Mahābhārata · Adhyāya 3.234
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.234.1
उपासीनेषु विप्रेषु पाण्डवेषु च भारत ।
द्रौपदी सत्यभामा च विविशाते तदा समम् ॥ ३.२३४.१ ॥
O Bhārata, als die Brahmanen und Pāṇḍavas saßen, traten Draupadī und Satyabhāmā damals gemeinsam ein.
3.234.2
प्रविश्य चाश्रमं पुण्यमुभे ते परमस्त्रियौ ।
जाहस्यमाने सुप्रीते सुखं तत्र निषीदतुः ॥ ३.२३४.२ ॥
Nachdem die beiden höchsten Frauen die heilige Einsiedelei betreten hatten, setzten sie sich dort, lachend und sehr erfreut, bequem nieder.
3.234.3
चिरस् दृष्ट्वा राजेन्द्र तेऽन्योन्यस्य प्रियंवदे ।
कथयामासतुश्चित्राः कथाः कुरुयदूचिताः ॥ ३.२३४.३ ॥
O Herr der Könige, nachdem sie einander nach langer Zeit wiedergesehen hatten, begannen die beiden, freundlich sprechend, vielfältige Geschichten zu erzählen, die den Kurus und Yadus angemessen waren.
3.234.4
अथाब्रवीत्सत्यभामा कृष्णस् महिषी प्रिया ।
सात्राजिती याज्ञसेनीं रहसीदं सुमध्यमा ॥ ३.२३४.४ ॥
Da sprach Satyabhāmā, Kṛṣṇas geliebte Hauptgemahlin, Tochter des Satrājit, schlanktaillig, im Vertrauen zu Draupadī, der Tochter Yajñasenas, dies.
3.234.5
केन द्रौपदि वृत्तेन पाण्डवानधितिष्ठसि ।
लोकपालोपमान्वीरान्नूनं परमसंमतान् ॥ ३.२३४.५ ॥
O Draupadī, durch welches Verhalten beherrschst du die Pāṇḍavas, die Helden gleich den Weltenhütern und gewiss hochgeachtet sind?
3.234.6
कथं च वशगस्तुभ्यं न कुप्यन्ति च ते शुभे ।
तव वश्या हि सतत पाण्डवाः प्रियदर्शने ॥ ३.२३४.६ ॥
O Glückliche, wie sind sie dir untertan, und wie werden sie nicht zornig auf dich? O Schönantlitzige, die Pāṇḍavas sind dir stets untergeben.
3.234.7
न चान्योन्यमसूयन्ते कथं वा ते सुमध्यमे ।
मुखप्रेक्षाश्च ते सर्वे तत्त्वमेतद्ब्रवीहि मे ॥ ३.२३४.७ ॥
O du Schlanke, wie kommt es, dass sie einander nicht beneiden? Sie alle schauen auf dein Gesicht. Sag mir diese Wahrheit.
3.234.8
व्रतचर्या तपो वाऽपि स्नानमन्त्रौषधानि वा ।
विद्यावीर्यं मूलवीर्यंजपहोमागदास्तथा ॥ ३.२३४.८ ॥
Die Einhaltung von Gelübden, Askese, rituelles Baden, Zaubersprüche, Heilkräuter, die Kraft des Wissens, die Kraft der Wurzeln, Rezitation, Feueropfer und Arzneien.
3.234.9
ममाद्याचक्ष्वपाञ्चालि यशस्यं भगवेतनम् ।
येन कृष्णे भवेन्नित्यं मम कृष्णो वशानुगः ॥ ३.२३४.९ ॥
O Tochter des Pāñcāla, sag mir nun jenes ruhmreiche und heilige Mittel, durch das Kṛṣṇa stets in meiner Gewalt sei und mir gehorche.
3.234.10
एवमुक्त्वासत्यभामा विरराम यशस्विनी ।
पतिव्रता महाभागा द्रौपदी प्रत्युवाच ताम् ॥ ३.२३४.१० ॥
So sprach die ruhmreiche Satyabhāmā und verstummte. Da antwortete ihr Draupadī, die treue Gattin und höchst Gesegnete.
3.234.11
असत्स्त्रीणां समाचरं सत्ये मामनुपृच्छसि ।
असदाचरिते मार्गे कथं स्यादनुकीर्तनम् ॥ ३.२३४.११ ॥
Wahrlich, du fragst mich nach dem Verhalten unehrenhafter Frauen. Wie könnte man den Weg der Unrechtschaffenen beschreiben?
3.234.12
अनुप्रश्नः संशयो वा नैष त्वय्युपपद्यते ।
कथं ह्युपेता बुद्ध्या त्वंकृष्णस् महिषी प्रिया ॥ ३.२३४.१२ ॥
Diese Nachfrage oder dieser Zweifel steht dir nicht an. Wie kannst du, weise und die geliebte Hauptgemahlin Kṛṣṇas, so fragen?
3.234.13
यदैव भर्ता जानीयानमन्त्रमूलपरां स्त्रियम् ।
उद्विजेत तदैवास्याः सर्पाद्वेश्मगतादिव ॥ ३.२३४.१३ ॥
Sobald der Ehemann erfährt, dass seine Frau den Wurzeln der Zaubersprüche ergeben ist, gerät er in Unruhe, wie vor einer Schlange, die ins Haus eingedrungen ist.
3.234.14
उद्विग्नस्य कुतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ।
न जातु वशगो भर्ता स्त्रियाः स्यान्मन्त्रकारणात् ॥ ३.२३४.१४ ॥
Wie kann der Aufgewühlte Frieden finden, und wie der Unruhige Glück? Wegen der Zaubersprüche sollte ein Ehemann niemals in der Gewalt seiner Frau stehen.
3.234.15
किमत्रप्रहिताश्चापि गदाः परमदारुणाः ।
मूलप्रवादैर्हि विषं प्रयच्छन्ति जिघांसवः बब ॥ ३.२३४.१५ ॥
Was ist mit den überaus schrecklichen Mitteln, die hierher geschickt werden? Wer töten will, gibt Gift selbst, mit den Worten der Wurzel-Zaubersprüche.
3.234.16
जिह्वया यानि पुरुषस्त्वचा वाप्युपसेवते ।
तत्र चूर्णानि दत्तानि हन्युः क्षिप्रमसंशयम् ॥ ३.२३४.१६ ॥
Was ein Mann mit der Zunge oder auch mit der Haut gebraucht, darin gegebenes Pulver tötet ihn schnell, ohne Zweifel.
3.234.17
जलोदरसमायुक्ताः श्वित्रिणः पलितास्तथा ।
अपुमांसः कृताः स्त्रीभिर्जडान्धवधिरास्तथा ॥ ३.२३४.१७ ॥
Von Frauen werden Ehemänner mit Wassersucht, weißem Aussatz, grauem Haar, Impotenz, Dumpfheit, Blindheit und Taubheit geschlagen.
3.234.18
पापानुगास्तु पापास्ताः पतीनुपसृजन्त्युत ।
न जातु विप्रियं भर्तुः स्त्रिया कार्यं कथंचन ॥ ३.२३४.१८ ॥
Doch jene sündigen Frauen, dem Frevel folgend, peinigen ihre Männer. Eine Frau darf auf keine Weise jemals etwas tun, was dem Ehemann missfällt.
3.234.19
वर्ताम्यहं तु यां वृत्तिं पाण्डवेषु महात्मसु ।
तां सर्वां शृणु मे सत्यां सत्यभामे यशस्विनि ॥ ३.२३४.१९ ॥
O Satyabhāmā, Ruhmreiche, höre von mir mein ganzes wahrhaftiges Verhalten gegenüber den großherzigen Pāṇḍavas.
3.234.20
अहंकारं विहायाहं कामक्रोधौ च सर्वदा ।
सदारान्पाण्डवान्नित्यं प्रयतोपचराम्यहम् ॥ ३.२३४.२० ॥
Den Stolz ablegend und Begierde und Zorn stets abtuend, diene ich den Pāṇḍavas samt ihren Frauen ständig in Selbstbeherrschung.
3.234.21
प्रणयं प्रतिसंहृत्य निधायात्मानमात्मनि ।
शुश्रूषुर्निरभीमाना पतीनां चित्तरक्षिणी ॥ ३.२३४.२१ ॥
Die Zuneigung zurückhaltend und mich in mir selbst sammelnd, ohne Stolz, dienstbereit, bewahre ich das Herz meiner Gatten.
3.234.22
दुर्व्याहृताच्छङ्कमाना दुस्थिताद्दुरवेक्षितात् ।
दुरासिताद्दुर्व्रजितादिङ्गिताध्यासितादपि ॥ ३.२३४.२२ ॥
Selbst vor harten Worten, schlechter Haltung, bösen Blicken, unschicklichem Sitzen, unschicklichem Gehen und unziemlichen Gebärden sich fürchtend.
3.234.23
सूर्यवैश्वानरसमान्सोमकल्पान्महारथान् ।
सेवे चक्षुर्हणः पार्थानुग्रवीर्यप्रतापिनः ॥ ३.२३४.२३ ॥
Ich diene den Söhnen Pṛthās, großen Wagenkämpfern, gleich Sonne und Feuer und dem Mond ähnlich, die den Feinden das Augenlicht rauben, wild an Tapferkeit und Macht.
3.234.24
देवो मनुष्यो गन्धर्वो युवा चापि स्वलंकृतः ।
द्रव्यवानभिरूपो वा न मेऽन्यः पुरुषो मतः ॥ ३.२३४.२४ ॥
Ob Gott, Mensch, Gandharva, ein schön geschmückter junger Mann, reich oder schön: kein anderer Mann gilt mir als solcher.
3.234.25
न भुक्तवति न स्नाते नासंविष्टे च भर्तरि ।
न संविशामि नाश्नामि न स्नाये कर्म कुर्वती ॥ ३.२३४.२५ ॥
Wenn mein Gatte nicht gegessen, sich nicht gewaschen und sich nicht niedergelegt hat, setze ich mich nicht, esse ich nicht, bade ich nicht; ebenso während ich meine Arbeit verrichte.
3.234.26
क्षेत्राद्वनाद्वा ग्रामाद्वा भर्तारं गुहमागतम् ।
अभ्युत्थायाभिनन्दामि आसनेनोदकेन च ॥ ३.२३४.२६ ॥
Wenn mein Gatte vom Feld, aus dem Wald oder aus dem Dorf nach Hause kommt, stehe ich auf, begrüße ihn und ehre ihn mit einem Sitz und Wasser.
3.234.27
प्रसन्नभाण्डा मृष्टान्ना काले भोजनदायिनी ।
संयता गुप्तधान्या च सुसंमृष्टनिवेशना ॥ ३.२३४.२७ ॥
Ich halte die Gefäße blank, reiche das gut zubereitete Essen zur rechten Zeit, bin beherrscht, bewahre das Getreide gut auf und halte das Haus sauber.
3.234.28
अतिरस्कृतसंभाषा दुःस्त्रियो नानुसेवती ।
अनुकूलवती नित्यं भवाम्यनलसा सदा ॥ ३.२३४.२८ ॥
Ich spreche nicht abfällig, verkehre nicht mit schlechten Frauen, bin stets gefügig und immer fleißig.
3.234.29
अनर्म चापि हसितं द्वारि स्थानमभीक्ष्णशः ।
अवस्करे चिरस्थानं निष्कुटेषु च वर्जये ॥ ३.२३४.२९ ॥
Ich meide Scherz und Lachen, stehe nicht immer wieder an der Tür und vermeide es, lange am Abfallhaufen und in abgelegenen Winkeln zu verweilen.
3.234.30
अत्यालापमसन्तोषं परव्यापारसंकथाः ।
अतिहासातिरोषौ च क्रोधस्थानं च वर्जये ॥ ३.२३४.३० ॥
Ich meide übermäßiges Reden, Unzufriedenheit, Gerede über fremde Angelegenheiten, übermäßiges Lachen, übermäßigen Zorn und Anlässe zum Zorn.
3.234.31
निरताऽहं सदा सत्ये पापानां च विवर्जने ।
सर्वथा भर्तुरहितं न ममेष्टं कथंचन ॥ ३.२३४.३१ ॥
Ich bin stets der Wahrheit ergeben und meide die Sünden; was dem Gatten schadet, will ich auf keinerlei Weise.
3.234.32
यदा प्रवसते भर्ता कुटुम्बार्थेन केनचित् ।
सुमनोवर्णकापेता भवामि व्रतचारिणी ॥ ३.२३४.३२ ॥
Wenn mein Gatte wegen einer Familienangelegenheit in die Ferne reist, bleibe ich heiter, ohne Schmuck, und halte mein Gelübde.
3.234.33
यच्च भर्ता न पिबति यच्च भर्ता न सेवते ।
यच्च नाश्नाति मे भर्ता सर्वं तद्वर्जयाम्यहम् ॥ ३.२३४.३३ ॥
Was mein Gatte nicht trinkt, was er nicht genießt und was mein Gatte nicht isst — all das meide ich.
3.234.34
यथोपदेशं नियता वर्तमाना वराङ्गने ।
स्वलंकृता सुप्रयता भर्तुः प्रियहिते रता ॥ ३.२३४.३४ ॥
O du Schöngliedrige, mich nach der Lehre zügelnd verhaltend, wohl geschmückt und wohl beherrscht, freue ich mich an dem, was dem Gatten lieb und heilsam ist.
3.234.35
ये च धर्माः कुटुम्बेषु श्वश्र्वामे कथिताः पुरा ।
अनुतिष्ठामि तान्सत्ये नित्यकालमतन्द्रिता ॥ ३.२३४.३५ ॥
Die Pflichten, die meine Schwiegermutter einst im Haushalt verkündete, befolge ich in Wahrheit, allezeit und unermüdlich.
3.234.36
भिक्षाबलिश्राद्धविधिस्थालीपाकाश्च पर्वसु ।
मान्यानां मानसत्कारा ये चान्ये विदिता मम ॥ ३.२३४.३६ ॥
Die Bräuche von Almosen, Opfergaben und Ahnenriten, das Kochen im heiligen Topf an Festtagen, Ehre und Höflichkeit gegenüber den Verehrungswürdigen — und die übrigen Dinge, die mir bekannt sind.
3.234.37
तान्सर्वाननुवर्तामि दिवारात्रमतन्द्रिता ।
विनयाननियमांश्चैव सदा सर्वात्मना श्रिता ॥ ३.२३४.३७ ॥
Tag und Nacht diene ich ihnen allen unermüdlich; Bescheidenheit und Regeln befolge ich stets mit ganzem Herzen.
3.234.38
मृदून्सतः सत्यशीलान्सत्यधर्मानुपालिनः ।
स देवः सा गतिर्नार्यास्तस्य का विप्रियं चरेत् ॥ ३.२३४.३८ ॥
Er, der sanft, wahrhaft im Wesen und Hüter des wahren Dharma ist, ist mein Gott und der Zufluchtsort der Frau; wer würde ihm Missfallen bereiten?
3.234.39
पत्याश्रयो हि मे धर्मो मतः स्त्रीणां सनातनः ।
स देवः सा गतिर्नार्यास्तस्य काविप्रियं चरेत् ॥ ३.२३४.३९ ॥
Sich auf meinen Gatten zu stützen ist mein Dharma, der als ewige Pflicht der Frauen gilt. Er ist mein Gott und der Zufluchtsort der Frau; wer würde ihm Missfallen bereiten?
3.234.40
अहं पतीन्नातिशये नात्यश्ने नातिभूषये ।
नापि श्वश्रूं परिवदे सर्वदा परियन्त्रिता ॥ ३.२३४.४० ॥
Ich prahle nicht vor meinen Gatten, esse nicht im Übermaß, schmücke mich nicht übermäßig und tadle niemals meine Schwiegermutter; ich bin stets maßvoll.
3.234.41
अवधानेन सुभगे नित्योत्थिततयैव च ।
भर्तारो वशगा मह्यं गुरुशुश्रूषयैव च ॥ ३.२३४.४१ ॥
O Glückliche, durch Aufmerksamkeit, indem ich stets früh aufstehe und den Älteren diene, bleiben meine Gatten mir untertan.
3.234.42
नित्यमार्यामहं कुन्तीं वीरसूं सत्यवादिनीम् ।
स्वयं परिचराम्यतां पानाच्छादनभोजनैः ॥ ३.२३४.४२ ॥
Stets diene ich selbst der edlen Kuntī, der Mutter von Helden und Wahrheitsrednerin, mit Trank, Kleidung und Speise.
3.234.43
नैतामतिशये जातु वस्त्रभूषणभोजनैः ।
न वदे चाप्यतिवाचा तां पृथां पृथिवीसमाम् ॥ ३.२३४.४३ ॥
Ich übertreffe sie niemals an Kleidung, Schmuck und Speise, und ich preise jene Pṛthā, der Erde gleich, auch nicht mit übermäßigen Worten.
3.234.44
अष्टावग्रे ब्राह्मणानां सहस्राणि स्म नित्यदा ।
भुञ्जते रुक्मपात्रीषु युधिष्ठिरनिवेशने ॥ ३.२३४.४४ ॥
Einst aßen in Yudhiṣṭhiras Wohnstätte täglich achttausend Brahmanen aus goldenen Gefäßen.
3.234.45
अष्टाशीतिसहस्राणि स्नातका गृहमेधिनः ।
त्रिंशद्दासीक एकैको यान्विभर्ति युधिष्ठिरः ॥ ३.२३४.४५ ॥
Achtundachtzigtausend Haushaltsvorstände, Absolventen des Veda; jeden von ihnen unterhielt Yudhiṣṭhira zusammen mit dreißig Dienerinnen.
3.234.46
दशान्यानि सहस्राणि येषामन्नं सुसंस्कृतम् ।
ह्रियते रुक्मपात्रीभिर्यतीनामूर्ध्वरेतसाम् ॥ ३.२३४.४६ ॥
Und für zehntausend andere, die Asketen mit aufwärts gerichtetem Samen, wurde gut zubereitete Speise in goldenen Gefäßen getragen.
3.234.47
तान्सर्वानग्रहारेण ब्राह्मणान्वेदवादिनः ।
यथार्हं पूजयामि स्म पानाच्छादनभोजनैः ॥ ३.२३४.४७ ॥
Alle diese Brahmanen, die den Veda sprechen, ehrte ich gebührend mit Agrahāra-Gaben und mit Trank, Kleidung und Speise.
3.234.48
शतं दासीसहस्राणि कौन्तेयस्य महात्मनः ।
कम्बुकेयूरधारिण्यो निष्ककण्ठ्यः स्वलंकृताः ॥ ३.२३४.४८ ॥
Der großseelige Sohn der Kuntī hatte hunderttausend Dienerinnen, die Muschelarmreifen und Armreife trugen, goldene Halsketten, wohlgeschmückt.
3.234.49
महार्हमाल्याभरणाः सुवर्णाश्चन्दनोक्षिताः ।
मणीन्हेम च विभ्रत्यो नृत्तगीतविशारदाः ॥ ३.२३४.४९ ॥
Mit kostbaren Girlanden und Schmuck geschmückt, goldfarben, mit Sandelpaste bestrichen, Juwelen und Gold tragend, geschickt in Tanz und Gesang.
3.234.50
तासां नाम च रूपंच भोजनाच्छादनानि च ।
सर्वासामेव वेदाहं कर्म चैव कृताकृतम् ॥ ३.२३४.५० ॥
Ihre Namen und Gestalten, ihre Speise und Kleidung, und alles, was sie getan und nicht getan haben — all das weiß ich.
3.234.51
शतं दासीसहस्राणि कुन्तीपुत्रस्य धीमतः ।
पात्रीपस्ता दिवारात्रमतिथीन्भोजयन्त्युत ॥ ३.२३४.५१ ॥
Der weise Sohn Kuntīs hatte hunderttausend Dienerinnen, die Tag und Nacht aus Gefäßen auftrugen und die Gäste speisten.
3.234.52
शतमश्वसहस्राणि दशनागायुतानि च ।
युधिष्ठिरस्यानुयात्रमिन्द्रप्रस्थनिवासिनः ॥ ३.२३४.५२ ॥
In Yudhiṣṭhiras Gefolge zählten die Bewohner von Indraprastha hunderttausend Pferde und zehn Ayuta Elefanten.
3.234.53
एतदासीत्तदा राज्ञो यन्महीं पर्यपालयत् ।
येषां सङ्ख्याविधिं चैव प्रदिशामि शृणोमि च ॥ ३.२३४.५३ ॥
Dies besaß der König, als er die Erde regierte; ich werde die Art ihrer Zählung darlegen, und du hörst zu.
3.234.54
अन्तःपूराणां सर्वेषां भृत्यानां चैव सर्वशः ।
आगोपालाविपालेभ्यः सर्वं वेद कृताकृतम् ॥ ३.२३४.५४ ॥
Von allen Frauen des inneren Palastes und allen Dienern, von den Kuhhirten bis zu den Schafhirten, weiß er alles, was getan und nicht getan wurde.
3.234.55
सर्वं राज्ञः समुदयमायं च व्ययमेव च ।
एकाऽहंवेद्मि कल्याणि पाण्डवानां यशस्विनि ॥ ३.२३४.५५ ॥
O Glückverheißende, o Ruhmreiche, ich allein kenne alle Einkünfte und Ausgaben des Königs der Pāṇḍavas.
3.234.56
मयि सर्वं समासज्यकुटुम्बं भरतर्षभाः ।
उपासनरताः सर्वे घटयन्ति वरानने ॥ ३.२३४.५६ ॥
O Stiere der Bharatas, o Schönantlitzige, da mir alles anvertraut ist, führen alle Hausangehörigen, dem Dienst ergeben, ihre Aufgaben aus.
3.234.57
तमहं भारमासक्तमनाधृष्यं दुरात्मभिः ।
सुखं सर्वंपरित्यज्यरात्र्यहानि घटामि वै ॥ ३.२३४.५७ ॥
Diese Last, an der mein Geist hängt und die für Böse unangreifbar ist, trage ich Nacht und Tag, alle Bequemlichkeit aufgebend.
3.234.58
अधृष्यं वरुणस्येव निधिपूर्णमिवोदधिम् ।
एकाहं वेद्मि कोशं वै पतीनां धर्मचारिणाम् ॥ ३.२३४.५८ ॥
Unangreifbar wie Varuṇa, wie der von Schätzen erfüllte Ozean, kenne ich allein den Schatz meiner Gatten, die dem Dharma folgen.
3.234.59
अनिशायां निशायां च विहाय क्षुत्पिपासयोः ।
आराधयन्त्याः कौरव्यांस्तुल्या रात्रिरहश्च मे ॥ ३.२३४.५९ ॥
Hunger und Durst aufgebend bei Nacht und bei Tag, die Kauravas erfreuend, sind für mich Nacht und Tag gleich.
3.234.60
प्रथमं प्रतिबुध्यामि चरमं संविशामि च ।
नित्यकालमहं सत्ये एतत्संवननं मम ॥ ३.२३४.६० ॥
Ich erwache als Erste und ziehe mich als Letzte zurück; stets in der Wahrheit zu verweilen, das ist mein Gelübde.
3.234.61
एतज्जानाम्यहं कर्तुं भर्तृसंवननं महत् ।
असत्स्त्रीणां समाचारं नाहं कुर्यां न कामये ॥ ३.२३४.६१ ॥
Ich kenne dieses große Verhalten gegenüber dem Gatten. Ich werde das Verhalten schlechter Frauen weder tun noch begehren.
3.234.62
तच्छ्रुत्वा धर्मसहितं व्याहृतं कृष्णया तदा ।
उवाच सत्या सत्कृत्य पाञ्चालीं धर्मचारिणीं ॥ ३.२३४.६२ ॥
Als Satyā diese dharma-gemäßen Worte Kṛṣṇās gehört hatte, ehrte sie die Pāñcālī, die dem dharma folgt, und sprach dann zu ihr.
3.234.63
अभिपन्नाऽस्मि पाञ्चालि याज्ञसेनि क्षमस्व मे ।
कामकारः सखीनं हि सोपहासं प्रभाषितम् ॥ ३.२३४.६३ ॥
O Pāñcālī, o Yājñasenī, ich habe gefehlt; vergib mir. Die Worte der Freundinnen entspringen dem eigenen Willen, und was mit Spott gesagt wird, ebenso.