Mahābhārata · Adhyāya 3.251
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.251.1
राजन्नद्यावगच्छामि तवैव लघुसत्वताम् ।
अल्पत्वं च तथा बुद्धेः कार्याणामविवेकिताम् ॥ ३.२५१.१ ॥
O König, nun erkenne ich deine eigene Charakterschwäche, die Geringheit deines Verstandes und deinen Mangel an Urteilskraft in Angelegenheiten.
3.251.2
किमत्र चित्रं धर्मज्ञ मोक्षितः पाण्डवैरसि ।
सद्यो वशं समापन्नः शत्रूणां शत्रुकर्शन ॥ ३.२५१.२ ॥
O Kenner des Dharma, was ist daran erstaunlich, dass die Pāṇḍavas dich befreit haben? O Vernichter der Feinde, du fielst sogleich in die Gewalt deiner Feinde.
3.251.3
सेनाजीवैश्च कौरव्य तथा विषयवासिभिः ।
अज्ञातैर्यदि वा ज्ञातैः कर्तव्यं नृपतेः प्रियम् ॥ ३.२५१.३ ॥
O Nachkomme der Kurus, die vom Heer lebenden und die Bewohner des Reiches, ob unbekannt oder bekannt, sollen tun, was dem König gefällt.
3.251.4
प्रायः प्रधानाः पुरुषाः क्षोभयित्वाऽरिवाहिनीम् ।
निगृह्यन्ते चयुद्धेषु मोक्ष्यन्ते च स्वसैनिकैः ॥ ३.२५१.४ ॥
Gewöhnlich werden die führenden Männer, nachdem sie das feindliche Heer in Verwirrung gestürzt haben, in Schlachten gefangen und von ihren eigenen Soldaten befreit.
3.251.5
सेनाजीवाश्च ये राज्ञां विषये सन्ति मानवाः ।
तैः संगम्य नृपार्थाय यतितव्यं यथातथम् ॥ ३.२५१.५ ॥
Die Männer im Reich der Könige, die vom Heer leben, sollen sich mit ihnen vereinigen und sich gebührend um des Königs willen bemühen.
3.251.6
यद्येवं पाण्डवै राजन्भवद्विषयवासिभिः ।
यदृच्छया मोक्षितोऽसि कतत्रका परिदेवना ॥ ३.२५१.६ ॥
O König, wenn du von den Pāṇḍavas und den Bewohnern deines eigenen Reiches nur zufällig befreit wurdest, wozu dann das Klagen?
3.251.7
न चैतत्साधु यद्राजन्पाण्डवास्त्वां नृपोत्तमम् ।
स्वसेनया संप्रयान्तं नानुयान्ति स्म पृष्ठतः ॥ ३.२५१.७ ॥
O König, es ist nicht recht, dass die Pāṇḍavas dir, dem besten der Könige, der mit seinem Heer aufbricht, nicht von hinten folgten.
3.251.8
शूराश्च बलवन्तश्च संयुगेष्वपलायिनः ।
भवतस्ते सभायां वै प्रेष्यतां पूर्वमागताः ॥ ३.२५१.८ ॥
Sie sind Helden und stark, sie fliehen nicht in Schlachten; früher kamen sie in die Versammlung als deine Diener.
3.251.9
पाण्डवेयानि रत्नानि त्वमद्याप्युपभुञ्जसे ।
सत्वस्थान्पाण्डवान्पश्य न ते प्रायमुपाविशन् ॥ ३.२५१.९ ॥
Die Juwelen der Pāṇḍavas genießt du noch heute; sieh die standhaften Pāṇḍavas an, die sich um deinetwillen nicht zum Todesfasten niedersetzten.
3.251.10
तदलं ते महाबाहो विषादं कर्तुमीदृशम् ।
उत्तिष्ठ रराजन्भद्रं ते न चिन्तां कर्तुमर्हसि ॥ ३.२५१.१० ॥
Daher, o Starkarmiger, möge dir solche Niedergeschlagenheit genug sein; erhebe dich, o König, dir sei Glück beschieden; du solltest dich nicht sorgen.
3.251.11
अवश्यमेव नृपते राज्ञो विषयवासिभिः ।
प्रियाण्याचरितव्यानि तत्र का परिदेवना ॥ ३.२५१.११ ॥
O Herr der Menschen, die im Reich Wohnenden müssen gewiss tun, was dem König gefällt; was ist daran zu klagen?
3.251.12
मद्वाक्यमेतद्राजेन्द्र यद्येवं न करिष्यसि ।
स्थास्यामीह भवत्पादौ शुश्रूषन्नरिमर्दन ॥ ३.२५१.१२ ॥
O König der Könige, wenn du meine Worte nicht befolgst, o Vernichter der Feinde, so werde ich hier stehen und deine Füße dienen.
3.251.13
नोत्सहे जीवितुमहं त्वद्विहीनो नरर्षभः ।
प्रायोपविष्टस्तु तथा राज्ञां हास्यो भविष्यसि ॥ ३.२५१.१३ ॥
Ich kann ohne dich nicht leben, Stier unter den Menschen. Wenn du dich zum Fasten bis zum Tod niedersetzt, wirst du zum Gespött der Könige werden.
3.251.14
एवमुक्तस्तु कर्णेन राजा दुर्योधनस्तदा ।
नैवोत्थातुं मनश्चक्रे स्वर्गाय कृतनिश्चयः ॥ ३.२५१.१४ ॥
Als Karṇa so gesprochen hatte, entschloss sich König Duryodhana nicht aufzustehen; er hatte seinen Entschluss für den Himmel gefasst.