மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.260
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.260.1
वने निवसतां तेषां पाण्डवानां महात्मनाम् ।
वर्षाण्येकादशातीयुः कृच्छ्रेण भरतर्षभ ॥ ३.२६०.१ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே! காட்டில் வாழ்ந்த அந்த மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களின் பதினொரு ஆண்டுகள் துன்பத்துடன் கழிந்தன.
3.260.2
फलमूलाशनास्ते हि सुखार्हा दुःखमुत्तमम् ।
प्राप्तकालमनुध्यान्तः सेहिरे वरपूरुषाः ॥ ३.२६०.२ ॥
கனிகளும் கிழங்குகளும் உண்டு வாழ்ந்த அந்த சிறந்த மனிதர்கள், இன்பத்திற்குத் தகுதியுடையவர்களாயிருந்தும், உரிய காலத்தில் மிகப்பெரிய துன்பத்தை எண்ணிப் பொறுத்துக்கொண்டனர்.
3.260.3
युधिष्ठिरस्तु राजर्षिरात्मकर्मापराधजम् ।
चिन्तयन्स महाबाहुर्भ्रातॄणां दुःखमुत्तमम् ॥ ३.२६०.३ ॥
ஆனால் அரசரிஷியான யுதிஷ்டிரர், மகாபாகுவான அவர், தன் சொந்த செயல்களின் தவறால் விளைந்த, சகோதரர்களின் மிகப்பெரிய துன்பத்தை எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்.
3.260.4
न सुष्वाप सुखं राजा हृदि शल्यैरिवार्पितैः ।
दौरात्म्यमनुपश्यंस्तत्काले द्यूतोद्भवस्य हि ॥ ३.२६०.४ ॥
அரசன் நெஞ்சில் பதிந்த முட்களைப் போல வேதனையுடன் இன்பமாக உறங்கவில்லை; அந்த நேரத்தில் சூதாட்டத்தால் விளைந்த தீமையையே அவன் நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
3.260.5
संस्मरन्परुषा वाचः सूतपुत्रस्य पाण्डवः ।
निःश्वासपरमो दीनो दध्रे कोपविषं महत् ॥ ३.२६०.५ ॥
சூதபுத்திரனின் கடுமையான சொற்களை நினைத்துக்கொண்ட பாண்டவன், பெருமூச்செறிந்தவனாய், துயருற்று, கோபமென்னும் பெரிய நஞ்சைத் தாங்கினான்.
3.260.6
अर्जुनोयमजौ चोभौ द्रौपदी च यशस्विनी ।
स च भीमो महातेजाः सर्वेषामुत्तमो बले ॥ ३.२६०.६ ॥
அர்ஜுனன், யமனின் இரட்டையர்கள் இருவரும், புகழ்பெற்ற திரௌபதியும், பெரும் தேஜஸ் கொண்ட பீமனும், பலத்தில் அனைவரிலும் சிறந்தவன் ஆவான்.
3.260.7
चिरस्य जातं धर्मज्ञं सासूयमिव ते तदा ।
युधिष्ठिरमुदीक्षन्तः सेहुर्दुखमनुत्तमम् ॥ ३.२६०.७ ॥
நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு பிறந்த தர்மத்தை அறிந்த யுதிஷ்டிரனை நோக்கியவர்கள், அப்போது பொறாமையுடன் இருப்பது போல் மிகுந்த துயரத்தைத் தாங்கினர்.
3.260.8
अवशिष्टं त्वल्पकालं मन्वानाः पुरुषर्षभाः ।
वपुरन्यदिवाकार्पुरुत्साहामर्षचेष्टितैः ॥ ३.२६०.८ ॥
எஞ்சியிருப்பது சிறிது காலமே என்று எண்ணிய அந்த நரசிரேஷ்டர்கள், மிகுந்த உற்சாகமும் சினமும் கொண்ட செயல்களால் வேறு உடலைப் பெற்றவர்கள் போல் ஆனார்கள்.
3.260.9
कस्यचित्त्वथ कालस्य व्यासः सत्यवतीसुतः ।
आजगाम महायोगी पाण्डवानवलोककः ॥ ३.२६०.९ ॥
சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, சத்தியவதியின் மகனான வ்யாசர், மகா யோகியான அவர், பாண்டவர்களைக் காண வந்தார்.
3.260.10
तमागतमभिप्रेक्ष्यकुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
प्रत्युद्गम्य महात्मानं प्रत्यगृह्णाद्यथाविधि ॥ ३.२६०.१० ॥
வந்த அவரைக் கண்ட குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரர், அந்த மகாத்மாவை எதிர்கொண்டு, முறைப்படி வரவேற்றார்.
3.260.11
तमासीनमुपासीनः शुश्रूषुर्नियतेन्द्रियः ।
तोषयामास शौचेन व्यासं पाण्डवनन्दनः ॥ ३.२६०.११ ॥
அமர்ந்திருந்த அவரருகே அமர்ந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, பணிவிடை செய்த பாண்டவர்களின் மகிழ்ச்சியான மகன், தூய்மையால் வ்யாசரை மகிழ்வித்தார்.
3.260.12
तानवेक्ष्यकृशान्पौत्रान्वने वन्येन जीवतः ।
महर्षिरनुकम्पार्थमब्रवीद्बाष्पगद्गदम् ॥ ३.२६०.१२ ॥
காட்டில் காட்டு உணவால் வாழும் மெலிந்த பேரர்களைக் கண்டு, மகரிஷி இரக்கத்தால் கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் பேசினார்.
3.260.13
युधिष्ठिर महाबाहो शृणु धर्मभृतांवर ।
नातप्ततपसो लोके प्राप्नुवन्ति महत्सुखम्।
सुखदुःखे हि पुरुषः पर्यायेणोपसेवते ॥ ३.२६०.१३ ॥
மகாபாகு யுதிட்டிரா, தர்மதாரிகளில் சிறந்தவனே, கேள். தவம் செய்யாதவர்கள் உலகில் பெரும் இன்பத்தை அடைவதில்லை. மனிதன் முறைவழியாக இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் அனுபவிக்கிறான்.
3.260.14
नात्यन्तमसुखं कश्चित्प्राप्नोति पुरुषर्षभ ।
प्रज्ञावांस्त्वेव पुरुषः संयुक्तः परया धिया ॥ ३.२६०.१४ ॥
மனிதர்களில் சிறந்தவனே, எவரும் முழுமையான துன்பத்தை அடைவதில்லை. ஆனால் அறிவுள்ள மனிதன் உயர்ந்த புத்தியுடன் இணைந்திருக்கிறான்.
3.260.15
उदयास्तमयज्ञो हि न हृष्यति न शोचति ।
सुखमापतितं विन्दन्दुःखमापतितं सहन् ॥ ३.२६०.१५ ॥
உதயத்தையும் அஸ்தமனத்தையும் அறிந்தவன் மகிழ்ச்சியடைவதும் இல்லை, துயருறுவதும் இல்லை. வந்த இன்பத்தைப் பெற்றும், வந்த துன்பத்தைப் பொறுத்தும் அவன் நிலைத்திருக்கிறான்.
3.260.16
कालप्राप्तमुपासीत सस्यानामिव कर्षकः ।
तपसो हि परं नास्ति तपसा विन्दते महत् ॥ ३.२६०.१६ ॥
உழவன் பயிர்களுக்காகக் காலம் வரும்வரை காத்திருப்பது போல, காலம் வந்ததை உபாசிக்க வேண்டும். தவத்தைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை; தவத்தால் பெரும் பயனைப் பெறுகிறான்.
3.260.17
नासाध्यं तपसः किंचिदिति बुध्यस् भारत ।
सत्यमार्जवमक्रोधः संविभागो दमः शमः ॥ ३.२६०.१७ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, தவத்திற்கு அடையமுடியாதது எதுவும் இல்லை என அறிந்துகொள். உண்மை, நேர்மை, கோபமின்மை, பகிர்வு, அடக்கம், அமைதி (இவையே சாதனங்கள்).
3.260.18
अनसूयाऽविहिंसा च शौचमिन्द्रियसंयमः ।
साधनानि महाराज नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ३.२६०.१८ ॥
பொறாமையின்மை, அகிம்சை, தூய்மை, புலனடக்கம் — மகாராஜனே, இவை புண்ணியச் செயல் செய்யும் மனிதர்களின் சாதனங்கள்.
3.260.19
अधर्मरुचयो मूढास्तिर्यग्गतिपरायणाः ।
कृच्छ्रां योनिमनुप्राप्ता न सुखं विन्दते अनाः ॥ ३.२६०.१९ ॥
அதர்மத்தில் விருப்பமுள்ள, மயக்கமுற்ற, விலங்குப் பிறவியில் ஈடுபட்டவர்கள் துன்பகரமான பிறப்பை அடைந்து சுகத்தைக் காண்பதில்லை.
3.260.20
इह यत्क्रियते कर्म तत्परत्रोपभुज्यते ।
मूलसिक्तस्य वृक्षस्य फलं शाखासु दृश्यते।
तस्माच्छरीरं युञ्जीत तपसा नियमेन च ॥ ३.२६०.२० ॥
இவ்வுலகில் செய்யப்படும் கர்மம் மறுலகில் அனுபவிக்கப்படுகிறது. வேரில் நீர் ஊற்றப்பட்ட மரத்தின் பழம் கிளைகளில் காணப்படுகிறது. ஆகவே தவத்தாலும் நியமத்தாலும் உடலை ஈடுபடுத்த வேண்டும்.
3.260.21
यथाशक्ति प्रयच्छेत संपूज्याभिप्रणम्य च ।
काले प्राप्ते च हृष्टात्मा राजन्विगतमत्सरः ॥ ३.२६०.२१ ॥
அரசே, தன் சக்திக்கேற்ப கொடுக்க வேண்டும்; மரியாதையுடன் வணங்கி வழிபட்டு; உரிய காலம் வரும்போது மகிழ்ந்த மனத்துடனும், பொறாமை நீங்கியவனாகவும்.
3.260.22
सत्यवादी लभेतायुरनायासमथार्जवम् ।
अक्रोधनोऽनसूयश्च निर्वृतिं लभते पराम् ॥ ३.२६०.२२ ॥
சத்தியம் பேசுபவன் ஆயுளையும், சிரமமின்றிய நேர்மையையும் அடைகிறான். கோபமற்றவனும் பொறாமையற்றவனும் உயர்ந்த நிம்மதியை அடைகிறான்.
3.260.23
दान्तः शमपरः शश्वत्परिक्लेशं न विन्दति ।
न च तप्यति दान्तात्मा दृष्ट्वा परगतां श्रियम् ॥ ३.२६०.२३ ॥
அடக்கமுள்ளவனும் அமைதியில் ஈடுபட்டவனும் எப்போதும் பெருந்துன்பத்தை அடைவதில்லை. அடக்கிய மனமுள்ளவன் பிறரிடம் சென்ற செல்வத்தைக் கண்டும் வருந்துவதில்லை.
3.260.24
संविभक्ता च दाता च भोगवान्सुखवान्नरः ।
भवत्यहिंसकश्चैव परमारोग्यमश्नुते ॥ ३.२६०.२४ ॥
பகிர்ந்து கொடுப்பவனும் கொடையாளியுமான மனிதன் செல்வமும் சுகமும் உடையவனாகிறான். அவன் அகிம்சையுடையவனாகி உயர்ந்த ஆரோக்கியத்தை அடைகிறான்.
3.260.25
मान्यं मानयिता जन्म कुले महति विन्दति ।
विन्दते सुखमत्यर्थमिह लोके परत्र च।
व्यसनैर्न तुसंयोगं प्राप्नोति विजितेन्द्रियः ॥ ३.२६०.२५ ॥
மதிக்கத்தக்கவரை மதிப்பவன் பெரிய குலத்தில் பிறப்பைப் பெறுகிறான். இம்மையிலும் மறுமையிலும் அவன் மிகுந்த இன்பத்தை அடைகிறான். புலன்களை வென்றவன் துன்பங்களுடன் தொடர்பு கொள்வதில்லை.
3.260.26
शुभानुशयबुद्धिर्हि संयुक्तः कालधर्मणा ।
प्रादुर्भवति तद्योगात्कल्याणमतिरेव सः ॥ ३.२६०.२६ ॥
நல்ல மனப்பான்மை கொண்ட அறிவுடையவன் காலத்தின் நெறியுடன் இணைந்து தோன்றுகிறான். அந்த இணைப்பால் அவன் நலம் நாடும் மனம் கொண்டவனாகிறான்.
3.260.27
भगवन्दानधर्माणआं तपसो वा महामुने ।
किंस्विद्बहुगुणं प्रेत्य किं वा दुष्करमुच्यते ॥ ३.२६०.२७ ॥
ஐயனே, மகாமுனியே! தானதர்மத்திலும் தவத்திலும் மறுமையில் மிகுந்த நன்மை தருவது எது? அல்லது கடினமானது எது என்று சொல்லப்படுகிறது?
3.260.28
दानान्न दुष्करं तात पृथिव्यामस्ति किंचन ।
अर्थे च महती तृष्णा स च दुःखेन लभ्यते ॥ ३.२६०.२८ ॥
அன்புள்ளவனே! தானத்தைவிட கடினமானது உலகில் எதுவும் இல்லை. செல்வத்தின் மீது பெரும் ஆசை உள்ளது; அதுவும் துன்பத்துடனே கைவிடப்படுகிறது.
3.260.29
राजन्प्रत्यक्षमेवैतद्दृश्यते लोकसाक्षिकम् ।
परित्यज्य प्रियान्प्राणान्प्रविशन्ति रणाजिरम्।
तथैव प्रतिपद्यन्ते समुद्रमटवीं तथा ॥ ३.२६०.२९ ॥
அரசே! இது வெளிப்படையாகவே காணப்படுகிறது; உலகம் சாட்சியாகக் காண்கிறது. அன்புக்குரிய உயிரையும் துறந்து மக்கள் போர்க்களத்தில் நுழைகிறார்கள். அவ்வாறே கடலையும் காட்டையும் அடைகிறார்கள்.
3.260.30
कृषिगोरक्ष्यमित्येके प्रतिपद्यन्ति मानवाः ।
पुरुषाः प्रेष्यतामेके निर्गच्छन्ति धनार्थिनः ॥ ३.२६०.३० ॥
சிலர் உழவையும் பசு காப்பையும் மேற்கொள்கிறார்கள். சில மனிதர்கள் ஏவல் தொழிலை ஏற்கிறார்கள்; செல்வம் விரும்பும் மக்கள் வீட்டைவிட்டுப் புறப்படுகிறார்கள்.
3.260.31
तस्माद्दुःखार्जितस्यैव परित्यागः सुदुष्करः ।
सुदुष्करतरं दानं तस्माद्दानं मतं मम ॥ ३.२६०.३१ ॥
ஆகவே கடின உழைப்பால் ஈட்டிய பொருளைத் துறப்பது மிகக் கடினம். தானம் அதனினும் கடினமானது; ஆகையால் தானமே என் கருத்தில் சிறந்தது.
3.260.32
विसेषस्त्वत्र विज्ञेयो न्यायेनोपार्जितं धनम् ।
पात्रे काले च देशे च प्रयतः प्रतिपादयेत् ॥ ३.२६०.३२ ॥
இங்கு ஒரு சிறப்பை அறிய வேண்டும்: நேர்மையாக ஈட்டிய பொருளை, தகுதியுள்ளவருக்கு, உரிய காலத்திலும் உரிய இடத்திலும், கவனத்துடன் அளிக்க வேண்டும்.
3.260.33
अन्यायात्समुपात्तेन दानधर्मौ धनन यः ।
कुरुते न स कर्तारं त्रायते महतो भयात् ॥ ३.२६०.३३ ॥
அநீதியால் பெற்ற பொருளைக் கொண்டு தானதர்மம் செய்பவன், தன்னைச் செய்தவரை பெரிய பயத்திலிருந்து காப்பாற்றுவதில்லை.
3.260.34
पात्रे दानं स्वल्पमपि काले दत्तं युधिष्ठिर ।
मनसा हि विशुद्धेन प्रेत्यानन्तफलं स्मृतम् ॥ ३.२६०.३४ ॥
யுதிஷ்டிரா! தகுதியுள்ளவருக்கு உரிய காலத்தில் அளிக்கப்பட்ட சிறு தானமும், தூய மனதுடன் அளிக்கப்பட்டால், மரணத்திற்குப் பின் அளவற்ற பலனைத் தரும் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
3.260.35
श्रद्धा धर्मानुगा देवी पावनी विश्वधारिणी ।
सवित्री प्रसवित्री च संसारार्णवतारिणी ॥ ३.२६०.३५ ॥
சிரத்தை — தருமத்தைப் பின்பற்றுபவள், தெய்வீகமானவள், தூய்மைப்படுத்துபவள், உலகைத் தாங்குபவள், உருவாக்குபவள், பெற்றெடுப்பவள், சம்சார கடலைக் கடத்துபவள்.
3.260.36
श्रद्धया धार्यते धर्मो महद्भिर्नार्थदर्शिभिः ।
सधना अपिराजानो निःश्रद्धा नरकं गताः ॥ ३.२६०.३६ ॥
சிரத்தையால் தருமம் தாங்கப்படுகிறது; செல்வத்தையே நோக்காத பெரியோர்களால். செல்வமுள்ள அரசர்களும் சிரத்தையற்றவர்களாக இருந்தால் நரகத்தை அடைந்தனர்.
3.260.37
निष्किंचनाश्च मुनयः श्रद्धावन्तो दिवं गताः ।
देशे काले च पात्रे च मुद्गलः श्रद्धयाऽन्वितः।
व्रीहिद्रोणं प्रदायाथ परं पदमवाप्तवान् ॥ ३.२६०.३७ ॥
எதுவுமற்ற முனிவர்களும் நம்பிக்கையுடன் சொர்க்கம் சென்றனர். இடம், காலம், தகுதியுள்ளவர் ஆகியவற்றில் நம்பிக்கையுடன் இருந்த முத்கலர் ஒரு த்ரோண நெல்லைத் தானம் செய்து உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார்.
3.260.38
अत्राप्युदाहरन्तीमतिहासं पुरातनम् ।
व्रीहिद्रोणपरित्यागाद्यत्फलं प्राप मुद्गलः ॥ ३.२६०.३८ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய வரலாற்றை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்: ஒரு த்ரோண நெல்லைக் கொடுத்ததால் முத்கலர் அடைந்த பலனை.