Mahābhārata · Adhyāya 3.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.203.1
श्रुत्वा स राजा राजर्षिरिन्द्रद्युम्नस्य तत्तदा ।
मार्कण्डेयान्महाभागात्स्वर्गस्य प्रतिपादनम् ॥ ३.२०३.१ ॥
Tendo ouvido aquele relato de Indradyumna e a exposição sobre o céu do venturoso Mārkaṇḍeya, aquele rei, rei-sábio...
3.203.2
युधिष्ठिरो महाराज पुनः पप्रच्छ तं मुनिम् ।
कीदृशीषु ह्यवस्थासु दत्त्वा दानं महामुने।
इन्द्रलोकं त्वनुभवेत्पुरुषस्तद्ब्रवीहि मे ॥ ३.२०३.२ ॥
Yudhiṣṭhira, grande rei, perguntou novamente àquele sábio: Ó grande sábio, em que condições, tendo dado uma oferenda, um homem experimenta o mundo de Indra? Diga-me isso.
3.203.3
गार्हस्थ्येऽप्यथवा बाल्ये यौवने स्थाविरेऽपि वा ।
यथा फलं समश्नाति तथा त्वं कथयस्व मे ॥ ३.२०३.३ ॥
Seja na vida de chefe de família, na infância, na juventude ou mesmo na velhice, diga-me como se desfruta plenamente do fruto.
3.203.4
वृथा जन्मानि चत्वारि वृथा दानानि षोडश ।
वृथा जन्म ह्यपुत्रस् ये च धर्मबहिष्कृताः ॥ ३.२०३.४ ॥
Quatro nascimentos são vãos, dezesseis dádivas são vãs; o nascimento de quem não tem filho é vão, e também o dos excluídos do dharma.
3.203.5
परपाकं च येऽश्नन्ति आत्मार्थं च पचेत्तु यः ।
पर्यश्नन्ति वृथा यत्र तदसत्यं प्रकीर्त्यते ॥ ३.२०३.५ ॥
Os que comem o que outros cozinharam, os que cozinham só para si, e os que comem tudo em vão onde é inútil: isso é declarado falso.
3.203.6
आरूढपतिते दत्तमन्यायोपहृतं च यत् ।
व्यर्थं तु पतिते दानं ब्राह्मणे तस्करे तथा ॥ ३.२०३.६ ॥
O dom dado ao que caiu do alto, e o obtido por injustiça, é vão; o dom dado a um brâmane decaído ou a um ladrão é igualmente vão.
3.203.7
गुरौ चानृतिके पापे कृतघ्ने ग्रामयाजके ।
वेदविक्रयिणे दत्तं तथा वृषलयाजके ॥ ३.२०३.७ ॥
Uma oferenda a um mestre que seja mentiroso, pecador, ingrato, sacerdote de aldeia, vendedor do Veda ou sacerdote de um vṛṣala é igualmente infrutífera.
3.203.8
ब्रह्मबन्धुषु यद्दत्तं यद्दत्तं वृषलीपतौ ।
स्त्रीजितेषु च यद्दत्तं व्यालग्राहे तथैव च ॥ ३.२०३.८ ॥
O que se dá a parentes brâmanes indignos, ao marido de uma mulher śūdra, aos dominados por mulheres, e igualmente a um encantador de serpentes, é também infrutífero.
3.203.9
परिचारकेषु यद्दत्तं वृथा दानानि षोडश ।
तमोवृतस्तु यो दद्याद्भयात्क्रोधात्तथैव च ॥ ३.२०३.९ ॥
O que se dá aos servidores é vão; estes dezesseis dons são vãos. E quem, envolto em trevas, dá por medo ou por ira, esse dom também é igualmente vão.
3.203.10
भुङ्क्ते च दानं तत्सर्वं गर्भस्थस्तु नरः सदा ।
ददद्दानं द्विजातिभ्यो वृद्धभावेन मानवः ॥ ३.२०३.१० ॥
O homem ainda no ventre sempre desfruta de todo esse dom; e o homem que dá aos duas vezes nascidos, na velhice, (também desfruta de seu fruto).
3.203.11
तस्मात्सर्वास्ववस्थासु सर्वदानानि पार्थिव ।
दातव्यानि द्विजातिभ्यः स्वर्गमार्गजिगीषया ॥ ३.२०३.११ ॥
Portanto, ó rei, em todas as fases da vida, todos os dons devem ser dados aos duas vezes nascidos, por desejo de conquistar o caminho do céu.
3.203.12
चातुर्वर्ण्यस्य सर्वस्य वर्तमानाः प्रतिग्रहे ।
केन विप्रा विशेषेण तारयन्ति तरन्ति च ॥ ३.२०३.१२ ॥
Por que meio, especialmente, os brâmanes que recebem dons de toda a ordem quádrupla fazem os outros atravessar e atravessam a si mesmos?
3.203.13
जपैर्मन्त्रैश्च होमैश्च स्वाध्यायाध्यायनेन च ।
नावं वेदमयीं कृत्वातारयन्ति तरन्ति च ॥ ३.२०३.१३ ॥
Pela recitação, pelos mantras, pelas oblações, pelo estudo pessoal e pelo estudo dos Vedas, tendo feito um barco feito de Veda, eles fazem outros atravessar e atravessam eles mesmos.
3.203.14
ब्राह्मणांस्तोषयेद्यस्तु तुष्यन्ते तस्य देवताः ।
वचनाच्चापि विप्राणां स्वर्गलोकमवाप्नुयात् ॥ ३.२०३.१४ ॥
Quem agrada aos brahmanes, os deuses se agradam dele; e pela palavra dos brahmanes ele também obtém o mundo celeste.
3.203.15
अनन्तं पुण्यलोकं तु गन्ताऽसौ तु न संशयः ।
श्लेष्मादिभिर्व्याप्ततनुर्म्रियमाणोऽविचेतनः ॥ ३.२०३.१५ ॥
Ele certamente irá ao mundo infinito do mérito, não há dúvida, mesmo que seu corpo esteja tomado por fleuma e similares e ele esteja inconsciente ao morrer.
3.203.16
ब्राह्णा एव संपूज्याः पुण्यं स्वर्गमभीप्सता ।
श्राद्धकाले तु यत्नेन भोक्तव्या ह्यजुगुप्सिताः ॥ ३.२०३.१६ ॥
Quem deseja mérito e céu deve honrar apenas os brahmanes; no tempo do śrāddha, com cuidado, deve alimentar apenas os irrepreensíveis.
3.203.17
दुर्बलः कुनस्वी कुष्ठी मायावी कुण्डगोलकौ ।
वर्जनीयाः प्रयत्नेन काण्डपृष्ठाश्च देहिनः ॥ ३.२०३.१७ ॥
O fraco, o de defeito cadavérico, o leproso, o enganador, o kunda e o golaka (filhos do adultério) e os corcundas devem ser cuidadosamente evitados.
3.203.18
जुगुप्सितं हि यच्छ्राद्धं दहत्यग्निरिवेन्धनम् ॥ ३.२०३.१८ ॥
Pois um śrāddha censurável queima como o fogo queima o combustível.
3.203.19
ये ये श्राद्धे न पूज्यन्ते मूकान्धबधिरादयः ।
तेऽपिसर्वे नियोक्तव्या मिश्रिता वेदपारगैः ॥ ३.२०३.१९ ॥
Os que, entre os mudos, cegos, surdos e semelhantes, não são honrados no śrāddha, também todos devem ser designados, misturados aos mestres dos Vedas.
3.203.20
प्रतिग्रहश्च वै देयः शृणु यस् युधिष्ठिर ।
प्रदातारं तथाऽऽत्मानं यस्तारयति शक्तिमान् ॥ ३.२०३.२० ॥
Também a aceitação de dádivas deve ser dada; ouve, Yudhiṣṭhira: capaz é aquele que faz atravessar tanto o doador quanto a si mesmo.
3.203.21
तस्मिन्देयं द्विजे दानं सर्वागमविजानता ।
प्रदातारं तथाऽऽत्मानं तारयेद्यः स शक्तिमान् ॥ ३.२०३.२१ ॥
A dádiva deve ser dada àquele dvija que conhece todos os āgamas; capaz é quem faz atravessar tanto o doador quanto a si mesmo.
3.203.22
न तथा हविषो होमैर्न पुष्पैर्नानुलेपनैः ।
अग्नयः पार्थ तुष्यन्ति यथा ह्यतिथिभोजने ॥ ३.२०३.२२ ॥
Os fogos não se agradam tanto com oblações, flores ou unções, ó Pārtha, quanto se agradam ao alimentar um hóspede.
3.203.23
तस्मात्त्वंसर्वयत्नेन यतस्वातिथिभोजने ॥ ३.२०३.२३ ॥
Portanto, com todo o esforço, empenha-te em alimentar os hóspedes.
3.203.24
पादोदकंपादघृतंदीपमन्नं प्रतिश्रयम् ।
प्रयच्छन्ति तु ये राजन्नोपसर्पन्ति ते यमम् ॥ ३.२०३.२४ ॥
Os que dão água para os pés, ghee para os pés, uma lâmpada, comida e abrigo — ó rei, esses não se aproximam de Yama.
3.203.25
देवमाल्यापनयनं द्विजोच्छिष्टावमार्जनम् ।
आकल्पपरिचर्या च गात्रसंवाहनानि च।
अत्रैकैकं नृपश्रेष्ठ गोदानाद्व्यतिरिच्यते ॥ ३.२०३.२५ ॥
Retirar a guirlanda de um deus, limpar as sobras de um dvija, servir no vestuário e adorno, e massagear os membros — ó melhor dos reis, cada um deles é superado pela dádiva de uma vaca.
3.203.26
कपिलायाः प्रदानात्तु मुच्यते नात्र संशयः ।
तस्मादलंकृतां दद्यात्कपिलां तु द्विजातये ॥ ३.२०३.२६ ॥
Pela dádiva de uma vaca kapilā alguém é de fato libertado; disso não há dúvida. Portanto, deve-se dar uma kapilā adornada a um dvija.
3.203.27
श्रोत्रियाय दरिद्राय गृहस्थायाग्निहोत्रिणे ।
पुत्रदाराभिभूताय तथा ह्यनुपकारिणे ॥ ३.२०३.२७ ॥
A um brâmane versado nos Vedas, a um pobre, a um chefe de família que mantém o fogo agnihotra, a quem está sobrecarregado por filhos e esposa, e igualmente a quem não retribui favor algum.
3.203.28
एवंविधेषु दातव्या न समृद्धेषु भारत ।
को गुणो भरतश्रेष्ठ समृद्धेष्वभिवर्जितम् ॥ ३.२०३.२८ ॥
Os dons devem ser dados a pessoas assim, não aos prósperos. Ó melhor dos Bharatas, que mérito há em dar aos prósperos? Isso é proibido.
3.203.29
एकस्यैका प्रदातव्या न बहूनां कदाचन ।
सा गौर्विक्रयमापन्ना हन्यात्रिपुरुषं कुलम्।
न तारयति दातारं ब्राह्मणं नैव नैव तु ॥ ३.२०३.२९ ॥
A uma só pessoa deve-se dar uma só vaca, nunca a muitas. Essa vaca, se foi vendida, destrói a família por três gerações; não salva nem o doador nem o brâmane — nunca.
3.203.30
ब्राह्मणस्य विशुद्धस्य सुवर्णं यः प्रयच्छति ।
सुवर्णानां शतं तेन दत्तं भवति शाश्वतम् ॥ ३.२०३.३० ॥
Quem dá ouro a um brâmane puro é considerado como tendo dado cem peças de ouro; essa dádiva torna-se eterna.
3.203.31
अनड्वाहं तु यो दद्याद्बलवन्तं धुरंधरम् ।
स निस्तरति दुर्गाणि स्वर्गलोकं च गच्छति ॥ ३.२०३.३१ ॥
Quem doa um boi forte, capaz de carregar o jugo, atravessa os perigos difíceis e vai ao mundo celestial.
3.203.32
वसुंधरां तु यो दद्याद्द्विजाय विदुषात्मने ।
दातारं ह्यनुगच्छन्ति सर्वे कामाभिवाञ्छिताः ॥ ३.२०३.३२ ॥
Quem doa a terra a um brâmane sábio, todos os objetos desejados seguem o doador.
3.203.33
पृच्छन्ति चान्नदातारं वदन्ति पुरुषा भुवि ।
अध्वनि क्षीणगात्राश्च पांसुना चावकुण्ठिताः ॥ ३.२०३.३३ ॥
No caminho, pessoas de corpos debilitados e cobertas de poeira perguntam ao doador de alimento e lhe falam na terra.
3.203.34
तेषामेव श्रमार्तानां यो ह्यन्नं कथयेद्बुधः ।
अन्नदातृसमः सोपि कीर्त्यते नात्र संशयः ॥ ३.२०३.३४ ॥
O sábio que indica aos exaustos onde encontrar comida é louvado como igual ao doador de alimento; disso não há dúvida.
3.203.35
तस्मात्त्वं सर्वदानानि हित्वाऽन्नं संप्रयच्छ ह ।
न हीदृशं पुण्यफलं विचित्रामिह विद्यते ॥ ३.२०३.३५ ॥
Portanto, deixa de lado todas as outras doações e dá alimento, pois nenhum fruto de mérito é tão maravilhoso quanto este aqui.
3.203.36
यथाशक्ति च यो दद्यादन्नं विप्रेषु संस्कृतम् ।
स तेन कर्मणाऽऽप्नोति प्रजापतिसलोकताम् ॥ ३.२०३.३६ ॥
Quem, segundo as suas posses, dá alimento preparado aos brâmanes alcança, por esse ato, o mundo de Prajāpati.
3.203.37
अन्नमेव विशिष्टं हि तस्मात्परतरं न च ।
अन्नं प्रजापतिश्चोक्तः स च संवत्सरो मतः ॥ ३.२०३.३७ ॥
O alimento é de fato o mais excelente; nada é superior a ele. O alimento é declarado Prajāpati, e considera-se que seja o ano.
3.203.38
संवत्सरस्तु यज्ञोऽसौ सर्वं यज्ञे प्रतिष्ठितम् ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि स्थावराणि चराणि च ॥ ३.२०३.३८ ॥
Esse ano é de fato o sacrifício, e tudo está estabelecido no sacrifício. Por isso todos os seres, os imóveis e os móveis, (dependem dele).
3.203.39
तस्मादन्नं विशिष्टं हि सर्वेभ्यइति विश्रुतम् ॥ ३.२०३.३९ ॥
Portanto, o alimento é célebre como o mais excelente de todas as coisas.
3.203.40
येषां तटाकानि महोदकानि ।
वाप्यश्चकूपाश्चप्रतिश्रयाश्च।
अन्नस्य दानं मधुरा च वाणी ।
यमस्य ते निर्वचना भवन्ति ॥ ३.२०३.४० ॥
Para aqueles que possuem grandes lagos cheios de água, poços escalonados, poços e abrigos, que dão alimento em caridade e falam palavras doces, tornam-se irrepreensíveis diante de Yama.
3.203.41
धान्यं श्रमेणार्जितवित्तसंचितं ।
विप्रे सुशीले प्रतियच्छते यः।
वसुंधरा तस्य भवेत्सुतुष्टा ।
धारां वसूनां प्रतिमुञ्चतीव ॥ ३.२०३.४१ ॥
Quem oferece grão, obtido e acumulado com trabalho, a um brâmane de boa conduta, a terra se alegra muito com ele, como se derramasse uma corrente de riquezas.
3.203.42
अन्नदाः प्रथमं यान्ति सत्यवाक्यदनन्तरम् ।
अयाचितप्रदाता च समं यान्ति त्रयो जनाः ॥ ३.२०३.४२ ॥
Os doadores de alimento vão primeiro, depois os que falam a verdade; e o que dá sem ser solicitado: estes três vão igualmente.
3.203.43
कौतूहलसमुत्पन्नः पर्यपृच्छद्युधिष्ठिरः ।
मार्कण्डेयं महात्मानं पुनरेव सहानुजः ॥ ३.२०३.४३ ॥
Movido pela curiosidade, Yudhiṣṭhira perguntou de novo ao magnânimo Mārkaṇḍeya, junto com os irmãos mais novos.
3.203.44
यमलोकस्य चाध्वानमन्तरं मानुषस्य च ।
कीदृशं किंप्रमाणं वा कथं वा तन्महामुने।
तरन्ति पुरुषाश्चैव केनोपायेन शंस मे ॥ ३.२०३.४४ ॥
Ó grande sábio, qual é o caminho para o mundo de Yama e a distância do mundo humano até ele? Qual é a sua medida, e por qual meio os homens o atravessam? Diga-me.
3.203.45
सर्वगुह्यतनं प्रश्नं पवित्रमृषिसंस्तुतम् ।
कथयिष्यामि ते राजन्धर्मं धर्मभृतांवर ॥ ३.२०३.४५ ॥
Ó rei, o melhor dos portadores do dharma, tua pergunta é o mais secreto de todos os segredos, sagrada e louvada pelos sábios; eu te direi esse dharma.
3.203.46
षडशीतिसहस्राणि योजनानां नराधिप ।
यमलोकस्य चाध्वानमन्तरं मानुषस्य च ॥ ३.२०३.४६ ॥
Senhor dos homens, o caminho para o mundo de Yama e a distância desde o mundo humano são oitenta e seis mil yojanas.
3.203.47
आकाशं तदपानीयं घोरं कान्तारदर्शनम् ।
न तत्र वृक्षच्छाया वा पानीनं केतनानि च ॥ ३.२०३.४७ ॥
Esse caminho é como o céu, sem água e terrível, com aparência de deserto; lá não há sombra de árvores, nem água, nem abrigos.
3.203.48
विश्रमेद्यत्र वै श्रान्तः पुरुषोऽध्वनि कर्शितः ।
नीयते यमदूतैस्तु यमस्वाज्ञाकरैर्बलात् ॥ ३.२०३.४८ ॥
Onde o homem exausto e debilitado no caminho deseja descansar, ali os mensageiros de Yama, que executam as próprias ordens de Yama, o levam à força.
3.203.49
नराः स्त्रियस्तथैवान्ये पृथिव्यां जीवसंज्ञिताः ।
ब्रह्मणेभ्यः प्रदानानि नानारूपाणि पार्थिव ॥ ३.२०३.४९ ॥
Homens, mulheres e outros na terra, chamados seres vivos, fazem aos brâmanes doações de muitas formas, ó rei.
3.203.50
हयादीनां प्रकृष्टानि तेऽध्वानं यान्ति वै नराः ।
सन्निवार्यातपं यानति च्छत्रेणैव हि च्छत्रदाः ॥ ३.२०३.५० ॥
Os homens que deram dons excelentes, como cavalos, seguem pelo caminho; os que dão guarda-sóis vão com um guarda-sol que os protege do calor do sol.
3.203.51
तृप्ताश्चैवान्नदातारो ह्यतृप्ताश्चाप्यनन्नदाः ।
वस्त्रिणो वस्त्रदा यान्ति अवस्त्रा यान्त्यवस्त्रदाः ॥ ३.२०३.५१ ॥
Os que dão alimento vão saciados, enquanto os que não dão vão insatisfeitos; os que dão roupas vão vestidos, e os que não dão vão despidos.
3.203.52
हिरण्यदाः सुखं यान्ति पुरुषास्त्वभ्यलंकृताः ।
भूमिदास्तुसुखं यान्ति सर्वैः कामैः सुतर्पिताः ॥ ३.२०३.५२ ॥
Os doadores de ouro vão felizes, adornados; os doadores de terra vão felizes, plenamente saciados em todos os desejos.
3.203.53
यान्ति चैवापरिक्लिष्टा नरा सस्यप्रदावकाः ।
नराः सुखतरं यान्ति विमानेषु गृहप्रदाः ॥ ३.२०३.५३ ॥
Os homens que deram grãos vão sem aflição e em abundância; os que deram casas vão muito mais felizes em carros celestiais.
3.203.54
पानीयदा ह्यतृषिताः प्रहृष्टमनसो नराः ।
पन्थानं द्योतयन्तश्च यान्ति दीपप्रदाः सुखम् ॥ ३.२०३.५४ ॥
Os doadores de água vão livres da sede, com o coração alegre; os doadores de lâmpadas vão felizes, iluminando o caminho.
3.203.55
गोप्रदास्तु सुखं यान्ति निर्मुक्ताः सर्वपातकैः ।
विमानैर्हंससंयुक्तैर्यान्ति मासोपवासिनः ॥ ३.२०३.५५ ॥
Os que doam vacas vão felizes, libertos de todos os pecados; os que jejuam um mês vão em carros celestes atrelados a cisnes.
3.203.56
तथा बर्हिप्रयुक्तैश्च षष्ठरात्रोपवासिनः ।
त्रिरात्रं क्षपते यस्तु एकभक्तेन पाण्डव ॥ ३.२०३.५६ ॥
Igualmente os que usam a erva kuśa e os que jejuam seis noites; e tu, ó Pāṇḍava, que passas três noites com uma única refeição.
3.203.57
अन्तरा चैव नाश्नाति तस्य लोका ह्यनामयाः ।
पानीयस्य गुणा दिव्याः प्रेतलोकसुखावहाः ॥ ३.२०३.५७ ॥
Para quem não come nada no intervalo, seus mundos são de fato livres de doença; as qualidades divinas da água trazem felicidade até ao mundo dos mortos.
3.203.58
तत्र पुष्पोदका नाम नदी तेषां विधीयते ।
शीतलं सलिलं तत्रपिबन्ति ह्यमृतोपमम् ॥ ३.२०३.५८ ॥
Ali lhes é destinado um rio chamado Puṣpodā; ali bebem água fresca, semelhante ao néctar.
3.203.59
ये चदृष्कृतकर्माणः पूयं तेषां विधीयते ।
एवं नदी महाराज सर्वकामप्रदा हि सा ॥ ३.२०३.५९ ॥
E para os que praticaram ações más, é destinado pus; assim, ó grande rei, aquele rio concede de fato todos os desejos.
3.203.60
तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र पूजयैनान्यथाविधि ।
अध्वनिं क्षीणगात्रश्च पथि पांशुसमन्वितः ॥ ३.२०३.६० ॥
Portanto, ó senhor dos reis, também tu deves honrá-los conforme a regra: o viajante de corpo exausto, coberto da poeira do caminho.
3.203.61
पृच्छते ह्यन्नदातारं गृहमायाति चाशया ।
तं पूजयाथ यत्नेन सोऽतिथिर्ब्राह्यणश्च सः ॥ ३.२०३.६१ ॥
Vaiśampāyana: Ao que vem à casa do doador de alimento pedir com esperança, honrai-o com cuidado; ele é hóspede e brâmane.
3.203.62
तं यान्तमनुगच्छन्ति देवाः सर्वे सवासवाः ।
तस्मिन्संपूजिते प्रीता निराशा यान्त्यपूजिते ॥ ३.२०३.६२ ॥
Vaiśampāyana: Quando ele parte, todos os deuses, junto com Vāsava, o seguem; satisfeitos quando é honrado, partem decepcionados quando não é.
3.203.63
तस्मात्त्वमपि राजेन्द्र पूजयैनं यथाविधि ।
एतत्ते शतशः प्रोक्तं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ ३.२०३.६३ ॥
Vaiśampāyana: Portanto, ó senhor dos reis, também tu deves honrá-lo segundo a regra. Isto já te foi dito cem vezes; o que mais desejas ouvir?
3.203.64
पुनः पुनरहं श्रोतुं कथां धर्मसमाश्रयाम् ।
पुण्यामिच्छामि धर्मज्ञ कथ्यमानां त्वया विभो ॥ ३.२०३.६४ ॥
Yudhiṣṭhira: Uma e outra vez desejo ouvir esta história sagrada fundada no dharma, ó senhor, ó conhecedor do dharma, como tu a contas.
3.203.65
धर्मान्तरं प्रति कथां कथ्यमानां मया नृप ।
सर्वपापहरां नित्यं शृणुष्वावहितो मम ॥ ३.२०३.६५ ॥
Mārkaṇḍeya: Esta história que te conto sobre outro aspecto do dharma, ó rei, apaga sempre todos os pecados; ouve-me com atenção.
3.203.66
कपिलायां तु दत्तायां यत्फलंज्येष्ठपुष्करे ।
तत्फलंभरतश्रेष्ठ विप्राणां पादधावने ॥ ३.२०३.६६ ॥
Mārkaṇḍeya: O fruto que vem de doar uma vaca kapilā em Jyeṣṭha-Puṣkara, esse mesmo fruto, ó melhor dos Bharatas, vem de lavar os pés dos brâmanes.
3.203.67
द्विजपादोदकक्लिन्ना यावत्तिष्ठति मेदिनी ।
तावत्पुष्करपर्णेन पिबन्ति पितरो जलम् ॥ ३.२०३.६७ ॥
Enquanto a terra permanecer encharcada com a água que lavou os pés dos brâmanes, os antepassados bebem água por meio de uma folha de lótus.
3.203.68
स्वागतेनाग्नयस्तृप्ता आसनेन शतक्रतुः ।
पितरः पादशौचेन अन्नाद्येन प्रजापतिः ॥ ३.२०३.६८ ॥
Os fogos sagrados se satisfazem com uma saudação de boas-vindas, Śatakratu (Indra) com um assento, os antepassados com a lavagem dos pés e o senhor das criaturas com alimento e afins.
3.203.69
यावद्वत्सस्य पादौ द्वौ शिरश्चैव प्रदृश्यते ।
तस्मिन्काले प्रदातव्या प्रयतेनान्तरात्मना ॥ ३.२०३.६९ ॥
Enquanto as duas patas e a cabeça do bezerro forem vistas, nesse momento deve-se dar (a vaca) com o interior contido.
3.203.70
अन्तरिक्षगतो वत्सो यावद्योन्यां प्रदृश्यते ।
तावद्गौः पृथिवी ज्ञेया यावद्गर्भं न मुञ्चति ॥ ३.२०३.७० ॥
Enquanto o bezerro for visto no canal do parto, como se estivesse no ar, a vaca deve ser conhecida como a terra, enquanto não liberar o ventre.
3.203.71
यावन्ति तस्यां रोमाणि वत्सस्य च युधिष्ठिर ।
तावद्युगसहस्राणि स्वर्लोके महीयते ॥ ३.२०३.७१ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, por tantos milhares de eras quantos pelos houver nela e no bezerro, ele é honrado no mundo celeste.
3.203.72
सुवर्णनासां यः कृत्वा सखुरां कृष्णधेनुकाम् ।
तिलैः प्रच्छादितां दद्यात्सर्वरत्नैरलंकृताम् ॥ ३.२०३.७२ ॥
Quem prepara uma vaca negra com nariz e cascos de ouro, a cobre com gergelim, a adorna com todas as joias e a doa.
3.203.73
प्रतिग्रहं गृहीत्वा यः पुनर्ददति साधवे ।
फलानां फलमश्नाति तदा दत्त्वा च भारत ॥ ३.२०३.७३ ॥
Quem, tendo recebido uma dádiva, a entrega novamente a um homem digno, ó Bhārata, desfruta do fruto dos frutos por ter dado.
3.203.74
ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना ।
चतुरन्ता भवेद्दत्ता पृथिवी नात्र संशयः ॥ ३.२०३.७४ ॥
Por ele, a terra limitada por quatro costas, com seus oceanos, cavernas, montanhas, florestas e bosques, terá sido dada; disso não há dúvida.
3.203.75
अन्तर्जानुशयो यस्तु भुञ्जते सक्तभाजनः ।
यो द्विजः शब्दरहितं संयन्तुस्तारणाय वै ॥ ३.२०३.७५ ॥
O dvija que, deitado com os joelhos encolhidos, come de um vaso de farinha de cevada, sem falar, é de fato para a libertação do asceta contido.
3.203.76
ये पानीयानि ददति तथाऽन्ये ये द्विजातयः ।
जपन्ति संहितां सम्यक्ते नित्यं तारणक्षमाः ॥ ३.२०३.७६ ॥
Aqueles que dão água, e igualmente os outros dvijas que recitam corretamente a Saṃhitā, são sempre capazes de salvar.
3.203.77
हव्यंकव्यं च यत्किंचित्सर्वं तच्छ्रोत्रियोऽर्हति ।
दत्तं हि श्रोत्रिये साधौज्यलितेऽग्नौ यथा हुतम् ॥ ३.२०३.७७ ॥
Tudo o que se oferece como oblação ou como oferenda aos antepassados, tudo isso é devido ao brâmane erudito; pois o que é dado ao erudito e ao bom é como oferecido ao fogo ardente.
3.203.78
मन्युप्रहरणा विप्रा न विप्राः शस्त्रयोधिनः ।
निहन्युर्मन्युना विप्रा वज्रपाणिरिवासुरान् ॥ ३.२०३.७८ ॥
Os brâmanes têm a ira por arma, e não são guerreiros que lutam com armas; como o portador do raio mata os asuras, assim os brâmanes podem matar com a ira.
3.203.79
धर्माश्रितेयं तु कथा कथिता हि तवानघ ।
यां श्रुत्वा मुनयः प्रीता नैमिषारण्यवासिनः ॥ ३.२०३.७९ ॥
Ó tu, sem falta, esta narrativa fundada no dharma foi-te contada; ao ouvi-la, os sábios que habitam a floresta de Naimiṣa rejubilaram-se.
3.203.80
वीतशोकभयक्रोधा विपाप्मानस्तथैव च ।
श्रुत्वेमां तु कथां राजन्भवन्तीह तु मानवाः ॥ ३.२०३.८० ॥
Ó rei, os homens que ouvem esta narrativa libertam-se aqui mesmo da dor, do medo e da ira, e ficam livres do pecado.
3.203.81
किं तच्छौचं भवेद्येन विप्रः शुद्धः सदा भवेत् ।
तदिच्छामि महाप्राज्ञ श्रोतुं धर्मभृतांवर ॥ ३.२०३.८१ ॥
Qual é essa pureza pela qual um brâmane permanece sempre puro? Ó grande sábio, o melhor dos que sustentam o dharma, desejo ouvi-la.
3.203.82
वाक्शौचं क्रमशौचं च यच्च शौचं जलात्मकम् ।
त्रिभिः शौचैरुपेतो यः स स्वर्गी नात्र संशयः ॥ ३.२०३.८२ ॥
Quem é dotado das três purezas, a pureza da palavra, a pureza da conduta e a pureza feita de água, é um habitante do céu; não há dúvida disso.
3.203.83
सायं प्रातश्च संध्यां यो ब्राह्मणोऽभ्युपसेवते ।
प्रजपन्पावनीं देवीं गायत्रीं वेदमातरम् ॥ ३.२०३.८३ ॥
O brâmane que pratica com diligência a adoração do crepúsculo, de manhã e à noite, recitando a deusa purificadora Gāyatrī, mãe dos Vedas.
3.203.84
स तया पावितो देव्या ब्राह्मणो नष्टकिल्बिषः ।
न सीदेत्प्रतिगृह्णानो महीमपि ससागराम् ॥ ३.२०३.८४ ॥
Esse brâmane, purificado pela deusa, com os pecados destruídos, não afundaria mesmo que recebesse a terra inteira com os seus oceanos.
3.203.85
ये चास् दारुणा केचिद्ग्रहाः सूर्यादयो दिवि ।
ते चास्य सौम्या जायन्ते शिवाः शिवतराः सदा ॥ ३.२०३.८५ ॥
E os planetas terríveis que há no céu, começando pelo Sol, tornam-se para ele sempre benignos e muito auspiciosos.
3.203.86
सर्वेनानुगतं चैनं दारुणाः पिशिताशनाः ।
घोररूपा महाकाया धर्षयन्ति द्विजोत्तमम् ॥ ३.२०३.८६ ॥
Cruéis devoradores de carne, de forma terrível e corpos enormes, todos seguindo-o, assaltam aquele melhor dos duas vezes nascidos.
3.203.87
नाध्यापनाद्याजनाद्वा अन्यायाद्वा प्रतिग्रहात् ।
दोषो भवति विप्राणां ज्वलिताग्निससा द्विजाः ॥ ३.२०३.८७ ॥
Nenhuma falta advém aos brâmanes pelo ensino, pela celebração de sacrifícios, por meios injustos ou pela aceitação de presentes; ó duas vezes nascidos, eles são como fogos flamejantes.
3.203.88
दुर्वेदा वा सुवेदा वा प्राकृताः संस्कृतास्तथा ।
ब्राह्मणा नावमन्तव्या भस्मच्छन्ना इवाग्नयः ॥ ३.२०३.८८ ॥
Quer sejam mal ou bem versados nos Vedas, comuns ou refinados, os brâmanes não devem ser desprezados; são como fogos cobertos de cinza.
3.203.89
यथा श्मशाने दीप्तौजाः पावको नैव दुष्यति ।
एवं विद्वानविद्वान्वा ब्राह्मणो दैवतं महत् ॥ ३.२०३.८९ ॥
Assim como um fogo flamejante num crematório nunca se contamina, o brâmane, douto ou não, é uma grande divindade.
3.203.90
प्राकरैश्च पुरद्वारैः प्रासादैश्च पृथग्विधैः ।
नगराणि न शोभन्ते हीनानि ब्राह्मणोत्तमैः ॥ ३.२०३.९० ॥
As cidades, ainda que tenham muralhas, portas e palácios de vários tipos, não resplandecem quando carecem dos melhores brâmanes.
3.203.91
वेदाढ्ञा वृत्संपन्ना ज्ञानवन्तस्तपस्विनः ।
यत्रतिष्न्ति वै विप्रास्तन्नाम नगरं नृप ॥ ३.२०३.९१ ॥
Onde habitam brâmanes ricos nos Vedas, dotados de boa conduta, sábios e ascetas, ó rei, esse é o nome daquela cidade.
3.203.92
व्रजे वाऽप्यथवाऽरण्ये यत्रसन्ति बहुश्रुताः ।
तत्तन्नगरमित्याहुः पार्थ तीर्थं च तद्भवेत् ॥ ३.२०३.९२ ॥
Seja num curral ou na floresta, onde habitam os muito instruídos, isso chamam de cidade, ó filho de Pṛthā, e isso se torna também um tīrtha.
3.203.93
रक्षितारं च राजानं ब्राह्मणं च तपस्विनम् ।
अभिगम्याभिपूज्याथ सद्यः पापात्प्रमुच्यते ॥ ३.२०३.९३ ॥
Tendo se aproximado e honrado o rei protetor e o brâmane asceta, o homem é imediatamente libertado do pecado.
3.203.94
पुण्यतीर्थाभिषेकं च पवित्राणां च कीर्तनम् ।
सद्भिः संभाषणं चैव प्रशस्तं कीर्त्यते बुधैः ॥ ३.२०३.९४ ॥
O banho nos tīrthas sagrados, o louvor aos puros e a conversa com os bons são declarados excelentes pelos sábios.
3.203.95
साधुसङ्गमपूतेन वाक्सुभाषितवारिणा ।
पवित्रीकृतमात्मानं सन्तो मन्न्ति नित्यशः ॥ ३.२०३.९५ ॥
Os bons sempre consideram puro o próprio eu, purificado pela companhia dos bons e pela água das palavras bem ditas.
3.203.96
त्रिदण्डधारणं मौनं जटाभारोऽथ मुण्डनम् ।
वल्कलाजिनसंवेष्टं व्रतचर्याऽभिषेचनम् ॥ ३.२०३.९६ ॥
Portar o bastão triplo, o silêncio, o peso das tranças emaranhadas, o rapar da cabeça, envolver-se em casca e pele, a prática dos votos e o banho ritual.
3.203.97
अग्निहोत्रं वने वासः शरीरपरिशोषणम् ।
सर्वाण्येतानि मिथ्या स्युर्यदि भावो न निर्मलः ॥ ३.२०३.९७ ॥
O sacrifício do fogo, morar na floresta, secar o corpo: tudo isso seria vão se a disposição interior não for pura.
3.203.98
विशुद्धिं चक्षुरादीनां षण्णामिन्द्रियगामिनाम् ।
विकारि तेषां राजेन्द्र सुदुष्करतरं मनः ॥ ३.२०३.९८ ॥
Ó senhor dos reis, a purificação dos seis sentidos, começando pelo olho, que correm para os seus objetos — e a sua mente perturbada — é extremamente difícil.
3.203.99
ये पापानि न कुर्वन्ति मनोवाक्कर्मबुद्धिभिः ।
ते तपन्ति महात्मानो न शरीरस्य शोषणम् ॥ ३.२०३.९९ ॥
Aquelas grandes almas que não cometem pecado pela mente, pela fala, pela ação e pelo intelecto — praticam a austeridade, não secando o corpo.
3.203.100
न ज्ञातिभ्यो दया यस्य शुक्लदेहोऽविकल्मषः ।
हिंसा सा तपसस्तस्य नानाशित्वं तपः स्मृतम् ॥ ३.२०३.१०० ॥
Para quem não tem compaixão nem mesmo pelos parentes, embora o seu corpo seja branco e sem mancha, essa austeridade é violência; abster-se de comida de várias maneiras é lembrado como austeridade.
3.203.101
तिष्ठन्गृहे चैव मुनिर्नित्यं शुचिरलंकृतः ।
यावज्जीवं दयावांश् सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ३.२०३.१०१ ॥
Mesmo permanecendo em casa, que o sábio esteja sempre puro e adornado; quem é compassivo enquanto dura a vida é libertado de todos os pecados.
3.203.102
न हि पापानि कर्माणि शुद्ध्यन्त्यनशनादिभिः ।
सीदत्यनशनादेव मांसशोणितलेपनः ॥ ३.२०३.१०२ ॥
Os atos pecaminosos não se purificam com o jejum e coisas semelhantes; quem está coberto de carne e sangue apenas se consome pelo jejum.
3.203.103
अज्ञातं कर्म कृत्वा च क्लेशो नान्यत्प्रहीयते ।
नाग्निर्दहति कर्माणि भावशून्यस्य देहिनः ॥ ३.२०३.१०३ ॥
Mesmo tendo praticado uma ação sem saber, o sofrimento não se abandona por nenhum outro meio. O fogo não queima as ações do ser encarnado vazio de consciência interior.
3.203.104
पुण्यादेव प्रव्रजन्ति शुध्यन्त्यनशनानि च ।
न मूलफलभक्षित्वान्न मौनान्नानिलाशनात् ॥ ३.२०३.१०४ ॥
Certamente, as pessoas se entregam à renúncia pelo mérito, e purificam-se pelo jejum; não por comer raízes e frutos, nem pelo silêncio, nem por viver de ar.
3.203.105
शिरसो मुण्डनाद्वाऽपि न स्थानकुटिकासनात् ।
न जटाधारणाद्वाऽपिन तु स्थानकुटिकासनात्। ॥ ३.२०३.१०५ ॥
Nem raspando a cabeça, nem permanecendo de pé ou sentado numa cabana; nem usando cabelos emaranhados, nem permanecendo de pé ou sentado numa cabana.
3.203.106
नित्यं ह्यनशनाद्वाऽपि नाग्निशुश्रूषणादपि ।
न चोदकप्रवेशेन न च क्ष्माशयनादपि ॥ ३.२०३.१०६ ॥
Nem pelo jejum constante, nem pelo serviço ao fogo; nem entrando na água, nem dormindo sobre a terra nua.
3.203.107
ज्ञानेन कर्मणा वापि जरामरणमेव च ।
व्याधयश्च प्रहीयन्ते प्राप्यते चोत्तमं पदम् ॥ ३.२०३.१०७ ॥
Pelo conhecimento ou pela ação, a velhice e a morte, e as doenças, são de fato abandonadas; alcança-se o estado supremo.
3.203.108
बीजानि ह्यग्निदग्धानि न रोहन्ति पुनर्यथा ।
ज्ञानदग्धैस्तधा क्लेशैर्नात्मा संडुज्यते पुनः ॥ ३.२०३.१०८ ॥
Assim como as sementes queimadas pelo fogo não voltam a brotar, assim o eu, pelas aflições queimadas pelo conhecimento, não se une novamente.
3.203.109
आत्मना विप्रहीणानि काष्ठकुण्ठोपमानि च ।
विनश्यन्ति न संदेहः फेनानीव महार्णवे ॥ ३.२०३.१०९ ॥
Os que se separam do eu são como lenha e tocos embotados; sem dúvida perecem, como a espuma no grande oceano.
3.203.110
आत्मानं विन्दते येन सर्वभूतगुहाशयम् ।
श्लोकेन यदि वाऽर्धेन क्षीणं तस्य प्रयोजनम् ॥ ३.२०३.११० ॥
Aquele pelo qual se encontra o eu que habita na caverna de todos os seres — ainda que por um só verso ou metade de um — tem seu propósito cumprido.
3.203.111
द्व्यक्षरादभिसंधाय केचिच्छ्लोकपदाङ्कितैः ।
शतैरन्यैः सहस्रैश्च प्रत्ययो मोक्षलक्षणम् ॥ ३.२०३.१११ ॥
Visando duas sílabas, alguns, por meio de centenas e milhares de outros textos marcados por pādas de śloka — essa convicção é o sinal da libertação.
3.203.112
नायं लोकोस्ति न परो न सुखं संशयात्मनः ।
ऊटुर्ज्ञानविदो वृद्धाः प्रत्ययो मोक्षलक्षणम् ॥ ३.२०३.११२ ॥
Para quem tem a alma cheia de dúvida não há este mundo, nem o outro, nem felicidade; assim declararam os anciãos sábios. A convicção é o sinal da libertação.
3.203.113
विदितार्थस्तु वेदानां परिवेद प्रयोजनम् ।
उद्विजेत्स तु देवेभ्यो दावाग्नेरिव मानवः ॥ ३.२०३.११३ ॥
O homem que compreendeu o sentido dos Vedas e entendeu plenamente seu propósito recuaria mesmo diante dos deuses, como diante de um incêndio na floresta.
3.203.114
शुष्कं तर्कं परित्यज्यआश्रयस्व श्रुतिं स्मृतिम् ।
एकाराभिसंबद्धं तत्त्वं हेतुभिरिच्छसि।
बुद्धिर्न तस्य सिद्ध्येत साधनस्य विपर्ययात् ॥ ३.२०३.११४ ॥
Abandona o raciocínio árido e busca refúgio na śruti e na smṛti. Procuras por argumentos a verdade ligada à sílaba e; sendo o meio invertido, o intelecto não pode realizá-la.
3.203.115
वेद्यं पूर्वं वेदितव्यं प्रयत्ना-
त्तद्धीर्वेदस्तस्य वेदः शरीरम्।
वेदस्तत्त्वं तत्समासोपलब्धिः ।
क्लीबस्त्वात्मा न स वेद्यं न वेदः ॥ ३.२०३.११५ ॥
O que deve ser conhecido primeiro deve ser conhecido com esforço. Seu entendimento é o Veda, e seu Veda é o corpo. O Veda é a verdade, sua breve apreensão. Mas o ātman é neutro; não é o que deve ser conhecido nem é o Veda.
3.203.116
वेदोक्तमायुर्देवानामाशिषश्चैव कर्मणाम् ।
फलत्यनुयुगं लोके प्रभावश्च शरीरिणाम् ॥ ३.२०३.११६ ॥
A duração da vida dos deuses e as bênçãos dos ritos, como declarado no Veda, e os frutos das ações dão fruto no mundo em cada era; e também o poder dos seres encarnados.
3.203.117
इन्द्रियाणां प्रसादेन तदेतत्परिवर्जयेत् ।
तस्मादनशनं दिव्यं निरुद्धेन्द्रियगोचरम् ॥ ३.२०३.११७ ॥
Pela serenidade dos sentidos deve-se abandonar tudo isso; portanto o jejum divino, com os objetos dos sentidos contidos, é o que se deve fazer.
3.203.118
तपसा स्वर्गगमनं भोगो दानेन जायते ।
ज्ञानेन मोक्षो विज्ञेयस्तीर्थस्नानादघक्षयः ॥ ३.२०३.११८ ॥
Pela austeridade se vai ao céu; pela doação obtém-se o gozo. A libertação deve ser conhecida pelo conhecimento; pelo banho em lugares sagrados, o pecado é destruído.
3.203.119
एवमुक्तस्तु राजेन्द्र प्रत्युवाच महायशाः ।
भगवञ्श्रोतुमिच्छामि प्रदानविधिमुत्तमम् ॥ ३.२०३.११९ ॥
Assim interpelado, ó senhor dos reis, o de grande fama respondeu: Ó bem-aventurado, desejo ouvir a regra suprema da doação.
3.203.120
यत्तत्पृच्छसि राजेन्द्रदानधर्मं युधिष्ठिर ।
इष्टं चेदं सदा मह्यं राजन्गौरवतस्तथा ॥ ३.२०३.१२० ॥
Aquilo que perguntas, ó senhor dos reis Yudhiṣṭhira, o dharma da doação, sempre me foi caro, e assim, ó rei, por respeito, também é.
3.203.121
शृणु दानरहस्यानि श्रुतिस्मृत्युदितानि च ।
छायायां करिणः श्राद्धं तत्कर्म परिवीजितम्।
दशकल्पायुतानीह न क्षीयेत युधिष्ठिर ॥ ३.२०३.१२१ ॥
Ouve, Yudhiṣṭhira, os segredos da doação ensinados na Śruti e na Smṛti. O śrāddha realizado à sombra de um elefante, e aquele rito feito com um leque de brisas, não se esgota aqui por dez mil kalpas.
3.203.122
जीवनाय समाक्लिन्नं वसु दत्त्वा महीपते ।
विप्रं तु वासयेद्यस्तु सर्वयज्ञैः स इष्टवान् ॥ ३.२०३.१२२ ॥
Senhor da terra, quem dá riqueza abundante para o sustento e estabelece um brâmane realizou, de fato, todos os sacrifícios.
3.203.123
प्रतिस्रोतश्चित्रवाहाः पर्जन्योऽन्नानुसंचरन् ।
महाधुरि यथा नावा महापापैः प्रमुच्यते।
विषुवे विप्रदत्तानि दधिमध्वक्षयाणि च ॥ ३.२०३.१२३ ॥
Assim como o barco Citravāha, navegando contra a correnteza, livra do grande perigo, assim a nuvem de chuva que acompanha o alimento liberta dos grandes pecados. Coalhada e mel dados aos brâmanes no equinócio nunca diminuem.
3.203.124
पर्वसु द्विगुणं दानमृतौ दशगुणं भवेत् ।
अब्दे दशगुणं प्रोक्तमनन्तं विषुवे भवेत् ॥ ३.२०३.१२४ ॥
Uma doação nas junções lunares é dobrada; numa estação torna-se décupla. Num ano é declarada décupla; no equinócio torna-se infinita.
3.203.125
अयने विषुवे चैवषडशीतिमुखेषु च ।
चन्द्रसूर्योपरागे च दत्तमक्षयमुच्यते ॥ ३.२०३.१२५ ॥
Uma doação dada no solstício, no equinócio, nas junções oitenta e seis e num eclipse da lua ou do sol é dita imperecível.
3.203.126
ऋतुषु दशगुणं वदन्ति दत्तं ।
शतगुणमृत्वयनादिषु ध्रुवम्।
भवति सहस्रगुणं दिनस्य राहो-
र्विषुवति चाक्षयमश्नुते फलम् ॥ ३.२०३.१२६ ॥
Dizem que uma doação dada nas estações é décupla; nas estações, solstícios e similares torna-se certamente centuplicada. Durante o eclipse de Rāhu de dia, e no equinócio, uma doação torna-se milenar e obtém fruto imperecível.
3.203.127
नाभूमिदो भूमिमश्नाति राज-
न्नायानदो यानमारुह्य याति।
यान्यान्कामान्ब्राह्मणेभ्यो ददाति ।
तांस्तान्कामाञ्जायमानः स भुङ्क्ते ॥ ३.२०३.१२७ ॥
Quem não dá terra não obtém terra, ó rei; quem não dá veículo não viaja montado num veículo. Os desejos que dá aos brâmanes, esses mesmos desfruta ao nascer.
3.203.128
अग्नेरपत्यं प्रथमं सुवर्णं ।
भूर्वैष्णवी सूर्यसुताश्च गावः।
लोकाश्त्रयस्तेन भवन्ति दत्ता ।
यः काञ्चनं गाश्च महीं च दद्यात् ॥ ३.२०३.१२८ ॥
O ouro é a primeira descendência de Agni; a terra pertence a Viṣṇu; as vacas são filhas do Sol. Quem dá ouro, vacas e a terra, por essa dádiva os três mundos são dados.
3.203.129
परंहि दानान्न बभूव शाश्वतं ।
भव्यं त्रिलोके भवते कुतः पुनः।
तस्मात्प्रधानं परमं हि दानं ।
वदन्ति लोकेषु विशिष्टबुद्धयः ॥ ३.२०३.१२९ ॥
Nada mais eterno do que o dom jamais surgiu; como então haveria algo mais digno nos três mundos? Por isso, os homens de intelecto superior declaram que o dom é o principal e supremo entre os mundos.