Mahābhārata · Adhyāya 3.260
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.260.1
वने निवसतां तेषां पाण्डवानां महात्मनाम् ।
वर्षाण्येकादशातीयुः कृच्छ्रेण भरतर्षभ ॥ ३.२६०.१ ॥
Ó touro dos Bharatas! Onze anos passaram com dificuldade para aqueles magnânimos Pāṇḍavas que viviam na floresta.
3.260.2
फलमूलाशनास्ते हि सुखार्हा दुःखमुत्तमम् ।
प्राप्तकालमनुध्यान्तः सेहिरे वरपूरुषाः ॥ ३.२६०.२ ॥
Aqueles varões excelentes, dignos de felicidade, que se alimentavam de frutos e raízes, suportaram a suprema aflição, refletindo sobre ela quando chegou o momento.
3.260.3
युधिष्ठिरस्तु राजर्षिरात्मकर्मापराधजम् ।
चिन्तयन्स महाबाहुर्भ्रातॄणां दुःखमुत्तमम् ॥ ३.२६०.३ ॥
Mas Yudhiṣṭhira, o sábio real, de braços poderosos, meditava sobre a suprema aflição de seus irmãos, nascida da falta de seus próprios atos.
3.260.4
न सुष्वाप सुखं राजा हृदि शल्यैरिवार्पितैः ।
दौरात्म्यमनुपश्यंस्तत्काले द्यूतोद्भवस्य हि ॥ ३.२६०.४ ॥
O rei não dormiu em paz, como se espinhos lhe tivessem sido cravados no coração; pois naquele tempo via continuamente a maldade nascida do jogo de dados.
3.260.5
संस्मरन्परुषा वाचः सूतपुत्रस्य पाण्डवः ।
निःश्वासपरमो दीनो दध्रे कोपविषं महत् ॥ ३.२६०.५ ॥
Recordando as palavras duras do filho do cocheiro, o Pāṇḍava, suspirando profundamente e abatido, guardava em si o grande veneno da ira.
3.260.6
अर्जुनोयमजौ चोभौ द्रौपदी च यशस्विनी ।
स च भीमो महातेजाः सर्वेषामुत्तमो बले ॥ ३.२६०.६ ॥
Arjuna, os dois gêmeos filhos de Yama, a famosa Draupadī, e Bhīma de grande esplendor, o melhor de todos em força.
3.260.7
चिरस्य जातं धर्मज्ञं सासूयमिव ते तदा ।
युधिष्ठिरमुदीक्षन्तः सेहुर्दुखमनुत्तमम् ॥ ३.२६०.७ ॥
Olhando para Yudhiṣṭhira, conhecedor do dharma, nascido após muito tempo, como que com inveja, eles suportaram então a suprema dor.
3.260.8
अवशिष्टं त्वल्पकालं मन्वानाः पुरुषर्षभाः ।
वपुरन्यदिवाकार्पुरुत्साहामर्षचेष्टितैः ॥ ३.२६०.८ ॥
Pensando que restava pouco tempo, aqueles touros entre os homens, pelas ações de grande ânimo e ira, pareciam ter outro corpo.
3.260.9
कस्यचित्त्वथ कालस्य व्यासः सत्यवतीसुतः ।
आजगाम महायोगी पाण्डवानवलोककः ॥ ३.२६०.९ ॥
Após algum tempo, Vyāsa, filho de Satyavatī, o grande yogin, veio observar os Pāṇḍavas.
3.260.10
तमागतमभिप्रेक्ष्यकुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
प्रत्युद्गम्य महात्मानं प्रत्यगृह्णाद्यथाविधि ॥ ३.२६०.१० ॥
Ao vê-lo chegar, Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, foi ao seu encontro e o recebeu conforme a regra.
3.260.11
तमासीनमुपासीनः शुश्रूषुर्नियतेन्द्रियः ।
तोषयामास शौचेन व्यासं पाण्डवनन्दनः ॥ ३.२६०.११ ॥
Sentado ao seu lado, servindo-o com os sentidos controlados, a alegria dos Pāṇḍavas agradou Vyāsa com pureza.
3.260.12
तानवेक्ष्यकृशान्पौत्रान्वने वन्येन जीवतः ।
महर्षिरनुकम्पार्थमब्रवीद्बाष्पगद्गदम् ॥ ३.२६०.१२ ॥
Ao ver os netos esgotados, vivendo na floresta de alimentos silvestres, o grande sábio, por compaixão, falou com voz embargada pelas lágrimas.
3.260.13
युधिष्ठिर महाबाहो शृणु धर्मभृतांवर ।
नातप्ततपसो लोके प्राप्नुवन्ति महत्सुखम्।
सुखदुःखे हि पुरुषः पर्यायेणोपसेवते ॥ ३.२६०.१३ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, de braços poderosos, o melhor dos que sustentam o dharma, escuta. Os que não praticaram austeridade não alcançam grande felicidade no mundo. A pessoa experimenta prazer e dor por sua vez.
3.260.14
नात्यन्तमसुखं कश्चित्प्राप्नोति पुरुषर्षभ ।
प्रज्ञावांस्त्वेव पुरुषः संयुक्तः परया धिया ॥ ३.२६०.१४ ॥
Ó melhor dos homens, ninguém alcança uma infelicidade absoluta. Mas a pessoa dotada de sabedoria está unida a um entendimento supremo.
3.260.15
उदयास्तमयज्ञो हि न हृष्यति न शोचति ।
सुखमापतितं विन्दन्दुःखमापतितं सहन् ॥ ३.२६०.१५ ॥
Quem conhece o nascer e o pôr não se alegra nem se entristece; obtendo o prazer que chega e suportando a dor que chega, permanece firme.
3.260.16
कालप्राप्तमुपासीत सस्यानामिव कर्षकः ।
तपसो हि परं नास्ति तपसा विन्दते महत् ॥ ३.२६०.१६ ॥
Assim como o agricultor espera as colheitas em sua estação, assim se deve atender ao que chega no seu tempo. Nada é superior à austeridade; pela austeridade se obtém algo grandioso.
3.260.17
नासाध्यं तपसः किंचिदिति बुध्यस् भारत ।
सत्यमार्जवमक्रोधः संविभागो दमः शमः ॥ ३.२६०.१७ ॥
Ó descendente de Bharata, compreende que nada é inalcançável para a austeridade. Veracidade, retidão, ausência de ira, partilha, domínio de si e tranquilidade: estes são os meios.
3.260.18
अनसूयाऽविहिंसा च शौचमिन्द्रियसंयमः ।
साधनानि महाराज नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ३.२६०.१८ ॥
A ausência de inveja, a não violência, a pureza e o domínio dos sentidos: estes são os meios, ó grande rei, para os homens que praticam ações meritórias.
3.260.19
अधर्मरुचयो मूढास्तिर्यग्गतिपरायणाः ।
कृच्छ्रां योनिमनुप्राप्ता न सुखं विन्दते अनाः ॥ ३.२६०.१९ ॥
Os que se deleitam na injustiça, os insensatos, dedicados ao caminho dos nascimentos inferiores, tendo obtido um ventre penoso, não encontram felicidade.
3.260.20
इह यत्क्रियते कर्म तत्परत्रोपभुज्यते ।
मूलसिक्तस्य वृक्षस्य फलं शाखासु दृश्यते।
तस्माच्छरीरं युञ्जीत तपसा नियमेन च ॥ ३.२६०.२० ॥
A ação realizada aqui é desfrutada no outro mundo; como o fruto de uma árvore regada na raiz aparece nos galhos, deve-se, portanto, disciplinar o corpo pela austeridade e pelo controle.
3.260.21
यथाशक्ति प्रयच्छेत संपूज्याभिप्रणम्य च ।
काले प्राप्ते च हृष्टात्मा राजन्विगतमत्सरः ॥ ३.२६०.२१ ॥
Ó rei, deve-se dar conforme a própria capacidade, tendo honrado e se curvado com respeito; quando chegar o tempo certo, com o coração alegre e livre de inveja.
3.260.22
सत्यवादी लभेतायुरनायासमथार्जवम् ।
अक्रोधनोऽनसूयश्च निर्वृतिं लभते पराम् ॥ ३.२६०.२२ ॥
Quem fala a verdade obtém longa vida e retidão sem esforço; quem está livre de ira e malícia obtém a suprema tranquilidade.
3.260.23
दान्तः शमपरः शश्वत्परिक्लेशं न विन्दति ।
न च तप्यति दान्तात्मा दृष्ट्वा परगतां श्रियम् ॥ ३.२६०.२३ ॥
O dominado, sempre dedicado à calma, não encontra grande sofrimento; e aquele cujo eu está domado não se aflige ao ver a prosperidade ter ido a outro.
3.260.24
संविभक्ता च दाता च भोगवान्सुखवान्नरः ।
भवत्यहिंसकश्चैव परमारोग्यमश्नुते ॥ ३.२६०.२४ ॥
O homem que reparte e dá torna-se possuidor de prazeres e felicidade; e, sendo não violento, alcança a saúde suprema.
3.260.25
मान्यं मानयिता जन्म कुले महति विन्दति ।
विन्दते सुखमत्यर्थमिह लोके परत्र च।
व्यसनैर्न तुसंयोगं प्राप्नोति विजितेन्द्रियः ॥ ३.२६०.२५ ॥
Quem honra os dignos de honra obtém nascimento em uma grande família e alcança imensa felicidade neste mundo e no outro. Quem venceu os sentidos não encontra calamidades.
3.260.26
शुभानुशयबुद्धिर्हि संयुक्तः कालधर्मणा ।
प्रादुर्भवति तद्योगात्कल्याणमतिरेव सः ॥ ३.२६०.२६ ॥
Pois aquele cuja mente se inclina a boas disposições surge unido à lei do tempo, e por essa união torna-se de mente auspiciosa.
3.260.27
भगवन्दानधर्माणआं तपसो वा महामुने ।
किंस्विद्बहुगुणं प्रेत्य किं वा दुष्करमुच्यते ॥ ३.२६०.२७ ॥
Ó venerável, grande sábio! Dos deveres da doação e da ascese, qual traz muitos méritos no outro mundo? Ou qual é dita difícil?
3.260.28
दानान्न दुष्करं तात पृथिव्यामस्ति किंचन ।
अर्थे च महती तृष्णा स च दुःखेन लभ्यते ॥ ३.२६०.२८ ॥
Querido, na terra não há nada mais difícil que doar. Há grande sede por riqueza, e ela também só se obtém com dificuldade.
3.260.29
राजन्प्रत्यक्षमेवैतद्दृश्यते लोकसाक्षिकम् ।
परित्यज्य प्रियान्प्राणान्प्रविशन्ति रणाजिरम्।
तथैव प्रतिपद्यन्ते समुद्रमटवीं तथा ॥ ३.२६०.२९ ॥
Ó rei, isso se vê claramente, testemunhado pelo mundo: abandonando suas queridas vidas, as pessoas entram no campo de batalha. Do mesmo modo, lançam-se ao oceano e à floresta.
3.260.30
कृषिगोरक्ष्यमित्येके प्रतिपद्यन्ति मानवाः ।
पुरुषाः प्रेष्यतामेके निर्गच्छन्ति धनार्थिनः ॥ ३.२६०.३० ॥
Alguns homens dedicam-se à agricultura e à criação de gado; alguns aceitam a condição de servidores, e os que buscam riqueza saem de casa.
3.260.31
तस्माद्दुःखार्जितस्यैव परित्यागः सुदुष्करः ।
सुदुष्करतरं दानं तस्माद्दानं मतं मम ॥ ३.२६०.३१ ॥
Portanto, renunciar à riqueza ganha com sofrimento é extremamente difícil; dar é ainda mais difícil, e por isso, na minha opinião, dar é o mais elevado.
3.260.32
विसेषस्त्वत्र विज्ञेयो न्यायेनोपार्जितं धनम् ।
पात्रे काले च देशे च प्रयतः प्रतिपादयेत् ॥ ३.२६०.३२ ॥
Aqui deve-se entender uma distinção: a riqueza adquirida por meios justos deve ser dada com cuidado, a um destinatário digno, no tempo e lugar apropriados.
3.260.33
अन्यायात्समुपात्तेन दानधर्मौ धनन यः ।
कुरुते न स कर्तारं त्रायते महतो भयात् ॥ ३.२६०.३३ ॥
Quem pratica o dever de dar com riqueza obtida por injustiça não protege o seu agente de um grande temor.
3.260.34
पात्रे दानं स्वल्पमपि काले दत्तं युधिष्ठिर ।
मनसा हि विशुद्धेन प्रेत्यानन्तफलं स्मृतम् ॥ ३.२६०.३४ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, uma dádiva, mesmo pequena, dada a um receptor digno no tempo certo e com mente pura, é lembrada como produtora de fruto infinito após a morte.
3.260.35
श्रद्धा धर्मानुगा देवी पावनी विश्वधारिणी ।
सवित्री प्रसवित्री च संसारार्णवतारिणी ॥ ३.२६०.३५ ॥
A fé, que segue o dharma, é divina, purificadora, sustentadora do mundo, a que gera e dá à luz, e a que atravessa o oceano do saṃsāra.
3.260.36
श्रद्धया धार्यते धर्मो महद्भिर्नार्थदर्शिभिः ।
सधना अपिराजानो निःश्रद्धा नरकं गताः ॥ ३.२६०.३६ ॥
O dharma é sustentado pela fé, pelos grandes homens que não olham apenas para a riqueza; mesmo reis ricos sem fé foram para o inferno.
3.260.37
निष्किंचनाश्च मुनयः श्रद्धावन्तो दिवं गताः ।
देशे काले च पात्रे च मुद्गलः श्रद्धयाऽन्वितः।
व्रीहिद्रोणं प्रदायाथ परं पदमवाप्तवान् ॥ ३.२६०.३७ ॥
Até os sábios sem posses foram ao céu pela fé. Mudgala, dotado de fé, no lugar, no tempo e para um receptor digno, deu um droṇa de arroz e alcançou o estado supremo.
3.260.38
अत्राप्युदाहरन्तीमतिहासं पुरातनम् ।
व्रीहिद्रोणपरित्यागाद्यत्फलं प्राप मुद्गलः ॥ ३.२६०.३८ ॥
Aqui também citam esta antiga história do fruto que Mudgala obteve ao renunciar a um droṇa de arroz.