Mahābhārata · Adhyāya 3.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.24.1
ततस्तेषु प्रयातेषु कौन्तेयः सत्यसंगरः ।
अभ्यभाषत धर्मात्मा भ्रातॄन्सर्वान्युधिष्ठिरः ॥ ३.२४.१ ॥
Als sie fortgegangen waren, sprach Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs, standhaft im Gelübde und seelisch im Dharma, zu allen Brüdern.
3.24.2
द्वादशेमाः समाऽस्माभिर्वस्तव्यं निर्जने वने ।
समीक्षध्वं महारण्ये देशं बहुमृगद्विजम् ॥ ३.२४.२ ॥
Diese zwölf Jahre müssen wir in diesem einsamen Wald verweilen; suchet in diesem großen Urwald eine Gegend, reich an Hirschen und Vögeln.
3.24.3
बहुपुष्पफलं रम्यं शिवं पुण्यजनोचितम् ।
यत्रेमा द्वादश समाः सुखं प्रतिवसेमहि ॥ ३.२४.३ ॥
Wo es viele Blüten und Früchte gibt, ein angenehmer, glückverheißender Ort, der heiligen Menschen gemäß, dort mögen wir diese zwölf Jahre bequem wohnen.
3.24.4
एवमुक्ते प्रत्युवाच धर्मराजं धनंजयः ।
गुरुवन्मानववरं मानयित्वा मनस्विनम् ॥ ३.२४.४ ॥
So angesprochen antwortete Dhanaṃjaya dem König des Dharma und ehrte jenen besten der Menschen, den Weisen, wie einen Lehrer.
3.24.5
भवानेव महर्षीणां वृद्धानां पर्युपासिता ।
अज्ञातं मानुषे लोके भवतो नास्ति किंचन ॥ ३.२४.५ ॥
Du selbst hast die großen Seher und die Alten verehrt; nichts in der Menschenwelt ist dir unbekannt.
3.24.6
त्वया ह्युपासिता नित्यं ब्राह्मणा वेदपारगाः ।
द्वैपायनप्रभृतयो नारदश्च महातपाः ॥ ३.२४.६ ॥
Du hast stets die Brahmanen verehrt, Meister der Veden, angeführt von Dvaipāyana und anderen, und Nārada von großer Askese.
3.24.7
यः सर्वलोकद्वाराणि नित्यं संचरते वशी ।
देवलोकाद्ब्रह्मलोकं गन्धर्वाप्सरसामपि ॥ ३.२४.७ ॥
Wer, selbstbeherrscht, ständig die Tore aller Welten durchwandert, von der Welt der Götter bis zur Welt Brahmās, auch zu den Welten der Gandharven und Apsarasen.
3.24.8
अनुभावांश्च जानासि ब्राह्मणानां न संशयः ।
प्रभावांश्चैव वेत्थ त्वं सर्वेषामेव पार्थिव ॥ ३.२४.८ ॥
O König, du kennst zweifellos die Macht und den Ruhm der Brahmanen, ja, du kennst den Einfluss aller.
3.24.9
त्वमेव राजञ्जानासि श्रेयःकारणमेव च ।
यत्रेच्छसि महाराज निवासं तत्र कुंर्महे ॥ ३.२४.९ ॥
O König, du allein kennst auch die Ursache des Heils. O großer König, wo immer du wohnen willst, dort werden wir unseren Aufenthalt nehmen.
3.24.10
इदं द्वैतवनं नाम सरः पुण्यजनोषितम् ।
बहुपुष्पफलं रम्यं नानाद्विजनिषेवितम् ॥ ३.२४.१० ॥
Dieser See namens Dvaita-Wald, bewohnt von frommen Leuten, reich an Blumen und Früchten, lieblich, von vielerlei Vögeln besucht.
3.24.11
अत्रेमा द्वादश समा विहरेमेति रोचये ।
यदि तेऽनुमतं राजन्किमन्यन्मन्यते भवान् ॥ ३.२४.११ ॥
Hier, meine ich, sollten wir diese zwölf Jahre verbringen. O König, wenn dir das recht ist, was denkst du sonst?
3.24.12
ममाप्येतन्मतं पार्थ त्वया यत्समुदाहृतम् ।
गच्छामः पुण्यविख्यातं महद्द्वैतवनं सरः ॥ ३.२४.१२ ॥
O Sohn der Pṛthā, was du gesagt hast, ist auch meine Meinung. Lasst uns zu dem großen Dvaita-Waldsee gehen, berühmt für seine Heiligkeit.
3.24.13
ततस्ते प्रययुः सर्वे पाण्डवा धर्मचारिणः ।
ब्राह्मणैर्बहुभिः सार्धं पुण्यं द्वैतवनं सरः ॥ ३.२४.१३ ॥
Darauf brachen alle Pāṇḍavas, die dem Dharma folgten, zusammen mit vielen Brahmanen zum heiligen See des Dvaita-Waldes auf.
3.24.14
ब्राह्मणाः साग्निहोत्राश्च तथैव च निरग्नयः ।
स्वाध्यायिनो भिक्षवश्च तथैव वनवासिनः ॥ ३.२४.१४ ॥
Brahmanen, die die heiligen Feuer unterhalten, ebenso jene ohne Feuer, Rezitatoren ihres Veda, Bettelmönche und auch Waldbewohner (waren bei ihnen).
3.24.15
बहवो ब्राह्मणास्तत्र परिवव्रुर्युधिष्ठिरम् ।
तपस्विनः सत्यशीलाः शतशः संशितव्रताः ॥ ३.२४.१५ ॥
Viele Brahmanen umringten dort Yudhiṣṭhira — Hunderte Asketen, wahrhaftigen Charakters, standhaft in ihren Gelübden.
3.24.16
ते यात्वा पाण्डवास्तत्रब्राह्मणैर्बहुभिः सह ।
पुण्यं द्वैतवनं रम्यं विविशुर्बरतर्षभाः ॥ ३.२४.१६ ॥
Dorthin gelangt, betraten die Pāṇḍavas, Stiere unter den Bharatas, mit vielen Brahmanen den lieblichen, heiligen Dvaita-Wald.
3.24.17
तत्सालतालाम्रमधूकनीप-
कदम्बसर्जार्जुनकर्णिकारैः।
तपात्यये पुष्पधरैरुपेतं ।
महावनं राष्ट्रपतिर्ददर्श ॥ ३.२४.१७ ॥
Am Ende der Hitze erblickte der König jenen großen Wald, geschmückt mit Sāla-, Tāla-, Mango-, Madhūka-, Nīpa-, Kadamba-, Sarja-, Arjuna- und Karṇikāra-Bäumen, die Blüten trugen.
3.24.18
महाद्रुमाणां शिखरेषु तस्थु-
र्मनोरमां वाचमुदीरयन्तः।
मयूरदात्यूहचकोरसङ्घा-
स्तस्मिन्वने बर्हिणकोकिलाश्च ॥ ३.२४.१८ ॥
Auf den Wipfeln der großen Bäume standen Schwärme von Pfauen, Dātyūha-Vögeln und Chakora-Rebhühnern und ließen liebliche Laute erklingen; und in jenem Wald gab es auch Pfauen und Kuckucke.
3.24.19
करेणुयूथैः सह यूथपानां ।
मदोत्कटानामचलप्रभाणाम्।
महान्ति यूथानि महाद्विपानां ।
तस्मिन्वने राष्ट्रपतिर्ददर्श ॥ ३.२४.१९ ॥
In jenem Wald sah der Herrscher Herden von Elefantenkühen mit ihren rausch-wütigen Herdenführern und große Herden mächtiger Elefanten, die wie Berge glänzten.
3.24.20
मनोरमां भोगवतीमुपेत्य ।
पूतात्मनां चीरजटाधराणाम्।
तस्मिन्वने धर्मभृतां निवासे ।
ददर्श सिद्धर्षिगणाननेकान् ॥ ३.२४.२० ॥
Als er die liebliche Bhogavatī erreichte, sah er in jenem Wald, der Wohnstätte der reinen Seelen, die Baströcke und Haarknoten trugen und das Dharma hüteten, viele Scharen vollendeter Weiser.
3.24.21
ततः स यानादवरुह्य राजा ।
सभ्रातृकः सजनः काननं तत्।
विवेश धर्मात्मवतां बरिष्ठ-
स्त्रिविष्टपं शक्र इवामितौजाः ॥ ३.२४.२१ ॥
Da stieg der König von seinem Wagen, trat mit seinen Brüdern und seinem Gefolge in jenen Wald ein, der Beste unter den Gerechtgesinnten, wie der Indra von unermesslicher Kraft in den Himmel eingeht.
3.24.22
तं सत्यसन्धं सहिताऽभिपेतु-
र्दिदृक्षवश्चारणसिद्धसङ्घाः।
वनौकसश्चापि नेरन्द्रसिंहं ।
मनस्विनं तं परिवार्य तस्थुः ॥ ३.२४.२२ ॥
Begierig, jenen Löwen unter den Königen zu sehen, dem Wort treu, kamen Scharen himmlischer Sänger und vollendeter Wesen zusammen und traten zu ihm, auch die Waldbewohner; den hochgesinnten Mann umringend, blieben sie stehen.
3.24.23
स तत्रवृद्धानभिवाद्य सर्वान् ।
प्रत्यर्चितो राजवद्देववच्च।
विवेश सर्वैः सहितो द्विजाग्र्यैः ।
कृताञ्जलिर्धर्मभृतां वरिष्ठः ॥ ३.२४.२३ ॥
Dort grüßte er alle Ältesten ehrerbietig und wurde seinerseits wie ein König und wie ein Gott geehrt; mit den vornehmsten Brahmanen, die Hände in Ehrerbietung gefaltet, trat er ein, der Beste unter den Hütern des Dharma.
3.24.24
स पुण्यशीलः पितृवन्महात्मा ।
तपस्विभिर्मपरैरुपेत्य।
प्रत्यर्चितः पुष्पधरस्य मूले ।
महाद्रुमस्योपविवेश राजा ॥ ३.२४.२४ ॥
Jener tugendhafte, großseelige König, wie ein Vater, trat zu den Asketen und großen Weisen, wurde von ihnen wiederum geehrt und setzte sich am Fuß des großen blütentragenden Baumes nieder.
3.24.25
भीमश्च कृष्णा च धनंजयश्च ।
यमौ च ते चानुचरा नरेन्द्रम्।
विमुच्यवाहानवशाश्च सर्वे ।
तत्रोपतस्थुर्भरतप्रबर्हाः ॥ ३.२४.२५ ॥
Bhīma und Kṛṣṇā und Dhanaṃjaya, die beiden Zwillinge und alle ihre Gefolgsleute, nachdem sie die Tiere ausgespannt hatten und erschöpft, traten dort vor den Herrn der Menschen — sie alle, die Besten der Bharatas.
3.24.26
लतावतानावनतः स पाण्डवै-
र्महाद्रुमः पञ्चभिरेव धन्विभिः।
बभौ निवासोपगतैर्महात्मभि-
र्महागिरिर्वारणयूथपैरिव ॥ ३.२४.२६ ॥
Jener große Baum, unter dem Laubdach der Ranken gebeugt, strahlte mit den fünf Bogenschützen, den Pāṇḍavas — jenen großseeligen, die dort zum Wohnen gekommen waren — wie ein großer Berg mit den Herdenführern der Elefanten leuchtet.