चैव ग्रहणं धारणं तथा ।
ऊहापोहोऽर्थविज्ञानं तत्वज्ञानं च धीगुणाः ॥ ३.२.१९ ॥
கேட்கும் விருப்பம், கேட்டல், ஏற்றல், தரித்தல், அத்துடன் ஆய்வும் தர்க்கமும், பொருளறிவும், தத்துவ அறிவும் — இவையே அறிவின் குணங்கள்.
3.2.20
अर्थकृच्छ्रेषु दुर्गेषु व्यापत्सु स्वजनेष्वपि ।
शारीरमानसैर्दुःखैर्न सीदन्ति भवद्विधाः ॥ ३.२.२० ॥
பொருள் நெருக்கடிகளிலும், கடினமான நிலைகளிலும், ஆபத்துகளிலும், சொந்த உறவினர்களிடையேயும் கூட — உங்களைப் போன்றவர்கள் உடல் மற்றும் மனத் துன்பங்களால் சோர்வடைவதில்லை.
3.2.21
श्रूयतां चाभिधास्यामि जनकेन यथा पुरा ।
आत्मव्यवस्थानकरागीताः श्लोका महात्मना ॥ ३.२.२१ ॥
கேளுங்கள், முன்பு ஜனகர் எவ்வாறு பாடினாரோ அதை நான் சொல்கிறேன் — ஆன்மாவை நிலைநிறுத்தும், மகாத்மாவால் பாடப்பட்ட சுலோகங்களை.
3.2.22
मनोदेहसमुत्थाभ्यां दुःखाभ्यामर्दितं जगत् ।
तयोर्व्याससमासाभ्यांशमोपायमिमं शृणु ॥ ३.२.२२ ॥
மனம், உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் இரு துன்பங்களால் உலகம் வருந்துகிறது. அவற்றை அடக்கும் இந்த வழியை — விரிவாகவும் சுருக்கமாகவும் — கேளுங்கள்.
3.2.23
व्याधेरनिष्टसंस्पर्शाच्छ्रमादिष्टविवर्जनात् ।
दुःखं चतुर्भिः शारीरं कारणैः संप्रवर्तते ॥ ३.२.२३ ॥
நோய், விரும்பத்தகாதவற்றின் தொடர்பு, களைப்பு, விரும்பியதை இழத்தல் — இந்த நான்கு காரணங்களால் உடல் துன்பம் எழுகிறது.
3.2.24
तदा तत्प्रतिकाराच्च सततं चाविचिन्तनात् ।
आधिव्याधिप्रशमनं क्रियायोगबलेन तु ॥ ३.२.२४ ॥
அப்போது அதற்குப் பரிகாரம் செய்வதாலும், அதை இடைவிடாமல் எண்ணாமல் இருப்பதாலும், மன மற்றும் உடல் துயரங்கள் தணிகின்றன — செயல்யோகத்தின் வலிமையால்.
3.2.25
मतिमन्तो व्यथोपेताः शमं प्रागेव कुर्वते ।
मानसस्य प्रियाख्यानैः संभोगोपनयैर्नृणाम् ॥ ३.२.२५ ॥
அறிவுடையோர் துன்பத்தால் வருந்தும்போதே முன்னதாக மனத்தை அமைதிப்படுத்துகிறார்கள் — இனிய கதைகளாலும் மனிதர்களுக்குப் போகங்களைக் கொண்டுவருவதாலும்.
3.2.26
मानसेन हि दुःखेन शरीरमुपतप्यते ।
अयःपिण्डेन तप्तेन कुम्भसंस्थमिवोदकम् ॥ ३.२.२६ ॥
மன துன்பத்தால் உடல் வாட்டப்படுகிறது — குடத்தில் உள்ள நீர் சூடான இரும்புக் கட்டியால் சூடேறுவது போல.
3.2.27
मानसं शमयेत्तस्माज्ज्ञानेनाग्निमिवाम्बुना ।
प्रशन्ते मानसे दुःखे शारीरमुपशाम्यति ॥ ३.२.२७ ॥
ஆகவே அறிவினால் மனத் துன்பத்தை அமைதிப்படுத்த வேண்டும் — நீரால் நெருப்பை அணைப்பது போல. மனத் துன்பம் தணிந்தால் உடல் துன்பமும் தணியும்.
3.2.28
मनसो दुःखमूलं तु स्नेह इत्युपलभ्यते ।
स्नेहात्तु सज्जते जन्तुर्दुःखयोगमुपैति च ॥ ३.२.२८ ॥
மனத் துன்பத்தின் மூலம் பற்றே என்று அறியப்படுகிறது. பற்றினாலேயே உயிரினம் பிணைக்கப்பட்டு துன்பத்துடன் சேர்கிறது.
3.2.29
स्नेहमूलानि दुःखानि स्नेहजानि भयानि च ।
शोकहर्षौ तथायासः सर्वं स्नेहात्प्रवर्तते ॥ ३.२.२९ ॥
துன்பங்கள் பற்றை மூலமாகக் கொண்டவை; அச்சங்களும் பற்றிலிருந்தே பிறக்கின்றன. துயரம், மகிழ்ச்சி, உழைப்பு — இவை அனைத்தும் பற்றிலிருந்தே எழுகின்றன.
3.2.30
स्नेहात्कारुण्यरागौ च प्रजास्वीर्ष्यादयस्तथा ।
अश्रेयस्कावुभावेतौ पूर्वस्तत्र गुरुः स्मृतः ॥ ३.२.३० ॥
பற்றிலிருந்தே இரக்கமும் ஆசையும் பிறக்கின்றன; உயிர்களின் மீது பொறாமை முதலியவையும் அப்படியே. இவ்விரண்டும் நன்மை தருபவை அல்ல; இவற்றில் முதலாவது கனமானதாக நினைவுகூரப்படுகிறது.
3.2.31
कोटराग्निर्यथाऽशेषं समूलं पादपं दहेत् ।
धर्मार्थिनं तथाऽल्पोपि रागदोषो विनाशयेत् ॥ ३.२.३१ ॥
மரத்தின் பொந்தில் எழுந்த நெருப்பு வேருடன் முழு மரத்தையும் எரிப்பது போல, தர்மத்தையும் பொருளையும் நாடுபவனை சிறிதளவு பற்றின் குற்றமும் அழித்துவிடும்.
3.2.32
विप्रयोगे न तु त्यागी दोषदर्शी समागमे ।
विरागं भजते जन्तुर्निर्वैरो निष्परिग्रहः ॥ ३.२.३२ ॥
பிரிவில் துறவியாகிறான்; ஆனால் சேர்க்கையில் குற்றம் காண்பவன். பகையற்றவனும் பற்றற்றவனுமாய் உயிர் விராகத்தை அடைகிறது.
3.2.33
तस्मात्स्नेहं स्वपक्षेभ्यो मित्रेभ्यो धनसंचयात् ।
स्वशरीरसमुत्थं च ज्ञानेन विनिवर्तयेत् ॥ ३.२.३३ ॥
ஆகையால், சுற்றத்தார் மீதும் நண்பர்கள் மீதும் செல்வக் குவிப்பின் மீதும், தன் உடலிலிருந்து எழும் பற்றையும் ஞானத்தால் திருப்பி விட வேண்டும்.
3.2.34
ज्ञानान्वितेषु युक्तेषु शास्त्रज्ञेषु कृतात्मसु ।
न तेषु सज्जते स्नेहः पद्मपत्रेष्विवोदकम् ॥ ३.२.३४ ॥
ஞானமும் ஒழுக்கமும் நூலறிவும் தன்னடக்கமும் உடையோரிடம் பற்று ஒட்டுவதில்லை; தாமரை இலையில் நீர் ஒட்டாதது போல.
3.2.35
रागाभिभूतः पुरुषः कामेन परिकृष्यते ।
इच्छा संजायते तस्य ततस्तृष्णा विवर्धते ॥ ३.२.३५ ॥
பற்றால் வெல்லப்பட்ட மனிதன் காமத்தால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான். அவனுள் ஆசை எழுகிறது; பின்னர் தாகம் பெருகுகிறது.
3.2.36
तृष्णा हि सर्वपापिष्ठा नित्योद्देगकरी नृणाम् ।
अधर्मबहुला चैव घोरा पापानुबन्धिनी ॥ ३.२.३६ ॥
தாகமே எல்லாவற்றிலும் மிகப் பாவமானது; மனிதர்களுக்கு நிரந்தர கலக்கத்தை உண்டாக்குவது; அதர்மம் நிறைந்தது, கொடியது, பாவத்தைப் பின்தொடர்வது.
3.2.37
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः ।
योसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णांत्यजतः सुखम् ॥ ३.२.३७ ॥
முதுமையிலும் முதிராததும், மூடர்களால் விடமுடியாததுமான, உயிரை அழிக்கும் அந்த நோய் போன்ற தாகத்தை விடுபவனுக்கே இன்பம்.
3.2.38
अनाद्यन्ता तु सा तृष्णा अन्तर्देहगता नृणाम् ।
विनाशयति भूतानि अयोनिज इवानलः ॥ ३.२.३८ ॥
அந்தத் தாகம் தொடக்கமும் முடிவும் அற்றது; மனிதர்களின் உடலுக்குள் வாழ்கிறது; பிறப்பற்ற நெருப்பைப்போல் உயிர்களை அழிக்கிறது.
3.2.39
यथैधः स्वसमुत्थेन वह्निना नाशमृच्छति ।
तथाऽकृतात्मा लोभेन सहजेन विनश्यति ॥ ३.२.३९ ॥
தன்னிலிருந்தே எழும் நெருப்பால் விறகு அழிவது போல், அடக்கப்படாத மனம் உள்ளார்ந்த பேராசையால் அழிகிறது.
3.2.40
राजतः सलिलादग्नेश्चोरतः स्वजनादपि ।
अर्थिभ्यः कालतस्तस्मान्नित्यमर्थवतां भयम्।
भयमर्थवतां नित्यं मृत्योः प्राणभृतामिव ॥ ३.२.४० ॥
அரசனிடமிருந்தும், நீரிலிருந்தும், நெருப்பிலிருந்தும், திருடர்களிடமிருந்தும், சொந்த உறவினரிடமிருந்தும், யாசகர்களிடமிருந்தும், காலத்திலிருந்தும்—ஆகவே செல்வமுடையவர்களுக்கு எப்போதும் பயம்; உயிருள்ளவர்களுக்கு மரணத்தின் பயம் போல், செல்வமுடையவர்களுக்கு எப்போதும் பயம்.
3.2.41
यथा ह्याभिषमाकाशे पक्षिभिः श्वापदैर्भुवि ।
भक्ष्यते सलिले मत्स्यैस्तथा सर्वेण वित्तवान् ॥ ३.२.४१ ॥
வானில் பறவைகளாலும், நிலத்தில் கொடிய விலங்குகளாலும், நீரில் மீன்களாலும் இரை உண்ணப்படுவது போல், செல்வமுடையவன் எல்லோராலும் விழுங்கப்படுகிறான்.
3.2.42
अर्थ एव हि केषांचिदनर्थं भजते नृणाम् ।
अर्थश्रेयसि चासक्तो न श्रेयो विन्दते नरः।
तस्मादर्थागमाः सर्वे मनोमोहविवर्धनाः ॥ ३.२.४२ ॥
சிலருக்கு செல்வமே மனிதர்களைத் தீமையில் ஆழ்த்துகிறது; செல்வத்தையே நன்மை எனக் கருதிப் பற்றுள்ளவன் நன்மையை அடைவதில்லை. ஆகவே செல்வம் பெறும் வழிகள் அனைத்தும் மனமயக்கத்தை வளர்ப்பவை.
3.2.43
कार्पण्यं दर्पमानौ च भयमुद्वेग एव च ।
अर्थजानि विदुः प्राज्ञा दुःखान्येतानि देहिनाम् ॥ ३.२.४३ ॥
கஞ்சத்தனம், செருக்கு, பெருமிதம், பயம், பதற்றம் ஆகியவற்றை — உடலுடைய உயிர்களுக்கு செல்வத்திலிருந்து பிறக்கும் இத்துன்பங்களென ஞானிகள் அறிவர்.
3.2.44
अर्थस्योपार्जने दुःखमार्जितानां च रक्षणे ।
नाशे दुःखं व्यये दुःखं घ्नन्ति चैवार्थकारणात् ॥ ३.२.४४ ॥
செல்வம் ஈட்டுவதில் துன்பம்; ஈட்டியதைக் காப்பதில் துன்பம்; இழப்பில் துன்பம், செலவிடுவதிலும் துன்பம் — செல்வத்தின் காரணமாகவே மக்கள் துன்புறுத்தப்படுகின்றனர்.
3.2.45
अर्था दुःखं परित्यक्तुं पालिताश्चैव शत्रवः ।
दुःखेन चाधिगम्यन्ते तेषां नाशं न चिन्तयेत् ॥ ३.२.४५ ॥
செல்வத்தை விடுவது துன்பம்; காக்கப்பட்ட செல்வமே பகைவராகிவிடும்; அது துன்பத்துடன்தான் கிடைக்கிறது — அதன் அழிவைப் பற்றி கவலைப்படக்கூடாது.
3.2.46
असन्तोषपरा मूढाः संतोषं यान्ति पण्डिताः ।
अन्तो नास्ति पिपासायाः संतोषः परमं सुखम्।
तस्मात्संतोषमेवेह परं पश्यन्ति पण्डितः ॥ ३.२.४६ ॥
அதிருப்தியில் நாட்டமுள்ள மூடர்கள் நிறைவை அடைவதில்லை; ஞானிகளோ நிறைவை அடைகின்றனர். தாகத்திற்கு முடிவில்லை; நிறைவே மிக உயர்ந்த இன்பம். ஆகவே இவ்வுலகில் ஞானிகள் நிறைவையே உயர்ந்ததாகக் காண்கின்றனர்.
3.2.47
अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं रत्नसंचयः ।
ऐश्वर्यं प्रियसंवासो गृद्ध्येत्तत्र न पण्डितः ॥ ३.२.४७ ॥
இளமை, அழகு, வாழ்க்கை, ரத்தினக் குவியல், செல்வாக்கு, அன்புக்குரியவருடன் வாழ்க்கை — இவையெல்லாம் நிலையற்றவை; ஞானி இவற்றில் பேராசை கொள்ளமாட்டான்.
3.2.48
त्यजेत स च यांस्तस्मात्तज्जान्क्लेशान्सहेत च ।
न हि संचयवान्कश्चिद्दृश्यते निरुपद्रवः।
अतश्च धार्मिकैः पुम्भिरनीहार्थः प्रशस्यते ॥ ३.२.४८ ॥
ஆகையால் அவற்றை விட்டுவிட வேண்டும்; அவற்றிலிருந்து பிறக்கும் துன்பங்களையும் பொறுக்க வேண்டும். செல்வம் சேர்ப்பவன் எவனும் தொல்லைகளின்றி இருப்பதாகக் காணப்படுவதில்லை. ஆதலால் தர்மவான்களால் ஆசையற்ற (செல்வ) துறவே புகழப்படுகிறது.
3.2.49
धर्मार्थं यस्य वित्तेहा वरं तस्य नरीहता ।
प्रक्षालनाद्धि पङ्कस्य श्रेयो ह्यस्पर्शनं नृणाम् ॥ ३.२.४९ ॥
தர்மத்திற்காக செல்வத்தை விரும்புபவனுக்கு, மனிதர்களின் ஆசையின்மையே சிறந்தது. சேற்றைக் கழுவுவதைவிட அதைத் தொடாமல் இருப்பதே சிறந்தது.
3.2.50
युधिष्ठिरैवमर्थेषु न स्पृहां कर्तुमर्हसि ।
धर्मेण यदि ते कार्यं विमुक्तेच्छो भवार्थतः ॥ ३.२.५० ॥
யுதிஷ்டிரா, இவ்வாறு செல்வத்தில் ஆசை கொள்ளக்கூடாது. உன் செயல் தர்மத்தால் இருந்தால், செல்வத்திலிருந்து ஆசையற்றவனாக ஆகு.
3.2.51
नार्थोपभोगलिप्सार्थमियमर्थेप्सुता मम ।
भरणार्थं तु विप्राणां ब्रह्मन्काङ्क्षे न लोभतः ॥ ३.२.५१ ॥
இந்த என் செல்வ ஆசை, இன்பம் துய்க்கும் ஆசையால் அல்ல. பிராமணர்களைப் போஷிப்பதற்காகவே, பேராசையால் அல்ல, ஹே பிராமணரே, நான் விரும்புகிறேன்.
3.2.52
कथं ह्यस्मद्विधो ब्रह्मन्वर्तमानो गृहाश्रमे ।
भरणं पालनं चापि न कुर्यादनुयायिनाम् ॥ ३.२.५२ ॥
ஹே பிராமணரே, இல்லறத்தில் வாழும் என்னைப் போன்றவன், தன்னைப் பின்பற்றுவோரைப் போஷித்துப் பாதுகாக்காமல் எப்படி இருப்பான்?
3.2.53
संविभागो हि भूतानां सर्वेषामेव दृश्यते ।
तथैवापचमानेभ्यः प्रदेयं गृहमेधिना ॥ ३.२.५३ ॥
எல்லா உயிர்களிடையேயும் பகிர்ந்துகொள்ளுதல் காணப்படுகிறது. அதுபோல, இல்லறத்தான் தானே சமைப்பவர்களுக்கும் கொடுக்க வேண்டும்.
3.2.54
तृणानि भूमिरुदकं वाक्चतुर्थी च सूनृता ।
सतामेतानि गेहेषु नोच्छिद्यन्ते कदाचन ॥ ३.२.५४ ॥
புல், நிலம், நீர், நான்காவதாக இனிய சத்திய வாக்கு — நல்லோரின் இல்லங்களில் இவை ஒருபோதும் குறைவதில்லை.
3.2.55
देयमार्तस्य शयनं स्थितश्रान्तस्य चासनम् ।
तृषितस्य च पानीयं क्षुधितस्य च भोजनम् ॥ ३.२.५५ ॥
களைத்தவனுக்குப் படுக்கையும், நின்று சோர்ந்தவனுக்கு இருக்கையும், தாகமுள்ளவனுக்கு நீரும், பசித்தவனுக்கு உணவும் கொடுக்கப்பட வேண்டும்.
3.2.56
चक्षुर्दद्यान्मनो दद्याद्वाचं दद्याच्च सूनृताम् ।
उत्थाय चासनं दद्यादेष धर्मः सनातनः।
प्रत्युत्थायाभिगमनं कुर्यान्न्यायेन चार्चनाम् ॥ ३.२.५६ ॥
அன்பான பார்வையும், நல்லெண்ணமும், இனிய சொல்லும் கொடுக்க வேண்டும்; எழுந்து இருக்கை அளிக்க வேண்டும் — இதுவே நித்திய தர்மம். எதிர்கொண்டு வரவேற்று முறைப்படி உபசரிக்க வேண்டும்.
3.2.57
अग्निहोत्रमनड्वांश्च ज्ञातयोऽतिथिवान्धवाः ।
पुत्रा दाराश्च भृत्याश्च निर्दहेयुरपूजिताः ॥ ३.२.५७ ॥
அக்னிஹோத்ரமும், எருதும், உறவினர்களும், விருந்தினரும், சுற்றத்தாரும், மக்களும், மனைவியரும், ஊழியர்களும் — மதிக்கப்படாவிட்டால் எரித்துவிடுவார்கள்.
3.2.58
आत्मार्थं पाचयेन्नान्नं न वृथा घातयेत्पशून् ।
न चैकः स्वयमश्नीयाद्विधिवर्जं न निर्वपेत् ॥ ३.२.५८ ॥
தனக்காக மட்டும் உணவு சமைக்கக் கூடாது; வீணாக விலங்குகளைக் கொல்லக் கூடாது; தனியாகத் தானே உண்ணக் கூடாது; விதியின்றி பலி அளிக்கக் கூடாது.
3.2.59
श्वभ्यश्च श्वपचेभ्यश्च वयोभ्यश्चावपेद्भुवि ।
वैश्वदेवं हि नामैतत्सायं प्रातश्च दीयते ॥ ३.२.५९ ॥
நாய்களுக்கும், சண்டாளர்களுக்கும், பறவைகளுக்கும் நிலத்தில் உணவை இட வேண்டும்; இது வைஸ்வதேவம் எனப்படும் பலி; இது மாலையிலும் காலையிலும் அளிக்கப்படுகிறது.
3.2.60
विघसाशी भवेत्तस्मान्नित्यं चामृतभोजनः ।
विघसो भुक्तशेषं तु यज्ञशेषं तथाऽमृतम् ॥ ३.२.६० ॥
ஆகையால் எப்போதும் விகசம் (எஞ்சிய உணவு) உண்பவனாகவும், அமிர்த உணவு உண்பவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; உண்ட பின் எஞ்சியதே விகசம்; யாகத்தின் எஞ்சியதே அமிர்தம்.
3.2.61
चक्षुर्दद्यान्मनो दद्याद्वाचं दद्याच्च सूनृताम् ।
अनुव्रजेदुपासीत स यज्ञः पञ्चदक्षिणः ॥ ३.२.६१ ॥
கண்ணைக் கொடுக்க வேண்டும், மனத்தைக் கொடுக்க வேண்டும், இனிய உண்மைச் சொல்லைக் கொடுக்க வேண்டும்; பின்தொடர்ந்து சென்று பணிவிடை செய்ய வேண்டும் — அதுவே ஐந்து தட்சிணைகள் கொண்ட யாகம்.
3.2.62
यो दद्यादपरिक्लिष्टमन्नमद्वनि वर्तते ।
श्रान्तायादृष्टपूर्वाय तस्य पुण्यफलं महत् ॥ ३.२.६२ ॥
வழியில் இருக்கும் ஒருவன், களைத்த, முன்பு கண்டிராத ஒருவனுக்கு எவ்விதச் சிரமமுமின்றி உணவு அளிப்பானானால், அவனுக்குப் பெரும் புண்ணியப் பலன் உண்டு.
3.2.63
एवं यो वर्तते वृत्तिं वर्तमानो गृहाश्रमे ।
तस्य धर्मं परंप्राहुः कथं वा विप्र मन्यसे ॥ ३.२.६३ ॥
இவ்வாறு இல்லறத்தில் நின்று வாழ்க்கை நடத்துபவனின் தர்மத்தை உயர்ந்தது என்கிறார்கள் — ஓ விப்ரரே, நீர் இதை எப்படி எண்ணுகிறீர்?
3.2.64
अहो बत महत्कष्टं विपरीतमिदं जगत् ।
येनापत्रपते साधुरसाधुस्तेन तुष्यति ॥ ३.२.६४ ॥
ஐயோ, எவ்வளவு பெரிய துன்பம்! இந்த உலகம் தலைகீழானது — எதனால் நல்லவன் வெட்கப்படுகிறானோ, அதனால் தீயவன் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.
3.2.65
शिश्नोदरकृतेऽप्राज्ञः करोति विषसं बहु ।
मोहरागवशाक्रान्त इन्द्रियार्थवशानुगः ॥ ३.२.६५ ॥
அறிவில்லாதவன் பிறப்புறுப்புக்கும் வயிற்றுக்குமாக மிகப் பல பாவங்களைச் செய்கிறான்; மோகமும் ஆசையும் ஆட்கொண்டு, புலனின்பப் பொருட்களின் வசப்பட்டுச் செல்கிறான்.
3.2.66
ह्रियते बुध्यमानोपि नरो हारिभिरिन्द्रियैः ।
विमूढसंज्ञो दुष्टाश्वैरुद्धान्तैरिव सारथिः ॥ ३.२.६६ ॥
அறிந்திருந்தும் மனிதன் கவர்ந்திழுக்கும் புலன்களால் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்; கெட்ட, கட்டுக்கடங்காத குதிரைகளால் குழம்பிய தேரோட்டி இழுத்துச் செல்லப்படுவதுபோல்.
3.2.67
षडिन्द्रियाणि विषयं समागच्छन्ति वै यदा ।
तद्रा प्रादुर्भवत्यषां पूर्वसंकल्पजं मनः ॥ ३.२.६७ ॥
ஆறு புலன்களும் புலன்பொருள்களை அடையும்போது, அவற்றின் முந்தைய சங்கல்பத்திலிருந்து பிறந்த மனம் தோன்றுகிறது.
3.2.68
मनो यस्येन्द्रियस्येह विषयान्याति सेवितुम् ।
वस्यौत्सुक्यं संभवति प्रवृत्तिश्चोपजायते ॥ ३.२.६८ ॥
இங்கு எந்த புலனால் மனம் புலன்பொருள்களை அனுபவிக்க விரைகிறதோ, அதன் வசப்பட்டவனுக்கு ஆர்வம் எழுகிறது; செயல்பாடும் உண்டாகிறது.
3.2.69
ततः संकल्पवीर्येण कामेन विषयेषुभिः ।
विद्धः पतति लोभाग्नौज्योतिर्लोभात्पतङ्गवत् ॥ ३.२.६९ ॥
அப்போது சங்கல்பத்தின் வலிமையால், காமத்தாலும் புலன்பொருள் அம்புகளாலும் துளைக்கப்பட்டவன் பேராசைத் தீயில் விழுகிறான், பேராசையால் விட்டில்பூச்சி விளக்குச் சுடரில் விழுவது போல.
3.2.70
ततो दारैर्विहारैश्च मोहितश्च यथेप्सया ।
महामोहमुखे मग्नो नात्मानमवबुध्यते ॥ ३.२.७० ॥
பின்னர் மனைவியர் மற்றும் கேளிக்கைகளால் மயங்கி, விரும்பியவாறு, பெரும் மயக்கத்தின் வாயில் மூழ்கியவன் தன்னை உணர்வதில்லை.
3.2.71
एवं पतति संसारे तासुतास्विह योनिषु ।
अविद्याकर्मतृष्णाभिर्भ्राम्यमाणोऽथ चक्रवत् ॥ ३.२.७१ ॥
இவ்வாறு அவன் சம்சாரத்தில், இங்கே இந்த இந்த யோனிகளில் விழுகிறான்; அவித்யை, கர்மம், தாகம் ஆகியவற்றால் சக்கரம் போலச் சுழற்றப்படுகிறான்.
3.2.72
ब्रह्मादिषु तृणान्तेषु भूतेषु परिवर्तते ।
जले भुवि तथाऽऽकाशे जायमानः पुनःपुनः ॥ ३.२.७२ ॥
பிரம்மா முதல் புல் வரையுள்ள உயிர்களில் அவன் சுழல்கிறான்; நீரிலும், நிலத்திலும், ஆகாயத்திலும் பலமுறை பிறந்தவனாக.
3.2.73
अबुधानां गतिस्त्वेषा बुधानामपि मे शृणु ।
ये धर्मे श्रेयसि रता विमोक्षरतयो जनाः ॥ ३.२.७३ ॥
இது அறிவிலிகளின் வழி; அறிஞர்களின் வழியையும் என்னிடமிருந்து கேள். தர்மத்திலும் நன்மையிலும் ஈடுபட்டு, விடுதலையில் மகிழ்பவர்கள் அவர்கள்.
3.2.74
तदिदं वेदवचनं कुरु कर्म त्यजेति च ।
तस्माद्धर्मानिमान्सर्वान्नाभिमानात्समाचरेत् ॥ ३.२.७४ ॥
இதுவே வேத வாக்கியம்: கர்மத்தைச் செய், அதைத் துற என்று. ஆகவே இந்த எல்லாத் தர்மங்களையும் ஆணவத்தால் கடைப்பிடிக்கக் கூடாது.
3.2.75
इज्याध्ययनदानानि तपः सत्यं क्षमा दमः ।
अलोभ इतिमार्गोऽयं धर्ममस्याष्टविधः स्मृतः ॥ ३.२.७५ ॥
யாகம், கல்வி, தானம், தவம், சத்தியம், பொறுமை, அடக்கம், பேராசையின்மை—இதுவே தர்மத்தின் எட்டுவகை வழி என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
3.2.76
अत्र पूर्वश्चतुर्वर्गः पितृयाणपथे स्थितः ।
कर्तव्यमिति यत्कार्यं नाभिमानात्समाचरेत् ॥ ३.२.७६ ॥
இங்கே முதல் நான்கு வகை பித்ருயான வழியில் நிலைபெற்றுள்ளது. 'செய்ய வேண்டியது' என்று கூறப்பட்ட கடமையை ஆணவத்தால் கடைப்பிடிக்கக் கூடாது.
3.2.77
उत्तरो देवयानस्तु सद्भिराचरितः सदा ।
अष्टाङ्गेनैव मार्गेण विशुद्धात्मा समाचरेत् ॥ ३.२.७७ ॥
ஆனால் உயர்ந்த தேவயான வழி எப்போதும் நல்லோரால் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. தூய ஆத்மா உள்ளவன் இந்த எட்டு அங்க வழியிலேயே நடக்க வேண்டும்.
3.2.78
सम्यक्संकल्पसंबन्धात्सम्यक्चेन्द्रियनिग्रहात् ।
सम्यग्द्व्रतविशेषाच्च सम्यक्च गुरुसेवनात् ॥ ३.२.७८ ॥
சரியான சங்கல்ப இணைப்பினாலும், சரியான இந்திரிய அடக்கத்தினாலும், சரியான விசேஷ விரதங்களினாலும், சரியான குரு சேவையினாலும்.
3.2.79
सम्यगाहारयोगाच्च सम्यक्चाध्ययनागमात् ।
सम्यक्कर्मोपसंन्यासात्सम्यक्चित्तनिरोधनात् ॥ ३.२.७९ ॥
சரியான உணவு ஒழுங்கினாலும், சரியான கற்றலாலும் வேத நூல் அறிவாலும், சரியான கர்ம-துறவினாலும், சரியான மனக்கட்டுப்பாட்டினாலும்.
3.2.80
एवं कर्माणि कुर्वन्ति संसारविजिगीषवः ।
रागद्वेषविनिर्मुक्ता ऐश्वर्यवशमागताः ॥ ३.२.८० ॥
இவ்வாறு உலக பந்தத்தை வெல்ல விரும்புபவர்கள் கர்மங்களைச் செய்கிறார்கள்; ராகத்தையும் வெறுப்பையும் விட்டு விடுதலை பெற்று, ஐஸ்வரியத்தின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டவர்களாகிறார்கள்.
3.2.81
रुद्राः साध्यास्तथाऽऽदित्या वसवोऽथ तथाश्विनौ ।
योगैश्वर्येण संयुक्ता धारयन्ति प्रजा इमाः ॥ ३.२.८१ ॥
ருத்திரர்கள், சாத்தியர்கள், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள் மற்றும் இரு அஸ்வினிகளும், யோகத்தாலும் ஐஸ்வரியத்தாலும் கூடியவர்களாய், இந்த உயிர்களைத் தாங்குகிறார்கள்.
3.2.82
तथा त्वमपि कौन्तेय शममास्थाय पुष्कलम् ।
तपसा सिद्धिमन्विच्छ योगसिद्धिं च भारत ॥ ३.२.८२ ॥
குந்தியின் மகனே, நீயும் இவ்வாறே முழு அமைதியைப் பற்றிக்கொண்டு தவத்தால் சித்தியை நாடு; பாரதனே, யோக சித்தியையும்.
3.2.83
पितृमातृमयी सिद्धिः प्राप्ता कर्ममयी च ते ।
तपसा सिद्धिमन्विच्छ द्विजानां भरणाय वै ॥ ३.२.८३ ॥
தந்தை தாய் சார்ந்த சித்தியும், கர்மத்தால் வரும் சித்தியும் உனக்குக் கிடைத்துவிட்டன; இப்போது துவிஜர்களைப் போஷிக்க தவத்தால் சித்தியை நாடு.
3.2.84
सिद्धा हि यद्यदिच्छन्ति कुर्वते तदनुग्रहम् ।
तस्मात्तपः समास्थाय कुरुष्वात्ममनोरथम् ॥ ३.२.८४ ॥
சித்தர்கள் எதை விரும்புகிறார்களோ, அதற்கு அருள் புரிகிறார்கள்; ஆகையால் தவத்தை முழுமையாக மேற்கொண்டு உன் மனோரதத்தை நிறைவேற்று.