மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.252.1
प्रायोपविष्टं राजानं दुर्योधनममर्षणम् ।
उवाच सान्त्वयन्राजञ्शकुनिः सौबलस्तदा ॥ ३.२५२.१ ॥
உண்ணாநோன்பிருந்த, பொறுமையற்ற அரசன் துரியோதனனிடம், ஓ அரசே, அப்போது சுபலனின் மகன் சகுனி ஆறுதல் கூறி இவ்வாறு சொன்னான்।
3.252.2
सम्यगुक्तं हि कर्णेन तच्छ्रुतं कौरव त्वया ।
मया हृतां श्रियं स्फीतां तां मोहादपहासि किम् ॥ ३.२५२.२ ॥
கர்ணன் சரியாகவே சொன்னான், ஓ குருவம்சத்தவனே, அதை நீயும் கேட்டாய். பின் மயக்கத்தால் நான் கவர்ந்த அந்த விரிந்த செல்வத்தைப் பார்த்து ஏன் நகைக்கிறாய்?
3.252.3
त्वमबुद्ध्या नृपवर प्राणानुत्स्रष्टुमिच्छसि ।
अद्य वाऽप्यवगन्छामि न वृद्धाः सेवितास्त्वया ॥ ३.२५२.३ ॥
ஓ மன்னர்களில் சிறந்தவனே, அறியாமையால் நீ உயிரை விட விரும்புகிறாய். இன்று நான் உணர்கிறேன், நீ பெரியோர்களைச் சேவிக்கவில்லை.
3.252.4
यः समुत्पतितं हर्षं दैन्यं वा न नियच्छति ।
स नश्यति श्रियं प्राप्य पात्रमाममिवाम्भसि ॥ ३.२५२.४ ॥
எழுந்த மகிழ்ச்சியையோ துயரத்தையோ அடக்காதவன், செல்வத்தைப் பெற்றும் அழிகிறான்; நீரில் வைத்த பச்சைக் கலம் போல.
3.252.5
अतिभीरुं मृदुं क्लीबं दीर्घसूत्रं प्रमादिनम् ।
व्यसनाद्विषयाक्रान्तं न भजन्ति नृपं श्रिताः ॥ ३.२५२.५ ॥
மிகுந்த பயமுள்ளவன், மென்மையானவன், ஆண்மையற்றவன், தாமதம் செய்பவன், அலட்சியமுள்ளவன், துயரத்தாலும் புலன் இன்பங்களாலும் வீழ்த்தப்பட்ட அரசனை, அவனைச் சார்ந்தோர் சேவிப்பதில்லை.
3.252.6
सत्कृतस्य हि ते शोको विपरीते कथं भवेत् ।
मा कृतं शोभनं पार्थैः शोकमालम्ब्य नाशय ॥ ३.२५२.६ ॥
நீ மரியாதை பெற்றவன்; அப்படியிருக்க, நிலைமை மாறியபோது உனக்கு துயரம் எப்படி வரும்? பாண்டவர்கள் செய்த நன்மையைத் துயரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு அழிக்காதே.
3.252.7
यत्र हर्षस्त्वया कार्यः सत्कर्तव्याश्च पाण्डवाः ।
तत्र शोचसि राजेन्द्रविपरीतमिदं तव ॥ ३.२५२.७ ॥
எங்கு நீ மகிழ்ச்சியடைய வேண்டுமோ, பாண்டவர்களை நன்கு கௌரவிக்க வேண்டுமோ, அங்கே நீ துயருறுகிறாய்; ஓ அரசர்களின் தலைவனே, இது உனக்கு மாறானது.
3.252.8
प्रसीदमा त्यजात्मानं तुष्टश्च सुकृतं स्मर ।
कप्रयच्छ राज्यं पार्थानां यशो धर्ममवाप्नुहि।
क्रियामेतां समाज्ञाय कृतघ्नो न भविष्यसि ॥ ३.२५२.८ ॥
சாந்தமாக இரு, உன்னைக் கைவிடாதே; மனநிறைவுடன் உன் நற்செயல்களை நினை. பிருதையின் மக்களுக்கு அரசைக் கொடு, புகழையும் தர்மத்தையும் அடைவாய். இந்தச் செயலை அறிந்து நீ நன்றி கொல்லாதவனாக மாட்டாய்.
3.252.9
सौभ्रात्रं पाण्डवैः कृत्वा समवस्ताप्य चैव तान् ।
पित्र्यं राज्यं प्रयच्छैषां ततः सुखमवाप्स्यसि ॥ ३.२५२.९ ॥
பாண்டவர்களுடன் சகோதரத்துவம் கொண்டு, அவர்களின் துயரைத் தணித்து, அவர்களுக்குத் தந்தையின் அரசைக் கொடு; அப்போது நீ மகிழ்ச்சி அடைவாய்.
3.252.10
शकुनेस्तु वचः श्रुत्वा दुःशासनमवेक्ष्य च ।
पादयोः पतितं वीरं विकृतं भ्रातृसौहृदात् ॥ ३.२५२.१० ॥
சகுனியின் சொற்களைக் கேட்டு, துச்சாசனனைப் பார்த்து, சகோதர அன்பால் உருக்குலைந்து காலடியில் விழுந்த வீரனைக் கண்டு.
3.252.11
बाहुभ्यां साधुजाताभ्यां दुःशासनमरिंदमम् ।
उत्थाप्य संपरिष्वज्य प्रीत्याऽजिघ्रत मूर्धनि ॥ ३.२५२.११ ॥
நன்கு அமைந்த தம் கரங்களால் பகைவர்களை அடக்குபவனான துச்சாசனனைத் தூக்கி, தழுவி, அன்புடன் அவன் தலையை முகர்ந்தான்.
3.252.12
कर्णसौबलयोश्चापि संश्रुत्य वचनान्यसौ ।
निर्वेदं परमं गत्वा राजा दुर्योधनस्तदा।
व्रीडयाऽभिपरीतात्मा नैराश्यमगमत्परम् ॥ ३.२५२.१२ ॥
கர்ணன் மற்றும் சௌபலனின் சொற்களைக் கேட்டதும், அந்த அரசன் துரியோதனன் மிகுந்த வருத்தம் அடைந்தான்; வெட்கத்தால் நிறைந்த மனத்துடன் அவன் பெரும் நம்பிக்கையின்மையை அடைந்தான்.
3.252.13
सुहृदां चैव तच्छ्रुत्वा समन्युरिदमब्रवीत् ।
न धर्मधनसौख्येन नैश्वर्येण न चाज्ञया ॥ ३.२५२.१३ ॥
நண்பர்களின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு கோபமுற்று அவன் இவ்வாறு கூறினான்: தர்மத்தாலும், செல்வத்தாலும், இன்பத்தாலும், ஆட்சியாலும், கட்டளையாலும் அல்ல.
3.252.14
नैव भोगैश्च मे कार्यं मा विहन्यत गच्छत ।
निश्चितेयं मम मतिः स्थिता प्रायोपवेशने ॥ ३.२५२.१४ ॥
எனக்கு இன்பங்களால் எந்தப் பயனும் இல்லை. நீங்கள் அழியாதீர்கள், செல்லுங்கள். என் உறுதியான முடிவு உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடுவதே.
3.252.15
गच्छध्वं नगरं सर्वे पूज्याश्च गुरवो मम ।
त एवमुक्ताः प्रत्यूच् राजानमरिमर्दनम् ॥ ३.२५२.१५ ॥
நீங்கள் அனைவரும் நகரத்திற்குச் செல்லுங்கள்; என் வணக்கத்திற்குரிய பெரியோர்களும் அங்கே உள்ளனர். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, அவர்கள் பகைவர்களை அடக்கும் அரசனிடம் பதிலளித்தனர்.
3.252.16
या गतिस्तव राजेन्द्र साऽस्माकमपि भारत ।
कथं वा संप्रवेक्ष्यामस्त्वद्विहीनाः पुरं वयम् ॥ ३.२५२.१६ ॥
அரசர்களின் அரசே, பரதகுலத்தவனே, உன் கதியே எங்களுக்கும். உன்னை இழந்த நாங்கள் எப்படி நகரில் நுழைவோம்?
3.252.17
स सुहृद्भिरमात्यैश्च भातृभिः स्वजनेन च ।
बहुप्रकारमप्युक्तो निश्चयान्न व्यचाल्यत ॥ ३.२५२.१७ ॥
நண்பர்கள், அமைச்சர்கள், சகோதரர்கள், உறவினர்கள் ஆகியோர் பலவிதமாக அறிவுறுத்தியும் அவன் தன் உறுதியிலிருந்து அசையவில்லை.
3.252.18
दर्भास्तरणमास्तीर्य निश्चयाद्धृतराष्ट्रजः ।
संस्पृश्यापः शुचिर्भूत्वा भूतले समुपस्थितः ॥ ३.२५२.१८ ॥
தன் உறுதியின்படி திருதராஷ்டிரனின் மகன் தர்ப்பைப் படுக்கை விரித்து, நீரைத் தொட்டு, தூய்மையடைந்து, நிலத்தின்மேல் அமர்ந்தான்.
3.252.19
कुशचीराम्बरधरः परं नियममास्थितः ।
वाग्यतो राजशार्दूलः स स्वर्गगतिकाम्यया ॥ ३.२५२.१९ ॥
குசப்புல் மற்றும் மரவுரி ஆடை அணிந்து, உயர்ந்த நியமத்தில் நிலைத்து, பேச்சை அடக்கிய அந்த அரசப் புலி சொர்க்கம் செல்லும் விருப்பத்தால்.
3.252.20
मनसोपचितिं कृत्वा निरस् च बहिःक्रियाः ।
तस्थौप्रायोपवेशेऽथमतिं कृत्वा सुनिश्चयाम् ॥ ३.२५२.२० ॥
மனத்தால் புண்ணியத்தைச் சேர்த்து, வெளிப்புறச் சடங்குகளை விலக்கி, உறுதியான சங்கல்பம் கொண்டு அவன் பிராயோபவேசத்தில் நின்றான்.
3.252.21
अथ तं निश्चयं तस्य बुद्ध्वा दैतेयदानवाः ।
पातालवासिनो रौद्राः पूर्वं देवैर्विनिर्जिताः ॥ ३.२५२.२१ ॥
அவனுடைய அந்த சங்கல்பத்தை அறிந்து, முன்பு தேவர்களால் வெல்லப்பட்ட, பாதாளத்தில் வாழும் கொடிய தைத்தியர்களும் தானவர்களும்.
3.252.22
ते स्वपक्षक्षयं तं तु ज्ञात्वा दुर्योधनस्य वै ।
आह्वानाय तदा चक्रुः कर्म वैतानसंभवम् ॥ ३.२५२.२२ ॥
துரியோதனனின் அந்த தன் பக்க அழிவை அறிந்து, அவர்கள் அப்போது அவனை அழைப்பதற்காக வைதான அக்னியிலிருந்து தோன்றும் சடங்கைச் செய்தனர்.
3.252.23
बृहस्पत्युशनोक्तैश्च मन्त्रैर्मन्त्रविशारदाः ।
अथर्ववेदप्रोक्तैश्च याश्चौपनिषदाः क्रियाः।
मन्त्रजप्यसमायुक्तास्तास्तदा समवर्तयन् ॥ ३.२५२.२३ ॥
பிருஹஸ்பதி மற்றும் உசனஸ் கூறிய மந்திரங்களாலும், மந்திர நிபுணர்கள், அதர்வவேதத்தில் சொல்லப்பட்ட, உபநிடத சடங்குகளையும், மந்திர ஜபத்துடன் கூடிய அவற்றை அப்போது நடத்தினர்.
3.252.24
जुह्वत्यग्नौ हविः क्षीरं मन्त्रवत्सुसमाहिताः ।
ब्राह्मणा वेदवेदाङ्गपारगाः सुदृढव्रताः ॥ ३.२५२.२४ ॥
மந்திரப்படி அக்னியில் ஹவிஸ் மற்றும் பாலை ஆகுதி செய்த, நன்கு ஒருமுகப்பட்ட, வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்த, உறுதியான விரதம் கொண்ட பிராமணர்கள்.
3.252.25
अध्वर्यवो दानवानां कर्म प्रावर्तयंस्ततः ॥ ३.२५२.२५ ॥
அப்போது அத்வர்யுக்கள் தானவர்களின் கர்மத்தைத் தொடங்கினர்.
3.252.26
कर्मसिद्धौ तदा तत्र जृम्भमाणा महाद्भुता ।
कृत्या समुत्थिता राजन्किं करोमीति चाब्रवीत् ॥ ३.२५२.२६ ॥
கர்மம் நிறைவேறியபோது, அங்கே கொட்டாவி விட்டபடி மிகவும் அற்புதமான ஒரு கிருத்யை எழுந்து, "அரசே, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்றாள்.
3.252.27
आहुर्दैत्याश्च तां तत्र सुप्रीतेनान्तरात्मना ।
प्रायोपविष्टं राजानं धार्तराष्ट्रमिहानय ॥ ३.२५२.२७ ॥
அங்கே தைத்யர்கள் மிகுந்த மனமகிழ்வுடன் அவளிடம், "பிராயோபவேசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் திருதராஷ்டிரனின் மகனாகிய அரசனை இங்கே கொண்டு வா" என்றனர்.
3.252.28
तथेति च प्रतिश्रुत्य सा कृत्या प्रययौ तदा ।
निमेषादगमच्चापि यत्र राजा सुयोधनः ॥ ३.२५२.२८ ॥
"சரி" என்று உறுதியளித்து அந்தக் கிருத்யை சென்றாள்; கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அரசன் சுயோதனன் இருந்த இடத்தை அடைந்தாள்.
3.252.29
समादाय च राजानं प्रविवेश रसातलम् ।
दानवानां मुहूर्ताच्च पुरतस्तं न्यवेदयत् ॥ ३.२५२.२९ ॥
அரசனை எடுத்துக்கொண்டு அவள் ரசாதலத்தில் நுழைந்தாள்; ஒரு முகூர்த்த நேரத்தில் தானவர்கள் முன் அவனைக் கொண்டு நிறுத்தினாள்.
3.252.30
तमानीतं नृपं दृष्ट्वा रात्रौ संगत्य दानवाः ।
प्रहृष्टमनसः सर्वे किंचिदुत्फुल्ललोचनाः ॥ ३.२५२.३० ॥
இரவில் கூடிய அனைத்து தானவர்களும், கொண்டுவரப்பட்ட அரசனைக் கண்டு மகிழ்ந்த மனத்துடன், சற்றே மலர்ந்த கண்களுடன் ஆயினர்.
3.252.31
दृढमेनं परिष्यज्य दृष्ट्वा च कुशलं तदा ।
साभिमानमिदं वाक्यं दुर्योधनमथाब्रुवन् ॥ ३.२५२.३१ ॥
அவனை உறுதியாக அணைத்து, நலத்தைக் கண்டு, அப்போது பெருமிதத்துடன் துரியோதனனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்கள்.