Mahābhārata · Adhyāya 3.230
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.230.1
श्रिया जुष्टं महासेनं देवसेनापतीकृतम् ।
सप्तर्षिपत्नयः षड् देव्यस्तत्सकाशमथागमन् ॥ ३.२३०.१ ॥
Mit Glanz geschmückt, zum Feldherrn des Heeres der Götter ernannt, kamen da zu jenem großen Heerführer (Skanda) die sechs Göttinnen, die Gattinnen der sieben Seher.
3.230.2
ऋषिभिः संपरित्यक्ता धर्मयुक्ता महाव्रताः ।
द्रुतमागम्य चोचुस्ता देवसेनापतिं प्रभुम् ॥ ३.२३०.२ ॥
Von den Weisen völlig verstoßen, dem Dharma ergeben, in großen Gelübden, kamen sie eilends und sprachen zum Herrn, dem Feldherrn der Götter.
3.230.3
वयं पुत्र परित्यक्तां भर्तृभिर्देवसंमितैः ।
अकारणाद्रुषा तैस्तु पुण्यस्थानात्परिच्युताः ॥ ३.२३०.३ ॥
O Sohn, wir wurden von unseren gottgleichen Gatten verlassen; ohne Grund haben sie uns im Zorn vom heiligen Ort gestoßen.
3.230.4
अस्माभिः किल जातस्त्वमिति केनाप्युदाहृतम् ।
तत्सत्यमेतत्संश्रुत्य तस्मान्नस्त्रातुमर्हसि ॥ ३.२३०.४ ॥
Jemand hat erklärt, du seiest von uns geboren; da dies wahr ist, sollst du uns beschützen.
3.230.5
अक्षयश्च भवेत्स्वर्गस्त्वत्प्रसादाद्धि नः प्रभो ।
त्वां पुत्रं चाप्यभीप्सामः कृत्वैतदनृणो भव ॥ ३.२३०.५ ॥
O Herr, durch deine Gnade möge unser Himmel unvergänglich sein; und wir wünschen dich auch als Sohn. Hast du dies getan, so sei schuldenfrei.
3.230.6
मातरो हि भवत्यो मे सुतो वोऽहमनिन्दिताः ।
यद्वापीच्छत तत्सर्वं संभविष्यति वस्तथा ॥ ३.२३०.६ ॥
Ihr alle seid meine Mütter, ihr Makellosen; ich bin euer Sohn. Was immer ihr wünscht, all dies wird euch so geschehen.
3.230.7
विवक्षन्तं ततः शक्रं किं कार्यमिति सोऽब्रवीत् ।
उक्तः स्कन्देन ब्रूहिति सोऽब्रवीद्वासवस्ततः ॥ ३.२३०.७ ॥
Da fragte Śakra, der sprechen wollte: »Was ist zu tun?« Als Skanda sagte: »Sprich«, sprach Vāsava.
3.230.8
अभिजित्स्पर्धमाना तु रोहिण्या कन्यसी स्वसा ।
इच्छन्ती ज्येष्ठतां देवी तपस्तप्तुं वनं गता ॥ ३.२३०.८ ॥
Abhijit, mit Rohiṇī wetteifernd, die jüngere Schwester, begehrte den Vorrang und ging in den Wald, um Askese zu üben.
3.230.9
तत्र मूढोस्मि भद्रं ते नक्षत्रं गगनाच्च्युतम् ।
कालं त्विमं परं स्कन्द ब्रह्मणा सह चिन्तय ॥ ३.२३०.९ ॥
Dort bin ich verwirrt. Möge es dir wohl ergehen. Das Mondhaus ist vom Himmel gefallen. O Skanda, bedenke diese höchste Zeit zusammen mit Brahmā.
3.230.10
धनिष्ठादिस्तदा कालो ब्रह्मणा परिकल्पितः ।
रोहिणी ह्यभवत्पूर्वमेवं सङ्ख्या समाभवत् ॥ ३.२३०.१० ॥
Da bestimmte Brahmā die Zeit, die mit Dhaniṣṭhā beginnt. Früher war Rohiṇī die erste; so entstand die Zählung.
3.230.11
एवमुक्ते तु शक्रेण त्रिदिवं कृत्तिका गताः ।
नक्षत्रं शकटाकारं भाति तद्वह्निदैवतम् ॥ ३.२३०.११ ॥
Als Śakra so gesprochen hatte, gingen die Kṛttikās in den Himmel. Jenes Mondhaus, dessen Gottheit das Feuer ist, leuchtet in Gestalt eines Wagens.
3.230.12
विनता चाब्रवीत्स्कन्दं मम त्वं पिण्डदः सुतः ।
इच्छामि नित्यमेवाहं त्वया पुत्र सहासितुम् ॥ ३.२३०.१२ ॥
Vinatā sprach zu Skanda: »Du bist mein Sohn, der mir die Totenopfer darbringt. O Sohn, ich möchte immer mit dir zusammenleben.«
3.230.13
एवमस्तु नमस्तेऽस्तु पुत्रस्नेहात्प्रशाधि माम् ।
स्नुषया पूज्यमाना वै देवि वत्स्यसि नित्यदा ॥ ३.२३०.१३ ॥
Skanda sprach: So sei es, Verehrung dir. Aus Sohnesliebe unterweise mich. O Göttin, von deinen Schwiegertöchtern geehrt, wirst du immer weilen.
3.230.14
अथ मातृगणः सर्वः स्कन्दं वचनमब्रवीत् ।
वयं सर्वस्य लोकस्य मातरः कविभिः स्तुताः।
इच्छामो मातरस्तुभ्यं भवितुं पूजयस्व नः ॥ ३.२३०.१४ ॥
Da sprach die ganze Schar der Mütter zu Skanda: Wir sind die Mütter der ganzen Welt, von den Weisen gepriesen. Wir wünschen, deine Mütter zu sein; verehre uns.
3.230.15
तासां तु वचनं श्रुत्वास्कन्दो वचनमब्रवीत् ।
मातरो हि भवत्यो मे भवतीनामहं सुतः।
उच्यतां यन्मया कार्यं भवतीनामथेप्सितम् ॥ ३.२३०.१५ ॥
Als er ihre Worte gehört hatte, sprach Skanda: Ihr seid wahrlich meine Mütter, und ich bin euer Sohn. Sagt, was ich tun soll, was ihr begehrt.
3.230.16
यास्तु ता मातरः पूर्वं लोकस्यास्य प्रकल्पिताः ।
अस्माकं तु भवेत्स्थानं तासां चैव न तद्भवेत् ॥ ३.२३०.१६ ॥
Jene Mütter, die einst für diese Welt bestimmt wurden — der Platz soll uns gehören, und nicht ihnen.
3.230.17
भवेम पूज्या लोकस्य न ताः पूज्याः सुरर्षभ ।
प्रजाऽस्माकं हृतास्ताभिस्त्वत्कृते ताः प्रयच्छ नः ॥ ३.२३०.१७ ॥
Mögen wir in der Welt verehrungswürdig sein, und sie nicht. O Bester der Götter, sie haben unsere Nachkommen geraubt; um deinetwillen gib sie uns zurück.
3.230.18
वृत्ताः प्रजा न ताः प्रक्या भवतीभिर्निषेवितुम् ।
अन्प्रां वः कां प्रयच्छामि प्रजां यां मनसेच्छथा ॥ ३.२३०.१८ ॥
Skanda sprach: 'Jene Nachkommen sind bereits bestimmt und nicht dazu bestimmt, dass ihr Mütter sie genießt. Welche Nachkommen soll ich euch, den Speiseessenden, geben? Sagt, welche ihr im Herzen begehrt.'
3.230.19
इच्चाम तासां मातॄणां प्रजा भोक्तुं प्रयच्छ नः ।
त्वया सह पृथग्भूता ये च तासामथेश्वराः ॥ ३.२३०.१९ ॥
Die Mütter sprachen: 'Wir wollen die Nachkommen jener Mütter genießen; gib sie uns. Und gib uns auch die Herren derer, die von dir getrennt sind.'
3.230.20
प्रजा वो दद्मि कष्टं तु भवतीभिरुदाहृतम् ।
परिरक्षत भद्रं वः प्रजा साधुनमस्कृताः ॥ ३.२३०.२० ॥
Skanda: 'Ich gebe euch Nachkommen, doch nehmt auch das harte Wort an, das ihr gesprochen habt. Möge es euch wohlergehen; beschützt die wohl verehrten Nachkommen.'
3.230.21
परिरक्षाम भद्रं ते प्रजाः स्कन्द यथेच्छसि ।
त्वया नो रोचते स्कन्द सहवासश्चिरंप्रभो ॥ ३.२३०.२१ ॥
Die Mütter: 'Möge es dir wohlergehen, Skanda; wir werden die Nachkommen beschützen, wie du es wünschst. Skanda, Herr, wir freuen uns, lange mit dir zusammenzuleben.'
3.230.22
यावत्षोडश वर्षाणि भवन्ति तरुणाः प्रजाः ।
प्रबाधत मनुष्याणां तावद्रूपैः पृथग्विधैः ॥ ३.२३०.२२ ॥
Skanda: 'Solange die jungen Nachkommen sechzehn Jahre alt sind, quält die Menschen in verschiedenen Gestalten.'
3.230.23
अहं च वः प्रदास्यामि रौद्रमात्मानमव्ययम् ।
परमं तेन सहिताः सुखं वत्स्यथ पूजिताः ॥ ३.२३०.२३ ॥
Skanda: 'Ich werde euch mein grimmiges, unvergängliches Selbst geben; vereint mit ihm, geehrt, werdet ihr glücklich wohnen.'
3.230.24
ततः शरीरात्स्कन्दस्य परुषः पावकप्रभः ।
भोक्तुं प्रजाः स मर्त्यानां निष्पपात महाबलः ॥ ३.२३०.२४ ॥
Da trat aus dem Körper Skandas ein rauher Wesen hervor, leuchtend wie Feuer, von großer Kraft, das hervorging, um die Geschöpfe der Sterblichen zu verschlingen.
3.230.25
अपतत्सहसा भूमौ विसंज्ञोऽथ क्षुधार्दितः ।
स्कन्देन सोऽभ्यनुज्ञातो रौद्ररूपोऽभवद्ग्रहः ॥ ३.२३०.२५ ॥
Plötzlich fiel er zu Boden, bewusstlos und von Hunger gequält; und von Skanda erlaubt, wurde er zu einem ergreifenden Geist von schrecklicher Gestalt.
3.230.26
स्कन्दापस्मार इत्याहुर्गृहं तं द्विजसत्तमाः ।
विनता तु महारौद्रा कथ्यते शकुनिग्रहः ॥ ३.२३०.२६ ॥
O Beste der Zweimalgeborenen, jenen ergreifenden Geist nennt man Skandas Epilepsie; die sehr schreckliche Vinatā aber heißt der Vogelgreifer-Geist.
3.230.27
मातॄणां राक्षसंप्राहुस्तं विद्यात्पूतनाग्रहम् ।
कष्टा दारुणरूपेण घोररूपा निशाचरी ॥ ३.२३०.२७ ॥
Man nennt ihn den Dämon der Mütter; man soll ihn als Pūtanā-Geist erkennen: die grausame Nachtwandlerin von schrecklicher und furchtbarer Gestalt.
3.230.28
पशाची रदारुणाकारा कथ्यते शीतपूतना ।
गर्भान्सा मानुषीणां तु हरते घोरदर्शना ॥ ३.२३०.२८ ॥
Eine Dämonin mit schrecklichen Hauern und furchtbarer Gestalt heißt Kalte Pūtanā; sie von schrecklichem Anblick raubt die Embryonen menschlicher Frauen.
3.230.29
अदितिं रेवतीं प्राहुर्ग्रहस्तस्यास्तु रैवतः ।
सोऽपि बालान्महागोरो बाधते वै महाग्रहः ॥ ३.२३०.२९ ॥
Aditi nennt man Revatī, und ihr Geist ist Raivata; jener sehr helle große Geist quält auch die Kinder.
3.230.30
दैत्यानां या दितिर्माता तामाहुर्मुखमण्डिकाम् ।
अत्यर्थं शिशुमांसेन संप्रहृष्टा दुरासदा ॥ ३.२३०.३० ॥
Die Mutter der Daityas, Diti, wird Mukhamaṇḍikā genannt; über das Fleisch der Kinder überaus erfreut, wird sie unnahbar.
3.230.31
कुमाराश्च कुमार्यश् ये प्रोक्ताः स्कन्दसंभवाः ।
तेऽपि गर्भभुजः सर्वे कौरव्यसुमहाग्रहाः ॥ ३.२३०.३१ ॥
Die Knaben und Mädchen, die als von Skanda geboren gelten, sind alle Embryonenfresser, o Kaurava; sie sind allesamt große Grahas.
3.230.32
तासामेव तु पत्नीनां पतयस्ते प्रकीर्तिताः ।
आजायमानान्गृह्णन्ति बालकान्रौद्रकर्मणः ॥ ३.२३०.३२ ॥
Diese werden als die Gatten eben dieser Frauen verkündet; die grausam handelnden ergreifen die Kinder im Augenblick ihrer Geburt.
3.230.33
गवां माता तु या प्राज्ञैः कथ्यते सुरभिर्नृप ।
शकुनिस्तामथारुह्यसह भुङ्क्ते शिशून्भुवि ॥ ३.२३०.३३ ॥
O König, Surabhi, die die Weisen die Mutter der Kühe nennen, ist diejenige, auf der Śakuni reitet und die Säuglinge auf Erden verschlingt.
3.230.34
सरमा नाम या माता शुनां देवी जनाधिप ।
साऽपिगर्भान्समादत्ते मानुषीणां सदैव हि ॥ ३.२३०.३४ ॥
O Herr der Menschen, die Göttin Saramā, Mutter der Hunde, ergreift ebenfalls stets die Embryonen menschlicher Frauen.
3.230.35
पादपानां च या माता करञ्जनिलया हि सा ।
वरदा सा हि सौम्या च नित्यं भूतानुकम्पिनी ॥ ३.२३०.३५ ॥
Sie, die Mutter der Bäume, die im Karañja-Baum wohnt, ist gewährend; sie ist sanft und stets mitfühlend gegenüber den Wesen.
3.230.36
करञ्जे तां नमस्यन्ति तस्मात्पुत्रार्थिनो नराः ।
इमे त्वष्टादशान्ये वै ग्रहा मांसमधुप्रियाः ॥ ३.२३०.३६ ॥
Deshalb verehren Männer, die sich Söhne wünschen, sie im Karañja-Baum. Und es gibt diese achtzehn anderen Grahas, die Fleisch und Honig lieben.
3.230.37
द्विपञ्चरात्रं तिष्ठन्ति सततं सूतिकागृहे ।
कद्रूः सूक्ष्मवपुर्भूत्वा गर्भिणीं प्रविशत्यथ ॥ ३.२३०.३७ ॥
Zehn Nächte lang verweilen sie ständig im Wöchnerinnenzimmer. Kadrū, einen feinstofflichen Leib annehmend, dringt dann in die schwangere Frau ein.
3.230.38
भुङ्क्ते सा तत्र तं गर्भं सा तु नागं प्रसूयते ।
गन्धर्वाणां तु या माता सा गर्भं गृह्य गच्छति ॥ ३.२३०.३८ ॥
Dort verschlingt sie jenen Embryo, und sie gebiert eine Schlange. Doch die Mutter der Gandharvas nimmt den Embryo und geht fort.
3.230.39
ततो विलीनगर्भा सा मानुषी भुवि दृश्यते ।
या जनित्री त्वप्सरसां गर्भमास्ते प्रगृह्य सा ॥ ३.२३०.३९ ॥
Dann, nachdem der Embryo aufgelöst ist, erscheint sie auf der Erde als menschliche Frau. Die Mutter der Apsarasen aber ergreift den Embryo und bleibt dort.
3.230.40
उपविष्टं ततो गर्भं कथयनति मनीषिणः ।
लोहितस्योदधेः कन्या धात्री स्कन्दस्य सा स्मृता ॥ ३.२३०.४० ॥
Dann sagen die Weisen, der Embryo habe sich gesetzt. Sie ist die Tochter des Blutozeans und gilt als Amme des Skanda.
3.230.41
लोहितायनिरित्येवं कदम्बे सा हि पूज्यते ।
पुरुषे तु यथा रुद्रस्तथाऽऽर्या प्रमदास्वपि ॥ ३.२३०.४१ ॥
Unter dem Namen Lohitāyanī wird sie im Kadamba-Baum verehrt. Wie Rudra unter den Männern, so wird auch die Edle unter den Frauen verehrt.
3.230.42
आर्या माता कुमारस्य पृथक्कामार्थमिज्यते ।
एवमेते कुमाराणां मया प्रोक्ता महाग्रहाः ॥ ३.२३०.४२ ॥
Die edle Mutter des Knaben wird um getrennter Wünsche willen verehrt. So habe ich diese großen ergreifenden Geister der Knaben dargelegt.
3.230.43
यावत्षोडश वर्षाणि शिशूनां ह्यशिवास्ततः ।
ये च मातृगणाः प्रोक्ताः पुरुषाश्चैवये ग्रहाः ॥ ३.२३०.४३ ॥
Bis zum sechzehnten Jahr gibt es für die Kleinkinder diese unheilvollen Scharen der Mütter, und auch die männlichen ergreifenden Geister.
3.230.44
सर्वे स्कन्दग्रहा नाम ज्ञेया नित्यं शरीरिभिः ।
तेषां प्रशमनं कार्यं स्नानं धूपमथाञ्जनम्।
बलिकार्गेपहाराश् स्कन्दस्येज्या विशेषतः ॥ ३.२३०.४४ ॥
Alle diese sind als Skandas ergreifende Geister bekannt, die verkörperte Wesen stets erkennen sollen. Ihre Besänftigung soll durch Baden, Räucherwerk und Salbe sowie Speise- und Gabenopfer geschehen, besonders durch die Verehrung Skandas.
3.230.45
एवमभ्यर्चिताः सर्वे प्रयच्छन्ति शुभं नृणाम् ।
आयुर्दीर्घं च राजेनद्रसम्यक्पूजानमस्कृताः ॥ ३.२३०.४५ ॥
So gebührend verehrt und gegrüßt, schenken sie alle den Menschen Heil und langes Leben, o Herr der Könige.
3.230.46
ऊर्ध्वं तु षोडशाद्वर्षाद्ये भवन्ति ग्रहा नृणाम् ।
तानहं संप्रवक्ष्यामि नमस्कृत्य महेश्वरम् ॥ ३.२३०.४६ ॥
Nach sechzehn Jahren: Die ergreifenden Geister, die über die Menschen kommen, will ich vollständig darlegen, nachdem ich Maheśvara gegrüßt habe.
3.230.47
यः पश्यति नरो देवाञ्जाग्रद्वा शयितोपि वा ।
उन्माद्यति स तु क्षिप्रं तं तु देवग्रहं विदुः ॥ ३.२३०.४७ ॥
Der Mensch, der die Götter sieht, wachend oder schlafend, wird schnell wahnsinnig; man nennt ihn den von Göttern ergriffenen Geist.
3.230.48
आसीनश्च शयानश्च यः पश्यति नरः पितॄन् ।
उन्माद्यतिस तु क्षिप्रं स ज्ञेयस्तु पितृग्रहः ॥ ३.२३०.४८ ॥
Der Mann, der die Ahnen sieht, sitzend oder liegend, wird schnell wahnsinnig; er ist als vom Pitṛ-graha Ergriffener zu erkennen.
3.230.49
अवमन्यति यः सिद्धान्क्रुद्धाश्चापि शपन्ति यम् ।
उन्माद्यति स तु क्षिप्रं ज्ञेयः सिद्धग्रहस्तु सः ॥ ३.२३०.४९ ॥
Wer die Siddhas verachtet und von den zornigen Siddhas verflucht wird, wird schnell wahnsinnig; er ist als vom Siddha-graha Ergriffener zu erkennen.
3.230.50
उपाघ्राति च यो गन्धान्रसांश्चापि पृथग्विधान् ।
उन्माद्यति स तु क्षिप्रं स ज्ञेयो राक्षसो ग्रहः ॥ ३.२३०.५० ॥
Wer verschiedene Düfte riecht und verschiedene Säfte schmeckt, wird schnell wahnsinnig; er ist als vom Rākṣasa-graha Ergriffener zu erkennen.
3.230.51
गन्धर्वाश्चापि यं दिव्याः संविशन्ति नरं भुवि ।
उन्माद्यति स तु क्षिप्रं ग्रहो गान्धर्व एव सः ॥ ३.२३०.५१ ॥
Der Mann, in den die göttlichen Gandharvas auf der Erde eindringen, wird schnell wahnsinnig; das ist ja der Gāndharva-graha.
3.230.52
अधिरोहन्ति यं नित्यं पिशाचाः पुरुषं प्रति ।
उन्माद्यति स तु क्षिप्रं ग्रहः पैशाच एव सः ॥ ३.२३०.५२ ॥
Der Mann, auf den die Piśācas unablässig herabsteigen, wird schnell wahnsinnig; das ist ja der Paiśāca-graha.
3.230.53
आविशन्ति च यं यक्षाः पुरुषं कालपर्यये ।
उनमाद्यति स तु क्षिप्रं ज्ञेयो यक्षग्रहस्तु सः ॥ ३.२३०.५३ ॥
Der Mann, in den die Yakṣas zur Zeitenwende eindringen, wird schnell wahnsinnig; er ist als vom Yakṣa-graha Ergriffener zu erkennen.
3.230.54
यस् दोषैः प्रकुपितं चित्तं मुह्यति देहिनः ।
उनमाद्यति स तु क्षिप्रं साधनं तस्य शास्त्रतः ॥ ३.२३०.५४ ॥
Wenn der erregte Geist eines Verkörperten durch Fehler verwirrt wird, verfällt er rasch dem Wahnsinn; sein Heilmittel ist gemäß den Schriften.
3.230.55
वैक्लव्याच्च भयाच्चैव घोराणां चापि दर्शनात् ।
उन्माद्यति स तु क्षिप्रं सान्त्वं तस्य तु साधनम् ॥ ३.२३०.५५ ॥
Aus Bedrängnis und Furcht, und auch beim Anblick Schrecklicher, verfällt er rasch dem Wahnsinn; sein Heilmittel ist Trost.
3.230.56
कश्चित्क्रीडितुकामो वै भोक्तुकामस्तथाऽपरः ।
अभिकामस्तथैवान्य इत्येष त्रिविधो ग्रहः ॥ ३.२३०.५६ ॥
Der eine begehrt zu spielen, ein anderer zu genießen, ein weiterer verlangt; so ist dieser Griff dreifach.
3.230.57
यावत्सप्ततिवर्षाणि भवन्त्येते ग्रहा नृणाम् ।
अतः परं देहिनां तु ग्रहतुल्या भवेञ्जरा ॥ ३.२३०.५७ ॥
Solange siebzig Jahre dauern, bleiben diese Griffe auf den Menschen; danach wird für die Verkörperten das Alter einem Griff gleich.
3.230.58
अप्रकीर्णेन्द्रियं दान्तं शुचिं नित्यमतन्द्रितम् ।
आस्तिकं श्रद्दधानं च वर्जयन्ति तदा ग्रहाः ॥ ३.२३०.५८ ॥
Wer die Sinne nicht zerstreut hat, gezügelt, rein, stets unermüdlich, gläubig und vertrauend ist, den meiden dann die Griffe.
3.230.59
इत्येष ते ग्रहोद्देशो मानुषाणां प्रकीर्तितः ।
न स्पृशन्ति ग्रहा भक्तान्नरान्देवं महेश्वरम् ॥ ३.२३०.५९ ॥
So ist dir diese Lehre über die Griffe der Menschen dargelegt worden. Die Griffe berühren jene Menschen nicht, die dem Gott, dem großen Herrn Maheśvara, ergeben sind.