Mahābhārata · Adhyāya 3.250
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.250.1
चित्रसेनं समागम्य प्रहसन्नर्जुनस्तदा ।
इदं वचनमक्लीवमब्रवीत्परवीरहा ॥ ३.२५०.१ ॥
Então Arjuna, matador de heróis inimigos, aproximou-se de Citrasena, riu e proferiu estas palavras firmes.
3.250.2
भ्रातृनर्हसि मे वीर मोक्तुं गन्धर्वसत्तम ।
अनर्हधर्षणा हीमे जीवमानेषु पाण्डुषु ॥ ३.२५०.२ ॥
Ó herói, o melhor dos gandharvas, deves libertar meus irmãos; enquanto os filhos de Pāṇḍu viverem, eles não merecem ser humilhados.
3.250.3
एवमुक्तस्तु गन्धर्वः पाण्डवेन महात्मना ।
उवाच यत्कर्ण वयं मन्त्रयन्तो विनिर्गताः ॥ ३.२५०.३ ॥
Quando o magnânimo Pāṇḍava assim falou, o gandharva disse: Ó Karṇa, havíamos partido deliberando.
3.250.4
स्थितोराज्येच्युतान्स्थानाच्छ्रियाहीनांश्रियावृतः ।
द्रष्टास्मि निःसुखान्वीरान्सदारान्पाण्डवानिति ॥ ३.२५०.४ ॥
Estabelecido no reino, cercado pela fortuna, verei os Pāṇḍavas — heróis caídos de seu lugar, privados de fortuna e alegria, com suas esposas.
3.250.5
तस्मिन्नुच्चार्यमाणे तु गन्धर्वेण वचस्तथा ।
भूमेर्विवरमन्वैच्छं प्रवेष्टुं व्रीडयाऽन्वितः ॥ ३.२५०.५ ॥
Enquanto o gandharva proferia essas palavras, tomado de vergonha, procurei uma fenda na terra para nela entrar.
3.250.6
युधिष्ठिरमथागम् गन्धर्वाः सह पाण्डवैः ।
अस्मद्दुर्मन्त्रितं तस्मै बद्धांश्चास्मान्न्यवेदयन् ॥ ३.२५०.६ ॥
Então os gandharvas chegaram com os Pāṇḍavas diante de Yudhiṣṭhira e relataram-lhe nosso plano insensato e a nós, que havíamos sido amarrados.
3.250.7
स्त्रीसमक्षमहं दीनो बद्धः शत्रुवशं गतः ।
युधिष्ठिरस्योपहृतः किंनु दुःखमतः परम् ॥ ३.२५०.७ ॥
Diante das mulheres, miserável, amarrado, sob o poder dos inimigos, fui levado a Yudhiṣṭhira. Que dor maior poderia haver do que esta?
3.250.8
ये मे निराकृता नित्यं रिपुर्येषामहं सदा ।
तैर्मोक्षितोऽहं दुर्बुद्धिर्दत्तं तैरेव जीवितम् ॥ ३.२५०.८ ॥
Por aqueles que sempre rejeitei, dos quais sempre fui inimigo, eu, o insensato, fui libertado; eles mesmos me deram a vida.
3.250.9
प्राप्तः स्यां यद्यहं वीर वधं तस्मिन्महारणे ।
श्रेयस्तद्भविता मह्यं नैवंभूतस्य जीवितम् ॥ ३.२५०.९ ॥
Ó herói, se eu tivesse encontrado a morte naquela grande batalha, isso teria sido melhor para mim; a vida de alguém em tal estado não é boa.
3.250.10
भवेद्यशः पृथिव्यां मे ख्यातं गन्धर्वतो वधात् ।
प्राप्ताश्च पुण्यलोकाः स्युर्महेन्द्रसदनेऽक्षयाः ॥ ३.२५०.१० ॥
Por ter sido morto pelos Gandharvas, minha fama seria proclamada na terra, e eu teria alcançado os mundos meritórios, imperecíveis na morada de Mahendra.
3.250.11
यत्त्वद्य मे व्यवसितं तच्छृणुध्वं नरर्षभाः ।
इह प्रायमुपासिष्ये यूयं व्रजत वै गृहान्।
भ्रातरश्चैव मे सर्वे यान्त्वद्य स्वपुरं प्रति ॥ ३.२५०.११ ॥
Ouvi o que resolvi hoje, ó touros entre os homens: aqui empreenderei o jejum até a morte. Ide, todos vós, para vossas casas; e que todos os meus irmãos partam hoje para a sua própria cidade.
3.250.12
कर्णप्रभृतयश्चैव सुहृदो बान्धवाश्च ये ।
दुःशासनं पुरस्कृत्य प्रयान्त्वद्य पुरं प्रति ॥ ३.२५०.१२ ॥
Karṇa e os demais, amigos e parentes, que partam hoje para a cidade, com Duḥśāsana à frente.
3.250.13
न ह्यहं संप्रयास्यामि पुरं शत्रुनिराकृतः ।
शत्रुमानापहो भूत्वा सुहृदां मानकृत्तथा ॥ ३.२५०.१३ ॥
Derrotado pelos meus inimigos, não voltarei à cidade. Só regressarei depois de me tornar aquele que tira a honra dos inimigos e a dá aos amigos.
3.250.14
कामं रणशिरस्यद्य शत्रुभिर्वै विमानितः ।
स सुहृच्छोकदो जातः शत्रूणां हर्वर्धनः।
वारणाह्वयमासाद्य किं वक्ष्यामि जनाधिपम् ॥ ३.२५०.१४ ॥
Humilhado hoje no campo de batalha pelos meus inimigos, tornei-me quem causa dor aos amigos e aumenta a alegria dos inimigos. Ao chegar a Vāraṇāvata, o que direi ao senhor dos homens?
3.250.15
भीष्मद्रोणौ कृपद्रौणी विदुरः संजयस्तथा ।
बाह्लीकः सौमदत्तिश्च ये चान्ये वृद्धसंमताः ॥ ३.२५०.१५ ॥
Bhīṣma e Droṇa, Kṛpa e o filho de Droṇa, Vidura e Sañjaya, Bāhlīka e o filho de Somadatta, e os outros tidos como anciãos respeitados.
3.250.16
ब्राह्मणाः श्रेणिमुख्याश्च तथोदासीनवृत्तयः ।
किं मां वक्ष्यंति किं चापि प्रतिवक्ष्यामि तानहं ॥ ३.२५०.१६ ॥
Os brâmanes, os principais das guildas e os de conduta neutra: o que me dirão, e o que lhes responderei?
3.250.17
रिपूणां शिरसि स्थित्वा तथा विक्रम्य चोरसि ।
आत्मदोषात्परिभ्रष्टः कथं वक्ष्यामि तानहम् ॥ ३.२५०.१७ ॥
Tendo estado sobre as cabeças dos meus inimigos e golpeado seus peitos com bravura, mas caído por minha própria culpa — como lhes direi?
3.250.18
दुर्विनीताः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेव च ।
तिष्ठन्ति न चिरं भद्रे यथाऽहं मदगर्वितः ॥ ३.२५०.१८ ॥
Ó boa senhora, os indisciplinados, tendo obtido fortuna, saber e soberania, não perduram por muito tempo — como eu, orgulhoso pela embriaguez do orgulho, não perdurei.
3.250.19
अहो वत यथेदं मे कष्टं दुश्चरितं कृतम् ।
स्वयं दुर्बुद्धिना मोहाद्येन प्राप्तोस्मि संशयम् ॥ ३.२५०.१९ ॥
Ai de mim! Que doloroso mau ato cometi, por minha própria mente insensata e pela ilusão; por ele caí neste perigo.
3.250.20
तस्मात्प्रायमुपासिष्ये न हिशक्ष्यामि जीवितुम् ।
चेतयानो हि को जीवेत्कृच्छ्राच्छत्रुभिरुद्धृतः ॥ ३.२५०.२० ॥
Portanto, empreenderei o jejum até a morte; não poderei viver. Considerai: quem desejaria viver, mesmo sendo resgatado desta angústia pelos inimigos?
3.250.21
शत्रुभिश्चावहसितो मानी पौरुषवर्जितः ।
पाण्डवैर्विक्रमाढ्यैशच् सावमानमवेक्षितः ॥ ३.२५०.२१ ॥
Zombado pelos inimigos, sou orgulhoso, mas desprovido de virilidade; os Pāṇḍava, ricos em valor, olharam-me com desprezo.
3.250.22
एवं चिन्तापरिगतो दुःशासनमथाब्रवीत् ।
दुःशासन निबोधेदं वचनं मम भारत ॥ ३.२५०.२२ ॥
Assim, abatido pela ansiedade, falou então a Duḥśāsana: "Ouve, ó Duḥśāsana, descendente de Bharata, esta minha palavra."
3.250.23
प्रतीच्छ त्वं मया दत्तमभिषेकं नृपो भव ।
प्रशाधि पृथिवीं स्फीतांकर्णसौबलपालिताम् ॥ ३.२५०.२३ ॥
Aceita a consagração que te dou e torna-te rei; governa a terra próspera, protegida por Karṇa e Saubala.
3.250.24
भ्रातॄन्पालय विस्रब्धं मरुतो वृत्रहा यथा ।
बान्धवाश्चोपजीवन्तु देवा इव शतक्रतुम् ॥ ३.२५०.२४ ॥
Protege teus irmãos sem temor, como Indra, matador de Vṛtra, protege os Marut; e que teus parentes dependam de ti, como os deuses dependem de Indra, o dos cem sacrifícios.
3.250.25
ब्राह्मणेषु सदा वृत्तिं कुर्वीथाश्चाप्रमादतः ।
बन्धूनां सुहृदां चैव भवेथास्त्वं गतिः सदा ॥ ३.२५०.२५ ॥
Provê sempre, sem negligência, o sustento dos brâmanes, e sê sempre o refúgio dos parentes e amigos.
3.250.26
ज्ञातींश्चाप्यनुपश्येथा विष्णुर्देवगणान्यथा ।
गुरवः पालनीयास्ते गच्छ पालय मेदिनीम् ॥ ३.२५०.२६ ॥
Assim como Viṣṇu protege as hostes dos deuses, cuida dos teus parentes; os anciãos devem ser protegidos por ti. Vai e protege a terra.
3.250.27
नन्दयन्सुहृदः सर्वाञ्शात्रवांश्चावभर्त्सयन् ।
कण्ठे चैनं परिष्वज्यगम्यतामित्युवाच ह ॥ ३.२५०.२७ ॥
Alegrando todos os amigos e repreendendo os inimigos, abraçou-o pelo pescoço e disse: "Vai."
3.250.28
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दीनो दुशासनोऽब्रवीत् ।
अश्रुकण्ठः सुदुःखार्तः प्राञ्जलिः प्रणिपत्य च ॥ ३.२५०.२८ ॥
Ao ouvir aquelas palavras, o abatido Duḥśāsana, com a garganta embargada pelas lágrimas e atormentado por grande dor, falou de mãos postas, prostrando-se.
3.250.29
सगद्गदमिदं वाक्यं भ्रातरं ज्येष्ठमात्मनः ।
कप्रसीदेत्यपतद्भूमौ दूयमानेन चेतसा ॥ ३.२५०.२९ ॥
Com voz embargada de emoção, disse estas palavras ao irmão mais velho: "Sê clemente!" e, com o coração atormentado, caiu por terra.
3.250.30
दुःखितः पादयोस्तस्य नेत्रजं जलमुत्सृजन् ।
उक्तवांश्च नरव्याघ्रो नैतदेवं भविष्यति ॥ ३.२५०.३० ॥
Aflito, derramando lágrimas aos seus pés, o tigre entre os homens disse: "Não será assim."
3.250.31
विदीर्यत्सकला भूमिर्द्यौश्चापि शकलीभवेत् ।
रविरात्मप्रभां जह्यात्सोमः शीतांशुतां त्यजेत् ॥ ३.२५०.३१ ॥
Que a terra inteira se fenda e até o céu se despedace; que o sol abandone o seu próprio brilho e a lua deixe a frescura de seus raios.
3.250.32
वायुः शैघ्र्यमथो जह्याद्धिमवांश्च हिमं त्यजेत् ।
शुष्येत्तोयं समुद्रेषु वह्निरप्युष्णतां त्यजेत् ॥ ३.२५०.३२ ॥
Que o vento abandone a sua rapidez e o Himalaia deixe a sua neve; que a água dos oceanos seque e que até o fogo renuncie ao seu calor.
3.250.33
न चाहं त्वदृते राजन्प्रशासेयं वसुंधराम् ।
पुनःपुनः प्रसीदेति वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ ३.२५०.३३ ॥
«Sem ti, ó rei, eu não governaria esta terra.» Repetidamente proferiu estas palavras: «Sê benevolente.»
3.250.34
शत्रूणां शोककृद्राजन्सुहृदां शोकनाशनः ।
त्वमेव नःकुलेराजा भविष्यसि शतं समाः ॥ ३.२५०.३४ ॥
Ó rei, tu causas dor aos inimigos e dissipas a tristeza dos amigos. Na nossa família, só tu serás rei durante cem anos.
3.250.35
एवमुक्त्वा स राजानं सुश्वरं प्ररुरोद ह ।
पादौ संस्पृश्य मानार्हौ भ्रातुर्ज्येष्ठस्य भारत ॥ ३.२५०.३५ ॥
Tendo dito isto, chorou alto e, ó Bhārata, tocou os pés do seu irmão mais velho, digno de honra.
3.250.36
तथा तौ दुःखितौ दृष्ट्वा दुःशासनसुयोधनौ ।
अभिगम्य व्यथाविष्टः कर्णस्तौ प्रत्यभाषत ॥ ३.२५०.३६ ॥
Ao ver aqueles dois, Duḥśāsana e Suyodhana, tão aflitos, Karṇa, tomado de angústia, aproximou-se deles e falou-lhes.
3.250.37
विषीदथः किं कौरव्यौ बालिश्यात्प्राकृताविव ।
न शोकः शोचमानस्य विनिवर्तेत कर्हिचित् ॥ ३.२५०.३७ ॥
Por que vos afligis, descendentes de Kuru, como homens comuns, por tolice? Para quem se aflige, a dor jamais se afasta.
3.250.38
यदा च शोचतः शोकोव्यसनं नापकर्षति ।
सामर्थ्यं किं ततः शोके शोचमानौ प्रपश्यथः ॥ ३.२५०.३८ ॥
Quando a aflição e a desgraça de quem se lamenta não se afastam, que poder vedes vós, que vos lamentais, nessa aflição?
3.250.39
धृतिं गृह्णीतं मा शत्रूञ्शोचन्तौ नन्दयिष्यथः ।
कर्तव्यं हि कृतं राजन्पाण्डवैस्तव मोक्षणम् ॥ ३.२५०.३९ ॥
Mantende-vos firmes; não vos aflijais e não alegreis os inimigos. Ó rei, o que devia ser feito para a vossa libertação já foi feito pelos Pāṇḍavas.
3.250.40
नित्यमेव प्रियं कार्यं राज्ञो विपयवासिभिः ।
पाल्यमानास्त्वया ते हि निवसन्ति गतज्वराः ॥ ३.२५०.४० ॥
Os habitantes do reino devem sempre fazer o que agrada ao rei; protegidos por vós, de fato vivem sem aflição.
3.250.41
नार्हस्येवंगते मन्युं कर्तुं प्राकृतवत्स्वयम् ।
विषण्णास्तव सोदर्यास्त्वयि प्रायं समास्थिते ॥ ३.२५०.४१ ॥
Em tal estado de coisas, não deveis vós mesmo entregar-vos à ira ou à aflição como homens comuns; vossos irmãos estão abatidos, pois dependem sobretudo de vós.
3.250.42
तदलं दुःखितानेतान्कर्तुं सर्वान्नराधिप ।
उत्तिष्ठ व्रज भद्रं ते समाश्वासय सोदरान् ॥ ३.२५०.४२ ॥
Portanto, ó senhor dos homens, basta de afligir todos estes. Levantai-vos e ide — que a boa sorte vos acompanhe — e consolai vossos irmãos.