Mahābhārata · Adhyāya 3.238
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.238.1
धृतराष्ट्रस्य तद्वाक्यं निशम्य शकुनिस्तदा ।
दुर्योधनमिदं काले कर्णेन सहितोऽब्रवीत् ॥ ३.२३८.१ ॥
Als Śakuni diese Worte Dhṛtarāṣṭras gehört hatte, sprach er zur rechten Zeit gemeinsam mit Karṇa zu Duryodhana dies.
3.238.2
प्रव्राज्य पाण्डवान्वीरान्स्वेन वीर्येण भारत ।
भुङ्क्ष्वेमां पृथिवीमेको दिवि शम्बरहायथा ॥ ३.२३८.२ ॥
O Bhārata, nachdem du die heldenhaften Pāṇḍavas durch deine eigene Tapferkeit verbannt hast, genieße allein diese Erde, wie Indra, der Bezwinger Śambaras, im Himmel.
3.238.3
तवाद्यपृथिवी राजन्नखिला सागराम्बरा ।
सपर्वतवनाकारा सहस्थावरजङ्गमा ॥ ३.२३८.३ ॥
O König, nun gehört dir diese ganze Erde, von den Meeren als Gewand umhüllt, mit ihren Bergen, Wäldern und Minen, mit Beweglichem und Unbeweglichem.
3.238.4
प्राच्याश्च दाक्षिणात्याश्च पतीच्योदीच्यवासिनः ।
कृताः करप्रदाः सर्वे राजानस्ते नाराधिप ॥ ३.२३८.४ ॥
O Herr der Menschen, alle jene Könige, die im Osten, Süden, Westen und Norden wohnen, sind zu Tributzahlern für dich gemacht worden.
3.238.5
या हि सा दीप्यमानेव पाण्डवान्भजते पुरा ।
साऽद्यलक्ष्मीस्त्वया राजन्नवाप्ता भ्रातृभिः सह ॥ ३.२३८.५ ॥
Jener Glanz, der einst gleich strahlend den Pāṇḍavas zugewandt war — diesen Glanz, o König, hast du heute zusammen mit deinen Brüdern erlangt.
3.238.6
इन्द्रप्रस्थगते यां तां दीप्यमानां युधिष्ठिरे ।
अपश्याम श्रियं राजन्सुचिरं शोककर्शिताः ॥ ३.२३८.६ ॥
O König, jenen Glanz, der nach Indraprastha gegangen war und in Yudhiṣṭhira strahlte — wir sahen ihn lange Zeit, von Kummer abgezehrt.
3.238.7
सा तु बुद्धिबलेनेयं राज्ञस्तस्मात्तथाविधात् ।
त्वयाक्षिप्ता महाबाहो दीप्यमानेव दृश्यते ॥ ३.२३८.७ ॥
Diese Pracht, dir entrissen, o Starkarmiger, von jenem König solcher Art, durch seinen Verstand und seine Kraft, erscheint dennoch wie leuchtend.
3.238.8
तथैव तव राजेन्द्रराजानः परवीरहन् ।
शासनेऽधिष्ठिताः सर्वेकिं कुर्म इति वादिनः ॥ ३.२३८.८ ॥
Ebenso, o Herr der Könige, Töter feindlicher Helden, sprechen alle Könige, die unter deinem Befehl stehen: 'Was sollen wir tun?'
3.238.9
ते वयं पृथिवी राजन्निखिला सागराम्बरा ।
सपर्वतवना देवी सग्रामनगराकरा ॥ ३.२३८.९ ॥
Wir sind jene, o König: die ganze Erde, mit den Meeren als Gewand, die Göttin mit ihren Bergen und Wäldern, mit ihren Dörfern, Städten und Minen.
3.238.10
नानावनोद्देशवती पत्तनैरुपशोभिता ।
नानाजनपदाकीर्णा स्फीतराष्ट्रा महाहला ॥ ३.२३८.१० ॥
Mit vielen Waldgebieten, geschmückt mit Städten, erfüllt von zahlreichen Landschaften, mit blühenden Reichen und reichem Ackerland.
3.238.11
नन्द्यमानो द्विजै राजन्भासि नक्षत्रराडिव ।
पौरुषाद्दिवि देवेषु भ्राजसे रश्मिवानिव ॥ ३.२३८.११ ॥
Von den Zweimalgeborenen gepriesen, o König, strahlst du wie der Herr der Sterne; durch Mannhaftigkeit leuchtest du im Himmel unter den Göttern wie der Strahlende.
3.238.12
रुद्रैरिव यमो राजा मरुद्भिरिव वासवः ।
कुरुभिस्त्वं वृतो राजन्भासि नक्षत्रराडिव ॥ ३.२३८.१२ ॥
Wie Yama von den Rudras umgeben ist und Vāsava von den Maruts, so strahlst du, o König, umgeben von den Kurus, wie der Herr der Sterne.
3.238.13
यैः स्म ते नाद्रियेताज्ञा न च ये शासने स्थिताः ।
पश्यामस्ताञ्श्रिया हीनान्पाण्डवान्वनवासिनः ॥ ३.२३८.१३ ॥
Wir sehen jene Pāṇḍavas, die deinen Befehl nicht achteten und deiner Herrschaft nicht gehorchten, ihres Glücks beraubt und im Wald lebend.
3.238.14
श्रूयते हि महाराजसरो द्वैतवनं प्रति ।
वसन्तः पाण्डवाः सार्धं ब्राह्मणैर्वनवासिभिः ॥ ३.२३८.१४ ॥
Man hört, großer König, dass es zum Dvaita-Wald hin einen See gibt, an dem die Pāṇḍavas zusammen mit waldbewohnenden Brahmanen wohnen.
3.238.15
सप्रयाहि महाराज श्रिया परमया युतः ।
तापयन्पाण्डुपुत्रांस्त्वं रश्मिवानिव तेजसा ॥ ३.२३८.१५ ॥
Brich auf, großer König, mit höchstem Glück ausgestattet; die Söhne Pāṇḍus mit deinem Glanz versengend, wie die Sonne mit ihren Strahlen.
3.238.16
स्तितोराज्येऽच्युतान्राज्याच्छियाहीनाञ्छ्रियावृतः ।
असमृद्धान्समृद्धार्थः पश्य पाण्डुसुतान्नृप ॥ ३.२३८.१६ ॥
Du, im Reich gefestigt, von Glück umgeben, reich an Gütern — schau, o König, auf die Söhne Pāṇḍus, vom Reich gestürzt, des Glücks beraubt, ohne Wohlstand.
3.238.17
महाभिजनसंपन्नं भद्रे महति संस्थितम् ।
पाण्डवास्त्वाऽभिवीक्षन्तु ययातिमिव नाहुषां ॥ ३.२३८.१७ ॥
Mit großer Abstammung ausgestattet, o Edler, in hohem Rang gefestigt — mögen die Pāṇḍavas dich anblicken, wie man Yayāti, den Sohn Nahuṣas, anblickte.
3.238.18
यां श्रियं सुहृदश्चैव दुर्हृदश्च विशांपते ।
पश्यन्ति पौरुषैर्दीप्तां सा समर्था भवत्युत ॥ ३.२३८.१८ ॥
Jenes strahlende Glück, das Freunde und Feinde durch männliche Tapferkeit erblicken — o Herr der Menschen, dieses Glück wird wahrhaft mächtig.
3.238.19
समस्थो विषमस्थान्हि दुर्हृदो योऽभिवीक्षते ।
जगतीस्थनिवाद्रिस्थः किमतः परमं सुखम् ॥ ३.२३८.१९ ॥
Wer, auf ebenem Grund stehend, die Feinde betrachtet, die auf unebenem Grund stehen — welches größere Glück gäbe es als dies, ob man nun auf der Erde oder auf dem Berg weilt?
3.238.20
न पुत्रधनलाभेन न राज्येनापि विन्दति ।
प्रीतिं नृपतिशार्दूल याममित्राधदर्शनात् ॥ ३.२३८.२० ॥
Weder durch den Erwerb von Söhnen und Reichtum noch auch durch das Königtum findet man jene Freude, o Tiger unter den Königen, die daher kommt, den Feind nicht zu sehen.
3.238.21
किंनु तस्य सुखं न स्यादाश्रमे यो धनंजयम् ।
अभिवीक्षेत सिद्धार्थो वल्कलाजिनवाससम् ॥ ३.२३८.२१ ॥
Würde nicht derjenige Glück haben, der, sein Ziel erreicht habend, Dhanaṃjaya im Einsiedlerhain betrachtet, gekleidet in Baumrinde und Antilopenfell?
3.238.22
सुवाससो हि ते भार्या वल्कलाजिनसंवृताम् ।
पश्यन्तु दुःखितां कृष्णां सा च निर्विद्यतां पुनः ॥ ३.२३८.२२ ॥
Mögen deine wohlgekleideten Frauen die betrübte Kṛṣṇā betrachten, eingehüllt in Baumrinde und Antilopenfell; und mögen auch sie wieder überdrüssig werden.
3.238.23
विनिन्दतां तथाऽत्मानं जीवितं च धनच्युतम् ।
दाराणां ते श्रियं दृष्ट्वा दीप्तामद्य जनाधिपा ॥ ३.२३८.२३ ॥
Und mögen sie, indem sie heute den strahlenden Glanz deiner Gattinnen sehen, o Herr der Menschen, sich selbst und ihr besitzloses Leben auf diese Weise schelten.
3.238.24
न तथा हि सभामध्ये तस्या भवितुमर्हति ।
वैमनस्यं यथा दृष्ट्वा तव भार्याः स्वलंकृताः ॥ ३.२३८.२४ ॥
Inmitten der Versammlung dürfte sie nicht so niedergeschlagen sein, wie sie es war, als sie deine prächtig geschmückten Gattinnen sah.
3.238.25
एवमुक्त्वा तु राजानं कर्णः शकुनिना सह ।
तूष्णीं बभूवतुरुभौ वाक्यान्ते जनमेजय ॥ ३.२३८.२५ ॥
Nachdem sie so zum König gesprochen hatten, verstummten Karṇa und Śakuni beide gemeinsam, o Janamejaya, am Ende ihrer Worte.