மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.203.1
श्रुत्वा स राजा राजर्षिरिन्द्रद्युम्नस्य तत्तदा ।
मार्कण्डेयान्महाभागात्स्वर्गस्य प्रतिपादनम् ॥ ३.२०३.१ ॥
அரசரிஷியான அந்த அரசன் இந்திரத்யும்னனைப் பற்றிய அதைக் கேட்டு, மகாபாக்கியவான் மார்க்கண்டேயரிடமிருந்து சொர்க்கத்தைப் பற்றிய அந்த உபதேசத்தையும் கேட்டான்.
3.203.2
युधिष्ठिरो महाराज पुनः पप्रच्छ तं मुनिम् ।
कीदृशीषु ह्यवस्थासु दत्त्वा दानं महामुने।
इन्द्रलोकं त्वनुभवेत्पुरुषस्तद्ब्रवीहि मे ॥ ३.२०३.२ ॥
மகாராஜாவாகிய யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் அந்த முனிவரிடம் கேட்டான்: மகாமுனியே, எத்தகைய நிலைகளில் தானம் கொடுத்தால் மனிதன் இந்திரலோகத்தை அனுபவிப்பான்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
3.203.3
गार्हस्थ्येऽप्यथवा बाल्ये यौवने स्थाविरेऽपि वा ।
यथा फलं समश्नाति तथा त्वं कथयस्व मे ॥ ३.२०३.३ ॥
இல்வாழ்க்கையிலோ, அல்லது குழந்தைப் பருவத்திலோ, இளமையிலோ, முதுமையிலோ கூட, பலனை எப்படி முழுமையாக அனுபவிக்கிறானோ அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
3.203.4
वृथा जन्मानि चत्वारि वृथा दानानि षोडश ।
वृथा जन्म ह्यपुत्रस् ये च धर्मबहिष्कृताः ॥ ३.२०३.४ ॥
நான்கு பிறவிகள் வீண்; பதினாறு தானங்கள் வீண்; மகனில்லாதவனின் பிறப்பு வீண், தர்மத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களும் வீண்.
3.203.5
परपाकं च येऽश्नन्ति आत्मार्थं च पचेत्तु यः ।
पर्यश्नन्ति वृथा यत्र तदसत्यं प्रकीर्त्यते ॥ ३.२०३.५ ॥
பிறர் சமைத்ததை உண்பவர்களும், தனக்காகவே சமைப்பவர்களும், வீணாகப் பிறர் அனைத்தையும் உண்பவர்களும் — அது பொய்மை என்று கூறப்படுகிறது.
3.203.6
आरूढपतिते दत्तमन्यायोपहृतं च यत् ।
व्यर्थं तु पतिते दानं ब्राह्मणे तस्करे तथा ॥ ३.२०३.६ ॥
ஏறியவனிலிருந்து விழுந்தவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதும், அநியாயத்தால் கொண்டுவரப்பட்டதுமான தானம் வீண்; பதிதனான பிராமணனுக்கும், திருடனுக்கும் கொடுக்கப்படும் தானம் அவ்வாறே வீண்.
3.203.7
गुरौ चानृतिके पापे कृतघ्ने ग्रामयाजके ।
वेदविक्रयिणे दत्तं तथा वृषलयाजके ॥ ३.२०३.७ ॥
பொய்யனும், பாவியும், நன்றியற்றவனும், ஊருக்காக யாகம் செய்பவனும், வேதத்தை விற்பவனும், சூத்திரனுக்காக யாகம் செய்பவனுமான குருவுக்குக் கொடுக்கப்படும் தானமும் அவ்வாறே (வீணாகும்).
3.203.8
ब्रह्मबन्धुषु यद्दत्तं यद्दत्तं वृषलीपतौ ।
स्त्रीजितेषु च यद्दत्तं व्यालग्राहे तथैव च ॥ ३.२०३.८ ॥
பிராமண உறவினர்களுக்கும், சூத்திரப் பெண்ணின் கணவனுக்கும், பெண்களுக்கு அடிமையானவர்களுக்கும், பாம்பு பிடிப்பவனுக்கும் கொடுக்கப்படும் எதுவும் அவ்வாறே (வீணாகும்).
3.203.9
परिचारकेषु यद्दत्तं वृथा दानानि षोडश ।
तमोवृतस्तु यो दद्याद्भयात्क्रोधात्तथैव च ॥ ३.२०३.९ ॥
ஊழியர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் தானம் வீணாகும்; இவ்வாறு பதினாறு வகைத் தானங்கள் வீண். இருளால் மூடப்பட்டவன் பயத்தாலோ கோபத்தாலோ கொடுப்பானெனில், அதுவும் அவ்வாறே.
3.203.10
भुङ्क्ते च दानं तत्सर्वं गर्भस्थस्तु नरः सदा ।
ददद्दानं द्विजातिभ्यो वृद्धभावेन मानवः ॥ ३.२०३.१० ॥
கருவில் இருக்கும் மனிதன் எப்போதும் அந்த தானத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறான்; இரு பிறப்பாளர்களுக்குத் தானம் கொடுக்கும் மனிதன் முதுமையில் (அதன் பலனை அனுபவிக்கிறான்).
3.203.11
तस्मात्सर्वास्ववस्थासु सर्वदानानि पार्थिव ।
दातव्यानि द्विजातिभ्यः स्वर्गमार्गजिगीषया ॥ ३.२०३.११ ॥
ஆகையால், அரசே, எல்லா நிலைகளிலும் எல்லாத் தானங்களும் இரு பிறப்பாளர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்; சொர்க்க வழியை வெல்லும் விருப்பத்தினால்.
3.203.12
चातुर्वर्ण्यस्य सर्वस्य वर्तमानाः प्रतिग्रहे ।
केन विप्रा विशेषेण तारयन्ति तरन्ति च ॥ ३.२०३.१२ ॥
நான்கு வர்ணத்தினரிடமும் தானம் ஏற்பதில் ஈடுபட்டிருக்கும் பிராமணர்கள், எதனால் சிறப்பாக (பிறரைக்) கடத்துகிறார்கள், தாங்களும் கடக்கிறார்கள்?
3.203.13
जपैर्मन्त्रैश्च होमैश्च स्वाध्यायाध्यायनेन च ।
नावं वेदमयीं कृत्वातारयन्ति तरन्ति च ॥ ३.२०३.१३ ॥
ஜபம், மந்திரங்கள், ஹோமங்கள், சுவாத்யாயம் மற்றும் அத்யயனம் ஆகியவற்றால், வேதமயமான படகை உருவாக்கி அவர்கள் (மற்றவர்களைக்) கடத்துகிறார்கள்; தாங்களும் கடக்கிறார்கள்.
3.203.14
ब्राह्मणांस्तोषयेद्यस्तु तुष्यन्ते तस्य देवताः ।
वचनाच्चापि विप्राणां स्वर्गलोकमवाप्नुयात् ॥ ३.२०३.१४ ॥
எவன் பிராமணர்களை மகிழ்விக்கிறானோ, அவனால் தேவர்களும் மகிழ்கின்றனர்; பிராமணர்களின் வாக்கினாலும் அவன் சுவர்க்கலோகத்தை அடைகிறான்.
3.203.15
अनन्तं पुण्यलोकं तु गन्ताऽसौ तु न संशयः ।
श्लेष्मादिभिर्व्याप्ततनुर्म्रियमाणोऽविचेतनः ॥ ३.२०३.१५ ॥
அவன் அளவற்ற புண்ணிய லோகத்திற்குச் செல்வான், இதில் ஐயமில்லை; கபம் முதலியவற்றால் உடல் சூழப்பட்டு, இறக்கும்போது உணர்விழந்திருந்தாலும் சரி.
3.203.16
ब्राह्णा एव संपूज्याः पुण्यं स्वर्गमभीप्सता ।
श्राद्धकाले तु यत्नेन भोक्तव्या ह्यजुगुप्सिताः ॥ ३.२०३.१६ ॥
புண்ணியத்தையும் சுவர்க்கத்தையும் விரும்புபவன் பிராமணர்களையே மதிக்க வேண்டும்; சிராத்த காலத்தில் முயற்சியுடன் குற்றமற்றவர்களையே உண்பிக்க வேண்டும்.
3.203.17
दुर्बलः कुनस्वी कुष्ठी मायावी कुण्डगोलकौ ।
वर्जनीयाः प्रयत्नेन काण्डपृष्ठाश्च देहिनः ॥ ३.२०३.१७ ॥
பலவீனமானவன், சவத் தீட்டுடையவன், குஷ்டரோகி, வஞ்சகன், குண்டன் மற்றும் கோளகன் (விபச்சாரத்தில் பிறந்தவர்கள்), கூன் முதுகுடையவர்கள் ஆகியோரை முயற்சியுடன் தவிர்க்க வேண்டும்.
3.203.18
जुगुप्सितं हि यच्छ्राद्धं दहत्यग्निरिवेन्धनम् ॥ ३.२०३.१८ ॥
ஏனெனில் இழிவான (தூய்மையற்ற) சிராத்தம், நெருப்பு விறகை எரிப்பது போல் எரிக்கிறது.
3.203.19
ये ये श्राद्धे न पूज्यन्ते मूकान्धबधिरादयः ।
तेऽपिसर्वे नियोक्तव्या मिश्रिता वेदपारगैः ॥ ३.२०३.१९ ॥
ஊமை, குருடர், செவிடர் போன்ற எவர்களும் சிராத்தத்தில் மதிக்கப்படவில்லையோ, அவர்கள் அனைவரையும் வேதத்தில் தேர்ந்தவர்களுடன் கலந்து நியமிக்க வேண்டும்.
3.203.20
प्रतिग्रहश्च वै देयः शृणु यस् युधिष्ठिर ।
प्रदातारं तथाऽऽत्मानं यस्तारयति शक्तिमान् ॥ ३.२०३.२० ॥
ஏற்புப் பொருளும் கொடுக்கப்பட வேண்டும்; யுதிஷ்டிரா, கேள். கொடுப்பவரையும் தன்னையும் கரையேற்றுபவன் வல்லமை உடையவன்.
3.203.21
तस्मिन्देयं द्विजे दानं सर्वागमविजानता ।
प्रदातारं तथाऽऽत्मानं तारयेद्यः स शक्तिमान् ॥ ३.२०३.२१ ॥
எல்லா ஆகமங்களையும் அறிந்தவர் அந்த த்விஜனுக்கு தானம் கொடுக்க வேண்டும். கொடுப்பவரையும் தன்னையும் கரையேற்றுபவனே வல்லமையுடையவன்.
3.203.22
न तथा हविषो होमैर्न पुष्पैर्नानुलेपनैः ।
अग्नयः पार्थ तुष्यन्ति यथा ह्यतिथिभोजने ॥ ३.२०३.२२ ॥
ஹவிசின் ஹோமங்களாலோ, மலர்களாலோ, சந்தன லேபனங்களாலோ அக்னிகள் அவ்வளவு மகிழ்வதில்லை, பார்த்தா; விருந்தினருக்கு உணவளிப்பதால் மகிழ்வது போல.
3.203.23
तस्मात्त्वंसर्वयत्नेन यतस्वातिथिभोजने ॥ ३.२०३.२३ ॥
ஆகையால் நீ எல்லா முயற்சியுடனும் விருந்தினருக்கு உணவளிப்பதில் ஈடுபடு.
3.203.24
पादोदकंपादघृतंदीपमन्नं प्रतिश्रयम् ।
प्रयच्छन्ति तु ये राजन्नोपसर्पन्ति ते यमम् ॥ ३.२०३.२४ ॥
பாதத்திற்கான நீர், பாதத்திற்கான நெய், விளக்கு, உணவு, தங்குமிடம் கொடுப்பவர்கள், அரசே, யமனிடம் செல்வதில்லை.
3.203.25
देवमाल्यापनयनं द्विजोच्छिष्टावमार्जनम् ।
आकल्पपरिचर्या च गात्रसंवाहनानि च।
अत्रैकैकं नृपश्रेष्ठ गोदानाद्व्यतिरिच्यते ॥ ३.२०३.२५ ॥
தெய்வ மாலையை அகற்றுதல், துவிஜர்களின் எச்சிலைத் துடைத்தல், ஆடை அலங்காரப் பணிவிடை, உடல் பிடித்துவிடுதல் — ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே, இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் பசுதானத்தை விட குறைந்ததே.
3.203.26
कपिलायाः प्रदानात्तु मुच्यते नात्र संशयः ।
तस्मादलंकृतां दद्यात्कपिलां तु द्विजातये ॥ ३.२०३.२६ ॥
கபிலை பசுவை தானம் செய்வதால் விடுதலை பெறுகிறான்; இதில் ஐயமில்லை. ஆகையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கபிலை பசுவை துவிஜனுக்கு கொடுக்க வேண்டும்.
3.203.27
श्रोत्रियाय दरिद्राय गृहस्थायाग्निहोत्रिणे ।
पुत्रदाराभिभूताय तथा ह्यनुपकारिणे ॥ ३.२०३.२७ ॥
வேத ஓதுநரான துவிஜனுக்கு, ஏழைக்கு, அக்னிஹோத்ரம் செய்யும் இல்லறத்தாருக்கு, மனைவி மக்களால் சூழப்பட்டவனுக்கு, அதேபோல் பதில் உபகாரம் செய்யாதவனுக்கும்.
3.203.28
एवंविधेषु दातव्या न समृद्धेषु भारत ।
को गुणो भरतश्रेष्ठ समृद्धेष्वभिवर्जितम् ॥ ३.२०३.२८ ॥
இத்தகையோருக்கே தானம் கொடுக்க வேண்டும், செல்வர்களுக்கு அல்ல. ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, செல்வர்களுக்குக் கொடுப்பதில் என்ன புண்ணியம்? அது விலக்கப்பட்டதே.
3.203.29
एकस्यैका प्रदातव्या न बहूनां कदाचन ।
सा गौर्विक्रयमापन्ना हन्यात्रिपुरुषं कुलम्।
न तारयति दातारं ब्राह्मणं नैव नैव तु ॥ ३.२०३.२९ ॥
ஒருவனுக்கு ஒரு பசுவையே கொடுக்க வேண்டும், பலருக்கு ஒருபோதும் அல்ல. விற்கப்பட்ட அந்தப் பசு மூன்று தலைமுறைக் குலத்தை அழிக்கும்; கொடுப்பவனையும் பிராமணனையும் அது காப்பதில்லை — நிச்சயமாக இல்லை.
3.203.30
ब्राह्मणस्य विशुद्धस्य सुवर्णं यः प्रयच्छति ।
सुवर्णानां शतं तेन दत्तं भवति शाश्वतम् ॥ ३.२०३.३० ॥
தூய்மையான பிராமணனுக்குத் தங்கம் கொடுப்பவன், நூறு பொன்களைத் தானம் செய்ததாகும்; அது நிலைத்ததாகும்.
3.203.31
अनड्वाहं तु यो दद्याद्बलवन्तं धुरंधरम् ।
स निस्तरति दुर्गाणि स्वर्गलोकं च गच्छति ॥ ३.२०३.३१ ॥
வலிமையும் சுமை தாங்கும் திறனும் கொண்ட ஒரு காளையை யார் தானம் செய்கிறாரோ, அவர் கடினமான இடர்களைக் கடந்து சொர்க்கலோகத்தை அடைகிறார்.
3.203.32
वसुंधरां तु यो दद्याद्द्विजाय विदुषात्मने ।
दातारं ह्यनुगच्छन्ति सर्वे कामाभिवाञ्छिताः ॥ ३.२०३.३२ ॥
கற்றறிந்த இருபிறப்பாளருக்கு நிலத்தைத் தானம் செய்பவரை, விரும்பப்பட்ட எல்லாப் பொருள்களும் பின்தொடர்கின்றன.
3.203.33
पृच्छन्ति चान्नदातारं वदन्ति पुरुषा भुवि ।
अध्वनि क्षीणगात्राश्च पांसुना चावकुण्ठिताः ॥ ३.२०३.३३ ॥
வழியில் மெலிந்த உடலுடனும் தூசியால் மூடப்பட்டவர்களாகவும் உள்ள மனிதர்கள் உணவளிப்பவரிடம் கேட்கின்றனர், அவரிடம் பேசுகின்றனர்.
3.203.34
तेषामेव श्रमार्तानां यो ह्यन्नं कथयेद्बुधः ।
अन्नदातृसमः सोपि कीर्त्यते नात्र संशयः ॥ ३.२०३.३४ ॥
களைப்பால் வாடியவர்களுக்கு உணவு எங்கே கிடைக்கும் என்று அறிவுள்ளவர் சுட்டிக்காட்டுகிறாரோ, அவரும் உணவளிப்பவருக்குச் சமமாகப் புகழப்படுகிறார்; இதில் ஐயமில்லை.
3.203.35
तस्मात्त्वं सर्वदानानि हित्वाऽन्नं संप्रयच्छ ह ।
न हीदृशं पुण्यफलं विचित्रामिह विद्यते ॥ ३.२०३.३५ ॥
ஆகவே நீ எல்லா தானங்களையும் விட்டுவிட்டு உணவையே தானம் செய், ஏனெனில் இவ்வுலகில் இதற்கு இணையான அற்புதமான புண்ணியப் பலன் வேறில்லை.
3.203.36
यथाशक्ति च यो दद्यादन्नं विप्रेषु संस्कृतम् ।
स तेन कर्मणाऽऽप्नोति प्रजापतिसलोकताम् ॥ ३.२०३.३६ ॥
தன் சக்திக்கு ஏற்ப அந்தணர்களுக்குச் சமைக்கப்பட்ட உணவைத் தானம் செய்பவர், அந்தச் செயலால் பிரஜாபதியின் உலகை அடைகிறார்.
3.203.37
अन्नमेव विशिष्टं हि तस्मात्परतरं न च ।
अन्नं प्रजापतिश्चोक्तः स च संवत्सरो मतः ॥ ३.२०३.३७ ॥
உணவே சிறந்தது; அதைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை. உணவு பிரஜாபதி என்று கூறப்படுகிறது; அது ஆண்டு எனவும் கருதப்படுகிறது.
3.203.38
संवत्सरस्तु यज्ञोऽसौ सर्वं यज्ञे प्रतिष्ठितम् ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि स्थावराणि चराणि च ॥ ३.२०३.३८ ॥
அந்த ஆண்டே யஜ்ஞம்; எல்லாம் யஜ்ஞத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. ஆகையால் அசையாத மற்றும் அசையும் எல்லா உயிர்களும் (அதில் நிலைபெற்றுள்ளன).
3.203.39
तस्मादन्नं विशिष्टं हि सर्वेभ्यइति विश्रुतम् ॥ ३.२०३.३९ ॥
ஆகையால் உணவே எல்லாவற்றையும் விட சிறந்தது என்று புகழ்பெற்றுள்ளது.
3.203.40
येषां तटाकानि महोदकानि ।
वाप्यश्चकूपाश्चप्रतिश्रयाश्च।
अन्नस्य दानं मधुरा च वाणी ।
यमस्य ते निर्वचना भवन्ति ॥ ३.२०३.४० ॥
பெரிய நீருள்ள குளங்களும், படிக்கிணறுகளும், கிணறுகளும், தங்குமிடங்களும் உள்ளவர்களும், உணவு தானம் செய்பவர்களும், இனிய வாக்கு பேசுபவர்களும் யமனிடம் (கேள்விகளுக்கு) பதில் கூற வேண்டியதில்லை.
3.203.41
धान्यं श्रमेणार्जितवित्तसंचितं ।
विप्रे सुशीले प्रतियच्छते यः।
वसुंधरा तस्य भवेत्सुतुष्टा ।
धारां वसूनां प्रतिमुञ्चतीव ॥ ३.२०३.४१ ॥
உழைப்பால் ஈட்டி சேர்த்த தானியத்தை நல்லொழுக்கமுள்ள அந்தணருக்கு அளிப்பவனுக்கு பூமி மிகவும் மகிழ்ந்து, செல்வத்தின் தாரையை பொழிவது போல் இருக்கும்.
3.203.42
अन्नदाः प्रथमं यान्ति सत्यवाक्यदनन्तरम् ।
अयाचितप्रदाता च समं यान्ति त्रयो जनाः ॥ ३.२०३.४२ ॥
உணவளிப்பவர்கள் முதலில் செல்வார்கள்; அதற்குப் பின் உண்மை பேசுபவர்கள்; கேட்காமல் கொடுப்பவரும் ஆக இம்மூவர் சமமாகச் செல்வார்கள்.
3.203.43
कौतूहलसमुत्पन्नः पर्यपृच्छद्युधिष्ठिरः ।
मार्कण्डेयं महात्मानं पुनरेव सहानुजः ॥ ३.२०३.४३ ॥
ஆர்வத்தால் எழுந்த யுதிஷ்டிரர் மகாத்மா மார்க்கண்டேயரிடம் தம் இளைய சகோதரர்களுடன் மீண்டும் கேட்டார்.
3.203.44
यमलोकस्य चाध्वानमन्तरं मानुषस्य च ।
कीदृशं किंप्रमाणं वा कथं वा तन्महामुने।
तरन्ति पुरुषाश्चैव केनोपायेन शंस मे ॥ ३.२०३.४४ ॥
மகா முனியே, யமலோகத்தின் பாதையும் மனித உலகிலிருந்து அதன் தூரமும் எத்தகையவை, அளவு எவ்வளவு, மனிதர்கள் எந்த வழியால் அதைக் கடக்கிறார்கள்? எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
3.203.45
सर्वगुह्यतनं प्रश्नं पवित्रमृषिसंस्तुतम् ।
कथयिष्यामि ते राजन्धर्मं धर्मभृतांवर ॥ ३.२०३.४५ ॥
அரசே, தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவரே, உங்கள் கேள்வி எல்லா இரகசியங்களிலும் மிக இரகசியமானது, தூய்மையானது, முனிவர்களால் போற்றப்பட்டது; அந்த தர்மத்தை உங்களுக்குச் சொல்வேன்.
3.203.46
षडशीतिसहस्राणि योजनानां नराधिप ।
यमलोकस्य चाध्वानमन्तरं मानुषस्य च ॥ ३.२०३.४६ ॥
மனிதர்களின் அரசே, யமலோகத்துக்கான பாதையும் மனித உலகிலிருந்து அதன் தூரமும் எண்பத்தாறாயிரம் யோசனைகள்.
3.203.47
आकाशं तदपानीयं घोरं कान्तारदर्शनम् ।
न तत्र वृक्षच्छाया वा पानीनं केतनानि च ॥ ३.२०३.४७ ॥
அது ஆகாயம் போன்ற, நீரற்ற, பயங்கரமான, பாலைநிலம் போலத் தோன்றும் வழி; அங்கே மரநிழலும் இல்லை, நீரும் இல்லை, தங்குமிடமும் இல்லை.
3.203.48
विश्रमेद्यत्र वै श्रान्तः पुरुषोऽध्वनि कर्शितः ।
नीयते यमदूतैस्तु यमस्वाज्ञाकरैर्बलात् ॥ ३.२०३.४८ ॥
களைப்பும் மெலிவுமடைந்த மனிதன் வழியில் எங்கே ஓய்வெடுக்க விரும்புகிறானோ, அங்கேயே யமனின் கட்டளையை நிறைவேற்றும் யமதூதர்கள் அவனை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்கிறார்கள்.
3.203.49
नराः स्त्रियस्तथैवान्ये पृथिव्यां जीवसंज्ञिताः ।
ब्रह्मणेभ्यः प्रदानानि नानारूपाणि पार्थिव ॥ ३.२०३.४९ ॥
பூமியில் உயிருள்ளவர்கள் என்று அழைக்கப்படும் ஆண்களும் பெண்களும் அவ்வாறே பிறரும், அரசே, பிராமணர்களுக்குப் பல வடிவங்களில் தானங்களைச் செய்கிறார்கள்.
3.203.50
हयादीनां प्रकृष्टानि तेऽध्वानं यान्ति वै नराः ।
सन्निवार्यातपं यानति च्छत्रेणैव हि च्छत्रदाः ॥ ३.२०३.५० ॥
குதிரை முதலானவற்றின் சிறந்த தானங்களைச் செய்தவர்கள் பாதையில் செல்கிறார்கள்; வெயிலைத் தடுக்கும் குடை தானம் செய்தவர்கள் குடையுடனே செல்கிறார்கள்.
3.203.51
तृप्ताश्चैवान्नदातारो ह्यतृप्ताश्चाप्यनन्नदाः ।
वस्त्रिणो वस्त्रदा यान्ति अवस्त्रा यान्त्यवस्त्रदाः ॥ ३.२०३.५१ ॥
உணவு கொடுத்தவர்கள் நிறைவுடன் செல்கிறார்கள்; உணவு கொடாதவர்கள் பசியுடன் செல்கிறார்கள். வஸ்திரம் கொடுத்தவர்கள் ஆடையுடன் செல்கிறார்கள்; வஸ்திரம் கொடாதவர்கள் ஆடையின்றிச் செல்கிறார்கள்.
3.203.52
हिरण्यदाः सुखं यान्ति पुरुषास्त्वभ्यलंकृताः ।
भूमिदास्तुसुखं यान्ति सर्वैः कामैः सुतर्पिताः ॥ ३.२०३.५२ ॥
பொன் கொடுத்தவர்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாக இன்பமுடன் செல்கிறார்கள்; நிலம் கொடுத்தவர்கள் எல்லா ஆசைகளாலும் நன்கு நிறைவடைந்து இன்பமுடன் செல்கிறார்கள்.
3.203.53
यान्ति चैवापरिक्लिष्टा नरा सस्यप्रदावकाः ।
नराः सुखतरं यान्ति विमानेषु गृहप्रदाः ॥ ३.२०३.५३ ॥
துன்பமற்றவர்களாக தானியம் கொடுத்தவர்கள் செல்கிறார்கள்; வீடு கொடுத்தவர்கள் விமானங்களில் மிக இன்பமுடன் செல்கிறார்கள்.
3.203.54
पानीयदा ह्यतृषिताः प्रहृष्टमनसो नराः ।
पन्थानं द्योतयन्तश्च यान्ति दीपप्रदाः सुखम् ॥ ३.२०३.५४ ॥
நீர் கொடுத்தவர்கள் தாகமின்றி மகிழ்ந்த மனத்துடன் செல்கிறார்கள்; விளக்கு கொடுத்தவர்கள் வழியை ஒளிரச் செய்தபடி இன்பமுடன் செல்கிறார்கள்.
3.203.55
गोप्रदास्तु सुखं यान्ति निर्मुक्ताः सर्वपातकैः ।
विमानैर्हंससंयुक्तैर्यान्ति मासोपवासिनः ॥ ३.२०३.५५ ॥
பசுக்களை தானம் செய்பவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு இன்பமாகச் செல்கிறார்கள்; ஒரு மாதம் உபவாசம் இருப்பவர்கள் அன்னப் பறவைகள் பூட்டிய விமானங்களில் செல்கிறார்கள்.
3.203.56
तथा बर्हिप्रयुक्तैश्च षष्ठरात्रोपवासिनः ।
त्रिरात्रं क्षपते यस्तु एकभक्तेन पाण्डव ॥ ३.२०३.५६ ॥
அதுபோல் தர்ப்பைப் புல்லைப் பயன்படுத்துபவர்களும், ஆறு இரவுகள் உபவாசம் இருப்பவர்களும் செல்கிறார்கள்; ஓ பாண்டவா, மூன்று இரவுகளை ஒரு வேளை உணவோடு கழிப்பவனும் (செல்கிறான்).
3.203.57
अन्तरा चैव नाश्नाति तस्य लोका ह्यनामयाः ।
पानीयस्य गुणा दिव्याः प्रेतलोकसुखावहाः ॥ ३.२०३.५७ ॥
இடையில் உணவு உண்ணாதவனுக்கு அவனுடைய உலகங்கள் நோயற்றவை; நீரின் தெய்வீக குணங்கள் பிரேத உலகில் இன்பம் தருபவை.
3.203.58
तत्र पुष्पोदका नाम नदी तेषां विधीयते ।
शीतलं सलिलं तत्रपिबन्ति ह्यमृतोपमम् ॥ ३.२०३.५८ ॥
அங்கே அவர்களுக்கு புஷ்போதா என்ற பெயருள்ள ஆறு நியமிக்கப்பட்டுள்ளது; அங்கே அவர்கள் அமிர்தத்துக்கு ஒப்பான குளிர்ந்த நீரைப் பருகுகிறார்கள்.
3.203.59
ये चदृष्कृतकर्माणः पूयं तेषां विधीयते ।
एवं नदी महाराज सर्वकामप्रदा हि सा ॥ ३.२०३.५९ ॥
தீய செயல் செய்தவர்களுக்கு சீழ் நியமிக்கப்பட்டுள்ளது; இவ்வாறு, ஓ மகாராஜா, அந்த ஆறு எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதாகும்.
3.203.60
तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र पूजयैनान्यथाविधि ।
अध्वनिं क्षीणगात्रश्च पथि पांशुसमन्वितः ॥ ३.२०३.६० ॥
ஆகையால், ஓ அரசர்களின் தலைவா, நீயும் இவர்களை முறைப்படி பூஜிப்பாயாக — களைத்த உடலும் வழியில் தூசி படிந்தவருமான வழிப்போக்கரை.
3.203.61
पृच्छते ह्यन्नदातारं गृहमायाति चाशया ।
तं पूजयाथ यत्नेन सोऽतिथिर्ब्राह्यणश्च सः ॥ ३.२०३.६१ ॥
உணவளிப்பவரிடம் கேட்டு நம்பிக்கையுடன் வீட்டிற்கு வருபவரை, முயற்சியுடன் உபசரியுங்கள்; அவர் விருந்தினரும் பிராமணருமாவார்.
3.203.62
तं यान्तमनुगच्छन्ति देवाः सर्वे सवासवाः ।
तस्मिन्संपूजिते प्रीता निराशा यान्त्यपूजिते ॥ ३.२०३.६२ ॥
அவர் செல்லும்போது இந்திரனுடன் கூடிய அனைத்து தேவர்களும் அவரைப் பின்தொடர்கின்றனர்; அவர் உபசரிக்கப்பட்டால் மகிழ்ச்சியடைவர், உபசரிக்கப்படாவிட்டால் நம்பிக்கையிழந்து செல்வர்.
3.203.63
तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र पूजयैनं यथाविधि ।
एतत्ते शतशः प्रोक्तं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ ३.२०३.६३ ॥
ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவரே, நீயும் இவரை முறைப்படி உபசரிக்க வேண்டும். இதை உனக்கு நூறு முறை சொல்லியிருக்கிறேன்; இனி மேலும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?
3.203.64
पुनः पुनरहं श्रोतुं कथां धर्मसमाश्रयाम् ।
पुण्यामिच्छामि धर्मज्ञ कथ्यमानां त्वया विभो ॥ ३.२०३.६४ ॥
ஓ பிரபுவே, தர்மம் அறிந்தவரே, உம்மால் சொல்லப்படும் தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த புனிதக் கதையை நான் மீண்டும் மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறேன்.
3.203.65
धर्मान्तरं प्रति कथां कथ्यमानां मया नृप ।
सर्वपापहरां नित्यं शृणुष्वावहितो मम ॥ ३.२०३.६५ ॥
ஓ அரசே, தர்மத்தின் வேறொரு அம்சத்தைப் பற்றி நான் சொல்லும் இந்தக் கதை எப்போதும் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்குகிறது; கவனமாக என் சொல்லைக் கேள்.
3.203.66
कपिलायां तु दत्तायां यत्फलंज्येष्ठपुष्करे ।
तत्फलंभरतश्रेष्ठ विप्राणां पादधावने ॥ ३.२०३.६६ ॥
ஜ்யேஷ்ட புஷ்கரத்தில் கபிலை பசுவை தானம் செய்வதால் கிடைக்கும் பலன், பரதர்களில் சிறந்தவரே, பிராமணர்களின் பாதங்களைக் கழுவுவதாலும் அதே பலன் கிடைக்கும்.
3.203.67
द्विजपादोदकक्लिन्ना यावत्तिष्ठति मेदिनी ।
तावत्पुष्करपर्णेन पिबन्ति पितरो जलम् ॥ ३.२०३.६७ ॥
அந்தணர்களின் பாத நீரால் நனைந்த பூமி எவ்வளவு காலம் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவ்வளவு காலம் முன்னோர்கள் தாமரை இலையால் நீரைப் பருகுகிறார்கள்.
3.203.68
स्वागतेनाग्नयस्तृप्ता आसनेन शतक्रतुः ।
पितरः पादशौचेन अन्नाद्येन प्रजापतिः ॥ ३.२०३.६८ ॥
வரவேற்பால் அக்னிகளும், ஆசனத்தால் சதக்ரது (இந்திரன்) அவரும், பாத சுத்தியால் முன்னோர்களும், உணவு முதலியவற்றால் பிரஜாபதியும் திருப்தியடைகின்றனர்.
3.203.69
यावद्वत्सस्य पादौ द्वौ शिरश्चैव प्रदृश्यते ।
तस्मिन्काले प्रदातव्या प्रयतेनान्तरात्मना ॥ ३.२०३.६९ ॥
கன்றின் இரண்டு கால்களும் தலையும் காணப்படும் வரையில், அந்த நேரத்தில் அடக்கமான மனதுடன் (பசு) தானம் செய்யப்பட வேண்டும்.
3.203.70
अन्तरिक्षगतो वत्सो यावद्योन्यां प्रदृश्यते ।
तावद्गौः पृथिवी ज्ञेया यावद्गर्भं न मुञ्चति ॥ ३.२०३.७० ॥
கன்று கருப்பையின் வாயில் தெரியும் வரை, அது வானில் இருப்பது போல், பசு பூமியாக அறியப்பட வேண்டும்; கருவை விடாத வரை.
3.203.71
यावन्ति तस्यां रोमाणि वत्सस्य च युधिष्ठिर ।
तावद्युगसहस्राणि स्वर्लोके महीयते ॥ ३.२०३.७१ ॥
ஓ யுதிஷ்டிரா! அவளுடைய உடலிலும் கன்றின் உடலிலும் எத்தனை மயிர்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை ஆயிரம் யுகங்கள் அவன் சுவர்க்கலோகத்தில் கௌரவிக்கப்படுகிறான்.
3.203.72
सुवर्णनासां यः कृत्वा सखुरां कृष्णधेनुकाम् ।
तिलैः प्रच्छादितां दद्यात्सर्वरत्नैरलंकृताम् ॥ ३.२०३.७२ ॥
தங்க மூக்கும் குளம்புகளுடனும் கருப்பு நிறப் பசுவை உருவாக்கி, எள்ளால் மூடி, எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரித்து தானம் செய்பவன்.
3.203.73
प्रतिग्रहं गृहीत्वा यः पुनर्ददति साधवे ।
फलानां फलमश्नाति तदा दत्त्वा च भारत ॥ ३.२०३.७३ ॥
தானத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, அதை மீண்டும் ஒரு நல்லவருக்கு அளிப்பவன், ஓ பாரதா, கொடுத்ததன் வழியாக பலன்களின் பலனை அனுபவிக்கிறான்.
3.203.74
ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना ।
चतुरन्ता भवेद्दत्ता पृथिवी नात्र संशयः ॥ ३.२०३.७४ ॥
கடல்கள், குகைகள், மலைகள், காடுகள், சோலைகளுடன் நான்கு எல்லைகள் கொண்ட பூமியை அவன் தானம் செய்ததாகவே ஆகும்; இதில் ஐயமில்லை.
3.203.75
अन्तर्जानुशयो यस्तु भुञ्जते सक्तभाजनः ।
यो द्विजः शब्दरहितं संयन्तुस्तारणाय वै ॥ ३.२०३.७५ ॥
உள்முழங்கால் மடக்கிப் படுத்து, சத்துமாவுப் பாத்திரத்திலிருந்து உண்ணும் இருபிறப்பாளர்களும், சொல்லில்லாமல் இருக்கும் தவத்தோனின் விடுதலைக்காகவே ஆவர்.
3.203.76
ये पानीयानि ददति तथाऽन्ये ये द्विजातयः ।
जपन्ति संहितां सम्यक्ते नित्यं तारणक्षमाः ॥ ३.२०३.७६ ॥
நீர் தானம் செய்பவர்களும், சம்ஹிதையை முறையாக ஜபிக்கும் பிற இருபிறப்பாளர்களும் எப்போதும் கரையேற்றும் ஆற்றல் உடையவர்கள்.
3.203.77
हव्यंकव्यं च यत्किंचित्सर्वं तच्छ्रोत्रियोऽर्हति ।
दत्तं हि श्रोत्रिये साधौज्यलितेऽग्नौ यथा हुतम् ॥ ३.२०३.७७ ॥
ஹவ்யமும் கவ்யமும், எது எதுவாக இருந்தாலும், அனைத்தும் வேதம் அறிந்த சிரோத்திரியருக்கே உரியது; ஏனெனில் சிரோத்திரியருக்கும் நல்லவருக்கும் கொடுக்கப்பட்டது, எரியும் அக்னியில் ஆகுதி செய்யப்பட்டது போலாகும்.
3.203.78
मन्युप्रहरणा विप्रा न विप्राः शस्त्रयोधिनः ।
निहन्युर्मन्युना विप्रा वज्रपाणिरिवासुरान् ॥ ३.२०३.७८ ॥
பிராமணர்களின் ஆயுதம் கோபம்; அவர்கள் ஆயுதம் ஏந்தும் போர்வீரர்கள் அல்லர்; வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரன் அசுரர்களை அழிப்பது போல், பிராமணர்கள் கோபத்தால் அழிப்பார்கள்.
3.203.79
धर्माश्रितेयं तु कथा कथिता हि तवानघ ।
यां श्रुत्वा मुनयः प्रीता नैमिषारण्यवासिनः ॥ ३.२०३.७९ ॥
பாவமற்றவனே! தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்தக் கதை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இதைக் கேட்டு நைமிஷாரண்யத்தில் வசிக்கும் முனிவர்கள் மகிழ்ந்தனர்.
3.203.80
वीतशोकभयक्रोधा विपाप्मानस्तथैव च ।
श्रुत्वेमां तु कथां राजन्भवन्तीह तु मानवाः ॥ ३.२०३.८० ॥
அரசே! இந்தக் கதையைக் கேட்ட மனிதர்கள் இங்கேயே துயரம், பயம், கோபம் நீங்கி பாவமற்றவர்களாகின்றனர்.
3.203.81
किं तच्छौचं भवेद्येन विप्रः शुद्धः सदा भवेत् ।
तदिच्छामि महाप्राज्ञ श्रोतुं धर्मभृतांवर ॥ ३.२०३.८१ ॥
எதனால் பிராமணன் எப்போதும் தூய்மையாக இருப்பான்? அந்த தூய்மை எது? மகா ஞானியே, தர்மம் தாங்கியோரில் சிறந்தவரே, அதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
3.203.82
वाक्शौचं क्रमशौचं च यच्च शौचं जलात्मकम् ।
त्रिभिः शौचैरुपेतो यः स स्वर्गी नात्र संशयः ॥ ३.२०३.८२ ॥
பேச்சின் தூய்மை, நடத்தையின் தூய்மை, நீரால் ஆகும் தூய்மை ஆகிய மூன்று தூய்மைகளையும் உடையவன் சொர்க்கத்தை அடைகிறான்; இதில் ஐயமில்லை.
3.203.83
सायं प्रातश्च संध्यां यो ब्राह्मणोऽभ्युपसेवते ।
प्रजपन्पावनीं देवीं गायत्रीं वेदमातरम् ॥ ३.२०३.८३ ॥
மாலையிலும் காலையிலும் சந்தியா வழிபாட்டைச் செய்யும் பிராமணன், வேதங்களின் தாயும் தூய்மைதருபவளுமான தேவி காயத்ரியை ஜபிக்கிறான்.
3.203.84
स तया पावितो देव्या ब्राह्मणो नष्टकिल्बिषः ।
न सीदेत्प्रतिगृह्णानो महीमपि ससागराम् ॥ ३.२०३.८४ ॥
அந்தத் தேவியால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட, பாவம் அழிந்த பிராமணன், கடல்களுடன் கூடிய பூமியையே ஏற்றுக்கொண்டாலும் வீழமாட்டான்.
3.203.85
ये चास् दारुणा केचिद्ग्रहाः सूर्यादयो दिवि ।
ते चास्य सौम्या जायन्ते शिवाः शिवतराः सदा ॥ ३.२०३.८५ ॥
வானில் சூரியன் முதலிய கொடிய கோள்கள் எவையுண்டோ, அவையும் இவனுக்கு எப்போதும் சௌம்யமாகவும் மிக மங்களமாகவும் ஆகின்றன.
3.203.86
सर्वेनानुगतं चैनं दारुणाः पिशिताशनाः ।
घोररूपा महाकाया धर्षयन्ति द्विजोत्तमम् ॥ ३.२०३.८६ ॥
கொடியவையும் ஊன் உண்பவையும், கோர உருவமும் பெரிய உடலும் கொண்டவையுமானவை, எல்லாம் அவனைப் பின்தொடர்ந்து வந்து அந்த உயர்ந்த துவிஜனைத் தாக்குகின்றன.
3.203.87
नाध्यापनाद्याजनाद्वा अन्यायाद्वा प्रतिग्रहात् ।
दोषो भवति विप्राणां ज्वलिताग्निससा द्विजाः ॥ ३.२०३.८७ ॥
கற்பிப்பதாலோ, யாகம் நடத்துவதாலோ, அல்லது அநியாயமாகவோ, தானம் ஏற்பதாலோ பிராமணர்களுக்குக் குற்றம் உண்டாவதில்லை; துவிஜர்களே, அவர்கள் எரியும் நெருப்பைப் போன்றவர்கள்.
3.203.88
दुर्वेदा वा सुवेदा वा प्राकृताः संस्कृतास्तथा ।
ब्राह्मणा नावमन्तव्या भस्मच्छन्ना इवाग्नयः ॥ ३.२०३.८८ ॥
வேதத்தில் தேர்ச்சியுடையவரோ தேர்ச்சியற்றவரோ, சாதாரணரோ சம்ஸ்கரிக்கப்பட்டவரோ, பிராமணர்களை அவமதிக்கக்கூடாது; அவர்கள் சாம்பலால் மூடிய நெருப்புகளைப் போன்றவர்கள்.
3.203.89
यथा श्मशाने दीप्तौजाः पावको नैव दुष्यति ।
एवं विद्वानविद्वान्वा ब्राह्मणो दैवतं महत् ॥ ३.२०३.८९ ॥
சுடுகாட்டிலும் ஒளிரும் நெருப்பு எப்போதும் தீட்டுப்படாதது போல, கற்றவனோ கல்லாதவனோ, பிராமணன் ஒரு பெரிய தெய்வமாவான்.
3.203.90
प्राकरैश्च पुरद्वारैः प्रासादैश्च पृथग्विधैः ।
नगराणि न शोभन्ते हीनानि ब्राह्मणोत्तमैः ॥ ३.२०३.९० ॥
மதில்களும், நகர வாயில்களும், பல வகை மாளிகைகளும் இருந்தாலும், சிறந்த பிராமணர்கள் இல்லாத நகரங்கள் சோபிப்பதில்லை.
3.203.91
वेदाढ्ञा वृत्संपन्ना ज्ञानवन्तस्तपस्विनः ।
यत्रतिष्न्ति वै विप्रास्तन्नाम नगरं नृप ॥ ३.२०३.९१ ॥
வேதங்களில் நிறைந்தவர்களும், நல்லொழுக்கம் பொருந்தியவர்களும், ஞானிகளும், தவசிகளுமான அந்தணர்கள் எங்கே வாழ்கிறார்களோ, ஓ அரசே, அதுவே அந்த நகரத்தின் பெயர்.
3.203.92
व्रजे वाऽप्यथवाऽरण्ये यत्रसन्ति बहुश्रुताः ।
तत्तन्नगरमित्याहुः पार्थ तीर्थं च तद्भवेत् ॥ ३.२०३.९२ ॥
கோசாலையிலோ காட்டிலோ, பல நூல்களை கற்ற அறிஞர்கள் எங்கே இருக்கிறார்களோ, அதுவே நகரம் என்று சொல்லப்படுகிறது; ஓ பார்த்தா, அதுவே புனிதத் தீர்த்தமும் ஆகும்.
3.203.93
रक्षितारं च राजानं ब्राह्मणं च तपस्विनम् ।
अभिगम्याभिपूज्याथ सद्यः पापात्प्रमुच्यते ॥ ३.२०३.९३ ॥
பாதுகாவலரான அரசனையும், தவசியான அந்தணனையும் அணுகி வணங்கி, உடனே மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.
3.203.94
पुण्यतीर्थाभिषेकं च पवित्राणां च कीर्तनम् ।
सद्भिः संभाषणं चैव प्रशस्तं कीर्त्यते बुधैः ॥ ३.२०३.९४ ॥
புனிதத் தீர்த்தங்களில் நீராடுதலும், தூயோரின் புகழ்ச்சி பாடுதலும், நல்லோருடன் உரையாடலும் சிறந்தவை என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.
3.203.95
साधुसङ्गमपूतेन वाक्सुभाषितवारिणा ।
पवित्रीकृतमात्मानं सन्तो मन्न्ति नित्यशः ॥ ३.२०३.९५ ॥
நல்லோரின் சேர்க்கையால் தூய்மையானதும், நல்ல சொற்களின் நீரால் புனிதமாக்கப்பட்டதுமான தன் ஆன்மாவை நல்லோர் எப்போதும் தூயதாகக் கருதுகின்றனர்.
3.203.96
त्रिदण्डधारणं मौनं जटाभारोऽथ मुण्डनम् ।
वल्कलाजिनसंवेष्टं व्रतचर्याऽभिषेचनम् ॥ ३.२०३.९६ ॥
மூன்று தண்டம் ஏந்துதல், மௌனம், சடைபாரம், தலைமுண்டனம், மரவுரியும் தோலும் அணிதல், விரத ஒழுக்கம், நீராட்டு.
3.203.97
अग्निहोत्रं वने वासः शरीरपरिशोषणम् ।
सर्वाण्येतानि मिथ्या स्युर्यदि भावो न निर्मलः ॥ ३.२०३.९७ ॥
அக்னிஹோத்ரம், காட்டில் வாசம், உடலை வாட்டுதல் — உள்ளம் தூய்மையாக இல்லாவிட்டால் இவையனைத்தும் வீணாகும்.
3.203.98
विशुद्धिं चक्षुरादीनां षण्णामिन्द्रियगामिनाम् ।
विकारि तेषां राजेन्द्र सुदुष्करतरं मनः ॥ ३.२०३.९८ ॥
ஓ அரசர்களின் அரசே, கண் முதலிய ஆறு புலன்களையும் — அவை விஷயங்களை நோக்கிச் செல்பவை — தூய்மைப்படுத்துவது; அவற்றின் சலனமுள்ள மனமோ மிகக் கடினம்.
3.203.99
ये पापानि न कुर्वन्ति मनोवाक्कर्मबुद्धिभिः ।
ते तपन्ति महात्मानो न शरीरस्य शोषणम् ॥ ३.२०३.९९ ॥
மனம், வாக்கு, செயல், புத்தி ஆகியவற்றால் பாவம் செய்யாதவர்கள் — அந்த மகாத்மாக்கள் தவம் செய்கிறார்கள்; உடலை வாட்டுவதால் அல்ல.
3.203.100
न ज्ञातिभ्यो दया यस्य शुक्लदेहोऽविकल्मषः ।
हिंसा सा तपसस्तस्य नानाशित्वं तपः स्मृतम् ॥ ३.२०३.१०० ॥
சுற்றத்தார் மீதும் கருணை இல்லாதவனின் — ஆனால் உடல் தூய்மையும் களங்கமின்மையும் உள்ளவனின் — தவம் அது ஒரு வன்முறையே; பலவகையாக உணவை நீக்குவதே தவம் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
3.203.101
तिष्ठन्गृहे चैव मुनिर्नित्यं शुचिरलंकृतः ।
यावज्जीवं दयावांश् सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ३.२०३.१०१ ॥
வீட்டில் இருந்தாலும் முனிவன் எப்போதும் தூய்மையுடனும் அழகுடனும் இருக்கட்டும்; உயிர் உள்ளவரை கருணையுடன் இருப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்.
3.203.102
न हि पापानि कर्माणि शुद्ध्यन्त्यनशनादिभिः ।
सीदत्यनशनादेव मांसशोणितलेपनः ॥ ३.२०३.१०२ ॥
பாவச் செயல்கள் உண்ணாவிரதம் முதலியவற்றால் தூய்மையடைவதில்லை; ஊனும் குருதியும் பூசிக்கொண்டவன் உண்ணாமையினாலேயே வாடிப் போகிறான்.
3.203.103
अज्ञातं कर्म कृत्वा च क्लेशो नान्यत्प्रहीयते ।
नाग्निर्दहति कर्माणि भावशून्यस्य देहिनः ॥ ३.२०३.१०३ ॥
அறியாமல் செய்த செயலைச் செய்தாலும் துன்பம் வேறு வழியில் நீங்குவதில்லை. உள்ளுணர்வு வெறுமையான உடலுடையவனின் செயல்களை நெருப்பும் எரிப்பதில்லை.
3.203.104
पुण्यादेव प्रव्रजन्ति शुध्यन्त्यनशनानि च ।
न मूलफलभक्षित्वान्न मौनान्नानिलाशनात् ॥ ३.२०३.१०४ ॥
புண்ணியத்தாலேயே மனிதர்கள் துறவு மேற்கொள்கிறார்கள்; உண்ணாநோன்பாலும் அவர்கள் தூய்மையடைகிறார்கள். வேர்களையும் கனிகளையும் உண்பதாலும், மௌனத்தாலும், காற்றை உண்பதாலும் அல்ல.
3.203.105
शिरसो मुण्डनाद्वाऽपि न स्थानकुटिकासनात् ।
न जटाधारणाद्वाऽपिन तु स्थानकुटिकासनात्। ॥ ३.२०३.१०५ ॥
தலையை மழிப்பதாலும் அல்ல; நிற்பதாலும், குடிசையில் ஆசனம் இடுவதாலும் அல்ல. சடை தரிப்பதாலும் அல்ல; நிற்பதாலும், குடிசையில் ஆசனம் இடுவதாலும் அல்ல.
3.203.106
नित्यं ह्यनशनाद्वाऽपि नाग्निशुश्रूषणादपि ।
न चोदकप्रवेशेन न च क्ष्माशयनादपि ॥ ३.२०३.१०६ ॥
நிலையான உண்ணாநோன்பாலும் அல்ல, நெருப்பைப் பேணுவதாலும் அல்ல. நீரில் இறங்குவதாலும் அல்ல, நிலத்தில் படுப்பதாலும் அல்ல.
3.203.107
ज्ञानेन कर्मणा वापि जरामरणमेव च ।
व्याधयश्च प्रहीयन्ते प्राप्यते चोत्तमं पदम् ॥ ३.२०३.१०७ ॥
ஞானத்தாலோ அல்லது செயலாலோ முதுமையும் மரணமும் நோய்களும் நீங்குகின்றன; உயர்ந்த நிலை அடையப்படுகிறது.
3.203.108
बीजानि ह्यग्निदग्धानि न रोहन्ति पुनर्यथा ।
ज्ञानदग्धैस्तधा क्लेशैर्नात्मा संडुज्यते पुनः ॥ ३.२०३.१०८ ॥
நெருப்பால் எரிக்கப்பட்ட விதைகள் மீண்டும் முளைப்பதில்லை; அதுபோல ஞானத்தால் எரிக்கப்பட்ட துன்பங்களால் ஆன்மா மீண்டும் பிணைக்கப்படுவதில்லை.
3.203.109
आत्मना विप्रहीणानि काष्ठकुण्ठोपमानि च ।
विनश्यन्ति न संदेहः फेनानीव महार्णवे ॥ ३.२०३.१०९ ॥
தன்னிலிருந்து பிரிந்தவர்கள் கட்டைகளையும் மழுங்கிய அடிமரங்களையும் போன்றவர்கள்; பெருங்கடலில் நுரைகள் போல அவர்கள் அழிந்துவிடுவார்கள், இதில் ஐயமில்லை.
3.203.110
आत्मानं विन्दते येन सर्वभूतगुहाशयम् ।
श्लोकेन यदि वाऽर्धेन क्षीणं तस्य प्रयोजनम् ॥ ३.२०३.११० ॥
எந்த வழியால் எல்லா உயிர்களின் குகையில் உறையும் ஆன்மாவை ஒருவன் அடைகிறானோ — ஒரு சுலோகத்தாலோ அல்லது அதன் பாதியாலோ கூட — அவனுடைய நோக்கம் நிறைவேறும்.
3.203.111
द्व्यक्षरादभिसंधाय केचिच्छ्लोकपदाङ्कितैः ।
शतैरन्यैः सहस्रैश्च प्रत्ययो मोक्षलक्षणम् ॥ ३.२०३.१११ ॥
இரண்டு எழுத்துகளை இலக்காகக் கொண்டு சிலர், சுலோகப் பாதங்களால் குறிக்கப்பட்ட நூறு, ஆயிரம் பிற நூல்களின் மூலம் — அந்த நம்பிக்கையே விடுதலையின் அடையாளம்.
3.203.112
नायं लोकोस्ति न परो न सुखं संशयात्मनः ।
ऊटुर्ज्ञानविदो वृद्धाः प्रत्ययो मोक्षलक्षणम् ॥ ३.२०३.११२ ॥
ஐயம் நிறைந்த மனத்துக்கு இவ்வுலகமும் இல்லை, மறுவுலகமும் இல்லை, இன்பமும் இல்லை; இதை ஞானிகளான பெரியோர் கூறினர் — நம்பிக்கையே விடுதலையின் அடையாளம்.
3.203.113
विदितार्थस्तु वेदानां परिवेद प्रयोजनम् ।
उद्विजेत्स तु देवेभ्यो दावाग्नेरिव मानवः ॥ ३.२०३.११३ ॥
வேதங்களின் பொருளை அறிந்து அவற்றின் நோக்கத்தை முழுமையாக உணர்ந்த மனிதன் — அவன் தேவர்களிடமிருந்தும் காட்டுத் தீயிலிருந்து அஞ்சுவது போல விலகுவான்.
3.203.114
शुष्कं तर्कं परित्यज्यआश्रयस्व श्रुतिं स्मृतिम् ।
एकाराभिसंबद्धं तत्त्वं हेतुभिरिच्छसि।
बुद्धिर्न तस्य सिद्ध्येत साधनस्य विपर्ययात् ॥ ३.२०३.११४ ॥
வறட்டு தர்க்கத்தை விட்டுவிட்டு சுருதியையும் ஸ்மிருதியையும் அடைக்கலம் கொள். 'ஏ' எழுத்துடன் பிணைந்த தத்துவத்தை நீ காரணங்களால் அடைய விரும்புகிறாய்; சாதனத்தின் தலைகீழ் நிலையால் அதன் சித்தி புத்தியால் வராது.
3.203.115
वेद्यं पूर्वं वेदितव्यं प्रयत्ना-
त्तद्धीर्वेदस्तस्य वेदः शरीरम्।
वेदस्तत्त्वं तत्समासोपलब्धिः ।
क्लीबस्त्वात्मा न स वेद्यं न वेदः ॥ ३.२०३.११५ ॥
முதலில் அறியப்பட வேண்டியதை முயற்சியுடன் அறிய வேண்டும். அதன் அறிவே வேதம்; அதன் வேதம் உடல். வேதம் உண்மை; அதன் சுருக்கமான அடைவு அது. ஆனால் ஆத்மா க்லீபம்; அது அறியப்படத்தக்கதும் அல்ல, வேதமும் அல்ல.
3.203.116
वेदोक्तमायुर्देवानामाशिषश्चैव कर्मणाम् ।
फलत्यनुयुगं लोके प्रभावश्च शरीरिणाम् ॥ ३.२०३.११६ ॥
வேதத்தில் கூறப்பட்ட தேவர்களின் ஆயுளும் ஆசிகளும், கர்மங்களின் பலனும் ஒவ்வொரு யுகத்திலும் உலகில் பலனளிக்கின்றன; உடலுடையோரின் ஆற்றலும் அவ்வாறே.
3.203.117
इन्द्रियाणां प्रसादेन तदेतत्परिवर्जयेत् ।
तस्मादनशनं दिव्यं निरुद्धेन्द्रियगोचरम् ॥ ३.२०३.११७ ॥
புலன்களின் தெளிவால் இவை அனைத்தையும் விட வேண்டும்; ஆகையால் புலன்களின் விஷயங்களை அடக்கிச் செய்யும் உபவாசம் தெய்வீகமானது.
3.203.118
तपसा स्वर्गगमनं भोगो दानेन जायते ।
ज्ञानेन मोक्षो विज्ञेयस्तीर्थस्नानादघक्षयः ॥ ३.२०३.११८ ॥
தவத்தால் சொர்க்கம் செல்லுதல்; தானத்தால் இன்பம் கிடைக்கும். ஞானத்தால் மோக்ஷம் அறியப்பட வேண்டும்; தீர்த்த ஸ்நானத்தால் பாவம் அழியும்.
3.203.119
एवमुक्तस्तु राजेन्द्र प्रत्युवाच महायशाः ।
भगवञ्श्रोतुमिच्छामि प्रदानविधिमुत्तमम् ॥ ३.२०३.११९ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், ராஜேந்திரா, மகா யசஸ்வியான அவர் பதிலளித்தார்: பகவானே, உயர்ந்த தான விதியைக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
3.203.120
यत्तत्पृच्छसि राजेन्द्रदानधर्मं युधिष्ठिर ।
इष्टं चेदं सदा मह्यं राजन्गौरवतस्तथा ॥ ३.२०३.१२० ॥
ராஜேந்திரா யுதிஷ்டிரா, நீ கேட்கும் தான தர்மம் எனக்கு எப்போதும் இனியது; அரசே, மரியாதையாலும் அவ்வாறே.
3.203.121
शृणु दानरहस्यानि श्रुतिस्मृत्युदितानि च ।
छायायां करिणः श्राद्धं तत्कर्म परिवीजितम्।
दशकल्पायुतानीह न क्षीयेत युधिष्ठिर ॥ ३.२०३.१२१ ॥
யுதிஷ்டிரா, சுருதி மற்றும் ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்ட தானத்தின் இரகசியங்களைக் கேள். யானையின் நிழலில் செய்யப்படும் சிராத்தமும், விசிறியால் வீசப்பட்ட அக்கருமமும் இங்கு பத்தாயிரம் கல்பங்கள் வரை குறையாது.
3.203.122
जीवनाय समाक्लिन्नं वसु दत्त्वा महीपते ।
विप्रं तु वासयेद्यस्तु सर्वयज्ञैः स इष्टवान् ॥ ३.२०३.१२२ ॥
அரசனே, வாழ்க்கைக்காக நிறைய செல்வத்தைக் கொடுத்து ஒரு பிராமணனை குடியமர்த்துபவன் எல்லா யாகங்களையும் செய்தவனாவான்.
3.203.123
प्रतिस्रोतश्चित्रवाहाः पर्जन्योऽन्नानुसंचरन् ।
महाधुरि यथा नावा महापापैः प्रमुच्यते।
विषुवे विप्रदत्तानि दधिमध्वक्षयाणि च ॥ ३.२०३.१२३ ॥
எதிர்நீரோட்டத்தில் செல்லும் சித்திரவாஹ படகு பெரிய ஆபத்திலிருந்து கரை சேர்ப்பது போல, அன்னத்துடன் நகரும் மேகம் மகாபாபங்களிலிருந்து விடுவிக்கிறது. விஷுவ நாளில் பிராமணர்களுக்குக் கொடுத்த தயிரும் தேனும் குறையாது.
3.203.124
पर्वसु द्विगुणं दानमृतौ दशगुणं भवेत् ।
अब्दे दशगुणं प्रोक्तमनन्तं विषुवे भवेत् ॥ ३.२०३.१२४ ॥
பருவ நாட்களில் கொடுக்கும் தானம் இரு மடங்காகும்; ருதுவில் பத்து மடங்காகும். ஆண்டில் பத்து மடங்கு என்று கூறப்படுகிறது; விஷுவில் அது அளவற்றதாகிறது.
3.203.125
अयने विषुवे चैवषडशीतिमुखेषु च ।
चन्द्रसूर्योपरागे च दत्तमक्षयमुच्यते ॥ ३.२०३.१२५ ॥
அயனத்திலும், விஷுவிலும், ஷடசீதி முகங்களிலும், சந்திர சூரிய கிரகணத்திலும் கொடுக்கப்படும் தானம் அழியாததென்று சொல்லப்படுகிறது.
3.203.126
ऋतुषु दशगुणं वदन्ति दत्तं ।
शतगुणमृत्वयनादिषु ध्रुवम्।
भवति सहस्रगुणं दिनस्य राहो-
र्विषुवति चाक्षयमश्नुते फलम् ॥ ३.२०३.१२६ ॥
ருதுக்களில் கொடுக்கப்படும் தானம் பத்து மடங்கென்று சொல்லுவர்; ருது, அயனம் முதலியவற்றில் நிச்சயம் நூறு மடங்காகும். பகலில் ராகுவின் (கிரகணத்தின்) போதும், விஷுவிலும் கொடுக்கப்படும் தானம் ஆயிரம் மடங்காகி அழியாத பலனைத் தரும்.
3.203.127
नाभूमिदो भूमिमश्नाति राज-
न्नायानदो यानमारुह्य याति।
यान्यान्कामान्ब्राह्मणेभ्यो ददाति ।
तांस्तान्कामाञ्जायमानः स भुङ्क्ते ॥ ३.२०३.१२७ ॥
ராஜனே, நிலம் கொடுக்காதவன் நிலத்தை அடைவதில்லை; வாகனம் கொடுக்காதவன் வாகனத்தில் ஏறிச் செல்வதில்லை. பிராமணர்களுக்கு எந்தெந்த விருப்பங்களைக் கொடுக்கிறானோ, அந்த விருப்பங்களையே பிறக்கும்போது அவன் அனுபவிக்கிறான்.
3.203.128
अग्नेरपत्यं प्रथमं सुवर्णं ।
भूर्वैष्णवी सूर्यसुताश्च गावः।
लोकाश्त्रयस्तेन भवन्ति दत्ता ।
यः काञ्चनं गाश्च महीं च दद्यात् ॥ ३.२०३.१२८ ॥
தங்கம் அக்னியின் முதல் குழந்தை; பூமி விஷ்ணுவுக்குரியது; பசுக்கள் சூரியனின் மக்கள். தங்கத்தையும், பசுக்களையும், பூமியையும் எவன் கொடுக்கிறானோ, அதனால் மூன்று உலகங்களும் கொடுக்கப்பட்டவையாகின்றன.
3.203.129
परंहि दानान्न बभूव शाश्वतं ।
भव्यं त्रिलोके भवते कुतः पुनः।
तस्मात्प्रधानं परमं हि दानं ।
वदन्ति लोकेषु विशिष्टबुद्धयः ॥ ३.२०३.१२९ ॥
தானத்தைவிட உயர்ந்த நிலைத்த பொருள் எதுவும் இருந்ததில்லை; மூன்று உலகங்களிலும் அதற்கு மேல் நல்லது எங்கிருந்து வரும்? ஆகவே சிறந்த அறிவுடையோர் உலகங்களில் தானமே மிகச் சிறந்த முதன்மையானது என்கின்றனர்.