Mahābhārata · Adhyāya 3.262
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.262.1
महर्षेऽकार्यबुद्धिस्त्वं यः स्वर्गसुखमुत्तमम् ।
संप्राप्तं प्रतिपत्तव्यं विमृशस्यबुधो यथा ॥ ३.२६२.१ ॥
O großer Weiser, dein Sinn richtet sich auf das, was nicht getan werden sollte; obwohl die höchste Seligkeit des Himmels erlangt ist und angenommen werden sollte, überlegst du wie ein Unweiser.
3.262.2
उपरिष्टादयं लोको योऽयं स्वरिति संज्ञितः ।
ऊर्ध्वगः सत्पथः शश्वद्देवयानचरो मुने ॥ ३.२६२.२ ॥
O Weiser, oberhalb liegt diese Welt, die svar genannt wird; sie ist der aufwärts führende gute Pfad, stets begangen von denen, die den Weg der Götter gehen.
3.262.3
नातप्ततपसः पुंसो नामहायज्ञयाजिनः ।
नानृता नास्तिकाश्चैव तत्रगच्छन्ति मुद्गल ॥ ३.२६२.३ ॥
O Mudgala, die Menschen, die keine Askese geübt und keine großen Opfer dargebracht haben, sowie Lügner und Ungläubige, gehen nicht dorthin.
3.262.4
धर्मात्मानो जितात्मानः शान्ता दान्ता विमत्सराः ।
दानधर्मरताः पुंसः शूराश्चाहितलक्षणाः ॥ ३.२६२.४ ॥
Menschen, deren Geist gerecht ist, die sich selbst beherrschen, friedlich, gezügelt und frei von Neid sind, am Dharma des Gebens Freude finden, tapfer sind und wohlwollende Zeichen tragen.
3.262.5
तत्रगच्छन्ति धर्माग्र्यं कृत्वा शमदमात्मकम् ।
लोकान्पुण्यकृतां ब्रह्मन्सद्भिराचरितान्नृभिः ॥ ३.२६२.५ ॥
O Brahmane, dorthin gehen jene, die das höchste Dharma von Ruhe und Selbstbeherrschung üben; es sind die Welten derer, die verdienstvolle Taten vollbracht haben, die Welten der Menschen, die von den Guten geübt wurden.
3.262.6
देवाः साध्यास्तथा विश्वे तथैव च महर्षयः ।
यामा धामाश्च मौद्गल्य गन्धर्वाप्सरसस्तथा ॥ ३.२६२.६ ॥
O Maudgalya, die Götter, die Sādhyas, die Viśvas, die großen Weisen, die Yāmas, die Dhāmas, ebenso die Gandharvas und Apsarasen.
3.262.7
एषां देवनिकायानां पृथक्पृथगनेकशः ।
भास्वन्तः कामसंपन्ना लोकास्तेजोमयाः शुभाः ॥ ३.२६२.७ ॥
Für diese Göttergeschlechter gibt es viele einzelne Welten, jede strahlend, von allen Wünschen erfüllt, aus Glanz gemacht und verheißungsvoll.
3.262.8
त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि योजनानि हिरण्मयः ।
मेरुः पर्वतराड्यत्रदेवोद्यानानि मुद्गल ॥ ३.२६२.८ ॥
Der goldene Meru, König der Berge, dreiunddreißigtausend Yojanas ausgedehnt, ist dort, wo die Gärten der Götter liegen, o Mudgala.
3.262.9
नन्दनान्यतिरम्याणि तत्रोद्यानानि मुद्गल ।
सर्वकामफलैर्वृक्षैः शोभितानि समन्ततः ॥ ३.२६२.९ ॥
Dort sind die Nandana-Gärten überaus anmutig, o Mudgala, auf allen Seiten geschmückt mit Bäumen, deren Früchte jeden Wunsch erfüllen.
3.262.10
नन्दनादीनि पुण्यानि विहाराः पुण्यकर्मणाम् ।
न क्षुत्पिपासे न ग्लानिर्न शीतोष्णे भयं तथा ॥ ३.२६२.१० ॥
Nandana und die übrigen heiligen Lustgärten gehören den Verdienstvollen; dort gibt es weder Hunger noch Durst, keine Müdigkeit und keine Furcht vor Kälte oder Hitze.
3.262.11
बीभत्समशुभं वाऽपि रोगो वा तत्र कश्चन ।
मनोज्ञाः सर्वतो गन्धाः सुखस्पर्शाश्च सर्वशः ॥ ३.२६२.११ ॥
Dort gibt es nichts Abstoßendes oder Unheilvolles und keinerlei Krankheit; überall gibt es angenehme Düfte und in jeder Hinsicht angenehme Berührungen.
3.262.12
शब्दाः श्रुतिमनोग्राह्याः सर्वतस्तत्रवै मुने ।
न शोको न जरा तत्र नायासपरिदेवने ॥ ३.२६२.१२ ॥
Dort gibt es überall Klänge, die Ohr und Geist erfreuen, o Weiser; es gibt keinen Kummer, kein Alter, keine Mühsal und keine Klage.
3.262.13
ईदृशः स मुने लोकः स्वकर्मफलहेतुकः ।
सुकृतैस्तत्रपुरुषाः संभवन्त्यात्मकर्मभिः ॥ ३.२६२.१३ ॥
O Weiser, so ist jene Welt, verursacht durch die Früchte des eigenen Handelns; dort entstehen die Menschen durch ihre eigenen guten Taten.
3.262.14
तैजसानि शरीराणि भवन्त्य्रोपपद्यताम् ।
कर्मजान्येव मौद्गल्य न मातृपितृजान्युत ॥ ३.२६२.१४ ॥
O Maudgalya, dort werden die Körper leuchtend; sie entstehen allein aus dem Karma, nicht aus Mutter und Vater.
3.262.15
रन संस्वेदो न दौर्गन्ध्यं पुरीषं मूत्रमेव च ।
तेषां न च रजोवस्त्रं बाधते तत्रवै मुने ॥ ३.२६२.१५ ॥
Dort gibt es für sie weder Staub noch Schweiß, weder üblen Geruch noch Kot oder Urin; o Weiser, dort stört sie nicht einmal ein beschmutztes Gewand.
3.262.16
न म्लायन्ति स्रजस्तेषां दिव्यगन्धा मनोरमाः ।
समूह्यन्ते विमानैश्च ब्रह्मन्नेवंविधा हि ते ॥ ३.२६२.१६ ॥
Ihre Girlanden verwelken nicht; sie haben göttliche, entzückende Düfte; o Brahmane, sie sind von solcher Art und werden in himmlischen Wagen fortgetragen.
3.262.17
ईर्ष्याशोकक्लमापेता मोहमात्सर्यवर्जिताः ।
सुखं संर्गजितस्तत्रवर्तयन्ते महामुने ॥ ३.२६२.१७ ॥
Frei von Neid, Kummer und Ermattung, frei von Verblendung und Missgunst, o großer Weiser, leben sie dort glücklich, siegreich im Reich der Freude.
3.262.18
तेषां तथाविधानां तु लोकानां मुनिपुङ्गव ।
उपर्युपरि शक्रस् लोका दिव्या गुणान्विताः ॥ ३.२६२.१८ ॥
O Bester der Weisen, über und über jenen Welten solcher Art liegen die göttlichen Welten Indras, mit trefflichen Eigenschaften begabt.
3.262.19
परतो ब्रह्मणस्तस्य लोकस्तेजोमयः शुभः ।
यत्र यान्त्यृषयो ब्रह्मन्पूताः स्वैः कर्मभिः शुभैः ॥ ३.२६२.१९ ॥
Jenseits davon liegt die strahlende, verheißungsvolle Welt Brahmās, wohin die durch ihre eigenen guten Taten geläuterten Weisen gehen, o Brahmane.
3.262.20
ऋभवो नाम तत्रान्ये देवानामपि देवताः ।
तेषां लोकाः परतरे यान्यजन्तीह देवताः ॥ ३.२६२.२० ॥
Dort gibt es auch andere, Ṛbhus genannt, die selbst unter den Göttern Götter sind. Ihre Welten liegen noch höher, und die Götter hier verehren sie.
3.262.21
स्वयंप्रभास्ते भास्वन्तो लोकाः कामदुघाः परे ।
न तेषां स्त्रीकृतस्तापो न भोगैश्वर्यमत्सरः ॥ ३.२६२.२१ ॥
Das sind selbstleuchtende, strahlende Welten, erhaben und wunscherfüllend wie die Kuh des Überflusses. Dort gibt es keinen von Frauen verursachten Kummer und keinen Neid auf Genuss oder Macht.
3.262.22
न वर्तयन्त्याहुतिभिस्ते नाप्यमृतभोजनाः ।
तथा दिव्यशरीरास्ते न च विग्रहमूर्तयः ॥ ३.२६२.२२ ॥
Sie erhalten sich nicht durch Opfergaben und nähren sich auch nicht von Nektar. So haben sie göttliche Leiber, und sie besitzen keine stofflichen Gestalten.
3.262.23
नासुखाः सुखकामास्ते देवदेवाः सनातनाः ।
न कल्पपरिवर्तेषु परिवर्तन्ति ते तथा ॥ ३.२६२.२३ ॥
Sie sind nicht unglücklich und begehren das Glück; sie sind Götter der Götter und ewig. In den Zyklen der Kalpas verändern sie sich nicht auf diese Weise.
3.262.24
रजरा मृत्युः कुतस्तेषां हर्षः प्रीतिः सुखं न च ।
न दुःखं न सुखं चापि रागद्वेषौ कुतो मुने ॥ ३.२६२.२४ ॥
Wo gibt es für sie Alter und Tod? Es gibt keine Freude, keine Lust und kein Glück; weder Leid noch Vergnügen. Und wie könnten Anhaftung und Abneigung bestehen, o Weiser?
3.262.25
देवानामपि मौद्गल्यकाङ्क्षिता सा गतिः परा ।
दुष्प्रापा परमा सिद्धिरगम्या कामगोचरैः ॥ ३.२६२.२५ ॥
O Maudgalya, selbst für die Götter ist jenes höchste, ersehnte Ziel schwer zu erreichen; jene höchste Vollkommenheit ist unzugänglich für jene, deren Bereich das Begehren ist.
3.262.26
त्रयस्त्रिंशदिमे लोकाः शेषा लोका मनीषिभिः ।
गम्यन्ते नियमैः श्रेष्ठैर्दानैर्वा विधिपूर्वकैः ॥ ३.२६२.२६ ॥
Diese dreiunddreißig Welten und die übrigen Welten werden von den Weisen durch vortreffliche Askesen oder durch vorschriftsmäßig gegebene Gaben erreicht.
3.262.27
सेयं दानकृता व्युष्टिरनुप्राप्ता सुखं त्वया ।
तां रभुङ्क्ष्व सुकृतैर्लब्धां तपसा द्योतितप्रभः ॥ ३.२६२.२७ ॥
Dieser Wohlstand, durch Gaben entstanden, ist dir als Glück zuteilgeworden; o du, dessen Glanz durch Askese erstrahlt, genieße, was durch gute Taten erlangt wurde.
3.262.28
एतत्स्वर्गसुखं विप्र लोका नानाविधास्तथा ।
गुणाः स्वर्गस्य प्रोक्तास्ते दोषानपि निबोध मे ॥ ३.२६२.२८ ॥
O Brahmane, dies ist das Glück des Himmels, und es gibt auch Welten vielerlei Art; dies sind die Vorzüge des Himmels, wie sie verkündet wurden. Nun lerne von mir auch seine Mängel kennen.
3.262.29
कृस्य कर्मणस्तत्रभुज्यते यत्फलं दिवि ।
न चान्त्क्रियते कर्म मूलच्छेदेन भुज्यते ॥ ३.२६२.२९ ॥
Dort im Himmel wird die Frucht der getanen Tat genossen, doch die Tat wird nicht beendet; man genießt sie, indem man ihre Wurzel abschneidet.
3.262.30
सोऽत्रदोषो मम मतस्तस्यान्ते पतनं च यत् ।
सुखव्याप्तमनस्कानां पतनं यच्च मुद्गल ॥ ३.२६२.३० ॥
Hier, meines Erachtens, liegt darin der Mangel, und an seinem Ende kommt der Fall; und der Fall jener, deren Geist im Glück versunken ist, o Mudgala, ist eben dasselbe.
3.262.31
असंतोषः परीतापो दृष्ट्वा दीप्ततराः श्रियः ।
यद्भवत्यवरे स्थाने स्थितानां तत्सुदुष्करम् ॥ ३.२६२.३१ ॥
Den Anblick noch strahlenderer Pracht zu sehen, erzeugt Unzufriedenheit und tiefen Schmerz; für jene, die an einem niederen Ort stehen, ist dies äußerst schwer.
3.262.32
संज्ञामोहश्चपततां रजसा च प्रधर्षणम् ।
प्रम्लानेषु च माल्येषु ततः पिपतिषोर्भयम् ॥ ३.२६२.३२ ॥
Verwirrung des Geistes und Demütigung durch Staub befallen die Fallenden; dann ergreift Furcht den, der zu fallen im Begriff ist, inmitten welker Girlanden.
3.262.33
आब्रह्मभवनादेते दोषा मौद्गल्य दारुणाः ।
नाकलोकेसुकृतिनां गुणास्त्वयुतशो नृणाम् ॥ ३.२६२.३३ ॥
O Maudgalya, diese Fehler sind vom Brahmā-Welt an abwärts schrecklich; doch in der Himmelswelt sind die Tugenden der Verdienstvollen tausendfach größer als die der Menschen.
3.262.34
अयं त्वन्यो गुणः श्रेष्ठश्च्युतानां स्वर्गतो मुने ।
शुभानुशययोगेन मनुष्येषूपजायते ॥ ३.२६२.३४ ॥
O Weiser, dies ist eine weitere hervorragende Tugend derer, die vom Himmel gefallen sind: durch die Verbindung mit dem Rest ihrer guten Taten werden sie unter Menschen geboren.
3.262.35
तत्रापि स महाभागः कुले महति जायते ।
न चेत्संबुध्यते तत्रगच्छत्यधमतां ततः ॥ ३.२६२.३५ ॥
Auch dort wird jener hochbegünstigte in eine große Familie geboren; wenn er auch dort nicht erwacht, sinkt er dann in Niedrigkeit hinab.
3.262.36
इह यत्क्रियते कर्म तत्परत्रोपभुज्यते ।
कर्मभूमिरियं ब्रह्मन्फलभूमिरसौ मता ॥ ३.२६२.३६ ॥
Was hier getan wird, wird dort genossen. O Brahmane, dies ist der Boden des Handelns, und jener gilt als der Boden der Frucht.
3.262.37
महान्तस्तु अमी दोपास्त्वया स्वर्गस्य कीर्तिताः ।
निर्दोष एव यस्त्यन्यो लोकं तं प्रवदस्व मे ॥ ३.२६२.३७ ॥
Du hast diese großen Mängel des Himmels beschrieben. Nun sag mir von jener anderen Welt, die fehlerlos ist.
3.262.38
ब्रह्मणः सदनादूर्ध्वं तद्विष्णोः परमं पदम् ।
शुद्धं सनातनं ज्योतिः परं ब्रह्मेति यद्विदुः ॥ ३.२६२.३८ ॥
Oberhalb der Wohnung Brahmās liegt jene höchste Stätte Viṣṇus, ein reines, ewiges Licht, das man das höchste Brahman nennt.
3.262.39
न तत्रविप्र गच्छन्ति पुरुषा विषयात्मकाः ।
दम्भलोभमहाक्रोधमोहद्रोहैरभिद्रुताः ॥ ३.२६२.३९ ॥
O Brahmane, dorthin gehen die Menschen nicht, deren Wesen an den Sinnesobjekten hängt und die von Heuchelei, Gier, großem Zorn, Verblendung und Feindseligkeit geplagt sind.
3.262.40
निर्ममा निरहंकारा निर्द्विन्द्वाः संयतेन्द्रियाः ।
ध्यानयोगपराश्चैव तत्रगच्छन्ति मानवाः ॥ ३.२६२.४० ॥
Menschen, die frei von Besitzdenken und Ich-Sucht sind, über den Gegensätzen stehen, ihre Sinne beherrschen und dem Meditations-Yoga ergeben sind, gehen dorthin.
3.262.41
एतत्ते सर्वमाख्यतं यन्मां पृच्छसि मुद्गल ।
तवानुकम्पया साधो साधु गच्छाम माचिरम् ॥ ३.२६२.४१ ॥
Mudgala, alles, wonach du mich gefragt hast, ist dir gesagt worden. Guter Mann, aus deinem Mitgefühl laß uns sogleich ohne Verzug aufbrechen.
3.262.42
एतच्छ्रुत्वा तु मौद्गल्यो वाक्यं विममृशे धिया ।
विमृश्य च मुनिश्रेष्ठो देवदूतमुवाचह ॥ ३.२६२.४२ ॥
Als Maudgalya dies gehört hatte, überdachte er jene Worte mit seinem Verstand, und nachdem er nachgedacht hatte, sprach der beste der Weisen zum göttlichen Boten.
3.262.43
देवदूत नमस्तेऽम्तु गच्छ तात यथासुखम् ।
महादोषेण मे कार्यं न स्वर्गेण सुखेन चा ॥ ३.२६२.४३ ॥
Gruß dir, Bote der Götter. Geh, Lieber, wie es dir beliebt. Ich bedarf weder des Himmels noch der Freude, die einen großen Makel tragen.
3.262.44
पतनान्ते महादुःखं परितापः सुदारुणः ।
स्वर्गभाजः पतन्तीह तस्मात्स्वर्गं न कामये ॥ ३.२६२.४४ ॥
Am Ende des Sturzes gibt es großen Schmerz und schreckliche Qual. Die am Himmel Teilhabenden fallen von hier herab; darum begehre ich den Himmel nicht.
3.262.45
यत्रगत्वान शोचन्ति न व्यथन्तिचलन्ति वा ।
तदहं स्थानमत्यन्तं मार्गयिष्यामि केवलम् ॥ ३.२६२.४५ ॥
Wohin man gelangt und dort nicht klagt, nicht leidet und nicht wankt, diesen höchsten Ort allein werde ich suchen.
3.262.46
इत्युक्त्वा स मुनिर्वाक्यं देवदूतंविसृज्य तम् ।
शिलोञ्छवृत्तिमुत्सृज्य शममातिष्ठदुत्तमम् ॥ ३.२६२.४६ ॥
So gesprochen, entließ der Weise den Boten der Götter, gab seine Lebensweise des Ährenlesens auf und nahm die höchste Ruhe an.
3.262.47
तुल्यनिन्दास्तुतिर्भूत्वासमलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
ज्ञानयोगेन शुद्धेन ध्याननित्यो बभूव ह ॥ ३.२६२.४७ ॥
Tadel und Lob gleich achtend, Erdklumpen, Stein und Gold gleich sehend, wurde er durch das reine Yoga der Erkenntnis beständig in Meditation versenkt.
3.262.48
निगृहीतेन्द्रियग्रामः समयोजयदात्मनि ।
युक्तचित्तं यथाऽऽत्मानं युयोज परमेश्वरे ॥ ३.२६२.४८ ॥
Die Schar der Sinne gezügelt, verband er sich mit dem Selbst; mit einem gesammelten Geist vereinte er das Selbst mit dem höchsten Herrn.
3.262.49
ध्यानयोगाद्बलं लब्ध्वा प्राप्य बुद्धिमनुत्तमाम् ।
जगाम शाश्वतीं सिद्धिं परां निर्वाणलक्षणाम् ॥ ३.२६२.४९ ॥
Durch das Yoga der Meditation, Kraft und höchste Einsicht gewinnend, erreichte er die ewige, höchste Vollkommenheit, gekennzeichnet durch Erlösung (nirvāṇa).
3.262.50
तस्मात्त्वमपिकौन्तेय न शोकं कर्तुमर्हसि ।
राज्यात्स्फीतात्परिभ्रष्टस्तपसा तदवाप्स्यसि ॥ ३.२६२.५० ॥
Daher, Sohn der Kuntī, sollst auch du nicht trauern. Obwohl du aus dem blühenden Reich gefallen bist, wirst du es durch Askese (tapas) zurückgewinnen.
3.262.51
सुखस्यानन्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
पर्यायेणोपसर्पन्ते नरं नेमिमरा इव ॥ ३.२६२.५१ ॥
Auf das Glück folgt das Leid, und auf das Leid das Glück; abwechselnd nahen sie dem Menschen, wie die Speichen eines Rades der Felge.
3.262.52
पितृपैतामहं राज्यंप्राप्स्यस्यमितविक्रम ।
वर्षात्रयोदशादूर्ध्वंव्येतु ते मानसो ज्वरः ॥ ३.२६२.५२ ॥
O du von unermesslicher Tapferkeit, du wirst das väterliche und großväterliche Reich erlangen. Nach dreizehn Jahren möge dein seelisches Fieber vergehen.
3.262.53
स एवमुक्त्वाभगवान्व्यासः पाण्डवनन्दनम् ।
जगाम तपसे धीमान्पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ ३.२६२.५३ ॥
So gesprochen, verabschiedete sich der erhabene und weise Vyāsa vom Wonnespender der Pāṇḍavas und ging wieder zu seiner Einsiedelei zurück, um Askese zu üben.