Mahābhārata · Adhyāya 3.203

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

3.203.1

श्रुत्वा स राजा राजर्षिरिन्द्रद्युम्नस्य तत्तदा ।
मार्कण्डेयान्महाभागात्स्वर्गस्य प्रतिपादनम् ॥ ३.२०३.१ ॥

Als jener König, ein königlicher Weiser, jene Erzählung von Indradyumna und die Darlegung über den Himmel vom hochgesegneten Mārkaṇḍeya gehört hatte...

3.203.2

युधिष्ठिरो महाराज पुनः पप्रच्छ तं मुनिम् ।
कीदृशीषु ह्यवस्थासु दत्त्वा दानं महामुने।
इन्द्रलोकं त्वनुभवेत्पुरुषस्तद्ब्रवीहि मे ॥ ३.२०३.२ ॥

Yudhiṣṭhira, großer König, fragte jenen Weisen erneut: O großer Weiser, unter welchen Umständen erfährt ein Mensch, nachdem er eine Gabe gegeben hat, die Welt Indras? Sag mir das.

3.203.3

गार्हस्थ्येऽप्यथवा बाल्ये यौवने स्थाविरेऽपि वा ।
यथा फलं समश्नाति तथा त्वं कथयस्व मे ॥ ३.२०३.३ ॥

Ob im Hausstand, oder in der Kindheit, in der Jugend oder auch im Alter, sag mir, wie man die Frucht vollständig genießt.

3.203.4

वृथा जन्मानि चत्वारि वृथा दानानि षोडश ।
वृथा जन्म ह्यपुत्रस् ये च धर्मबहिष्कृताः ॥ ३.२०३.४ ॥

Vier Geburten sind vergeblich, sechzehn Gaben sind vergeblich; die Geburt dessen ohne Sohn ist vergeblich, ebenso die derer, die aus dem Dharma verstoßen sind.

3.203.5

परपाकं च येऽश्नन्ति आत्मार्थं च पचेत्तु यः ।
पर्यश्नन्ति वृथा यत्र तदसत्यं प्रकीर्त्यते ॥ ३.२०३.५ ॥

Wer das von anderen Gekochte isst, wer nur für sich selbst kocht, und wer dort, wo es nutzlos ist, alles vergeblich aufisst — das wird als unwahr erklärt.

3.203.6

आरूढपतिते दत्तमन्यायोपहृतं च यत् ।
व्यर्थं तु पतिते दानं ब्राह्मणे तस्करे तथा ॥ ३.२०३.६ ॥

Eine Gabe an den, der aus der Höhe gefallen ist, und was durch Unrecht erlangt wurde, ist vergeblich; eine Gabe an einen gefallenen Brahmanen oder an einen Dieb ist ebenso vergeblich.

3.203.7

गुरौ चानृतिके पापे कृतघ्ने ग्रामयाजके ।
वेदविक्रयिणे दत्तं तथा वृषलयाजके ॥ ३.२०३.७ ॥

Eine Gabe an einen Lehrer, der lügnerisch, sündhaft, undankbar, ein Dorfopferer, ein Verkäufer des Veda oder ein Opferer für einen Vṛṣala ist, ist ebenso vergeblich.

3.203.8

ब्रह्मबन्धुषु यद्दत्तं यद्दत्तं वृषलीपतौ ।
स्त्रीजितेषु च यद्दत्तं व्यालग्राहे तथैव च ॥ ३.२०३.८ ॥

Was man unwürdigen brahmanischen Verwandten, dem Ehemann einer śūdra-Frau, denen, die von Frauen beherrscht werden, und ebenso einem Schlangenbeschwörer gibt, ist ebenfalls vergeblich.

3.203.9

परिचारकेषु यद्दत्तं वृथा दानानि षोडश ।
तमोवृतस्तु यो दद्याद्भयात्क्रोधात्तथैव च ॥ ३.२०३.९ ॥

Was Dienern gegeben wird, ist vergeblich; diese sechzehn Gaben sind vergeblich. Und wer, von Finsternis umhüllt, aus Furcht oder aus Zorn gibt, dessen Gabe ist ebenso vergeblich.

3.203.10

भुङ्क्ते च दानं तत्सर्वं गर्भस्थस्तु नरः सदा ।
ददद्दानं द्विजातिभ्यो वृद्धभावेन मानवः ॥ ३.२०३.१० ॥

Der Mensch im Mutterleib genießt stets alle jene Gabe; und der Mensch, der den Zweimalgeborenen gibt, genießt in hohem Alter (deren Frucht ebenso).

3.203.11

तस्मात्सर्वास्ववस्थासु सर्वदानानि पार्थिव ।
दातव्यानि द्विजातिभ्यः स्वर्गमार्गजिगीषया ॥ ३.२०३.११ ॥

Daher, o König, sollen in allen Lebensstadien alle Gaben den Zweimalgeborenen gegeben werden, aus dem Verlangen, den Weg zum Himmel zu gewinnen.

3.203.12

चातुर्वर्ण्यस्य सर्वस्य वर्तमानाः प्रतिग्रहे ।
केन विप्रा विशेषेण तारयन्ति तरन्ति च ॥ ३.२०३.१२ ॥

Durch welches Mittel, besonders, setzen die Brahmanen, die von allen vier Ständen Gaben annehmen, andere über und überqueren selbst?

3.203.13

जपैर्मन्त्रैश्च होमैश्च स्वाध्यायाध्यायनेन च ।
नावं वेदमयीं कृत्वातारयन्ति तरन्ति च ॥ ३.२०३.१३ ॥

Durch Rezitation, Mantras, Opfergaben, Selbststudium und das Studium des Veda, indem sie ein Boot aus dem Veda gebaut haben, setzen sie andere über und überqueren selbst.

3.203.14

ब्राह्मणांस्तोषयेद्यस्तु तुष्यन्ते तस्य देवताः ।
वचनाच्चापि विप्राणां स्वर्गलोकमवाप्नुयात् ॥ ३.२०३.१४ ॥

Wer die Brahmanen zufriedenstellt, mit dem sind auch die Götter zufrieden; und durch das Wort der Brahmanen erlangt er die Himmelswelt.

3.203.15

अनन्तं पुण्यलोकं तु गन्ताऽसौ तु न संशयः ।
श्लेष्मादिभिर्व्याप्ततनुर्म्रियमाणोऽविचेतनः ॥ ३.२०३.१५ ॥

Er wird ohne Zweifel in die unendliche Welt des Verdienstes gelangen, auch wenn sein Körper von Schleim und dergleichen durchdrungen ist und er im Sterben bewusstlos ist.

3.203.16

ब्राह्णा एव संपूज्याः पुण्यं स्वर्गमभीप्सता ।
श्राद्धकाले तु यत्नेन भोक्तव्या ह्यजुगुप्सिताः ॥ ३.२०३.१६ ॥

Wer Verdienst und Himmel begehrt, soll nur Brahmanen ehren; zur Zeit des Śrāddha soll man mit Sorgfalt nur die makellosen speisen.

3.203.17

दुर्बलः कुनस्वी कुष्ठी मायावी कुण्डगोलकौ ।
वर्जनीयाः प्रयत्नेन काण्डपृष्ठाश्च देहिनः ॥ ३.२०३.१७ ॥

Der Schwache, der mit einem Leichenmangel Behaftete, der Aussätzige, der Betrüger, der Kunda und der Golaka (Kinder des Ehebruchs) und die Buckligen sind sorgfältig zu meiden.

3.203.18

जुगुप्सितं हि यच्छ्राद्धं दहत्यग्निरिवेन्धनम् ॥ ३.२०३.१८ ॥

Denn ein verwerfliches Śrāddha verbrennt wie das Feuer den Brennstoff verbrennt.

3.203.19

ये ये श्राद्धे न पूज्यन्ते मूकान्धबधिरादयः ।
तेऽपिसर्वे नियोक्तव्या मिश्रिता वेदपारगैः ॥ ३.२०३.१९ ॥

Alle, die bei dem Śrāddha nicht geehrt werden – Stumme, Blinde, Taube und dergleichen – sollen ebenfalls eingesetzt werden, vermischt mit den in den Veden Bewanderten.

3.203.20

प्रतिग्रहश्च वै देयः शृणु यस् युधिष्ठिर ।
प्रदातारं तथाऽऽत्मानं यस्तारयति शक्तिमान् ॥ ३.२०३.२० ॥

Auch die Annahme einer Gabe ist zu geben – höre, Yudhiṣṭhira: Fähig ist, wer sowohl den Geber als auch sich selbst hinübergeleitet.

3.203.21

तस्मिन्देयं द्विजे दानं सर्वागमविजानता ।
प्रदातारं तथाऽऽत्मानं तारयेद्यः स शक्तिमान् ॥ ३.२०३.२१ ॥

Die Gabe soll jenem Zweimalgeborenen gegeben werden, der alle Āgamas kennt; fähig ist, wer sowohl den Geber als auch sich selbst hinübergeleitet.

3.203.22

न तथा हविषो होमैर्न पुष्पैर्नानुलेपनैः ।
अग्नयः पार्थ तुष्यन्ति यथा ह्यतिथिभोजने ॥ ३.२०३.२२ ॥

Nicht so sehr erfreuen sich die Feuer an Opfergaben, Blumen oder Salben, o Pārtha, wie sie sich am Speisen eines Gastes erfreuen.

3.203.23

तस्मात्त्वंसर्वयत्नेन यतस्वातिथिभोजने ॥ ३.२०३.२३ ॥

Darum strebe mit allem Bemühen danach, Gäste zu speisen.

3.203.24

पादोदकंपादघृतंदीपमन्नं प्रतिश्रयम् ।
प्रयच्छन्ति तु ये राजन्नोपसर्पन्ति ते यमम् ॥ ३.२०३.२४ ॥

Wer Wasser für die Füße, Ghee für die Füße, eine Lampe, Speise und Unterkunft gibt – o König, solche Menschen nähern sich Yama nicht.

3.203.25

देवमाल्यापनयनं द्विजोच्छिष्टावमार्जनम् ।
आकल्पपरिचर्या च गात्रसंवाहनानि च।
अत्रैकैकं नृपश्रेष्ठ गोदानाद्व्यतिरिच्यते ॥ ३.२०३.२५ ॥

Das Entfernen der Götterblumengirlande, das Abwischen der Reste eines Zweimalgeborenen, der Dienst an Kleidung und Schmuck und das Massieren der Glieder — o bester der Könige, jedes davon wird vom Geschenk einer Kuh übertroffen.

3.203.26

कपिलायाः प्रदानात्तु मुच्यते नात्र संशयः ।
तस्मादलंकृतां दद्यात्कपिलां तु द्विजातये ॥ ३.२०३.२६ ॥

Durch die Gabe einer Kapilā-Kuh wird man zweifellos befreit; daran besteht kein Zweifel. Darum soll man einem Zweimalgeborenen eine geschmückte Kapilā-Kuh geben.

3.203.27

श्रोत्रियाय दरिद्राय गृहस्थायाग्निहोत्रिणे ।
पुत्रदाराभिभूताय तथा ह्यनुपकारिणे ॥ ३.२०३.२७ ॥

An einen gelehrten Brahmanen, einen Armen, einen Hausvater, der das Agnihotra-Feuer unterhält, an den, der von Söhnen und Frau bedrängt ist, und ebenso an den, der keine Gegengefälligkeit erweist.

3.203.28

एवंविधेषु दातव्या न समृद्धेषु भारत ।
को गुणो भरतश्रेष्ठ समृद्धेष्वभिवर्जितम् ॥ ३.२०३.२८ ॥

Gaben sollen solchen Menschen gegeben werden, nicht den Wohlhabenden. O bester der Bharatas, welches Verdienst liegt darin, den Wohlhabenden zu geben? Das ist verboten.

3.203.29

एकस्यैका प्रदातव्या न बहूनां कदाचन ।
सा गौर्विक्रयमापन्ना हन्यात्रिपुरुषं कुलम्।
न तारयति दातारं ब्राह्मणं नैव नैव तु ॥ ३.२०३.२९ ॥

Einem einzelnen soll man eine einzige Kuh geben, niemals vielen. Diese Kuh, wenn sie verkauft wurde, vernichtet die Familie über drei Generationen; sie rettet weder den Geber noch den Brahmanen — niemals.

3.203.30

ब्राह्मणस्य विशुद्धस्य सुवर्णं यः प्रयच्छति ।
सुवर्णानां शतं तेन दत्तं भवति शाश्वतम् ॥ ३.२०३.३० ॥

Wer einem reinen Brahmanen Gold gibt, gilt als jemand, der hundert Goldstücke gegeben hat; diese Gabe wird ewig.

3.203.31

अनड्वाहं तु यो दद्याद्बलवन्तं धुरंधरम् ।
स निस्तरति दुर्गाणि स्वर्गलोकं च गच्छति ॥ ३.२०३.३१ ॥

Wer einen kräftigen, lastentragenden Ochsen schenkt, überquert die schwierigen Gefahren und gelangt in die Himmelswelt.

3.203.32

वसुंधरां तु यो दद्याद्द्विजाय विदुषात्मने ।
दातारं ह्यनुगच्छन्ति सर्वे कामाभिवाञ्छिताः ॥ ३.२०३.३२ ॥

Wer einem gelehrten Brahmanen die Erde schenkt, dem folgen alle ersehnten Dinge nach.

3.203.33

पृच्छन्ति चान्नदातारं वदन्ति पुरुषा भुवि ।
अध्वनि क्षीणगात्राश्च पांसुना चावकुण्ठिताः ॥ ३.२०३.३३ ॥

Auf dem Weg fragen Menschen mit ausgemergelten Körpern und staubbedeckt den Gebenden von Speise und sprechen auf der Erde zu ihm.

3.203.34

तेषामेव श्रमार्तानां यो ह्यन्नं कथयेद्बुधः ।
अन्नदातृसमः सोपि कीर्त्यते नात्र संशयः ॥ ३.२०३.३४ ॥

Der Weise, der den Erschöpften sagt, wo Speise zu finden ist, wird als dem Gebenden von Speise gleich gepriesen; daran ist kein Zweifel.

3.203.35

तस्मात्त्वं सर्वदानानि हित्वाऽन्नं संप्रयच्छ ह ।
न हीदृशं पुण्यफलं विचित्रामिह विद्यते ॥ ३.२०३.३५ ॥

Darum lass alle anderen Gaben beiseite und gib Speise, denn keine Frucht des Verdienstes ist so wunderbar wie diese hier.

3.203.36

यथाशक्ति च यो दद्यादन्नं विप्रेषु संस्कृतम् ।
स तेन कर्मणाऽऽप्नोति प्रजापतिसलोकताम् ॥ ३.२०३.३६ ॥

Wer nach seinen Mitteln den Brahmanen zubereitete Speise gibt, erlangt durch diese Tat die Welt des Prajāpati.

3.203.37

अन्नमेव विशिष्टं हि तस्मात्परतरं न च ।
अन्नं प्रजापतिश्चोक्तः स च संवत्सरो मतः ॥ ३.२०३.३७ ॥

Die Speise ist in der Tat das Vortrefflichste; nichts ist höher als sie. Die Speise wird Prajāpati genannt, und sie gilt als das Jahr.

3.203.38

संवत्सरस्तु यज्ञोऽसौ सर्वं यज्ञे प्रतिष्ठितम् ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि स्थावराणि चराणि च ॥ ३.२०३.३८ ॥

Jenes Jahr ist in der Tat das Opfer, und alles ist im Opfer gegründet. Deshalb hängen alle Wesen, die unbeweglichen und die beweglichen, (davon ab).

3.203.39

तस्मादन्नं विशिष्टं हि सर्वेभ्यइति विश्रुतम् ॥ ३.२०३.३९ ॥

Deshalb gilt die Speise als das Vortrefflichste vor allem anderen.

3.203.40

येषां तटाकानि महोदकानि ।
वाप्यश्चकूपाश्चप्रतिश्रयाश्च।
अन्नस्य दानं मधुरा च वाणी ।
यमस्य ते निर्वचना भवन्ति ॥ ३.२०३.४० ॥

Wer große wasserreiche Teiche, Stufenbrunnen, Brunnen und Rastplätze besitzt, Speise schenkt und süße Worte spricht, der wird vor Yama unangreifbar.

3.203.41

धान्यं श्रमेणार्जितवित्तसंचितं ।
विप्रे सुशीले प्रतियच्छते यः।
वसुंधरा तस्य भवेत्सुतुष्टा ।
धारां वसूनां प्रतिमुञ्चतीव ॥ ३.२०३.४१ ॥

Wer Getreide, durch Mühe erworben und angesammelt, einem tugendhaften Brahmanen gibt, dem ist die Erde sehr zufrieden, als gösse sie einen Strom von Reichtümern aus.

3.203.42

अन्नदाः प्रथमं यान्ति सत्यवाक्यदनन्तरम् ।
अयाचितप्रदाता च समं यान्ति त्रयो जनाः ॥ ३.२०३.४२ ॥

Die Speisespender gehen zuerst, danach die Wahrheitssprecher; und der ungefragt Gebende – diese drei gehen gleichermaßen.

3.203.43

कौतूहलसमुत्पन्नः पर्यपृच्छद्युधिष्ठिरः ।
मार्कण्डेयं महात्मानं पुनरेव सहानुजः ॥ ३.२०३.४३ ॥

Von Neugier erfasst, fragte Yudhiṣṭhira den großen Mārkaṇḍeya erneut, zusammen mit seinen jüngeren Brüdern.

3.203.44

यमलोकस्य चाध्वानमन्तरं मानुषस्य च ।
कीदृशं किंप्रमाणं वा कथं वा तन्महामुने।
तरन्ति पुरुषाश्चैव केनोपायेन शंस मे ॥ ३.२०३.४४ ॥

O großer Weiser, wie ist der Weg zur Welt Yamas und die Entfernung von der Menschenwelt dorthin? Welches ist sein Maß, und durch welches Mittel überqueren Menschen ihn? Sag es mir.

3.203.45

सर्वगुह्यतनं प्रश्नं पवित्रमृषिसंस्तुतम् ।
कथयिष्यामि ते राजन्धर्मं धर्मभृतांवर ॥ ३.२०३.४५ ॥

O König, der Beste unter den Trägern des Dharma, deine Frage ist das geheimste aller Geheimnisse, heilig und von den Weisen gepriesen; ich werde dir jenen Dharma verkünden.

3.203.46

षडशीतिसहस्राणि योजनानां नराधिप ।
यमलोकस्य चाध्वानमन्तरं मानुषस्य च ॥ ३.२०३.४६ ॥

Herr der Menschen, der Weg zur Welt Yamas und die Entfernung von der Menschenwelt betragen sechsundachtzigtausend Yojanas.

3.203.47

आकाशं तदपानीयं घोरं कान्तारदर्शनम् ।
न तत्र वृक्षच्छाया वा पानीनं केतनानि च ॥ ३.२०३.४७ ॥

Jener Weg gleicht dem Himmel, ist wasserlos und schrecklich und wirkt wie eine Wüste; dort gibt es keinen Baumschatten, kein Wasser und keine Unterkünfte.

3.203.48

विश्रमेद्यत्र वै श्रान्तः पुरुषोऽध्वनि कर्शितः ।
नीयते यमदूतैस्तु यमस्वाज्ञाकरैर्बलात् ॥ ३.२०३.४८ ॥

Dort, wo ein erschöpfter, auf dem Weg ausgezehrter Mensch zu rasten begehrt, führen ihn Yamas Boten, die Yamas eigene Befehle ausführen, gewaltsam fort.

3.203.49

नराः स्त्रियस्तथैवान्ये पृथिव्यां जीवसंज्ञिताः ।
ब्रह्मणेभ्यः प्रदानानि नानारूपाणि पार्थिव ॥ ३.२०३.४९ ॥

Männer, Frauen und andere auf der Erde, die Lebewesen genannt werden, geben den Brahmanen Gaben in vielerlei Gestalt, o König.

3.203.50

हयादीनां प्रकृष्टानि तेऽध्वानं यान्ति वै नराः ।
सन्निवार्यातपं यानति च्छत्रेणैव हि च्छत्रदाः ॥ ३.२०३.५० ॥

Männer, die vorzügliche Gaben wie Pferde gegeben haben, gehen den Weg; die Schirmspender gehen mit einem Schirm, der die Sonnenhitze abwehrt.

3.203.51

तृप्ताश्चैवान्नदातारो ह्यतृप्ताश्चाप्यनन्नदाः ।
वस्त्रिणो वस्त्रदा यान्ति अवस्त्रा यान्त्यवस्त्रदाः ॥ ३.२०३.५१ ॥

Speisespender gehen gesättigt, Nichtspender ungesättigt; Kleiderspender gehen bekleidet, Nichtspender unbekleidet.

3.203.52

हिरण्यदाः सुखं यान्ति पुरुषास्त्वभ्यलंकृताः ।
भूमिदास्तुसुखं यान्ति सर्वैः कामैः सुतर्पिताः ॥ ३.२०३.५२ ॥

Goldspender gehen glücklich, geschmückt; Landspender gehen glücklich, mit allen Wünschen wohl gesättigt.

3.203.53

यान्ति चैवापरिक्लिष्टा नरा सस्यप्रदावकाः ।
नराः सुखतरं यान्ति विमानेषु गृहप्रदाः ॥ ३.२०३.५३ ॥

Männer, die Getreide gaben, gehen unbeschwert und im Überfluss; Männer, die Häuser gaben, gehen weit glücklicher in himmlischen Wagen.

3.203.54

पानीयदा ह्यतृषिताः प्रहृष्टमनसो नराः ।
पन्थानं द्योतयन्तश्च यान्ति दीपप्रदाः सुखम् ॥ ३.२०३.५४ ॥

Wasserspender gehen frei von Durst, mit frohem Herzen; Lampenspender gehen glücklich und erhellen den Weg.

3.203.55

गोप्रदास्तु सुखं यान्ति निर्मुक्ताः सर्वपातकैः ।
विमानैर्हंससंयुक्तैर्यान्ति मासोपवासिनः ॥ ३.२०३.५५ ॥

Die Kuhspender gehen glücklich, von allen Sünden befreit; die einen Monat Fastenden fahren in himmlischen Wagen, bespannt mit Schwänen.

3.203.56

तथा बर्हिप्रयुक्तैश्च षष्ठरात्रोपवासिनः ।
त्रिरात्रं क्षपते यस्तु एकभक्तेन पाण्डव ॥ ३.२०३.५६ ॥

Ebenso jene, die Kuśa-Gras verwenden, und die sechs Nächte fasten; und du, o Pāṇḍava, der drei Nächte mit einer einzigen Mahlzeit verbringt.

3.203.57

अन्तरा चैव नाश्नाति तस्य लोका ह्यनामयाः ।
पानीयस्य गुणा दिव्याः प्रेतलोकसुखावहाः ॥ ३.२०३.५७ ॥

Wer dazwischen nichts isst, dessen Welten sind wahrlich frei von Krankheit; die göttlichen Eigenschaften des Wassers bringen Glück selbst in die Welt der Toten.

3.203.58

तत्र पुष्पोदका नाम नदी तेषां विधीयते ।
शीतलं सलिलं तत्रपिबन्ति ह्यमृतोपमम् ॥ ३.२०३.५८ ॥

Dort ist ihnen ein Fluss namens Puṣpodā bestimmt; dort trinken sie kühles Wasser, dem Nektar gleich.

3.203.59

ये चदृष्कृतकर्माणः पूयं तेषां विधीयते ।
एवं नदी महाराज सर्वकामप्रदा हि सा ॥ ३.२०३.५९ ॥

Und für jene, deren Taten böse sind, ist Eiter bestimmt; so, o großer König, gewährt jener Fluss in der Tat alle Wünsche.

3.203.60

तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र पूजयैनान्यथाविधि ।
अध्वनिं क्षीणगात्रश्च पथि पांशुसमन्वितः ॥ ३.२०३.६० ॥

Darum, o Herr der Könige, sollst auch du sie gemäß der Regel ehren — den Wanderer mit erschöpftem Leib, bedeckt vom Staub der Straße.

3.203.61

पृच्छते ह्यन्नदातारं गृहमायाति चाशया ।
तं पूजयाथ यत्नेन सोऽतिथिर्ब्राह्यणश्च सः ॥ ३.२०३.६१ ॥

Vaiśampāyana: Wer mit Hoffnung ins Haus des Speisespenders kommt, um zu bitten, den ehre mit Sorgfalt; er ist ein Gast und ein Brahmane.

3.203.62

तं यान्तमनुगच्छन्ति देवाः सर्वे सवासवाः ।
तस्मिन्संपूजिते प्रीता निराशा यान्त्यपूजिते ॥ ३.२०३.६२ ॥

Vaiśampāyana: Wenn er geht, folgen ihm alle Götter mit Vāsava; erfreut, wenn er geehrt wird, ziehen sie enttäuscht davon, wenn er nicht geehrt wird.

3.203.63

तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र पूजयैनं यथाविधि ।
एतत्ते शतशः प्रोक्तं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ ३.२०३.६३ ॥

Vaiśampāyana: Darum, o Herrscher der Könige, sollst auch du ihn nach der Vorschrift ehren. Dies habe ich dir hundertmal gesagt; was willst du noch hören?

3.203.64

पुनः पुनरहं श्रोतुं कथां धर्मसमाश्रयाम् ।
पुण्यामिच्छामि धर्मज्ञ कथ्यमानां त्वया विभो ॥ ३.२०३.६४ ॥

Yudhiṣṭhira: Immer wieder möchte ich diese heilige, auf dem Dharma gründende Erzählung hören, o Herr, o Kenner des Dharma, so wie du sie erzählst.

3.203.65

धर्मान्तरं प्रति कथां कथ्यमानां मया नृप ।
सर्वपापहरां नित्यं शृणुष्वावहितो मम ॥ ३.२०३.६५ ॥

Mārkaṇḍeya: Diese Erzählung, die ich über einen anderen Aspekt des Dharma erzähle, o König, tilgt stets alle Sünden; höre mir aufmerksam zu.

3.203.66

कपिलायां तु दत्तायां यत्फलंज्येष्ठपुष्करे ।
तत्फलंभरतश्रेष्ठ विप्राणां पादधावने ॥ ३.२०३.६६ ॥

Mārkaṇḍeya: Die Frucht, die man durch die Gabe einer Kapilā-Kuh in Jyeṣṭha-Puṣkara erlangt, dieselbe Frucht, o Bester der Bharatas, erlangt man durch das Waschen der Füße von Brahmanen.

3.203.67

द्विजपादोदकक्लिन्ना यावत्तिष्ठति मेदिनी ।
तावत्पुष्करपर्णेन पिबन्ति पितरो जलम् ॥ ३.२०३.६७ ॥

Solange die Erde vom Wasser durchtränkt bleibt, mit dem die Füße der Brahmanen gewaschen wurden, trinken die Ahnen das Wasser durch ein Lotusblatt.

3.203.68

स्वागतेनाग्नयस्तृप्ता आसनेन शतक्रतुः ।
पितरः पादशौचेन अन्नाद्येन प्रजापतिः ॥ ३.२०३.६८ ॥

Die heiligen Feuer werden durch einen freundlichen Empfang zufriedengestellt, Śatakratu (Indra) durch einen Sitz, die Ahnen durch das Waschen der Füße und der Herr der Geschöpfe durch Speise und Ähnliches.

3.203.69

यावद्वत्सस्य पादौ द्वौ शिरश्चैव प्रदृश्यते ।
तस्मिन्काले प्रदातव्या प्रयतेनान्तरात्मना ॥ ३.२०३.६९ ॥

Solange die zwei Beine und der Kopf des Kalbes zu sehen sind, soll man in jenem Augenblick (die Kuh) mit gebändigtem Inneren geben.

3.203.70

अन्तरिक्षगतो वत्सो यावद्योन्यां प्रदृश्यते ।
तावद्गौः पृथिवी ज्ञेया यावद्गर्भं न मुञ्चति ॥ ३.२०३.७० ॥

Solange das Kalb am Geburtsweg zu sehen ist, als wäre es in der Luft, ist die Kuh als Erde zu erkennen, solange sie den Mutterleib nicht freigibt.

3.203.71

यावन्ति तस्यां रोमाणि वत्सस्य च युधिष्ठिर ।
तावद्युगसहस्राणि स्वर्लोके महीयते ॥ ३.२०३.७१ ॥

O Yudhiṣṭhira, so viele tausend Zeitalter, wie Haare an ihr und am Kalb sind, wird er in der Himmelswelt geehrt.

3.203.72

सुवर्णनासां यः कृत्वा सखुरां कृष्णधेनुकाम् ।
तिलैः प्रच्छादितां दद्यात्सर्वरत्नैरलंकृताम् ॥ ३.२०३.७२ ॥

Wer eine schwarze Kuh mit goldener Nase und Hufen herrichtet, sie mit Sesam bedeckt, mit allen Juwelen schmückt und verschenkt.

3.203.73

प्रतिग्रहं गृहीत्वा यः पुनर्ददति साधवे ।
फलानां फलमश्नाति तदा दत्त्वा च भारत ॥ ३.२०३.७३ ॥

Wer eine Gabe empfängt und sie wieder einem würdigen Menschen gibt, o Bhārata, genießt durch das Geben die Frucht der Früchte.

3.203.74

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना ।
चतुरन्ता भवेद्दत्ता पृथिवी नात्र संशयः ॥ ३.२०३.७४ ॥

Durch ihn wird die Erde, begrenzt von vier Küsten, mit ihren Meeren, Höhlen, Bergen, Wäldern und Hainen, als gegeben gelten; daran ist kein Zweifel.

3.203.75

अन्तर्जानुशयो यस्तु भुञ्जते सक्तभाजनः ।
यो द्विजः शब्दरहितं संयन्तुस्तारणाय वै ॥ ३.२०३.७५ ॥

Der Zweimalgeborene, der mit eingezogenen Knien liegend aus einem Gefäß mit Gerstenmehl isst, ohne zu sprechen, dient wahrlich der Erlösung des Beherrschten.

3.203.76

ये पानीयानि ददति तथाऽन्ये ये द्विजातयः ।
जपन्ति संहितां सम्यक्ते नित्यं तारणक्षमाः ॥ ३.२०३.७६ ॥

Jene, die Wasser geben, und ebenso die anderen Zweimalgeborenen, die die Saṃhitā richtig rezitieren, sind stets fähig zur Rettung.

3.203.77

हव्यंकव्यं च यत्किंचित्सर्वं तच्छ्रोत्रियोऽर्हति ।
दत्तं हि श्रोत्रिये साधौज्यलितेऽग्नौ यथा हुतम् ॥ ३.२०३.७७ ॥

Was auch immer als Opfergabe oder als Spende an die Ahnen dargebracht wird, all das gebührt dem gelehrten Brahmanen; denn was dem Gelehrten und Guten gegeben wird, ist wie in ein loderndes Feuer geopfert.

3.203.78

मन्युप्रहरणा विप्रा न विप्राः शस्त्रयोधिनः ।
निहन्युर्मन्युना विप्रा वज्रपाणिरिवासुरान् ॥ ३.२०३.७८ ॥

Die Brahmanen haben den Zorn als Waffe, und sie sind keine Krieger, die mit Waffen kämpfen; wie der Donnerkeilträger die Asuras erschlägt, so mögen die Brahmanen im Zorn erschlagen.

3.203.79

धर्माश्रितेयं तु कथा कथिता हि तवानघ ।
यां श्रुत्वा मुनयः प्रीता नैमिषारण्यवासिनः ॥ ३.२०३.७९ ॥

O Makelloser, diese auf dem Dharma gegründete Erzählung wurde dir erzählt; als die Weisen im Naimiṣa-Wald sie hörten, freuten sie sich.

3.203.80

वीतशोकभयक्रोधा विपाप्मानस्तथैव च ।
श्रुत्वेमां तु कथां राजन्भवन्तीह तु मानवाः ॥ ३.२०३.८० ॥

O König, Menschen, die diese Erzählung hören, werden hier und jetzt frei von Kummer, Furcht und Zorn und ohne Sünde.

3.203.81

किं तच्छौचं भवेद्येन विप्रः शुद्धः सदा भवेत् ।
तदिच्छामि महाप्राज्ञ श्रोतुं धर्मभृतांवर ॥ ३.२०३.८१ ॥

Welche Reinheit ist es, durch die ein Brahmane stets rein bleibt? O Hochweiser, Bester unter den Hütern des Dharma, ich möchte es hören.

3.203.82

वाक्शौचं क्रमशौचं च यच्च शौचं जलात्मकम् ।
त्रिभिः शौचैरुपेतो यः स स्वर्गी नात्र संशयः ॥ ३.२०३.८२ ॥

Wer mit den drei Reinheiten ausgestattet ist, der Reinheit der Rede, der Reinheit des Verhaltens und der Reinheit durch Wasser, der gelangt in den Himmel; daran ist kein Zweifel.

3.203.83

सायं प्रातश्च संध्यां यो ब्राह्मणोऽभ्युपसेवते ।
प्रजपन्पावनीं देवीं गायत्रीं वेदमातरम् ॥ ३.२०३.८३ ॥

Der Brahmane, der morgens und abends eifrig die Dämmerungsverehrung vollzieht und die reinigende Göttin Gāyatrī, die Mutter der Veden, rezitiert.

3.203.84

स तया पावितो देव्या ब्राह्मणो नष्टकिल्बिषः ।
न सीदेत्प्रतिगृह्णानो महीमपि ससागराम् ॥ ३.२०३.८४ ॥

Dieser von der Göttin gereinigte Brahmane, dessen Sünden vernichtet sind, würde nicht versinken, selbst wenn er die ganze Erde mit ihren Meeren annähme.

3.203.85

ये चास् दारुणा केचिद्ग्रहाः सूर्यादयो दिवि ।
ते चास्य सौम्या जायन्ते शिवाः शिवतराः सदा ॥ ३.२०३.८५ ॥

Und welche schrecklichen Planeten es am Himmel gibt, beginnend mit der Sonne, werden für ihn stets milde und überaus glückverheißend.

3.203.86

सर्वेनानुगतं चैनं दारुणाः पिशिताशनाः ।
घोररूपा महाकाया धर्षयन्ति द्विजोत्तमम् ॥ ३.२०३.८६ ॥

Grausame Fleischfresser von schrecklicher Gestalt und riesigem Körper, alle ihm folgend, überfallen jenen besten der Zweimalgeborenen.

3.203.87

नाध्यापनाद्याजनाद्वा अन्यायाद्वा प्रतिग्रहात् ।
दोषो भवति विप्राणां ज्वलिताग्निससा द्विजाः ॥ ३.२०३.८७ ॥

Den Brahmanen entsteht kein Makel durch Lehren, durch das Ausführen von Opfern, durch Unrecht oder durch das Annehmen von Gaben; ihr Zweimalgeborenen, sie gleichen lodernden Feuern.

3.203.88

दुर्वेदा वा सुवेदा वा प्राकृताः संस्कृतास्तथा ।
ब्राह्मणा नावमन्तव्या भस्मच्छन्ना इवाग्नयः ॥ ३.२०३.८८ ॥

Ob sie in den Veden unbewandert oder bewandert sind, ob gewöhnlich oder geläutert, Brahmanen darf man nicht verachten; sie gleichen Feuern, die unter Asche verborgen sind.

3.203.89

यथा श्मशाने दीप्तौजाः पावको नैव दुष्यति ।
एवं विद्वानविद्वान्वा ब्राह्मणो दैवतं महत् ॥ ३.२०३.८९ ॥

So wie ein lodernder Feuer auf dem Leichenfeld niemals befleckt wird, so ist der Brahmane, gelehrt oder ungelehrt, eine große Gottheit.

3.203.90

प्राकरैश्च पुरद्वारैः प्रासादैश्च पृथग्विधैः ।
नगराणि न शोभन्ते हीनानि ब्राह्मणोत्तमैः ॥ ३.२०३.९० ॥

Städte, auch wenn sie Wälle, Stadttore und Paläste mancherlei Art besitzen, strahlen nicht, wenn die besten Brahmanen fehlen.

3.203.91

वेदाढ्ञा वृत्संपन्ना ज्ञानवन्तस्तपस्विनः ।
यत्रतिष्न्ति वै विप्रास्तन्नाम नगरं नृप ॥ ३.२०३.९१ ॥

Wo Brahmanen wohnen, reich an den Veden, von gutem Wandel, weise und asketisch, o König, das ist der Name jener Stadt.

3.203.92

व्रजे वाऽप्यथवाऽरण्ये यत्रसन्ति बहुश्रुताः ।
तत्तन्नगरमित्याहुः पार्थ तीर्थं च तद्भवेत् ॥ ३.२०३.९२ ॥

Ob im Kuhstall oder im Wald, wo die vielfach Gelehrten wohnen, das nennt man eine Stadt, o Sohn der Pṛthā, und das wird auch ein Tīrtha.

3.203.93

रक्षितारं च राजानं ब्राह्मणं च तपस्विनम् ।
अभिगम्याभिपूज्याथ सद्यः पापात्प्रमुच्यते ॥ ३.२०३.९३ ॥

Hat man sich dem schützenden König und dem asketischen Brahmanen genähert und sie verehrt, so wird man sogleich von der Sünde befreit.

3.203.94

पुण्यतीर्थाभिषेकं च पवित्राणां च कीर्तनम् ।
सद्भिः संभाषणं चैव प्रशस्तं कीर्त्यते बुधैः ॥ ३.२०३.९४ ॥

Das Bad an heiligen Furten, das Preisen der Reinen und das Gespräch mit den Guten werden von den Weisen als vorzüglich gepriesen.

3.203.95

साधुसङ्गमपूतेन वाक्सुभाषितवारिणा ।
पवित्रीकृतमात्मानं सन्तो मन्न्ति नित्यशः ॥ ३.२०३.९५ ॥

Die Guten halten sich stets für rein, gereinigt durch den Umgang mit den Guten und durch das Wasser wohlgesprochener Worte.

3.203.96

त्रिदण्डधारणं मौनं जटाभारोऽथ मुण्डनम् ।
वल्कलाजिनसंवेष्टं व्रतचर्याऽभिषेचनम् ॥ ३.२०३.९६ ॥

Das Tragen des dreifachen Stabes, Schweigen, die Last der verfilzten Locken, das Scheren des Hauptes, das Umhüllen mit Rinde und Fell, die Übung der Gelübde und die rituelle Waschung.

3.203.97

अग्निहोत्रं वने वासः शरीरपरिशोषणम् ।
सर्वाण्येतानि मिथ्या स्युर्यदि भावो न निर्मलः ॥ ३.२०३.९७ ॥

Das Feueropfer, das Wohnen im Wald, das Austrocknen des Körpers – all dies wäre vergeblich, wenn die innere Haltung nicht rein ist.

3.203.98

विशुद्धिं चक्षुरादीनां षण्णामिन्द्रियगामिनाम् ।
विकारि तेषां राजेन्द्र सुदुष्करतरं मनः ॥ ३.२०३.९८ ॥

O Herr der Könige, die Reinigung der sechs Sinne, beginnend mit dem Auge, die zu ihren Objekten hineilen – und ihr unruhiger Geist – ist überaus schwierig.

3.203.99

ये पापानि न कुर्वन्ति मनोवाक्कर्मबुद्धिभिः ।
ते तपन्ति महात्मानो न शरीरस्य शोषणम् ॥ ३.२०३.९९ ॥

Jene großen Seelen, die keine Sünde begehen mit Geist, Rede, Tat und Verstand – sie üben Askese, nicht indem sie den Körper austrocknen.

3.203.100

न ज्ञातिभ्यो दया यस्य शुक्लदेहोऽविकल्मषः ।
हिंसा सा तपसस्तस्य नानाशित्वं तपः स्मृतम् ॥ ३.२०३.१०० ॥

Für den, der nicht einmal gegenüber seinen Verwandten Mitgefühl hat, obwohl sein Körper weiß und makellos ist, ist diese Askese Gewalt; sich auf verschiedene Weise der Nahrung zu enthalten, gilt als Askese.

3.203.101

तिष्ठन्गृहे चैव मुनिर्नित्यं शुचिरलंकृतः ।
यावज्जीवं दयावांश् सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ३.२०३.१०१ ॥

Auch im Haus bleibend, möge der Weise stets rein und geschmückt sein; wer sein Leben lang mitfühlend ist, wird von allen Sünden befreit.

3.203.102

न हि पापानि कर्माणि शुद्ध्यन्त्यनशनादिभिः ।
सीदत्यनशनादेव मांसशोणितलेपनः ॥ ३.२०३.१०२ ॥

Sündhafte Taten werden nicht durch Fasten und dergleichen gereinigt; wer mit Fleisch und Blut beschmiert ist, zehrt sich nur durch Fasten auf.

3.203.103

अज्ञातं कर्म कृत्वा च क्लेशो नान्यत्प्रहीयते ।
नाग्निर्दहति कर्माणि भावशून्यस्य देहिनः ॥ ३.२०३.१०३ ॥

Auch wenn man unwissend gehandelt hat, verschwindet das Leid auf keinem anderen Weg. Das Feuer verbrennt nicht die Taten des verkörperten Wesens, das leer an innerer Erkenntnis ist.

3.203.104

पुण्यादेव प्रव्रजन्ति शुध्यन्त्यनशनानि च ।
न मूलफलभक्षित्वान्न मौनान्नानिलाशनात् ॥ ३.२०३.१०४ ॥

Allein durch Verdienst ziehen die Menschen in die Entsagung, und durch Fasten werden sie rein; nicht durch den Verzehr von Wurzeln und Früchten, nicht durch Schweigen, nicht durch das Leben von Luft.

3.203.105

शिरसो मुण्डनाद्वाऽपि न स्थानकुटिकासनात् ।
न जटाधारणाद्वाऽपिन तु स्थानकुटिकासनात्। ॥ ३.२०३.१०५ ॥

Nicht durch das Scheren des Hauptes, nicht durch Stehen oder Sitzen in einer Hütte; nicht durch das Tragen verfilzten Haares, nicht durch Stehen oder Sitzen in einer Hütte.

3.203.106

नित्यं ह्यनशनाद्वाऽपि नाग्निशुश्रूषणादपि ।
न चोदकप्रवेशेन न च क्ष्माशयनादपि ॥ ३.२०३.१०६ ॥

Nicht durch ständiges Fasten, nicht durch den Dienst am Feuer; nicht durch das Eintauchen ins Wasser, nicht durch das Schlafen auf der bloßen Erde.

3.203.107

ज्ञानेन कर्मणा वापि जरामरणमेव च ।
व्याधयश्च प्रहीयन्ते प्राप्यते चोत्तमं पदम् ॥ ३.२०३.१०७ ॥

Durch Erkenntnis oder durch Handeln werden Alter und Tod wahrlich abgelegt, und die Krankheiten vergehen; der höchste Zustand wird erreicht.

3.203.108

बीजानि ह्यग्निदग्धानि न रोहन्ति पुनर्यथा ।
ज्ञानदग्धैस्तधा क्लेशैर्नात्मा संडुज्यते पुनः ॥ ३.२०३.१०८ ॥

Wie Samen, die vom Feuer verbrannt sind, nicht wieder sprießen, so wird das Selbst durch vom Wissen verbrannte Leiden nicht wieder verbunden.

3.203.109

आत्मना विप्रहीणानि काष्ठकुण्ठोपमानि च ।
विनश्यन्ति न संदेहः फेनानीव महार्णवे ॥ ३.२०३.१०९ ॥

Die vom Selbst Getrennten gleichen Holz und stumpfen Stümpfen; ohne Zweifel vergehen sie wie Schaum im großen Ozean.

3.203.110

आत्मानं विन्दते येन सर्वभूतगुहाशयम् ।
श्लोकेन यदि वाऽर्धेन क्षीणं तस्य प्रयोजनम् ॥ ३.२०३.११० ॥

Wodurch man das Selbst findet, das in der Höhle aller Wesen wohnt — sei es durch einen Vers oder durch die Hälfte eines Verses —, dessen Zweck ist erfüllt.

3.203.111

द्व्यक्षरादभिसंधाय केचिच्छ्लोकपदाङ्कितैः ।
शतैरन्यैः सहस्रैश्च प्रत्ययो मोक्षलक्षणम् ॥ ३.२०३.१११ ॥

Auf zwei Silben zielend, einige, durch Hunderte und Tausende anderer, mit Śloka-Versfüßen gezeichneter Texte — diese Überzeugung ist das Kennzeichen der Befreiung.

3.203.112

नायं लोकोस्ति न परो न सुखं संशयात्मनः ।
ऊटुर्ज्ञानविदो वृद्धाः प्रत्ययो मोक्षलक्षणम् ॥ ३.२०३.११२ ॥

Für den zweifelnden Geist gibt es weder diese Welt noch die jenseitige, noch Glück; so verkündeten es die wissenden Alten. Überzeugung ist das Kennzeichen der Befreiung.

3.203.113

विदितार्थस्तु वेदानां परिवेद प्रयोजनम् ।
उद्विजेत्स तु देवेभ्यो दावाग्नेरिव मानवः ॥ ३.२०३.११३ ॥

Der Mensch, der den Sinn der Veden erkannt und ihren Zweck vollständig begriffen hat, würde selbst vor den Göttern zurückschrecken, wie vor einem Waldbrand.

3.203.114

शुष्कं तर्कं परित्यज्यआश्रयस्व श्रुतिं स्मृतिम् ।
एकाराभिसंबद्धं तत्त्वं हेतुभिरिच्छसि।
बुद्धिर्न तस्य सिद्ध्येत साधनस्य विपर्ययात् ॥ ३.२०३.११४ ॥

Verwirf das trockene Schlussfolgern und suche Zuflucht bei Śruti und Smṛti. Du suchst durch Gründe die an die Silbe e gebundene Wahrheit; weil das Mittel verkehrt ist, kann der Verstand sie nicht vollenden.

3.203.115

वेद्यं पूर्वं वेदितव्यं प्रयत्ना-
त्तद्धीर्वेदस्तस्य वेदः शरीरम्।
वेदस्तत्त्वं तत्समासोपलब्धिः ।
क्लीबस्त्वात्मा न स वेद्यं न वेदः ॥ ३.२०३.११५ ॥

Was zuerst zu erkennen ist, muss mit Mühe erkannt werden. Sein Verstand ist das Veda, und sein Veda ist der Körper. Das Veda ist die Wahrheit, ihr knappes Erfassen. Doch das Selbst (ātman) ist neutrum; es ist weder das zu Erkennende noch das Veda.

3.203.116

वेदोक्तमायुर्देवानामाशिषश्चैव कर्मणाम् ।
फलत्यनुयुगं लोके प्रभावश्च शरीरिणाम् ॥ ३.२०३.११६ ॥

Die im Veda genannte Lebensdauer der Götter und die Segnungen der Riten sowie die Früchte der Handlungen tragen in jedem Zeitalter Frucht in der Welt, ebenso die Macht der verkörperten Wesen.

3.203.117

इन्द्रियाणां प्रसादेन तदेतत्परिवर्जयेत् ।
तस्मादनशनं दिव्यं निरुद्धेन्द्रियगोचरम् ॥ ३.२०३.११७ ॥

Durch die Klarheit der Sinne soll man dies alles aufgeben; daher ist das göttliche Fasten, bei gebändigten Sinnesgegenständen, das Rechte.

3.203.118

तपसा स्वर्गगमनं भोगो दानेन जायते ।
ज्ञानेन मोक्षो विज्ञेयस्तीर्थस्नानादघक्षयः ॥ ३.२०३.११८ ॥

Durch Askese gelangt man in den Himmel; durch Gabe wird Genuss erlangt. Befreiung ist durch Erkenntnis zu erkennen; durch das Baden an heiligen Stätten wird die Sünde vernichtet.

3.203.119

एवमुक्तस्तु राजेन्द्र प्रत्युवाच महायशाः ।
भगवञ्श्रोतुमिच्छामि प्रदानविधिमुत्तमम् ॥ ३.२०३.११९ ॥

So angesprochen, o Herr der Könige, antwortete der Ruhmreiche: O Gesegneter, ich möchte die höchste Regel des Gebens hören.

3.203.120

यत्तत्पृच्छसि राजेन्द्रदानधर्मं युधिष्ठिर ।
इष्टं चेदं सदा मह्यं राजन्गौरवतस्तथा ॥ ३.२०३.१२० ॥

Was du fragst, o Herr der Könige Yudhiṣṭhira, die Regel des Gebens, war mir stets lieb, und so ist es, o König, auch aus Achtung.

3.203.121

शृणु दानरहस्यानि श्रुतिस्मृत्युदितानि च ।
छायायां करिणः श्राद्धं तत्कर्म परिवीजितम्।
दशकल्पायुतानीह न क्षीयेत युधिष्ठिर ॥ ३.२०३.१२१ ॥

Höre, Yudhiṣṭhira, die Geheimnisse des Gebens, wie sie in Śruti und Smṛti gelehrt werden. Ein im Schatten eines Elefanten vollzogenes Śrāddha und jenes Werk, bei dem mit einem Fächer Wind gefächelt wurde, erschöpft sich hier nicht in zehntausend Kalpas.