Mahābhārata · Adhyāya 3.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.252.1
प्रायोपविष्टं राजानं दुर्योधनममर्षणम् ।
उवाच सान्त्वयन्राजञ्शकुनिः सौबलस्तदा ॥ ३.२५२.१ ॥
Da sprach Śakuni, der Sohn Subalas, tröstend zu König Duryodhana, der sich zum Fasten bis zum Tod niedergesetzt hatte, unversöhnlich und zornig: "O König..."
3.252.2
सम्यगुक्तं हि कर्णेन तच्छ्रुतं कौरव त्वया ।
मया हृतां श्रियं स्फीतां तां मोहादपहासि किम् ॥ ३.२५२.२ ॥
Karṇa hat recht gesprochen, und du hast es gehört, o Kaurava. Warum lachst du aus Verblendung über jene weite Wohlfahrt, die ich geraubt habe?
3.252.3
त्वमबुद्ध्या नृपवर प्राणानुत्स्रष्टुमिच्छसि ।
अद्य वाऽप्यवगन्छामि न वृद्धाः सेवितास्त्वया ॥ ३.२५२.३ ॥
O bester der Könige, aus Torheit willst du dein Leben hingeben. Heute erkenne ich, dass du den Ältesten nicht gedient hast.
3.252.4
यः समुत्पतितं हर्षं दैन्यं वा न नियच्छति ।
स नश्यति श्रियं प्राप्य पात्रमाममिवाम्भसि ॥ ३.२५२.४ ॥
Wer die aufsteigende Freude oder Niedergeschlagenheit nicht zügelt, geht zugrunde, selbst nachdem er Glück erlangt hat, wie ein ungebranntes Gefäß im Wasser.
3.252.5
अतिभीरुं मृदुं क्लीबं दीर्घसूत्रं प्रमादिनम् ।
व्यसनाद्विषयाक्रान्तं न भजन्ति नृपं श्रिताः ॥ ३.२५२.५ ॥
Die Schutzsuchenden dienen nicht einem König, der überaus furchtsam, weich, unmännlich, zögernd, nachlässig und von Unglück und Sinnesobjekten überwältigt ist.
3.252.6
सत्कृतस्य हि ते शोको विपरीते कथं भवेत् ।
मा कृतं शोभनं पार्थैः शोकमालम्ब्य नाशय ॥ ३.२५२.६ ॥
Du bist geehrt worden; wie also sollte dir Kummer kommen, wenn sich das Glück wendet? Zerstöre nicht, indem du am Kummer festhältst, das Gute, das die Söhne Pṛthās getan haben.
3.252.7
यत्र हर्षस्त्वया कार्यः सत्कर्तव्याश्च पाण्डवाः ।
तत्र शोचसि राजेन्द्रविपरीतमिदं तव ॥ ३.२५२.७ ॥
Wo du dich freuen und die Pāṇḍavas ehren solltest, da trauerst du, o Herrscher der Könige; das ist für dich verkehrt.
3.252.8
प्रसीदमा त्यजात्मानं तुष्टश्च सुकृतं स्मर ।
कप्रयच्छ राज्यं पार्थानां यशो धर्ममवाप्नुहि।
क्रियामेतां समाज्ञाय कृतघ्नो न भविष्यसि ॥ ३.२५२.८ ॥
Sei gnädig, gib dich nicht selbst auf; sei zufrieden und gedenke deiner guten Taten. Gib den Söhnen der Pṛthā das Reich, erlange Ruhm und Dharma. Wenn du diese Handlung verstehst, wirst du nicht undankbar sein.
3.252.9
सौभ्रात्रं पाण्डवैः कृत्वा समवस्ताप्य चैव तान् ।
पित्र्यं राज्यं प्रयच्छैषां ततः सुखमवाप्स्यसि ॥ ३.२५२.९ ॥
Nachdem du brüderliche Eintracht mit den Pāṇḍavas geschaffen und ihren Kummer gelindert hast, gib ihnen das väterliche Reich; dann wirst du Glück erlangen.
3.252.10
शकुनेस्तु वचः श्रुत्वा दुःशासनमवेक्ष्य च ।
पादयोः पतितं वीरं विकृतं भ्रातृसौहृदात् ॥ ३.२५२.१० ॥
Nachdem er Śakunis Worte gehört und Duḥśāsana gesehen hatte, den Helden, der ihm zu Füßen gefallen war, entstellt von brüderlicher Zuneigung.
3.252.11
बाहुभ्यां साधुजाताभ्यां दुःशासनमरिंदमम् ।
उत्थाप्य संपरिष्वज्य प्रीत्याऽजिघ्रत मूर्धनि ॥ ३.२५२.११ ॥
Mit seinen wohlgeformten Armen hob er Duḥśāsana, den Bezwinger der Feinde, empor, umarmte ihn und küsste ihn zärtlich auf den Kopf.
3.252.12
कर्णसौबलयोश्चापि संश्रुत्य वचनान्यसौ ।
निर्वेदं परमं गत्वा राजा दुर्योधनस्तदा।
व्रीडयाऽभिपरीतात्मा नैराश्यमगमत्परम् ॥ ३.२५२.१२ ॥
Nachdem König Duryodhana die Worte Karṇas und Saubalas gehört hatte, verfiel er in tiefste Niedergeschlagenheit; sein Geist von Scham überwältigt, versank er in äußerster Verzweiflung.
3.252.13
सुहृदां चैव तच्छ्रुत्वा समन्युरिदमब्रवीत् ।
न धर्मधनसौख्येन नैश्वर्येण न चाज्ञया ॥ ३.२५२.१३ ॥
Als er dies von seinen Freunden hörte, sprach er zornig: »Weder durch Dharma, noch durch Reichtum, noch durch Genuss, noch durch Herrschaft, noch durch einen Befehl.«
3.252.14
नैव भोगैश्च मे कार्यं मा विहन्यत गच्छत ।
निश्चितेयं मम मतिः स्थिता प्रायोपवेशने ॥ ३.२५२.१४ ॥
Ich habe keinen Bedarf an Genüssen. Geht nicht zugrunde, geht. Mein fester Entschluss ist es, im Fasten bis zum Tod zu verharren.
3.252.15
गच्छध्वं नगरं सर्वे पूज्याश्च गुरवो मम ।
त एवमुक्ताः प्रत्यूच् राजानमरिमर्दनम् ॥ ३.२५२.१५ ॥
»Geht alle in die Stadt; auch meine verehrten Ältesten sind dort.« So angesprochen, antworteten sie dem König, dem Bezwinger der Feinde.
3.252.16
या गतिस्तव राजेन्द्र साऽस्माकमपि भारत ।
कथं वा संप्रवेक्ष्यामस्त्वद्विहीनाः पुरं वयम् ॥ ३.२५२.१६ ॥
»Welches dein Weg ist, das sei auch unser Weg, o Herr der Könige, o Bhārata. Wie sollten wir ohne dich die Stadt betreten?«
3.252.17
स सुहृद्भिरमात्यैश्च भातृभिः स्वजनेन च ।
बहुप्रकारमप्युक्तो निश्चयान्न व्यचाल्यत ॥ ३.२५२.१७ ॥
Obwohl Freunde, Minister, Brüder und Verwandte ihn auf vielerlei Weise mahnten, wich er nicht von seinem Entschluss.
3.252.18
दर्भास्तरणमास्तीर्य निश्चयाद्धृतराष्ट्रजः ।
संस्पृश्यापः शुचिर्भूत्वा भूतले समुपस्थितः ॥ ३.२५२.१८ ॥
Entschlossen breitete der Sohn Dhṛtarāṣṭras ein Lager aus Kuśa-Gras aus, berührte das Wasser, reinigte sich und setzte sich auf den Boden.
3.252.19
कुशचीराम्बरधरः परं नियममास्थितः ।
वाग्यतो राजशार्दूलः स स्वर्गगतिकाम्यया ॥ ३.२५२.१९ ॥
In Kuśa-Gras und Rindengewänder gekleidet, das höchste Gelübde haltend, die Rede gezügelt, jener Tiger unter den Königen, nach dem Weg zum Himmel verlangend.
3.252.20
मनसोपचितिं कृत्वा निरस् च बहिःक्रियाः ।
तस्थौप्रायोपवेशेऽथमतिं कृत्वा सुनिश्चयाम् ॥ ३.२५२.२० ॥
Nachdem er im Geist Verdienst angesammelt und die äußeren Riten abgelegt hatte, stand er im Entschluss des Todesfastens, fest in seinem Vorsatz.
3.252.21
अथ तं निश्चयं तस्य बुद्ध्वा दैतेयदानवाः ।
पातालवासिनो रौद्राः पूर्वं देवैर्विनिर्जिताः ॥ ३.२५२.२१ ॥
Als sie seinen Entschluss erkannten, die im Unterwelt wohnenden Daityas und Dānavas, grimmig, einst von den Göttern besiegt.
3.252.22
ते स्वपक्षक्षयं तं तु ज्ञात्वा दुर्योधनस्य वै ।
आह्वानाय तदा चक्रुः कर्म वैतानसंभवम् ॥ ३.२५२.२२ ॥
Da sie den Untergang ihrer Seite durch Duryodhana erkannten, vollzogen sie das aus dem heiligen Feuer entstehende Ritual, um ihn herbeizurufen.
3.252.23
बृहस्पत्युशनोक्तैश्च मन्त्रैर्मन्त्रविशारदाः ।
अथर्ववेदप्रोक्तैश्च याश्चौपनिषदाः क्रियाः।
मन्त्रजप्यसमायुक्तास्तास्तदा समवर्तयन् ॥ ३.२५२.२३ ॥
Mit den von Bṛhaspati und Uśanas gelehrten Mantras, die Meister der Mantras waren, und mit den im Atharva-Veda und in den Upaniṣaden gelehrten Riten, verbunden mit der Rezitation der Mantras, vollzogen sie diese damals.
3.252.24
जुह्वत्यग्नौ हविः क्षीरं मन्त्रवत्सुसमाहिताः ।
ब्राह्मणा वेदवेदाङ्गपारगाः सुदृढव्रताः ॥ ३.२५२.२४ ॥
Brahmanen, bewandert in den Veden und Vedāṅgas, fest in ihren Gelübden, wohlgesammelt, opferten dem Feuer Gaben von Milch gemäß den Mantras.
3.252.25
अध्वर्यवो दानवानां कर्म प्रावर्तयंस्ततः ॥ ३.२५२.२५ ॥
Da setzten die Adhvaryu-Priester das Ritual der Dānavas in Gang.
3.252.26
कर्मसिद्धौ तदा तत्र जृम्भमाणा महाद्भुता ।
कृत्या समुत्थिता राजन्किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ ३.२५२.२६ ॥
Als das Ritual vollendet war, erhob sich dort, gähnend, o König, eine überaus wundersame Kṛtyā und sprach: »Was soll ich tun?«
3.252.27
आहुर्दैत्याश्च तां तत्र सुप्रीतेनान्तरात्मना ।
प्रायोपविष्टं राजानं धार्तराष्ट्रमिहानय ॥ ३.२५२.२७ ॥
Da sprachen die Daityas, im Innersten sehr erfreut, zu ihr: »Bring hierher den König, den Sohn Dhṛtarāṣṭras, der dort im Fasten bis zum Tod sitzt.«
3.252.28
तथेति च प्रतिश्रुत्य सा कृत्या प्रययौ तदा ।
निमेषादगमच्चापि यत्र राजा सुयोधनः ॥ ३.२५२.२८ ॥
Sie sagte: »So sei es«, gab ihr Versprechen und brach dann auf; im Nu gelangte sie dorthin, wo König Suyodhana war.
3.252.29
समादाय च राजानं प्रविवेश रसातलम् ।
दानवानां मुहूर्ताच्च पुरतस्तं न्यवेदयत् ॥ ३.२५२.२९ ॥
Den König ergreifend, betrat sie Rasātala, die Unterwelt, und im Nu stellte sie ihn vor den Dānavas dar.
3.252.30
तमानीतं नृपं दृष्ट्वा रात्रौ संगत्य दानवाः ।
प्रहृष्टमनसः सर्वे किंचिदुत्फुल्ललोचनाः ॥ ३.२५२.३० ॥
Nachts versammelt, waren alle Dānavas, als sie den dorthin gebrachten König sahen, mit erfreuten Herzen und etwas weit geöffneten Augen.
3.252.31
दृढमेनं परिष्यज्य दृष्ट्वा च कुशलं तदा ।
साभिमानमिदं वाक्यं दुर्योधनमथाब्रुवन् ॥ ३.२५२.३१ ॥
Nachdem sie ihn fest umarmt und gesehen hatten, dass es ihm wohlging, sprachen sie da stolz diese Worte zu Duryodhana.