Mahābhārata · Adhyāya 3.25
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.25.1
तत्काननं प्राप्य नरेन्द्रपुत्राः ।
सुखोचिता वासमुपेत्य कृच्छ्रम्।
विजह्रुरिनद्रप्रतिमाः शिवेषु ।
सरस्वतीसालवनेषु तेषु ॥ ३.२५.१ ॥
Als die Königssöhne, an Bequemlichkeit gewöhnt, jenen Wald erreicht und mit Mühe eine Wohnstatt gefunden hatten, wanderten sie wie Indra in den glückverheißenden Sāla-Hainen der Sarasvatī umher.
3.25.2
यतींश्च राजा स मुनींश्च सर्वां ।
स्तस्मिन्वने मूलफलैरुदग्रैः।
द्विजातिमुख्यानृषभः कुरूणां ।
संतर्पयामास महानुभावः ॥ ३.२५.२ ॥
In jenem Wald sättigte der König, der Stier der Kurus von großer Gesinnung, die Asketen und alle Weisen, die Vornehmsten der Zweimalgeborenen, mit trefflichen Wurzeln und Früchten.
3.25.3
इष्टीश्च पित्र्याणि तथा क्रियाश्च ।
महावने वसतां पाण्डवानाम्।
पुरोहितस्तत्र समृद्धतेजा-
श्चकार धौम्यः पितृवन्नृपाणाम् ॥ ३.२५.३ ॥
Für die Pāṇḍava, die im großen Wald wohnten, vollzog der Priester Dhaumya von reicher Strahlkraft Opfer und Ahnenriten, wie für die Ahnen, für die Könige.
3.25.4
अपेत्य राष्ट्राद्वसतां तु तेषा-
मृषिः पुराणोऽतिथिराजगाम।
तमाश्रमं तीव्रसमृद्धतेजा ।
मार्कण्डेयः श्रीमतां पाण्डवानाम् ॥ ३.२५.४ ॥
Zu ihnen, die fern vom Reich wohnten, kam als Gast ein uralter Weiser. In jene Einsiedelei kam Mārkaṇḍeya, von starker und reicher Strahlkraft, zu den glorreichen Pāṇḍava.
3.25.5
तमागतं ज्वलितहुताशनप्रभं ।
महामनाः कुरुवृषभो युधिष्ठिरः।
अपूजयत्सुरऋषिमानवार्चितं ।
महामुनिं ह्यनुपमसत्ववीर्यवान् ॥ ३.२५.५ ॥
Den gekommenen großen Weisen, leuchtend wie ein loderndes Feuer, von Göttern, Weisen und Menschen verehrt, von unvergleichlicher Kraft und Tapferkeit, ehrte Yudhiṣṭhira, der Stier der Kurus von großer Gesinnung.
3.25.6
स सर्वविद्द्रौपदीं वीक्ष्य दीनां ।
युधिष्टिरं भीमसेनार्जुनौ च।
संस्मृत्यरामं मनसा महात्मा ।
तपस्विमध्येऽस्मयतामितौजाः ॥ ३.२५.६ ॥
Der Allwissende sah die betrübte Draupadī, Yudhiṣṭhira, Bhīmasena und Arjuna an, erinnerte sich in seinem Geist an den großmütigen Rāma und lächelte unter den Asketen, er von unermesslicher Kraft.
3.25.7
तं धर्मराजो विमना इवाब्रवी-
त्सर्वे ह्रिया सन्ति तपस्विनोऽमी।
भवानिदं किं स्मयतीव हृष्ट-
स्तपस्विनां पश्यतां मामुदीक्ष्य ॥ ३.२५.७ ॥
Der König der Gerechtigkeit sprach, als sei sein Geist getrübt, zu ihm: »Alle diese Asketen sind beschämt. Warum scheinst du dich zu freuen und zu lächeln, während du mich ansiehst und die Asketen zuschauen?«
3.25.8
न तात हृष्यामि न च स्मयामि ।
प्रहर्षजो मां भजतेन दर्पः।
तवापदं त्वद्य समीक्ष्य रामं ।
सत्यव्रतं दाशरथिं स्मरामि ॥ ३.२५.८ ॥
Lieber, ich freue mich nicht und lächle nicht; der aus Freude geborene Stolz ergreift mich nicht. Als ich heute dein Unglück sehe, erinnere ich mich an Rāma, den Sohn Daśarathas, treu seinem Gelübde.
3.25.9
स चापि राजा सह लक्ष्मणेन ।
वने निवासं पितुरेव शासनात्।
धन्वी चरन्पार्थ मयैव दृष्टो ।
गिरे पुरा ऋष्यमूकस्य सानौ ॥ ३.२५.९ ॥
Auch jener König, zusammen mit Lakṣmaṇa, im Wald wohnend auf den Befehl seines Vaters, als Bogenschütze umherziehend, o Pārtha, wurde von mir einst am Hang des Berges Ṛṣyamūka gesehen.
3.25.10
सहस्रनेत्रप्रतिमो महात्मा ।
यमस्य नेता नमुचेश्च हन्ता।
पितुर्निदेशादनघः स्वधर्मं ।
चरन्वने दाशरथिश्चकार ॥ ३.२५.१० ॥
Dem Tausendäugigen gleich, der Großmütige, Führer des Yama und Töter des Namuci, tat der makellose Sohn Daśarathas dies, indem er im Wald auf Befehl seines Vaters seine Pflicht erfüllte.
3.25.11
स चापि शक्रस् समप्रभावो ।
महानुभावः समरेष्वजेयः।
विहाय भोगानचरद्वनेषु ।
नेशे बलस्येति चरेदधर्मम् ॥ ३.२५.११ ॥
Auch er, an Macht Indra gleich, von großer Hoheit und in Schlachten unbesiegbar, gab die Genüsse auf und wanderte durch die Wälder. Man soll nicht aus Gründen der Stärke Unrecht tun.
3.25.12
भापाश्च नाभागभगीरथादयो ।
महीमिमां सागरान्तां विजित्य।
सत्येन तेऽप्यजयस्तात लोका-
न्नेशे बलस्येति चरेदधर्मम् ॥ ३.२५.१२ ॥
Könige wie Nābhāga und Bhagīratha eroberten diese vom Ozean begrenzte Erde, und, mein Lieber, durch die Wahrheit gewannen sie auch die Welten. Man soll nicht aus Gründen der Stärke Unrecht tun.
3.25.13
अलर्कमाहुर्नवर्य सन्तं ।
सत्यव्रतं काशिकरूशराजम्।
विहाय राज्यानि वसूनि चैव ।
नेशे बलस्येति चरेदधर्मम् ॥ ३.२५.१३ ॥
Man nennt Alarka den besten der Menschen, den Rechtschaffenen, dessen Gelübde die Wahrheit ist, König von Kāśi und Kūśa. Er gab seine Reiche und seinen Reichtum auf. Man soll nicht aus Gründen der Stärke Unrecht tun.
3.25.14
धात्रा विधिर्यो विहितः पुराणै-
स्तं पूजयन्तो नरवर्य सन्तः।
सप्तर्षयः पार्थ दिवि प्रभान्ति ।
नेशे बलस्येति चरेदधर्मम् ॥ ३.२५.१४ ॥
Die Rechtschaffenen, die besten der Menschen, die die vom Schöpfer in den Purāṇas festgesetzte Ordnung ehren — o Sohn der Pṛthā, die sieben Weisen leuchten im Himmel. Man soll nicht aus Gründen der Stärke Unrecht tun.
3.25.15
महाबलान्पर्वतकूटमात्रा-
न्विषाणिनः पश्य गजान्नरेन्द्र।
स्थितान्निदेशे नरवर्य धातु-
र्नेशे बलस्येति चरेदधर्मम् ॥ ३.२५.१५ ॥
Sieh, o Herr der Menschen, jene gewaltigen Elefanten mit Stoßzähnen, groß wie Bergspitzen, die unter dem Befehl des Schöpfers stehen, o Bester der Menschen. Man soll nicht aus Gründen der Stärke Unrecht tun.
3.25.16
सर्वाणि भूतानि नरेन्द्र पश्य ।
तथा यथावद्विहितं विधात्रा।
स्वयोनितः कर्म सदाचरन्ति ।
नेसे बलस्येति चरेदधर्मम् ॥ ३.२५.१६ ॥
O Herr der Menschen, betrachte alle Wesen. So wie der Schöpfer es ordnungsgemäß bestimmt hat, vollziehen sie stets die ihrer eigenen Natur entsprechenden Handlungen. Übe nicht Unrecht im Namen der Macht.
3.25.17
सत्येनं धर्मेण यथार्हवृत्त्या ।
ह्रिया तथा सर्वभूतान्यतीत्य।
यशश्च तेजश्च तवापि दीप्तं ।
विभावसोर्भास्करस्येव पार्त ॥ ३.२५.१७ ॥
Durch Wahrheit, Rechtschaffenheit, angemessenes Verhalten und Scheu, und alle Wesen übertreffend, leuchten dein Ruhm und deine Herrlichkeit wie Feuer und Sonne, o Sohn der Pṛthā.
3.25.18
यथाप्रतिज्ञं च महानुभाव ।
कृच्छ्रं वने वासमिमं निरूष्य।
ततः श्रियं तेजसा तेन दीप्ता-
मादास्वसे पार्थिव कौरेवभ्यः ॥ ३.२५.१८ ॥
O Mächtiger, wie du versprochen hast, wirst du, nachdem du diesen harten Aufenthalt im Wald ertragen hast, den von jenem Glanz leuchtenden Wohlstand, o König, von den Kauravas zurückerhalten.
3.25.19
तमेवमुक्त्वा वचनं महर्षि-
स्तपस्विमध्ये सहितं सुहृद्धिः।
आमन्त्र्य धौम्यं सहितांश्च पार्थां-
स्ततः प्रतस्थे दिशमुत्तरां सः ॥ ३.२५.१९ ॥
Nachdem der große Weise ihm diese Worte gesprochen hatte, verabschiedete er sich, inmitten der Asketen und Freunde versammelt, von Dhaumya und den Söhnen der Pṛthā, die bei ihm waren, und brach dann in die nördliche Richtung auf.