Mahābhārata · Adhyāya 3.215
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.215.1
एवमुक्तः स विप्रस्तु धर्मव्याधेन भारत ।
कथामकथयद्भूयो मनसः प्रीतिवर्धनीम् ॥ ३.२१५.१ ॥
So angesprochen, o Bhārata, erzählte Dharmavyādha dem Brahmanen erneut eine Geschichte, die seinen Sinn erfreute.
3.215.2
महाभूतानि यान्याहुः पञ्च धर्मविदांवर ।
एकैकस्य गुणान्सम्यक्पञ्चानामपि मे वद ॥ ३.२१५.२ ॥
O Bester unter den Kundigen des Dharma, lege mir die Eigenschaften jedes der fünf großen Elemente, die man so nennt, genau dar.
3.215.3
भूमिरापस्तथा ज्योतिर्वायुराकाशमेव च ।
गुणोत्तराणइ सर्वाणि तेषां वक्ष्यामि ते गुणान् ॥ ३.२१५.३ ॥
Erde, Wasser, Feuer, Luft und Raum — sie alle, jedes mit mehr Eigenschaften als das vorige; ihre Eigenschaften will ich dir nennen.
3.215.4
भूमिः पञ्चगुणा ब्रह्मननुदकं च चतुर्गुणम् ।
गुणास्त्रयस्तेजसि च त्रयश्चाकाशवातयोः ॥ ३.२१५.४ ॥
O Brahmane, die Erde hat fünf Eigenschaften, das Wasser vier; das Feuer hat drei Eigenschaften, und Raum und Luft haben je drei.
3.215.5
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च पञ्चमः ।
एतेगुणाः पञ्च भूमेः सर्वेभ्यो गुणवत्तराः ॥ ३.२१५.५ ॥
Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack und fünftens Geruch — dies sind die fünf Eigenschaften der Erde, die reicher an Eigenschaften ist als alle übrigen.
3.215.6
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च सरश्चापि द्विजोत्तम ।
अपामेते गुणा ब्रह्मन्कीर्तितास्तव सुव्रत ॥ ३.२१५.६ ॥
Klang, Berührung, Gestalt und ebenso Geschmack — o Bester der Zweimalgeborenen, o Brahmane von guten Gelübden, dies sind die Eigenschaften des Wassers, die dir genannt wurden.
3.215.7
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च तेजसोऽथ गुणास्त्रयः ।
शब्दः स्पर्शश्च वायौ तु शब्दश्चाकाश एव तु ॥ ३.२१५.७ ॥
Klang, Berührung und Gestalt sind die drei Qualitäten des Feuers. In der Luft sind Klang und Berührung, und im Raum ist wahrlich nur der Klang.
3.215.8
एते पञ्चदश ब्रह्मन्गुणा भूतेषु पञ्चसु ।
वर्तन्ते सर्वभूतेषु येषु लोकाः प्रतिष्ठिताः ॥ ३.२१५.८ ॥
O Brahmane, diese fünfzehn Eigenschaften bestehen in den fünf Elementen. Sie sind in allen Wesen gegenwärtig, und auf ihnen sind die Welten gegründet.
3.215.9
अन्योन्यं नातिवर्तन्ते सम्यक्व भवति द्विज ।
यदा तु विषमं भावमाचरन्ति चराचराः ॥ ३.२१५.९ ॥
O Zweimalgeborener, wenn sie einander nicht überschreiten, ist alles recht. Wenn aber die beweglichen und unbeweglichen Wesen in einen ungleichen Zustand geraten,
3.215.10
तदा देही देहमन्यं व्यतिरोहति कालतः ।
प्रातिलोम्याद्विनश्यन्ति जायन्ते चानुपूर्वशः ॥ ३.२१५.१० ॥
Dann geht der Verkörperte mit der Zeit in einen anderen Körper über. Durch die Umkehrung vergehen die Wesen, und der Reihe nach werden sie wiedergeboren.
3.215.11
तत्र तत्रहि दृश्यन्ते धातवः पाञ्चभौतिकाः ।
यैरावृतमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ३.२१५.११ ॥
Hier und dort sieht man die aus den fünf Elementen gebildeten Bestandteile, von denen diese ganze Welt, das Unbewegliche und das Bewegliche, umhüllt ist.
3.215.12
इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तद्व्यक्तमिति स्मृतम् ।
तदव्यक्तमिति ज्ञेयं लिङ्गग्राह्यमतीन्द्रियम् ॥ ३.२१५.१२ ॥
Was durch die Sinne erfasst wird, heißt das Offenbare. Als das Unoffenbare ist das zu erkennen, was durch Schlussfolgerung erfasst wird und jenseits der Sinne liegt.
3.215.13
यथास्वं ग्राहकान्येषां शब्दादीनामिमानि तु ।
इन्द्रियाणि तथा देही धारयन्निह तप्यते ॥ ३.२१५.१३ ॥
So wie diese Sinne je nach ihrer Art Klang und das Übrige erfassen, so übt der verkörperte Wesen, indem er sie hier festhält, Askese.
3.215.14
लोके विततमात्मानं लोकं चात्मनि पश्यति ।
परापरज्ञः सक्तः सन्स तु भूतानि पश्यति ॥ ३.२१५.१४ ॥
Er sieht das Selbst, das die Welt durchdringt, und die Welt im Selbst; als Kenner des Höheren und des Niederen, ihm hingegeben, sieht er wahrlich alle Wesen.
3.215.15
पश्यतः सर्वभूतानि सर्वावस्थासु सर्वदा ।
ब्रह्मभूतस् संयोगो नाशुभेनोपपद्यते ॥ ३.२१५.१५ ॥
Wer immer alle Wesen in allen Zuständen sieht, ist Brahman geworden; für ihn kommt keine Verbindung mit dem Unheilvollen zustande.
3.215.16
ज्ञानमूलात्मकं क्लेशमतिवृत्तस्य मोहजम् ।
लोकबुद्धिप्रकाशेन ज्ञेयमार्गेण गम्यते ॥ ३.२१५.१६ ॥
Für den, dessen Wesen im Wissen gründet und der das aus Verblendung geborene Leid überschritten hat, wird es durch den Pfad des Erkennbaren erreicht, im Licht weltlicher Einsicht.
3.215.17
अनादिनिधनं जन्तुमात्मयोनिं सदाव्ययम् ।
अनौपम्यममूर्तं च भगवानाह बुद्धिमान् ॥ ३.२१५.१७ ॥
Was ohne Anfang und Ende ist, Ursprung der Lebewesen, selbstgeboren, immer unvergänglich, unvergleichlich und formlos, das hat der weise Herr verkündet.
3.215.18
तपोमूलमिदं सर्वं यन्मां विप्रानुपृच्छसि ।
तपसा हि समाप्नोति यद्यदेवाभिवाञ्छति।
इन्द्रियाण्येव संयम्य तपो भवति नान्यथा ॥ ३.२१५.१८ ॥
Dies alles, wonach du mich und die Brahmanen fragst, gründet in der Askese. Durch Askese erlangt man, was man begehrt. Askese entsteht nur durch das Bezähmen der Sinne, auf keine andere Weise.
3.215.19
इन्द्रियाण्येव तत्सर्वंयत्स्वर्गनरकावुभौ ।
निगृहीतविसृष्टानि स्वर्गाय नरकाय च ॥ ३.२१५.१९ ॥
Die Sinne selbst sind all dies: Sie bewirken sowohl Himmel als auch Hölle. Gezügelt führen sie zum Himmel, losgelassen zur Hölle.
3.215.20
एष योगविधिः कृत्स्नो यावदिन्द्रियधारणम् ।
एतन्मूलं हि तपसः स्वर्गस्य नरकस्य च ॥ ३.२१५.२० ॥
Dies ist die vollständige Methode des Yoga, soweit die Zügelung der Sinne reicht. Dies ist in der Tat die Wurzel der Askese, des Himmels und der Hölle.
3.215.21
इन्द्रियाणां प्रसङ्गेन दोमार्च्छत्यसंशयम् ।
सन्नियम्य तु तान्येव ततः सिद्धिं समाप्नुयात् ॥ ३.२१५.२१ ॥
Durch Hingabe an die Sinne zieht man sich ohne Zweifel Schuld zu; doch hat man eben jene Sinne vollständig gezügelt, so erlangt man dann die Vollendung.
3.215.22
षण्णामात्प्रनि योज्यानामैश्वर्यं योऽधितिष्ठति ।
न स पापैः कुतोऽनर्थैर्युज्यते विजितेन्द्रियः ॥ ३.२१५.२२ ॥
Wer über die Herrschaft der sechs, dem Selbst unterstellten, waltet, der Sinnenbezwinger — wie sollte der mit Sünden und Unheil verbunden werden?
3.215.23
रथः शरीरं पुरुषस्य दृष्ट-
मात्मा नियन्तेन्द्रियाण्याहुरश्वान्।
तैरप्रमत्तः कुशली सदश्वै-
र्दान्त सुखं याति रथीव धीरः ॥ ३.२१५.२३ ॥
Der Leib heißt der Wagen des Menschen, das Selbst sein Wagenlenker und die Sinne seine Pferde. Wachsam und geschickt, zieht der feste Mann wie ein Wagenkämpfer glücklich dahin, nachdem er mit ihnen die guten Pferde gezähmt hat.
3.215.24
षण्णामात्मनियुक्तानामिन्द्रियाणां प्रमाथिनाम् ।
यो धीरो धारयेद्रश्मीन्स स्यात्परमसारथिः ॥ ३.२१५.२४ ॥
Wer, fest, die Zügel der sechs ungestümen, dem Selbst unterstellten Sinne hält, der wäre der höchste Wagenlenker.
3.215.25
इन्द्रियाणां प्रसृष्टानां हयानामिव वर्त्मसु ।
धृतिं कुर्वीत सारथ्ये धृत्या तानि जयेद्ध्रुवम् ॥ ३.२१५.२५ ॥
Wie Pferde, die auf den Wegen losgelassen sind, so soll man über die losgelassenen Sinne Festigkeit bewahren; durch Festigkeit werden sie gewiss besiegt.
3.215.26
इन्द्रियाणां विचरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।
तदस् हरते बुद्धिं नावं वायुरिवाम्भसि ॥ ३.२१५.२६ ॥
Wenn die Sinne umherschweifen, dem der Geist folgt, das raubt seine Einsicht, wie der Wind ein Boot auf dem Wasser fortreißt.
3.215.27
येषु विप्रतिपद्यन्ते षट्स्वमोहात्फलागमम् ।
तेष्वध्यवसिताध्यायी विन्दते ध्यानजं फलम् ॥ ३.२१५.२७ ॥
Bei denen sich die Menschen in den sechs, aus Unwissenheit, über den Eintritt der Frucht irren, dort erlangt der, der mit entschlossener Hingabe forscht, die aus der Meditation geborene Frucht.