Mahābhārata · Adhyāya 3.250
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.250.1
चित्रसेनं समागम्य प्रहसन्नर्जुनस्तदा ।
इदं वचनमक्लीवमब्रवीत्परवीरहा ॥ ३.२५०.१ ॥
Da trat Arjuna, der Töter feindlicher Helden, zu Citrasena, lachte und sprach diese festen Worte.
3.250.2
भ्रातृनर्हसि मे वीर मोक्तुं गन्धर्वसत्तम ।
अनर्हधर्षणा हीमे जीवमानेषु पाण्डुषु ॥ ३.२५०.२ ॥
O Held, bester der Gandharvas, du solltest meine Brüder freigeben; solange die Söhne Pāṇḍus leben, sind diese nicht würdig, gedemütigt zu werden.
3.250.3
एवमुक्तस्तु गन्धर्वः पाण्डवेन महात्मना ।
उवाच यत्कर्ण वयं मन्त्रयन्तो विनिर्गताः ॥ ३.२५०.३ ॥
Als der großmütige Pāṇḍava so gesprochen hatte, sagte der Gandharva: O Karṇa, wir waren beratend aufgebrochen.
3.250.4
स्थितोराज्येच्युतान्स्थानाच्छ्रियाहीनांश्रियावृतः ।
द्रष्टास्मि निःसुखान्वीरान्सदारान्पाण्डवानिति ॥ ३.२५०.४ ॥
Im Reich gefestigt, von Glück umgeben, werde ich die Pāṇḍavas sehen — Helden, von ihrem Platz gestürzt, ihres Glücks und ihrer Freude beraubt, mit ihren Frauen.
3.250.5
तस्मिन्नुच्चार्यमाणे तु गन्धर्वेण वचस्तथा ।
भूमेर्विवरमन्वैच्छं प्रवेष्टुं व्रीडयाऽन्वितः ॥ ३.२५०.५ ॥
Als der Gandharva diese Worte aussprach, von Scham überwältigt, suchte ich eine Spalte in der Erde, um hineinzuschlüpfen.
3.250.6
युधिष्ठिरमथागम् गन्धर्वाः सह पाण्डवैः ।
अस्मद्दुर्मन्त्रितं तस्मै बद्धांश्चास्मान्न्यवेदयन् ॥ ३.२५०.६ ॥
Da kamen die Gandharvas mit den Pāṇḍavas zu Yudhiṣṭhira und berichteten ihm von unserem unheilvollen Plan und von uns, die wir gebunden worden waren.
3.250.7
स्त्रीसमक्षमहं दीनो बद्धः शत्रुवशं गतः ।
युधिष्ठिरस्योपहृतः किंनु दुःखमतः परम् ॥ ३.२५०.७ ॥
Vor den Frauen, elend, gebunden, in der Gewalt der Feinde, bin ich vor Yudhiṣṭhira gebracht worden. Welcher größere Schmerz könnte es geben als dieser?
3.250.8
ये मे निराकृता नित्यं रिपुर्येषामहं सदा ।
तैर्मोक्षितोऽहं दुर्बुद्धिर्दत्तं तैरेव जीवितम् ॥ ३.२५०.८ ॥
Von denen, die ich stets verachtet habe, deren Feind ich stets war, bin ich, der Törichte, befreit worden; sie haben mir das Leben geschenkt.
3.250.9
प्राप्तः स्यां यद्यहं वीर वधं तस्मिन्महारणे ।
श्रेयस्तद्भविता मह्यं नैवंभूतस्य जीवितम् ॥ ३.२५०.९ ॥
O Held, hätte ich in jener großen Schlacht den Tod gefunden, so wäre das besser für mich gewesen; das Leben eines solchen Zustandes ist nicht gut.
3.250.10
भवेद्यशः पृथिव्यां मे ख्यातं गन्धर्वतो वधात् ।
प्राप्ताश्च पुण्यलोकाः स्युर्महेन्द्रसदनेऽक्षयाः ॥ ३.२५०.१० ॥
Durch den Tod durch die Gandharvas wäre mein Ruhm auf der Erde verbreitet worden, und ich hätte die verdienstvollen Welten erlangt, unvergänglich in der Wohnstatt Mahendras.
3.250.11
यत्त्वद्य मे व्यवसितं तच्छृणुध्वं नरर्षभाः ।
इह प्रायमुपासिष्ये यूयं व्रजत वै गृहान्।
भ्रातरश्चैव मे सर्वे यान्त्वद्य स्वपुरं प्रति ॥ ३.२५०.११ ॥
Hört, was ich heute beschlossen habe, o Stiere unter den Menschen: Hier werde ich das Fasten bis zum Tod auf mich nehmen. Geht alle nach Hause; und mögen alle meine Brüder heute in ihre eigene Stadt aufbrechen.
3.250.12
कर्णप्रभृतयश्चैव सुहृदो बान्धवाश्च ये ।
दुःशासनं पुरस्कृत्य प्रयान्त्वद्य पुरं प्रति ॥ ३.२५०.१२ ॥
Karṇa und die übrigen, Freunde und Verwandte, sie mögen heute mit Duḥśāsana an der Spitze in die Stadt aufbrechen.
3.250.13
न ह्यहं संप्रयास्यामि पुरं शत्रुनिराकृतः ।
शत्रुमानापहो भूत्वा सुहृदां मानकृत्तथा ॥ ३.२५०.१३ ॥
Von meinen Feinden besiegt, werde ich nicht in die Stadt zurückkehren. Nur als einer, der den Feinden die Ehre raubt und den Freunden Ehre gibt, werde ich zurückkehren.
3.250.14
कामं रणशिरस्यद्य शत्रुभिर्वै विमानितः ।
स सुहृच्छोकदो जातः शत्रूणां हर्वर्धनः।
वारणाह्वयमासाद्य किं वक्ष्यामि जनाधिपम् ॥ ३.२५०.१४ ॥
Heute auf dem Schlachtfeld von meinen Feinden wahrlich gedemütigt, bin ich zu einem Bringer des Kummers für Freunde und zu einem Mehrer der Freude der Feinde geworden. Wenn ich Vāraṇāvata erreiche, was soll ich dem Herrscher der Menschen sagen?
3.250.15
भीष्मद्रोणौ कृपद्रौणी विदुरः संजयस्तथा ।
बाह्लीकः सौमदत्तिश्च ये चान्ये वृद्धसंमताः ॥ ३.२५०.१५ ॥
Bhīṣma und Droṇa, Kṛpa und Droṇas Sohn, Vidura und Sañjaya, Bāhlīka und Somadattas Sohn, und die anderen, die als Ältere geachtet werden.
3.250.16
ब्राह्मणाः श्रेणिमुख्याश्च तथोदासीनवृत्तयः ।
किं मां वक्ष्यंति किं चापि प्रतिवक्ष्यामि तानहं ॥ ३.२५०.१६ ॥
Die Brahmanen, die Vorsteher der Zünfte und die, die neutral handeln – was werden sie zu mir sagen, und was soll ich ihnen antworten?
3.250.17
रिपूणां शिरसि स्थित्वा तथा विक्रम्य चोरसि ।
आत्मदोषात्परिभ्रष्टः कथं वक्ष्यामि तानहम् ॥ ३.२५०.१७ ॥
Nachdem ich auf den Häuptern meiner Feinde gestanden und ihre Brust tapfer geschlagen habe, doch durch meine eigene Schuld gefallen bin – wie soll ich es ihnen sagen?
3.250.18
दुर्विनीताः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेव च ।
तिष्ठन्ति न चिरं भद्रे यथाऽहं मदगर्वितः ॥ ३.२५०.१८ ॥
O edle Frau, die Undisziplinierten bleiben nicht lange, wenn sie Glück, Wissen und Herrschaft erlangt haben – so wie ich, vom Rausch des Stolzes erfüllt, nicht bestand.
3.250.19
अहो वत यथेदं मे कष्टं दुश्चरितं कृतम् ।
स्वयं दुर्बुद्धिना मोहाद्येन प्राप्तोस्मि संशयम् ॥ ३.२५०.१९ ॥
Ach! Welch schmerzliche Untat habe ich begangen, aus eigener törichter Gesinnung und Verblendung; dadurch bin ich in diese Gefahr geraten.
3.250.20
तस्मात्प्रायमुपासिष्ये न हिशक्ष्यामि जीवितुम् ।
चेतयानो हि को जीवेत्कृच्छ्राच्छत्रुभिरुद्धृतः ॥ ३.२५०.२० ॥
Darum werde ich das Fasten bis zum Tod auf mich nehmen; ich werde nicht leben können. Bedenkt: Wer wollte leben, selbst wenn er von den Feinden aus dieser Not befreit würde?
3.250.21
शत्रुभिश्चावहसितो मानी पौरुषवर्जितः ।
पाण्डवैर्विक्रमाढ्यैशच् सावमानमवेक्षितः ॥ ३.२५०.२१ ॥
Von den Feinden verspottet, bin ich stolz, aber ohne männliche Tapferkeit; die an Heldenkraft reichen Pāṇḍavas haben mich verächtlich angesehen.
3.250.22
एवं चिन्तापरिगतो दुःशासनमथाब्रवीत् ।
दुःशासन निबोधेदं वचनं मम भारत ॥ ३.२५०.२२ ॥
So von Sorge niedergedrückt, sprach er dann zu Duḥśāsana: "Höre, o Duḥśāsana, Nachkomme des Bharata, dieses mein Wort."
3.250.23
प्रतीच्छ त्वं मया दत्तमभिषेकं नृपो भव ।
प्रशाधि पृथिवीं स्फीतांकर्णसौबलपालिताम् ॥ ३.२५०.२३ ॥
Nimm die Salbung an, die ich dir gebe, und werde König; herrsche über die blühende Erde, die von Karṇa und Saubala beschützt wird.
3.250.24
भ्रातॄन्पालय विस्रब्धं मरुतो वृत्रहा यथा ।
बान्धवाश्चोपजीवन्तु देवा इव शतक्रतुम् ॥ ३.२५०.२४ ॥
Beschütze deine Brüder furchtlos, wie Indra, der Vṛtra-Töter, die Marut beschützt; und mögen deine Verwandten von dir abhängen, wie die Götter von Indra, dem Hundertopferer.
3.250.25
ब्राह्मणेषु सदा वृत्तिं कुर्वीथाश्चाप्रमादतः ।
बन्धूनां सुहृदां चैव भवेथास्त्वं गतिः सदा ॥ ३.२५०.२५ ॥
Sorge stets ohne Nachlässigkeit für den Unterhalt der Brahmanen, und sei stets die Zuflucht deiner Verwandten und Freunde.
3.250.26
ज्ञातींश्चाप्यनुपश्येथा विष्णुर्देवगणान्यथा ।
गुरवः पालनीयास्ते गच्छ पालय मेदिनीम् ॥ ३.२५०.२६ ॥
So wie Viṣṇu die Scharen der Götter beschützt, so sorge für deine Verwandten; die Ältesten sollst du schützen. Geh und schütze die Erde.
3.250.27
नन्दयन्सुहृदः सर्वाञ्शात्रवांश्चावभर्त्सयन् ।
कण्ठे चैनं परिष्वज्यगम्यतामित्युवाच ह ॥ ३.२५०.२७ ॥
Alle Freunde erfreuend und die Feinde scheltend, umarmte er ihn am Hals und sprach: "Geh."
3.250.28
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दीनो दुशासनोऽब्रवीत् ।
अश्रुकण्ठः सुदुःखार्तः प्राञ्जलिः प्रणिपत्य च ॥ ३.२५०.२८ ॥
Als Duḥśāsana diese Worte hörte, sprach der betrübte Mann, die Kehle von Tränen erstickt und von großem Schmerz gequält, mit gefalteten Händen und sich verneigend.
3.250.29
सगद्गदमिदं वाक्यं भ्रातरं ज्येष्ठमात्मनः ।
कप्रसीदेत्यपतद्भूमौ दूयमानेन चेतसा ॥ ३.२५०.२९ ॥
Mit von Rührung erstickter Stimme sprach er diese Worte zu seinem älteren Bruder: "Sei gnädig!" und fiel, das Herz gequält, zu Boden.
3.250.30
दुःखितः पादयोस्तस्य नेत्रजं जलमुत्सृजन् ।
उक्तवांश्च नरव्याघ्रो नैतदेवं भविष्यति ॥ ३.२५०.३० ॥
Betrübt, Tränen zu seinen Füßen vergießend, sprach der Tiger unter den Menschen: "Es soll nicht so sein."
3.250.31
विदीर्यत्सकला भूमिर्द्यौश्चापि शकलीभवेत् ।
रविरात्मप्रभां जह्यात्सोमः शीतांशुतां त्यजेत् ॥ ३.२५०.३१ ॥
Möge die ganze Erde zerbersten und sogar der Himmel in Stücke fallen; möge die Sonne ihren eigenen Glanz aufgeben und der Mond die Kühle seiner Strahlen ablegen.
3.250.32
वायुः शैघ्र्यमथो जह्याद्धिमवांश्च हिमं त्यजेत् ।
शुष्येत्तोयं समुद्रेषु वह्निरप्युष्णतां त्यजेत् ॥ ३.२५०.३२ ॥
Möge der Wind seine Schnelligkeit verlieren und der Himalaya seinen Schnee ablegen; möge das Wasser in den Meeren versiegen und auch das Feuer seine Hitze verlieren.
3.250.33
न चाहं त्वदृते राजन्प्रशासेयं वसुंधराम् ।
पुनःपुनः प्रसीदेति वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ ३.२५०.३३ ॥
»Ohne dich, o König, würde ich diese Erde nicht regieren.« Immer wieder sprach er diese Worte: »Sei gnädig.«
3.250.34
शत्रूणां शोककृद्राजन्सुहृदां शोकनाशनः ।
त्वमेव नःकुलेराजा भविष्यसि शतं समाः ॥ ३.२५०.३४ ॥
O König, du bringst den Feinden Kummer und vertreibst den Schmerz der Freunde. In unserer Familie wirst du allein hundert Jahre König sein.
3.250.35
एवमुक्त्वा स राजानं सुश्वरं प्ररुरोद ह ।
पादौ संस्पृश्य मानार्हौ भ्रातुर्ज्येष्ठस्य भारत ॥ ३.२५०.३५ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, weinte er laut und berührte, o Bhārata, die Füße seines ältesten Bruders, der der Ehre würdig war.
3.250.36
तथा तौ दुःखितौ दृष्ट्वा दुःशासनसुयोधनौ ।
अभिगम्य व्यथाविष्टः कर्णस्तौ प्रत्यभाषत ॥ ३.२५०.३६ ॥
Als er die beiden, Duḥśāsana und Suyodhana, so betrübt sah, trat Karṇa, von Qual erfüllt, zu ihnen und sprach zu ihnen.
3.250.37
विषीदथः किं कौरव्यौ बालिश्यात्प्राकृताविव ।
न शोकः शोचमानस्य विनिवर्तेत कर्हिचित् ॥ ३.२५०.३७ ॥
Warum grämt ihr euch, ihr Söhne Kurus, wie gewöhnliche Menschen, aus Torheit? Dem, der trauert, weicht der Kummer niemals.
3.250.38
यदा च शोचतः शोकोव्यसनं नापकर्षति ।
सामर्थ्यं किं ततः शोके शोचमानौ प्रपश्यथः ॥ ३.२५०.३८ ॥
Wenn Kummer und Unglück des Trauernden nicht weichen, welche Kraft seht ihr, die ihr trauert, in diesem Kummer?
3.250.39
धृतिं गृह्णीतं मा शत्रूञ्शोचन्तौ नन्दयिष्यथः ।
कर्तव्यं हि कृतं राजन्पाण्डवैस्तव मोक्षणम् ॥ ३.२५०.३९ ॥
Haltet fest an der Standhaftigkeit; grämt euch nicht und erfreut nicht eure Feinde. O König, was für deine Befreiung zu tun war, haben die Pāṇḍavas bereits getan.
3.250.40
नित्यमेव प्रियं कार्यं राज्ञो विपयवासिभिः ।
पाल्यमानास्त्वया ते हि निवसन्ति गतज्वराः ॥ ३.२५०.४० ॥
Die Bewohner des Reiches sollen stets tun, was dem König gefällt; von dir beschützt, wohnen sie in der Tat ohne Sorge.
3.250.41
नार्हस्येवंगते मन्युं कर्तुं प्राकृतवत्स्वयम् ।
विषण्णास्तव सोदर्यास्त्वयि प्रायं समास्थिते ॥ ३.२५०.४१ ॥
In einer solchen Lage solltest du dich nicht selbst wie gewöhnliche Menschen dem Zorn oder Kummer hingeben; deine Brüder sind niedergeschlagen, denn sie stützen sich vor allem auf dich.
3.250.42
तदलं दुःखितानेतान्कर्तुं सर्वान्नराधिप ।
उत्तिष्ठ व्रज भद्रं ते समाश्वासय सोदरान् ॥ ३.२५०.४२ ॥
Darum, o Herr der Menschen, ist es genug, alle diese zu betrüben. Erhebe dich und geh — mögest du Glück haben — und tröste deine Brüder.