Mahābhārata · Adhyāya 3.260
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.260.1
वने निवसतां तेषां पाण्डवानां महात्मनाम् ।
वर्षाण्येकादशातीयुः कृच्छ्रेण भरतर्षभ ॥ ३.२६०.१ ॥
O Stier der Bharatas! Elf Jahre vergingen unter Mühen für die großherzigen Pāṇḍavas, die im Wald lebten.
3.260.2
फलमूलाशनास्ते हि सुखार्हा दुःखमुत्तमम् ।
प्राप्तकालमनुध्यान्तः सेहिरे वरपूरुषाः ॥ ३.२६०.२ ॥
Jene trefflichen Männer, des Glücks würdig, die von Früchten und Wurzeln lebten, ertrugen das höchste Leid, darüber nachsinnend, als die Zeit kam.
3.260.3
युधिष्ठिरस्तु राजर्षिरात्मकर्मापराधजम् ।
चिन्तयन्स महाबाहुर्भ्रातॄणां दुःखमुत्तमम् ॥ ३.२६०.३ ॥
Yudhiṣṭhira aber, der königliche Weise, der Mächtigarmige, sann unablässig über das höchste Leid seiner Brüder nach, das aus dem Unrecht seiner eigenen Taten entstanden war.
3.260.4
न सुष्वाप सुखं राजा हृदि शल्यैरिवार्पितैः ।
दौरात्म्यमनुपश्यंस्तत्काले द्यूतोद्भवस्य हि ॥ ३.२६०.४ ॥
Der König schlief nicht in Frieden, als stächen ihm Dornen ins Herz; denn er sah ständig die Bosheit, die aus dem Würfelspiel entstanden war.
3.260.5
संस्मरन्परुषा वाचः सूतपुत्रस्य पाण्डवः ।
निःश्वासपरमो दीनो दध्रे कोपविषं महत् ॥ ३.२६०.५ ॥
Sich der harten Worte des Wagenlenkersohns erinnernd, seufzte der Pāṇḍava tief und niedergeschlagen; er trug das große Gift des Zorns in sich.
3.260.6
अर्जुनोयमजौ चोभौ द्रौपदी च यशस्विनी ।
स च भीमो महातेजाः सर्वेषामुत्तमो बले ॥ ३.२६०.६ ॥
Arjuna, die beiden Zwillinge, Söhne Yamas, die ruhmreiche Draupadī und Bhīma von großem Glanz, der an Kraft der Beste unter allen war.
3.260.7
चिरस्य जातं धर्मज्ञं सासूयमिव ते तदा ।
युधिष्ठिरमुदीक्षन्तः सेहुर्दुखमनुत्तमम् ॥ ३.२६०.७ ॥
Als sie Yudhiṣṭhira, den Kenner des Dharma, betrachteten, der nach langer Zeit geboren war, als wären sie neidisch, ertrugen sie damals das höchste Leid.
3.260.8
अवशिष्टं त्वल्पकालं मन्वानाः पुरुषर्षभाः ।
वपुरन्यदिवाकार्पुरुत्साहामर्षचेष्टितैः ॥ ३.२६०.८ ॥
Da sie glaubten, dass nur wenig Zeit übrig sei, wurden jene Stiere unter den Menschen durch ihre Handlungen großen Eifers und Zorns wie in einem anderen Körper.
3.260.9
कस्यचित्त्वथ कालस्य व्यासः सत्यवतीसुतः ।
आजगाम महायोगी पाण्डवानवलोककः ॥ ३.२६०.९ ॥
Nach einiger Zeit kam Vyāsa, der Sohn Satyavatīs, der große Yogin, um die Pāṇḍavas zu besuchen.
3.260.10
तमागतमभिप्रेक्ष्यकुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
प्रत्युद्गम्य महात्मानं प्रत्यगृह्णाद्यथाविधि ॥ ३.२६०.१० ॥
Als er ihn kommen sah, ging Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs, dem Großmütigen entgegen und empfing ihn nach den Regeln.
3.260.11
तमासीनमुपासीनः शुश्रूषुर्नियतेन्द्रियः ।
तोषयामास शौचेन व्यासं पाण्डवनन्दनः ॥ ३.२६०.११ ॥
Neben ihm sitzend, ihm dienend mit gezügelten Sinnen, erfreute der Liebling der Pāṇḍavas den Vyāsa durch Reinheit.
3.260.12
तानवेक्ष्यकृशान्पौत्रान्वने वन्येन जीवतः ।
महर्षिरनुकम्पार्थमब्रवीद्बाष्पगद्गदम् ॥ ३.२६०.१२ ॥
Als er seine Enkel abgemagert sah, die im Wald von Waldkost lebten, sprach der große Weise aus Mitgefühl mit tränenerstickter Stimme.
3.260.13
युधिष्ठिर महाबाहो शृणु धर्मभृतांवर ।
नातप्ततपसो लोके प्राप्नुवन्ति महत्सुखम्।
सुखदुःखे हि पुरुषः पर्यायेणोपसेवते ॥ ३.२६०.१३ ॥
O Yudhiṣṭhira, Starkarmiger, Bester unter den Hütern des Dharma, höre. Wer keine Askese geübt hat, erlangt in der Welt kein großes Glück. Der Mensch erfährt Freude und Leid abwechselnd.
3.260.14
नात्यन्तमसुखं कश्चित्प्राप्नोति पुरुषर्षभ ।
प्रज्ञावांस्त्वेव पुरुषः संयुक्तः परया धिया ॥ ३.२६०.१४ ॥
O Bester der Menschen, niemand erlangt völliges Unglück. Doch der weise Mensch ist mit höchster Einsicht verbunden.
3.260.15
उदयास्तमयज्ञो हि न हृष्यति न शोचति ।
सुखमापतितं विन्दन्दुःखमापतितं सहन् ॥ ३.२६०.१५ ॥
Wer Aufgang und Untergang kennt, freut sich nicht und trauert nicht; das Glück, das kommt, empfangend und das Leid, das kommt, ertragend, bleibt er standhaft.
3.260.16
कालप्राप्तमुपासीत सस्यानामिव कर्षकः ।
तपसो हि परं नास्ति तपसा विन्दते महत् ॥ ३.२६०.१६ ॥
Wie der Bauer auf die Ernte in ihrer Zeit wartet, so soll man das abwarten, was zu seiner Zeit kommt. Nichts ist höher als Askese; durch Askese erlangt man Großes.
3.260.17
नासाध्यं तपसः किंचिदिति बुध्यस् भारत ।
सत्यमार्जवमक्रोधः संविभागो दमः शमः ॥ ३.२६०.१७ ॥
O Nachkomme Bharatas, erkenne, dass für Askese nichts unerreichbar ist. Wahrhaftigkeit, Geradheit, Zornlosigkeit, Teilen, Selbstbeherrschung und Friede – dies sind die Mittel.
3.260.18
अनसूयाऽविहिंसा च शौचमिन्द्रियसंयमः ।
साधनानि महाराज नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ३.२६०.१८ ॥
Frei von Neid sein, Gewaltlosigkeit, Reinheit und Zügelung der Sinne – dies sind die Mittel, o großer König, für Menschen, die verdienstvolle Taten vollbringen.
3.260.19
अधर्मरुचयो मूढास्तिर्यग्गतिपरायणाः ।
कृच्छ्रां योनिमनुप्राप्ता न सुखं विन्दते अनाः ॥ ३.२६०.१९ ॥
Jene, die am Unrecht Gefallen finden, die Verblendeten, dem Weg niederer Geburten ergeben, finden, nachdem sie einen leidvollen Schoß erlangt haben, kein Glück.
3.260.20
इह यत्क्रियते कर्म तत्परत्रोपभुज्यते ।
मूलसिक्तस्य वृक्षस्य फलं शाखासु दृश्यते।
तस्माच्छरीरं युञ्जीत तपसा नियमेन च ॥ ३.२६०.२० ॥
Die hier vollbrachte Tat wird in der nächsten Welt genossen; wie die Frucht eines an der Wurzel begossenen Baumes in den Zweigen sichtbar wird, so soll man den Körper durch Askese und Zucht lenken.
3.260.21
यथाशक्ति प्रयच्छेत संपूज्याभिप्रणम्य च ।
काले प्राप्ते च हृष्टात्मा राजन्विगतमत्सरः ॥ ३.२६०.२१ ॥
O König, man soll nach seinen Kräften geben, nachdem man verehrt und ehrfürchtig gegrüßt hat; wenn die rechte Zeit gekommen ist, mit frohem Herzen und frei von Neid.
3.260.22
सत्यवादी लभेतायुरनायासमथार्जवम् ।
अक्रोधनोऽनसूयश्च निर्वृतिं लभते पराम् ॥ ३.२६०.२२ ॥
Wer die Wahrheit spricht, erlangt langes Leben und mühelose Redlichkeit; wer frei von Zorn und Missgunst ist, erlangt höchste Ruhe.
3.260.23
दान्तः शमपरः शश्वत्परिक्लेशं न विन्दति ।
न च तप्यति दान्तात्मा दृष्ट्वा परगतां श्रियम् ॥ ३.२६०.२३ ॥
Wer sich selbst bezähmt und stets dem Frieden ergeben ist, findet kein großes Leid; und wer seine Seele gezügelt hat, grämt sich nicht, wenn er den Wohlstand bei anderen sieht.
3.260.24
संविभक्ता च दाता च भोगवान्सुखवान्नरः ।
भवत्यहिंसकश्चैव परमारोग्यमश्नुते ॥ ३.२६०.२४ ॥
Der Mensch, der teilt und gibt, wird reich an Genüssen und glücklich; und indem er gewaltlos wird, erlangt er höchste Gesundheit.
3.260.25
मान्यं मानयिता जन्म कुले महति विन्दति ।
विन्दते सुखमत्यर्थमिह लोके परत्र च।
व्यसनैर्न तुसंयोगं प्राप्नोति विजितेन्द्रियः ॥ ३.२६०.२५ ॥
Wer die Ehrwürdigen ehrt, erlangt Geburt in einer großen Familie und findet überaus viel Glück in dieser und in jener Welt. Wer seine Sinne bezwungen hat, trifft nicht auf Unglück.
3.260.26
शुभानुशयबुद्धिर्हि संयुक्तः कालधर्मणा ।
प्रादुर्भवति तद्योगात्कल्याणमतिरेव सः ॥ ३.२६०.२६ ॥
Denn wer einen auf gute Neigungen gerichteten Geist hat, tritt, mit dem Gesetz der Zeit verbunden, hervor, und durch diese Verbindung wird er wahrhaft ein Mensch des heilsamen Sinnes.
3.260.27
भगवन्दानधर्माणआं तपसो वा महामुने ।
किंस्विद्बहुगुणं प्रेत्य किं वा दुष्करमुच्यते ॥ ३.२६०.२७ ॥
O Verehrter, großer Weiser! Welche der Pflichten des Gebens und der Askese bringt im Jenseits viel Verdienst? Oder welche wird als schwierig bezeichnet?
3.260.28
दानान्न दुष्करं तात पृथिव्यामस्ति किंचन ।
अर्थे च महती तृष्णा स च दुःखेन लभ्यते ॥ ३.२६०.२८ ॥
Lieber, auf der Erde gibt es nichts Schwierigeres als das Geben. Groß ist das Verlangen nach Reichtum, und auch dieses erlangt man nur mit Mühe.
3.260.29
राजन्प्रत्यक्षमेवैतद्दृश्यते लोकसाक्षिकम् ।
परित्यज्य प्रियान्प्राणान्प्रविशन्ति रणाजिरम्।
तथैव प्रतिपद्यन्ते समुद्रमटवीं तथा ॥ ३.२६०.२९ ॥
O König, dies sieht man offen, bezeugt von der Welt: Ihr teures Leben aufgebend, betreten die Menschen das Schlachtfeld. Ebenso begeben sie sich auf das Meer und in die Wildnis.
3.260.30
कृषिगोरक्ष्यमित्येके प्रतिपद्यन्ति मानवाः ।
पुरुषाः प्रेष्यतामेके निर्गच्छन्ति धनार्थिनः ॥ ३.२६०.३० ॥
Manche Menschen wenden sich dem Ackerbau und der Viehzucht zu; manche Männer nehmen die Stellung von Dienern an, und die nach Reichtum Strebenden brechen von zu Hause auf.
3.260.31
तस्माद्दुःखार्जितस्यैव परित्यागः सुदुष्करः ।
सुदुष्करतरं दानं तस्माद्दानं मतं मम ॥ ३.२६०.३१ ॥
Daher ist es sehr schwer, auf den mit Mühe erworbenen Reichtum zu verzichten; das Geben ist noch schwerer, und deshalb gilt mir das Geben als das Höchste.
3.260.32
विसेषस्त्वत्र विज्ञेयो न्यायेनोपार्जितं धनम् ।
पात्रे काले च देशे च प्रयतः प्रतिपादयेत् ॥ ३.२६०.३२ ॥
Hierbei ist ein Unterschied zu beachten: Reichtum, der auf rechtmäßigem Weg erworben wurde, soll sorgfältig, einem würdigen Empfänger, zur rechten Zeit und am rechten Ort gegeben werden.
3.260.33
अन्यायात्समुपात्तेन दानधर्मौ धनन यः ।
कुरुते न स कर्तारं त्रायते महतो भयात् ॥ ३.२६०.३३ ॥
Wer die Pflicht des Gebens mit einem durch Unrecht erworbenen Reichtum erfüllt, schützt den Handelnden nicht vor großer Furcht.
3.260.34
पात्रे दानं स्वल्पमपि काले दत्तं युधिष्ठिर ।
मनसा हि विशुद्धेन प्रेत्यानन्तफलं स्मृतम् ॥ ३.२६०.३४ ॥
O Yudhiṣṭhira, eine Gabe, auch eine kleine, die einem würdigen Empfänger zur rechten Zeit mit reinem Geist gegeben wird, bringt nach dem Tod unendliche Frucht, so heißt es.
3.260.35
श्रद्धा धर्मानुगा देवी पावनी विश्वधारिणी ।
सवित्री प्रसवित्री च संसारार्णवतारिणी ॥ ३.२६०.३५ ॥
Der Glaube, der dem Dharma folgt, ist göttlich, reinigend, Erhalterin der Welt, Erzeugerin und Gebärerin und Führerin über den Ozean des saṃsāra.
3.260.36
श्रद्धया धार्यते धर्मो महद्भिर्नार्थदर्शिभिः ।
सधना अपिराजानो निःश्रद्धा नरकं गताः ॥ ३.२६०.३६ ॥
Der Dharma wird durch den Glauben getragen, von den Großen, die nicht nur auf Reichtum sehen; selbst reiche Könige ohne Glauben sind zur Hölle gegangen.
3.260.37
निष्किंचनाश्च मुनयः श्रद्धावन्तो दिवं गताः ।
देशे काले च पात्रे च मुद्गलः श्रद्धयाऽन्वितः।
व्रीहिद्रोणं प्रदायाथ परं पदमवाप्तवान् ॥ ३.२६०.३७ ॥
Selbst die besitzlosen Weisen gelangten aus Glauben in den Himmel. Mudgala, mit Glauben erfüllt, gab am rechten Ort, zur rechten Zeit und an einen würdigen Empfänger ein droṇa Reis und erlangte den höchsten Zustand.
3.260.38
अत्राप्युदाहरन्तीमतिहासं पुरातनम् ।
व्रीहिद्रोणपरित्यागाद्यत्फलं प्राप मुद्गलः ॥ ३.२६०.३८ ॥
Auch hier führt man diese alte Geschichte an, die Frucht, die Mudgala erlangte, als er ein droṇa Reis aufgab.