மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.251
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.251.1
राजन्नद्यावगच्छामि तवैव लघुसत्वताम् ।
अल्पत्वं च तथा बुद्धेः कार्याणामविवेकिताम् ॥ ३.२५१.१ ॥
அரசே, இன்று நான் உமது உறுதியின்மையையும், உமது அறிவின் சிறுமையையும், செயல்களில் விவேகமின்மையையும் உணர்கிறேன்.
3.251.2
किमत्र चित्रं धर्मज्ञ मोक्षितः पाण्डवैरसि ।
सद्यो वशं समापन्नः शत्रूणां शत्रुकर्शन ॥ ३.२५१.२ ॥
அறம் அறிந்தவனே, பாண்டவர்கள் உன்னை விடுவித்ததில் வியப்பென்ன? எதிரிகளை அழிப்பவனே, நீ உடனே எதிரிகளின் வசத்தில் விழுந்தாய்.
3.251.3
सेनाजीवैश्च कौरव्य तथा विषयवासिभिः ।
अज्ञातैर्यदि वा ज्ञातैः कर्तव्यं नृपतेः प्रियम् ॥ ३.२५१.३ ॥
குருவின் வழித்தோன்றலே, படையில் வாழும் வீரர்களாலும், நாட்டில் வசிப்பவர்களாலும், அறியப்படாதவர்களாலோ அறியப்பட்டவர்களாலோ, அரசனுக்கு நன்மை செய்யப்பட வேண்டும்.
3.251.4
प्रायः प्रधानाः पुरुषाः क्षोभयित्वाऽरिवाहिनीम् ।
निगृह्यन्ते चयुद्धेषु मोक्ष्यन्ते च स्वसैनिकैः ॥ ३.२५१.४ ॥
பொதுவாக முக்கிய வீரர்கள் எதிரிப் படையைக் கலக்கி, போர்களில் பிடிக்கப்படுகிறார்கள்; தங்கள் சொந்த வீரர்களால் விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்.
3.251.5
सेनाजीवाश्च ये राज्ञां विषये सन्ति मानवाः ।
तैः संगम्य नृपार्थाय यतितव्यं यथातथम् ॥ ३.२५१.५ ॥
அரசர்களின் நாட்டில் படையை நம்பி வாழும் மனிதர்கள் உள்ளனர்; அவர்களோடு கூடி அரசனுக்காக முறையாக முயல வேண்டும்.
3.251.6
यद्येवं पाण्डवै राजन्भवद्विषयवासिभिः ।
यदृच्छया मोक्षितोऽसि कतत्रका परिदेवना ॥ ३.२५१.६ ॥
அரசே, பாண்டவர்களாலும் உன் நாட்டு மக்களாலும் இவ்வாறு தற்செயலாக நீ விடுவிக்கப்பட்டிருந்தால், பின் புலம்பல் எதற்கு?
3.251.7
न चैतत्साधु यद्राजन्पाण्डवास्त्वां नृपोत्तमम् ।
स्वसेनया संप्रयान्तं नानुयान्ति स्म पृष्ठतः ॥ ३.२५१.७ ॥
அரசே, சிறந்த அரசராகிய உம்மை உமது சேனையுடன் செல்லும்போது பாண்டவர்கள் பின்தொடராமல் இருப்பது நல்லதல்ல.
3.251.8
शूराश्च बलवन्तश्च संयुगेष्वपलायिनः ।
भवतस्ते सभायां वै प्रेष्यतां पूर्वमागताः ॥ ३.२५१.८ ॥
அவர்கள் வீரர்களும் வலிமையுள்ளவர்களும் போரில் பின்வாங்காதவர்களும் ஆவர்; முன்பு சபையில் உமக்கு ஏவலராகவே வந்தவர்கள்.
3.251.9
पाण्डवेयानि रत्नानि त्वमद्याप्युपभुञ्जसे ।
सत्वस्थान्पाण्डवान्पश्य न ते प्रायमुपाविशन् ॥ ३.२५१.९ ॥
பாண்டவர்களின் ரத்தினங்களை நீ இன்றும் அனுபவிக்கிறாய்; உறுதியுள்ள பாண்டவர்களைப் பார், அவர்கள் உனக்காக உண்ணாநோன்பில் அமரவில்லை.
3.251.10
तदलं ते महाबाहो विषादं कर्तुमीदृशम् ।
उत्तिष्ठ रराजन्भद्रं ते न चिन्तां कर्तुमर्हसि ॥ ३.२५१.१० ॥
ஆகவே மகாபாகுவே, இத்தகைய துயரம் உனக்குப் போதும்; எழுவாய் அரசே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; கவலை கொள்ளத் தகாது.
3.251.11
अवश्यमेव नृपते राज्ञो विषयवासिभिः ।
प्रियाण्याचरितव्यानि तत्र का परिदेवना ॥ ३.२५१.११ ॥
அரசே, நாட்டில் வாழ்வோர் அரசருக்கு அவசியம் இனிய செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்; அதில் புலம்பல் ஏன்?
3.251.12
मद्वाक्यमेतद्राजेन्द्र यद्येवं न करिष्यसि ।
स्थास्यामीह भवत्पादौ शुश्रूषन्नरिमर्दन ॥ ३.२५१.१२ ॥
அரசர்களின் அரசே, நீ என் இந்த வார்த்தையைச் செய்யாவிட்டால், எதிரிகளை அழிப்பவனே, நான் இங்கே உன் பாதங்களுக்குப் பணிவிடை செய்தபடி நிற்பேன்.
3.251.13
नोत्सहे जीवितुमहं त्वद्विहीनो नरर्षभः ।
प्रायोपविष्टस्तु तथा राज्ञां हास्यो भविष्यसि ॥ ३.२५१.१३ ॥
நரர்களில் சிறந்தவனே, உன்னை இழந்து நான் உயிர்வாழ இயலேன். நீ உண்ணாநோன்பில் அமர்ந்தால் அரசர்கள் உன்னைப் பரிகசிப்பார்கள்.
3.251.14
एवमुक्तस्तु कर्णेन राजा दुर्योधनस्तदा ।
नैवोत्थातुं मनश्चक्रे स्वर्गाय कृतनिश्चयः ॥ ३.२५१.१४ ॥
கர்ணன் இவ்வாறு கூறியபோதும் அரசன் துரியோதனன் எழுந்திருக்க மனம் கொள்ளவில்லை; அவன் சொர்க்கத்திற்காக உறுதி பூண்டிருந்தான்.