Mahābhārata · Adhyāya 3.215
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.215.1
एवमुक्तः स विप्रस्तु धर्मव्याधेन भारत ।
कथामकथयद्भूयो मनसः प्रीतिवर्धनीम् ॥ ३.२१५.१ ॥
Assim interpelado, ó Bhārata, Dharmavyādha contou de novo ao brâmane uma história que aumentou o seu prazer.
3.215.2
महाभूतानि यान्याहुः पञ्च धर्मविदांवर ।
एकैकस्य गुणान्सम्यक्पञ्चानामपि मे वद ॥ ३.२१५.२ ॥
Ó melhor dos conhecedores do dharma, explica-me bem as qualidades de cada um dos cinco grandes elementos que assim são chamados.
3.215.3
भूमिरापस्तथा ज्योतिर्वायुराकाशमेव च ।
गुणोत्तराणइ सर्वाणि तेषां वक्ष्यामि ते गुणान् ॥ ३.२१५.३ ॥
Terra, água, fogo, ar e espaço — todos eles, cada um com mais qualidades que o anterior; eu te direi as suas qualidades.
3.215.4
भूमिः पञ्चगुणा ब्रह्मननुदकं च चतुर्गुणम् ।
गुणास्त्रयस्तेजसि च त्रयश्चाकाशवातयोः ॥ ३.२१५.४ ॥
Ó brâmane, a terra tem cinco qualidades, a água quatro; o fogo tem três qualidades, e o espaço e o ar três cada um.
3.215.5
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च पञ्चमः ।
एतेगुणाः पञ्च भूमेः सर्वेभ्यो गुणवत्तराः ॥ ३.२१५.५ ॥
O som, o tato, a forma, o sabor e, quinto, o odor: estas são as cinco qualidades da terra, a mais rica em qualidades de todas.
3.215.6
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च सरश्चापि द्विजोत्तम ।
अपामेते गुणा ब्रह्मन्कीर्तितास्तव सुव्रत ॥ ३.२१५.६ ॥
O som, o tato, a forma e também o sabor — ó melhor dos duas vezes nascidos, ó brâmane de bons votos, estas são as qualidades da água que te foram declaradas.
3.215.7
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च तेजसोऽथ गुणास्त्रयः ।
शब्दः स्पर्शश्च वायौ तु शब्दश्चाकाश एव तु ॥ ३.२१५.७ ॥
Som, tato e forma são as três qualidades do fogo. No ar há som e tato, e no espaço, na verdade, há apenas som.
3.215.8
एते पञ्चदश ब्रह्मन्गुणा भूतेषु पञ्चसु ।
वर्तन्ते सर्वभूतेषु येषु लोकाः प्रतिष्ठिताः ॥ ३.२१५.८ ॥
Ó brâmane, estas quinze qualidades existem nos cinco elementos. Estão presentes em todos os seres, e sobre elas se estabelecem os mundos.
3.215.9
अन्योन्यं नातिवर्तन्ते सम्यक्व भवति द्विज ।
यदा तु विषमं भावमाचरन्ति चराचराः ॥ ३.२१५.९ ॥
Ó dvija, quando não transgridem uns aos outros, tudo está bem. Mas quando os seres móveis e imóveis entram num estado desigual,
3.215.10
तदा देही देहमन्यं व्यतिरोहति कालतः ।
प्रातिलोम्याद्विनश्यन्ति जायन्ते चानुपूर्वशः ॥ ३.२१५.१० ॥
Então o ser encarnado passa, com o tempo, para outro corpo. Pela inversão os seres perecem, e na ordem devida renascem.
3.215.11
तत्र तत्रहि दृश्यन्ते धातवः पाञ्चभौतिकाः ।
यैरावृतमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ३.२१५.११ ॥
Aqui e ali veem-se os constituintes formados pelos cinco elementos, pelos quais este mundo inteiro, o imóvel e o móvel, está envolto.
3.215.12
इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तद्व्यक्तमिति स्मृतम् ।
तदव्यक्तमिति ज्ञेयं लिङ्गग्राह्यमतीन्द्रियम् ॥ ३.२१५.१२ ॥
O que é apreendido pelos sentidos chama-se o manifesto. Deve-se saber que o não manifesto é o apreendido por inferência e está além dos sentidos.
3.215.13
यथास्वं ग्राहकान्येषां शब्दादीनामिमानि तु ।
इन्द्रियाणि तथा देही धारयन्निह तप्यते ॥ ३.२१५.१३ ॥
Assim como estes sentidos apreendem cada um segundo a sua natureza, como o som e os demais, assim o ser encarnado, sustentando-os aqui, pratica a austeridade.
3.215.14
लोके विततमात्मानं लोकं चात्मनि पश्यति ।
परापरज्ञः सक्तः सन्स तु भूतानि पश्यति ॥ ३.२१५.१४ ॥
Ele vê o ātman que permeia o mundo e o mundo dentro do ātman; conhecedor do superior e do inferior, dedicado a isso, ele de fato vê todos os seres.
3.215.15
पश्यतः सर्वभूतानि सर्वावस्थासु सर्वदा ।
ब्रह्मभूतस् संयोगो नाशुभेनोपपद्यते ॥ ३.२१५.१५ ॥
Para quem sempre vê todos os seres em todas as condições, tendo-se tornado Brahman, a união não se dá com o inauspicioso.
3.215.16
ज्ञानमूलात्मकं क्लेशमतिवृत्तस्य मोहजम् ।
लोकबुद्धिप्रकाशेन ज्ञेयमार्गेण गम्यते ॥ ३.२१५.१६ ॥
Para aquele cuja natureza está enraizada no conhecimento e que superou a aflição nascida da ilusão, isso é alcançado pelo caminho do cognoscível, pela luz do entendimento mundano.
3.215.17
अनादिनिधनं जन्तुमात्मयोनिं सदाव्ययम् ।
अनौपम्यममूर्तं च भगवानाह बुद्धिमान् ॥ ३.२१५.१७ ॥
Aquilo que não tem princípio nem fim, origem dos seres vivos, nascido de si mesmo, sempre imperecível, incomparável e sem forma — assim declarou o sábio Senhor.
3.215.18
तपोमूलमिदं सर्वं यन्मां विप्रानुपृच्छसि ।
तपसा हि समाप्नोति यद्यदेवाभिवाञ्छति।
इन्द्रियाण्येव संयम्य तपो भवति नान्यथा ॥ ३.२१५.१८ ॥
Tudo isto, sobre o que me perguntas e aos brâmanes, tem raiz na austeridade. Pela austeridade alcança-se tudo o que se deseja. A austeridade só se realiza pelo controle dos sentidos, e de outro modo não.
3.215.19
इन्द्रियाण्येव तत्सर्वंयत्स्वर्गनरकावुभौ ।
निगृहीतविसृष्टानि स्वर्गाय नरकाय च ॥ ३.२१५.१९ ॥
Os sentidos são tudo isso: são eles que produzem tanto o céu quanto o inferno. Quando contidos, levam ao céu; quando soltos, ao inferno.
3.215.20
एष योगविधिः कृत्स्नो यावदिन्द्रियधारणम् ।
एतन्मूलं हि तपसः स्वर्गस्य नरकस्य च ॥ ३.२१५.२० ॥
Este é o método completo do yoga, até o domínio dos sentidos. Esta é de fato a raiz da ascese, do céu e do inferno.
3.215.21
इन्द्रियाणां प्रसङ्गेन दोमार्च्छत्यसंशयम् ।
सन्नियम्य तु तान्येव ततः सिद्धिं समाप्नुयात् ॥ ३.२१५.२१ ॥
Pela entrega aos sentidos incorre-se sem dúvida em falta; mas, tendo contido plenamente esses mesmos sentidos, alcança-se então a perfeição.
3.215.22
षण्णामात्प्रनि योज्यानामैश्वर्यं योऽधितिष्ठति ।
न स पापैः कुतोऽनर्थैर्युज्यते विजितेन्द्रियः ॥ ३.२१५.२२ ॥
Quem preside sobre o domínio dos seis, unidos ao eu, o que venceu os sentidos: como tal homem seria ligado a pecados e infortúnios?
3.215.23
रथः शरीरं पुरुषस्य दृष्ट-
मात्मा नियन्तेन्द्रियाण्याहुरश्वान्।
तैरप्रमत्तः कुशली सदश्वै-
र्दान्त सुखं याति रथीव धीरः ॥ ३.२१५.२३ ॥
Diz-se que o corpo é o carro da pessoa, o eu o seu cocheiro e os sentidos os seus cavalos. Vigilante e hábil, o homem firme, como um condutor de carro, segue feliz, tendo domado com eles os bons cavalos.
3.215.24
षण्णामात्मनियुक्तानामिन्द्रियाणां प्रमाथिनाम् ।
यो धीरो धारयेद्रश्मीन्स स्यात्परमसारथिः ॥ ३.२१५.२४ ॥
Quem, firme, segura as rédeas dos seis sentidos indomáveis unidos ao eu, seria o supremo cocheiro.
3.215.25
इन्द्रियाणां प्रसृष्टानां हयानामिव वर्त्मसु ।
धृतिं कुर्वीत सारथ्ये धृत्या तानि जयेद्ध्रुवम् ॥ ३.२१५.२५ ॥
Como cavalos soltos nos caminhos, assim deve-se manter a firmeza sobre os sentidos soltos; pela firmeza, com certeza, são vencidos.
3.215.26
इन्द्रियाणां विचरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।
तदस् हरते बुद्धिं नावं वायुरिवाम्भसि ॥ ३.२१५.२६ ॥
Quando os sentidos vagueiam, aquilo que a mente segue arrebata-lhe o discernimento, como o vento leva um barco sobre a água.
3.215.27
येषु विप्रतिपद्यन्ते षट्स्वमोहात्फलागमम् ।
तेष्वध्यवसिताध्यायी विन्दते ध्यानजं फलम् ॥ ३.२१५.२७ ॥
Nesses seis em que os homens, por ignorância, se desviam quanto à chegada do fruto, quem os estuda com propósito firme obtém o fruto nascido da meditação.