Mahābhārata · Adhyāya 3.253
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.253.1
भोः सुयोधन राजेन्द्र भरतानां कुलोद्वह ।
शूरैः परिवृतो नित्यं तथैव च महात्मभिः ॥ ३.२५३.१ ॥
O Suyodhana, Herr der Könige, Träger des Geschlechts der Bharatas, stets umgeben von Helden und großen Seelen!
3.253.2
अकार्षीः साहसमिदं कस्मात्प्रायोपवेशनम् ।
आत्मत्यागी ह्यधो याति वाच्यतां चायशस्करीम् ॥ ३.२५३.२ ॥
Warum hast du diese törichte Tat begangen, das Fasten bis zum Tod? Wer sich selbst aufgibt, sinkt hinab und wird Gegenstand von Tadel und Schande.
3.253.3
न हि कार्यविरुद्धेषु बहुपापेषु कर्मसु ।
मूलघातिषु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विधाः ॥ ३.२५३.३ ॥
Kluge Männer wie du verstricken sich nicht in Handlungen, die der Pflicht zuwiderlaufen, voller großer Sünde und die Wurzel zerstörend.
3.253.4
नियच्छैनां मतिं राजन्धर्मार्थसुखनाशिनीम् ।
यशःप्रतापवीर्यघ्नीं शत्रूणां हर्षवर्धनीम् ॥ ३.२५३.४ ॥
O König, zügle diesen Entschluss, der Dharma, Reichtum und Glück zerstört, Ruhm, Tatkraft und Tapferkeit vernichtet und die Freude der Feinde mehrt.
3.253.5
श्रूयतां तु प्रभो तत्त्वं दिव्यतां चात्मनो नृप ।
निर्माणं च रशरीरस्य ततो धैर्यमवाप्नुहि ॥ ३.२५३.५ ॥
Höre nun, o Herr, o König, die Wahrheit über deine Göttlichkeit und die Entstehung deines Körpers; dann erlange Standhaftigkeit.
3.253.6
पुरा त्व तपसाऽस्माभिर्लब्धो राजन्महेश्वरात् ।
पूर्वकायश्च ते सर्वो निर्मितो वज्रसंचयैः ॥ ३.२५३.६ ॥
Einst, o König, erlangten wir dies durch Askese von Maheśvara; und dein ganzer vorderer Körper wurde aus Haufen von Donnerkeilen geformt.
3.253.7
अस्त्रैरभेद्यः शस्त्रैश्चाप्यधःकायश्च तेऽनघ ।
कृतः पुष्पमयो देव्या रूपतस्त्रीमनोहरः ॥ ३.२५३.७ ॥
O Makelloser, dein unterer Leib wurde unverwundbar gegen Geschosse und Waffen gemacht; die Göttin hat ihn aus Blüten gebildet, und seine Gestalt bezaubert die Frauen.
3.253.8
एवमीश्वरसंयुक्तस्तव देहो नृपोत्तम ।
देव्या च राजशार्दूल दिव्यस्त्वं हि न मानुषः ॥ ३.२५३.८ ॥
So ist dein Leib mit dem Herrn und der Göttin verbunden, bester der Könige; und du, Tiger unter den Königen, bist göttlich, kein Mensch.
3.253.9
क्षत्रियाश्च महावीर्या भगदत्तपुरोगमाः ।
दिव्यास्त्रविदुषः शूराः क्षपयिष्यन्ति ते रिपून् ॥ ३.२५३.९ ॥
Die Krieger von großer Tapferkeit, angeführt von Bhagadatta, und die Helden, die in göttlichen Waffen erfahren sind, werden deine Feinde vernichten.
3.253.10
तदलं ते विषादेन भयं तव न विद्यते ।
सहायार्थं च ते वीराः संभूता बुवि दानवाः ॥ ३.२५३.१० ॥
Darum lass ab von deinem Kummer; du hast keine Furcht. Zu deiner Hilfe sind auf der Erde heldenhafte Dānavas geboren worden.
3.253.11
भीष्मद्रोणकृपादींश्च प्रवेक्ष्यन्त्यपरेऽसुराः ।
यैराविष्टा घृणां त्यक्त्वा योत्स्यन्ते तव वैरिभिः ॥ ३.२५३.११ ॥
Andere Asuras werden in Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa und die übrigen eingehen; von ihnen besessen, werden sie das Mitleid ablegen und gegen deine Feinde kämpfen.
3.253.12
नैव पुत्रान्न च भ्रातॄन्न पितॄन्न च बान्धवान् ।
नैव शिष्यान्न च ज्ञातीन्न बालान्त्यविरान्न च।
युधि संप्रहरिष्यन्तो मोक्ष्यन्ति कुरुसत्तम ॥ ३.२५३.१२ ॥
Sie werden weder Söhne noch Brüder schonen, weder Väter noch Verwandte, weder Schüler noch Angehörige, weder Kinder noch Alte, während sie im Kampf zuschlagen, bester der Kurus.
3.253.13
निःस्नेहा दानवाविष्टाः समाक्रान्तेऽन्तरात्मनि ।
प्रहरिष्यन्ति बन्धुभ्यः स्नेहमुत्सृज्य दूरतः ॥ ३.२५३.१३ ॥
Von Dānavas besessen, das innere Selbst überwältigt, ohne Zuneigung, werden sie die Verwandten aus der Ferne schlagen und die Zuneigung ablegen.
3.253.14
हृष्टाः पुरुषशार्दूलाः कलुषीकृतमानसाः ।
अनभिज्ञातमूलाश्च दैवाच्च विधिनिर्मितात्।
व्याभाषमाणाश्चान्योन्यं न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.२५३.१४ ॥
Freudig, Tiger unter den Männern, mit verdorbenen Gemütern, die Wurzel nicht kennend, durch Schicksal und Vorsehung geformt, zueinander sprechend: Du wirst nicht lebend von mir freigelassen werden.
3.253.15
सर्वे शस्त्रास्त्रमोक्षेण पौरुषे समवस्थिताः ।
श्लाघमानाः कुरुश्रेष्ठ करिष्यन्ति जनक्षयम् ॥ ३.२५३.१५ ॥
Alle, standhaft in männlicher Tapferkeit, prahlend, durch das Abschießen von Waffen und Geschossen, werden das Volk vernichten, Bester der Kurus.
3.253.16
तेपि पञ्च महात्मानः प्रतियोत्सन्ति पाण्डवाः ।
वधं चैषां करिष्यन्ति दैवयुक्ता महाबलाः ॥ ३.२५३.१६ ॥
Auch jene fünf großherzigen Pāṇḍavas werden ihnen entgegentreten, und die vom Schicksal begünstigten Mächtigen werden ihren Tod herbeiführen.
3.253.17
दैत्यरक्षोगणाश्चैव संभूताः क्षत्रयोनिषु ।
योत्स्यन्ति युधि विक्रम्य शत्रुभिस्तव पार्थिव ॥ ३.२५३.१७ ॥
Scharen von Daityas und Rākṣasas, in ksatriya-Schößen geboren, werden im Kampf tapfer gegen deine Feinde kämpfen, o König.
3.253.18
गदाभिर्मुसलैः शूलैः शस्त्रैरुच्चावचैस्तथा ।
प्रहरिष्यनति ते वीरास्तवारिषु महाबलाः ॥ ३.२५३.१८ ॥
Mit Keulen, Stößeln, Speeren und Waffen mannigfaltiger Art werden jene an Kraft mächtigen Helden deine Feinde treffen.
3.253.19
यच्च तेऽन्तर्गतं वीर भयमर्जुनसंभवम् ।
तत्रापि विहितोऽस्माभिर्वधोपायोऽर्जुनस्य वै ॥ ३.२५३.१९ ॥
O Held, für die Furcht in dir, die von Arjuna herrührt, haben wir bereits ein Mittel ersonnen, Arjuna zu töten.
3.253.20
हतस्य नरकस्यात्मा कर्णमूर्तिमुपाश्रितः ।
तद्वैरं संस्मरन्वीर योत्स्यते केशवार्जुनौ ॥ ३.२५३.२० ॥
Die Seele des erschlagenen Naraka hat die Gestalt Karṇas angenommen; o Held, sich jener Feindschaft erinnernd, wird er mit Keśava und Arjuna kämpfen.
3.253.21
स ते विक्रमशौण्डीरो रणे पार्थं विजेष्यति ।
कर्णः प्रहरतांश्रेष्ठः सर्वांश्चारीन्महारथः ॥ ३.२५३.२१ ॥
Dein Karṇa, stolz auf seine Tapferkeit, der beste der Kämpfer und großer Wagenkämpfer, wird im Kampf Pārtha und alle Feinde besiegen.
3.253.22
ज्ञात्वैतच्छद्मना वज्री रक्षार्थं सव्यसाचिनः ।
कुण्डले कवचं चैव कर्णस्यापहरिष्यति ॥ ३.२५३.२२ ॥
Dies erkennend wird der Donnerkeilträger Indra durch List Karṇas Ohrringe und Rüstung rauben, um Savyasācin (Arjuna) zu schützen.
3.253.23
तस्मादस्माभिरप्यत्र दैत्याः शतसहस्रशः ।
नियुक्ता राक्षसाश्चैव ये ते संशप्तका इति।
प्रख्यातास्तेऽर्जुनं वीरं युधि हिंस्यन्ति मा शुचः ॥ ३.२५३.२३ ॥
Darum haben auch wir hier Hunderttausende von Daityas und Rākṣasas bestellt, berühmt unter dem Namen Saṃśaptakas; sie werden den Helden Arjuna im Kampf erschlagen. Sei nicht betrübt.
3.253.24
असपत्ना त्वया हीयं भोक्तव्या वसुधा नृप ।
मा विषादं गमस्तस्मान्नैतत्त्वय्युपपद्यते ॥ ३.२५३.२४ ॥
O König, diese Erde sollst du ohne Rivalen genießen; darum verfalle nicht in Verzagtheit, denn das geziemt dir nicht.
3.253.25
विनष्टे त्वयि चास्माकं पक्षो हीयेत कौरव ।
गच्छ वीर न ते बुद्धिरन्या कार्या कथंचन।
त्वमस्माकं गतिर्नित्यं देवतानां च पाण्डवाः ॥ ३.२५३.२५ ॥
Wenn du vergehst, wird auch unsere Partei geschwächt, o Kaurava. Geh, Held; dein Sinn soll keineswegs anders sein. Du bist immer unsere Zuflucht, auch die der Götter.
3.253.26
एवमुक्त्वा परिष्वज्य दैत्यास्तं राजकुञ्जरम् ।
समाश्वास्य च दुर्धर्षं पुत्रवद्दानवर्षभाः ॥ ३.२५३.२६ ॥
So gesprochen und jenen Elefanten unter den Königen umarmt, trösteten die Daitya, die Stiere unter den Dānava, den Unbezwingbaren wie einen Sohn.
3.253.27
स्थिरां कृत्वा बुद्धिमस्य प्रियाण्युक्त्वा च भारत ।
गम्यतामित्यनुज्ञाय जयमाप्नुहि चेत्यथ ॥ ३.२५३.२७ ॥
Nachdem sie seinen Entschluss gefestigt und freundliche Worte gesprochen hatten, o Bhārata, und ihm mit 'Geh' Erlaubnis gegeben hatten, sprachen sie: 'Erlange den Sieg.'
3.253.28
तैर्विसृष्टं महाबाहुं कृत्या सैवानयत्पुरः ।
तमेव देशं यत्रासौ तदा प्रायमुपाविशत् ॥ ३.२५३.२८ ॥
Von ihnen entsandt, wurde der Mächtigarmige von der weiblichen Kṛtyā vorangeführt und an genau den Ort gebracht, wo er sich damals zum Fasten bis zum Tod niederließ.
3.253.29
प्रतिनिक्षिप्यतं वीरं कृत्या समभिपूज्य च ।
अनुज्ञाता च राज्ञा सा तत्रैवान्तरधीयत ॥ ३.२५३.२९ ॥
Nachdem sie den Helden dort wieder abgesetzt und geehrt hatte und vom König entlassen worden war, verschwand jene Kṛtyā auf der Stelle.
3.253.30
गतायामथ तस्यां तु राजा दुर्योधनस्तदा ।
स्वप्नभूतमिदं सर्वमचिन्तयत भारत ॥ ३.२५३.३० ॥
Als sie gegangen war, dachte König Duryodhana, o Bhārata, über all dies nach, als wäre es ein Traum.
3.253.31
संमृश्य तानि वाक्यानि दानवोक्तानि दुर्मतेः ।
विजेष्यामि रणे पाण्डूनिति चास्याभवनमतिः ॥ ३.२५३.३१ ॥
Nachdem er jene Worte des Dānava erwogen hatte, fasste der bösgesinnte Duryodhana den Entschluss: »Ich werde die Pāṇḍavas im Kampf besiegen.«
3.253.32
कर्णं संशप्तकांश्चैव पार्थस्यामित्रघातिनः ।
अमन्यत वधे युक्तान्समर्थांश्च सुयोधनः ॥ ३.२५३.३२ ॥
Suyodhana hielt Karṇa und die Saṃśaptakas, die Vernichter der Feinde Pārthas, für geeignet und fähig zur Tötung.
3.253.33
एवमाशा दृढा तस् धार्तराष्ट्रस् दुर्मतेः ।
विनिर्जये पाण्डवानामभवद्भरतर्षभ ॥ ३.२५३.३३ ॥
So wurde die Hoffnung des bösgesinnten Sohnes Dhṛtarāṣṭras, die Pāṇḍavas zu besiegen, fest, o Stier der Bharatas.
3.253.34
कर्णोऽप्याविष्टचित्तात्मा नरकस्यान्तरात्मना ।
अर्जुनस्य वधे क्रूरां करोति स्म तदा मतिम् ॥ ३.२५३.३४ ॥
Auch Karṇa, dessen Geist und Selbst vom inneren Wesen des Naraka besessen waren, fasste damals den grausamen Entschluss, Arjuna zu töten.
3.253.35
संशप्तकाश्च ते वीरा राक्षसाविष्टचेतसः ।
रजस्तमोभ्यामाक्रान्ताः फाल्गुनस्य वधैषिणः ॥ ३.२५३.३५ ॥
Und jene Saṃśaptaka-Helden, deren Geist von Dämonen besessen war, von Leidenschaft und Finsternis überwältigt, strebten nach dem Tod Phālgunas.
3.253.36
भीष्मद्रोणकृपाद्याश्च दानवाक्रान्तचेतसः ।
न तथा पाण्डुपुत्राणां स्नेहवन्तोऽभवंस्तदा ॥ ३.२५३.३६ ॥
Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa und die anderen, deren Geist von den Dānavas überwältigt war, waren damals nicht so zugetan gegenüber den Söhnen Pāṇḍus.
3.253.37
न चाचचक्षे कस्मैचिदेतद्राजा सुयोधनः ।
कृत्ययाऽऽनाय्यकथितं यदस्य निशि दानवैः ॥ ३.२५३.३७ ॥
König Suyodhana erzählte dies niemandem: dass die Dānavas nachts eine durch das Anrufungsritual herbeigeführte Kṛtyā gegen ihn eingesetzt hatten.
3.253.38
दुर्योधनं निशन्ते च कर्णो वैकर्तनोऽब्रवीत् ।
स्मयन्निवाञ्जलिं कृत्वा पार्थिवं हेतुमद्वचः ॥ ३.२५३.३८ ॥
Am Ende der Nacht sprach Karṇa, der Sohn des Vikartana, lächelnd, mit gefalteten Händen, diese begründeten Worte zu König Duryodhana.
3.253.39
न मृतो जयते शत्रूञ्जीवन्भद्राणि पश्यति ।
मृतस्य भद्राणि कुतः कौरवेय कुतो जयः ॥ ३.२५३.३९ ॥
Der Tote besiegt keine Feinde; der Lebende sieht das Gute. Wie sollte der Tote Gutes haben, Nachkomme der Kurus, und wie Sieg?
3.253.40
न कालाऽद्य विषादस्य भयस्य मरणस्य वा ।
परिष्वज्याब्रवीच्चैवनं भुजाभ्यां स महाभुजः ॥ ३.२५३.४० ॥
Jetzt ist keine Zeit für Verzweiflung, Furcht oder Tod. So sprechend umarmte ihn der Großarmige mit beiden Armen.
3.253.41
उत्तिष्ठ राजन्किं शेषे कस्माच्छोचसि शत्रुहन् ।
शत्रून्प्रताप्य वीर्येण स कथं मर्तुमर्हसि ॥ ३.२५३.४१ ॥
Erhebe dich, König! Warum liegst du da? Warum trauerst du, Vernichter der Feinde? Du, der du die Feinde durch deine Tapferkeit versengt hast, wie kannst du des Todes würdig sein?
3.253.42
अथवा ते भयं जातं दृष्ट्वाऽर्जुनपराक्रमम् ।
सत्यंते प्रतिजानामि वधिष्यामि रणेऽर्जुनम् ॥ ३.२५३.४२ ॥
Oder hat dich Furcht ergriffen, als du Arjunas Tapferkeit sahst? Ich gelobe dir wahrhaftig: In der Schlacht werde ich Arjuna erschlagen.
3.253.43
गते त्रयोदशे वर्षे सत्येनायुधमालभे ।
आनयिष्याम्यहं पार्तान्वशं तव जनाधिप ॥ ३.२५३.४३ ॥
Wenn das dreizehnte Jahr vergangen ist, berühre ich die Waffe im Namen der Wahrheit. Herr der Menschen, ich werde die Pārthas unter deine Gewalt bringen.
3.253.44
एवमुक्तस्तु कर्णेन दैत्यानां वचनात्तथा ।
प्रणिपातेन चाप्येषामुदतिष्ठत्सुयोधनः ॥ ३.२५३.४४ ॥
Als Karṇa so gesprochen hatte und auf die Worte der Daityas hin, erhob sich Suyodhana, nachdem er sich vor ihnen verneigt hatte.
3.253.45
दैत्यानां तद्वचः श्रुत्वा हृदि कृत्वा स्थिरां मतिम् ।
ततो मनुजशार्दूलो योजयामास वाहिनीम्।
रथनागाश्वफलिलां पदातिजनसंकुलाम् ॥ ३.२५३.४५ ॥
Nachdem er die Worte der Daityas gehört und einen festen Entschluss in seinem Herzen gefasst hatte, ordnete der Tiger unter den Menschen sein Heer, dicht mit Streitwagen, Elefanten und Pferden besetzt und vom Fußvolk gedrängt voll.
3.253.46
गङ्गौघप्रतिमा चास्य प्रयाणे शुशुभे चमूः ॥ ३.२५३.४६ ॥
Und sein Heer, dem Strom des Ganges gleich, glänzte auf dem Marsch.
3.253.47
श्वेतच्छत्रैः पताकाभिश्चामरैश्च सुपाण्डुरैः ।
रथैर्नागैः पदातैश्च शुशुभेऽतीव संकुला ॥ ३.२५३.४७ ॥
Dicht besetzt mit weißen Sonnenschirmen, Bannern und sehr weißen Yakschweif-Fächern, mit Streitwagen, Elefanten und Fußsoldaten, strahlte es über alle Maßen.
3.253.48
व्यपेताभ्रघने काले द्यौरिवासीत्तु शारदी ।
हंसपङ्क्तिसमाकीर्णा भ्रमत्सारसशोभिता ॥ ३.२५३.४८ ॥
Wie der Herbsthimmel in einer Jahreszeit ohne dichte Wolken, übersät mit Reihen von Schwänen und geschmückt mit kreisenden Kranichen.
3.253.49
जयाशीर्भिर्द्विजेन्द्रैः स स्तूयमानोऽधिराजवत् ।
गृह्णन्नञ्जलिमालाश्च धार्तराष्ट्रो जनाधिपः ॥ ३.२५३.४९ ॥
Von den besten Brahmanen mit Segenswünschen des Sieges gepriesen, wie ein Herrscher, Girlanden mit gefalteten Händen empfangend, zog der Sohn Dhṛtarāṣṭras, der Herr der Menschen, dahin.
3.253.50
सुयोधनो ययावग्रे श्रिया परमया ज्वलम् ।
कर्णेन सार्धं राजेन्द्र सौबलेन च देविना ॥ ३.२५३.५० ॥
Suyodhana zog voran, glänzend von höchster Pracht, o Herr der Könige, zusammen mit Karṇa, mit Saubala (Śakuni) und jenem Spieler.
3.253.51
दुःशासनादयश्चास्य भ्रातरः सर्व एव ते ।
भूरिश्रवाः सोमदत्तो माराजश्च बाह्लिकः ॥ ३.२५३.५१ ॥
Duḥśāsana und die anderen, alle seine Brüder, und auch Bhūriśravas, Somadatta, Mā-rāja (Lesart unsicher) und Bāhlīka.
3.253.52
रथैर्नानाविधाकारैर्हयैर्गजवरैस्तथा ।
प्रयान्तं नृपसिंहं तमनुजग्मुः कुरूद्वहाः ॥ ३.२५३.५२ ॥
Als jener Löwe unter den Königen mit Wagen vielerlei Gestalt, mit Pferden und trefflichen Elefanten dahinzog, folgten ihm die Edelsten der Kurus.
3.253.53
प्रहृष्टमनसः सर्वे दुर्योधनपुरोगमाः ।
कालेनाल्पेन राजेन्द्र स्वपुरं विविशुस्तदा ॥ ३.२५३.५३ ॥
Mit frohen Herzen, alle von Duryodhana angeführt, o Herr der Könige, betraten sie bald darauf ihre eigene Stadt.