Mahābhārata · Adhyāya 3.262
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.262.1
महर्षेऽकार्यबुद्धिस्त्वं यः स्वर्गसुखमुत्तमम् ।
संप्राप्तं प्रतिपत्तव्यं विमृशस्यबुधो यथा ॥ ३.२६२.१ ॥
Ó grande sábio, a tua mente inclina-se para o que não deve ser feito; embora a suprema felicidade do céu tenha sido alcançada e deva ser aceite, ponderas como um insensato.
3.262.2
उपरिष्टादयं लोको योऽयं स्वरिति संज्ञितः ।
ऊर्ध्वगः सत्पथः शश्वद्देवयानचरो मुने ॥ ३.२६२.२ ॥
Ó sábio, acima está este mundo chamado svar; é o bom caminho ascendente, sempre percorrido por aqueles que seguem a via dos deuses.
3.262.3
नातप्ततपसः पुंसो नामहायज्ञयाजिनः ।
नानृता नास्तिकाश्चैव तत्रगच्छन्ति मुद्गल ॥ ३.२६२.३ ॥
Ó Mudgala, os homens que não praticaram austeridades nem ofereceram grandes sacrifícios, nem os mentirosos ou descrentes, não vão para lá.
3.262.4
धर्मात्मानो जितात्मानः शान्ता दान्ता विमत्सराः ।
दानधर्मरताः पुंसः शूराश्चाहितलक्षणाः ॥ ३.२६२.४ ॥
Homens justos de espírito, senhores de si, pacíficos, contidos, livres de inveja, que se deleitam no dharma da doação, valentes e marcados pela benevolência.
3.262.5
तत्रगच्छन्ति धर्माग्र्यं कृत्वा शमदमात्मकम् ।
लोकान्पुण्यकृतां ब्रह्मन्सद्भिराचरितान्नृभिः ॥ ३.२६२.५ ॥
Ó brâmane, para lá vão aqueles que praticam o supremo dharma da calma e do autodomínio; são os mundos dos que praticaram ações meritórias, os mundos dos homens praticados pelos bons.
3.262.6
देवाः साध्यास्तथा विश्वे तथैव च महर्षयः ।
यामा धामाश्च मौद्गल्य गन्धर्वाप्सरसस्तथा ॥ ३.२६२.६ ॥
Ó Maudgalya, os deuses, os Sādhyas, os Viśvas, os grandes sábios, os Yāmas, os Dhāmas, e igualmente os Gandharvas e as Apsarases.
3.262.7
एषां देवनिकायानां पृथक्पृथगनेकशः ।
भास्वन्तः कामसंपन्ना लोकास्तेजोमयाः शुभाः ॥ ३.२६२.७ ॥
Para estas classes de deuses há muitos mundos separados, cada um radiante, cheio de todos os desejos, feito de esplendor e auspicioso.
3.262.8
त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि योजनानि हिरण्मयः ।
मेरुः पर्वतराड्यत्रदेवोद्यानानि मुद्गल ॥ ३.२६२.८ ॥
O Meru dourado, rei das montanhas, com trinta e três mil yojanas de extensão, é onde ficam os jardins dos deuses, ó Mudgala.
3.262.9
नन्दनान्यतिरम्याणि तत्रोद्यानानि मुद्गल ।
सर्वकामफलैर्वृक्षैः शोभितानि समन्ततः ॥ ३.२६२.९ ॥
Ali os jardins de Nandana são deliciosíssimos, ó Mudgala, adornados por todos os lados com árvores de frutos que concedem todo desejo.
3.262.10
नन्दनादीनि पुण्यानि विहाराः पुण्यकर्मणाम् ।
न क्षुत्पिपासे न ग्लानिर्न शीतोष्णे भयं तथा ॥ ३.२६२.१० ॥
Nandana e os demais lugares de prazer sagrados pertencem aos de obras meritórias; ali não há fome nem sede, nem cansaço, nem medo do frio ou do calor.
3.262.11
बीभत्समशुभं वाऽपि रोगो वा तत्र कश्चन ।
मनोज्ञाः सर्वतो गन्धाः सुखस्पर्शाश्च सर्वशः ॥ ३.२६२.११ ॥
Ali não há nada repulsivo nem de mau agouro, nem doença alguma; por toda parte há fragrâncias agradáveis e toques prazerosos de todos os modos.
3.262.12
शब्दाः श्रुतिमनोग्राह्याः सर्वतस्तत्रवै मुने ।
न शोको न जरा तत्र नायासपरिदेवने ॥ ३.२६२.१२ ॥
Ali, por toda parte, há sons agradáveis ao ouvido e à mente, ó sábio; não há tristeza, nem velhice, nem fadiga, nem lamento.
3.262.13
ईदृशः स मुने लोकः स्वकर्मफलहेतुकः ।
सुकृतैस्तत्रपुरुषाः संभवन्त्यात्मकर्मभिः ॥ ३.२६२.१३ ॥
Ó sábio, tal é aquele mundo, causado pelos frutos das próprias ações; ali os homens surgem pelas suas próprias boas ações.
3.262.14
तैजसानि शरीराणि भवन्त्य्रोपपद्यताम् ।
कर्मजान्येव मौद्गल्य न मातृपितृजान्युत ॥ ३.२६२.१४ ॥
Ó Maudgalya, ali os corpos tornam-se luminosos; nascem apenas do karma, não de mãe e pai.
3.262.15
रन संस्वेदो न दौर्गन्ध्यं पुरीषं मूत्रमेव च ।
तेषां न च रजोवस्त्रं बाधते तत्रवै मुने ॥ ३.२६२.१५ ॥
Ali não há para eles poeira, nem suor, nem mau cheiro, nem excremento ou urina; ó sábio, ali nem uma veste suja os incomoda.
3.262.16
न म्लायन्ति स्रजस्तेषां दिव्यगन्धा मनोरमाः ।
समूह्यन्ते विमानैश्च ब्रह्मन्नेवंविधा हि ते ॥ ३.२६२.१६ ॥
As suas guirlandas não murcham; têm fragrâncias divinas e encantadoras; ó brâmane, são de tal natureza e são levados em carros celestiais.
3.262.17
ईर्ष्याशोकक्लमापेता मोहमात्सर्यवर्जिताः ।
सुखं संर्गजितस्तत्रवर्तयन्ते महामुने ॥ ३.२६२.१७ ॥
Livres de inveja, tristeza e cansaço, isentos de ilusão e ciúme, ó grande sábio, ali vivem felizes, vitoriosos no reino da alegria.
3.262.18
तेषां तथाविधानां तु लोकानां मुनिपुङ्गव ।
उपर्युपरि शक्रस् लोका दिव्या गुणान्विताः ॥ ३.२६२.१८ ॥
Ó melhor dos sábios, acima e mais acima desses mundos de tal natureza estão os mundos divinos de Indra, dotados de excelentes qualidades.
3.262.19
परतो ब्रह्मणस्तस्य लोकस्तेजोमयः शुभः ।
यत्र यान्त्यृषयो ब्रह्मन्पूताः स्वैः कर्मभिः शुभैः ॥ ३.२६२.१९ ॥
Além disso está o mundo radiante e auspicioso de Brahmā, para onde vão os sábios purificados por suas próprias boas ações, ó brâmane.
3.262.20
ऋभवो नाम तत्रान्ये देवानामपि देवताः ।
तेषां लोकाः परतरे यान्यजन्तीह देवताः ॥ ३.२६२.२० ॥
Lá existem também outros chamados Ṛbhus, que são deuses até entre os deuses. Seus mundos são ainda mais elevados, e os deuses daqui os veneram.
3.262.21
स्वयंप्रभास्ते भास्वन्तो लोकाः कामदुघाः परे ।
न तेषां स्त्रीकृतस्तापो न भोगैश्वर्यमत्सरः ॥ ३.२६२.२१ ॥
Esses são mundos autoluminosos e radiantes, supremos e realizadores de desejos como a vaca da abundância. Neles não há angústia causada por mulheres, nem inveja de prazer ou poder.
3.262.22
न वर्तयन्त्याहुतिभिस्ते नाप्यमृतभोजनाः ।
तथा दिव्यशरीरास्ते न च विग्रहमूर्तयः ॥ ३.२६२.२२ ॥
Eles não se sustentam com oblações, nem se alimentam de néctar. Assim, têm corpos divinos e não possuem formas materiais.
3.262.23
नासुखाः सुखकामास्ते देवदेवाः सनातनाः ।
न कल्पपरिवर्तेषु परिवर्तन्ति ते तथा ॥ ३.२६२.२३ ॥
Não são infelizes, desejam a felicidade; são deuses dos deuses e eternos. Nos ciclos dos kalpas, não mudam dessa maneira.
3.262.24
रजरा मृत्युः कुतस्तेषां हर्षः प्रीतिः सुखं न च ।
न दुःखं न सुखं चापि रागद्वेषौ कुतो मुने ॥ ३.२६२.२४ ॥
Para eles, onde estão a velhice e a morte? Não há alegria, deleite ou felicidade; nem sofrimento nem prazer. E como haveria apego e aversão, ó sábio?
3.262.25
देवानामपि मौद्गल्यकाङ्क्षिता सा गतिः परा ।
दुष्प्रापा परमा सिद्धिरगम्या कामगोचरैः ॥ ३.२६२.२५ ॥
Ó Maudgalya, mesmo para os deuses, aquele supremo destino tão desejado é difícil de alcançar; aquela suprema perfeição é inacessível aos que vagueiam no campo do desejo.
3.262.26
त्रयस्त्रिंशदिमे लोकाः शेषा लोका मनीषिभिः ।
गम्यन्ते नियमैः श्रेष्ठैर्दानैर्वा विधिपूर्वकैः ॥ ३.२६२.२६ ॥
Estes trinta e três mundos, e os mundos restantes, são alcançados pelos sábios por meio de excelentes disciplinas ou por meio de doações feitas segundo a regra.
3.262.27
सेयं दानकृता व्युष्टिरनुप्राप्ता सुखं त्वया ।
तां रभुङ्क्ष्व सुकृतैर्लब्धां तपसा द्योतितप्रभः ॥ ३.२६२.२७ ॥
Esta prosperidade, nascida da doação, chegou a ti como felicidade; ó tu, cujo esplendor foi iluminado pela penitência, desfruta do que foi obtido pelas boas ações.
3.262.28
एतत्स्वर्गसुखं विप्र लोका नानाविधास्तथा ।
गुणाः स्वर्गस्य प्रोक्तास्ते दोषानपि निबोध मे ॥ ३.२६२.२८ ॥
Ó brâmane, esta é a felicidade do céu, e há também mundos de muitos tipos; estas são as qualidades do céu que foram declaradas. Agora aprende também de mim os seus defeitos.
3.262.29
कृस्य कर्मणस्तत्रभुज्यते यत्फलं दिवि ।
न चान्त्क्रियते कर्म मूलच्छेदेन भुज्यते ॥ ३.२६२.२९ ॥
Ali, no céu, desfruta-se o fruto da ação realizada, mas a ação não se completa; é desfrutada cortando-se a sua raiz.
3.262.30
सोऽत्रदोषो मम मतस्तस्यान्ते पतनं च यत् ।
सुखव्याप्तमनस्कानां पतनं यच्च मुद्गल ॥ ३.२६२.३० ॥
Aqui, na minha opinião, esse é o defeito, e no seu fim vem a queda; e a queda daqueles cujas mentes estão absortas na felicidade, ó Mudgala, é essa mesma coisa.
3.262.31
असंतोषः परीतापो दृष्ट्वा दीप्ततराः श्रियः ।
यद्भवत्यवरे स्थाने स्थितानां तत्सुदुष्करम् ॥ ३.२६२.३१ ॥
Ver esplendores ainda mais brilhantes gera descontentamento e profunda angústia; para quem está em um lugar inferior, isso é extremamente difícil.
3.262.32
संज्ञामोहश्चपततां रजसा च प्रधर्षणम् ।
प्रम्लानेषु च माल्येषु ततः पिपतिषोर्भयम् ॥ ३.२६२.३२ ॥
A confusão da mente e a humilhação pela poeira atingem os que caem; então, entre guirlandas murchas, o medo domina aquele que está prestes a cair.
3.262.33
आब्रह्मभवनादेते दोषा मौद्गल्य दारुणाः ।
नाकलोकेसुकृतिनां गुणास्त्वयुतशो नृणाम् ॥ ३.२६२.३३ ॥
Ó Maudgalya, estas faltas, desde o mundo de Brahmā para baixo, são terríveis; mas no mundo celeste as virtudes dos meritórios são muitas vezes milhares de vezes maiores que as dos homens.
3.262.34
अयं त्वन्यो गुणः श्रेष्ठश्च्युतानां स्वर्गतो मुने ।
शुभानुशययोगेन मनुष्येषूपजायते ॥ ३.२६२.३४ ॥
Ó sábio, esta é outra excelente virtude dos que caíram do céu: pela união com o resíduo de suas boas ações, nascem entre os homens.
3.262.35
तत्रापि स महाभागः कुले महति जायते ।
न चेत्संबुध्यते तत्रगच्छत्यधमतां ततः ॥ ३.२६२.३५ ॥
Também ali aquele muito afortunado nasce em uma grande família; se nem ali ele despertar, então desce à baixeza.
3.262.36
इह यत्क्रियते कर्म तत्परत्रोपभुज्यते ।
कर्मभूमिरियं ब्रह्मन्फलभूमिरसौ मता ॥ ३.२६२.३६ ॥
O que aqui se faz é desfrutado ali. Ó brâmane, esta é a terra da ação, e aquela é considerada a terra do fruto.
3.262.37
महान्तस्तु अमी दोपास्त्वया स्वर्गस्य कीर्तिताः ।
निर्दोष एव यस्त्यन्यो लोकं तं प्रवदस्व मे ॥ ३.२६२.३७ ॥
Você descreveu estas grandes falhas do céu. Agora diga-me sobre aquele outro mundo que é sem falhas.
3.262.38
ब्रह्मणः सदनादूर्ध्वं तद्विष्णोः परमं पदम् ।
शुद्धं सनातनं ज्योतिः परं ब्रह्मेति यद्विदुः ॥ ३.२६२.३८ ॥
Acima da morada de Brahmā está aquele supremo estado de Viṣṇu, uma luz pura e eterna, a que chamam o Brahman supremo.
3.262.39
न तत्रविप्र गच्छन्ति पुरुषा विषयात्मकाः ।
दम्भलोभमहाक्रोधमोहद्रोहैरभिद्रुताः ॥ ३.२६२.३९ ॥
Ó brâmane, os homens cuja natureza está presa aos objetos dos sentidos, afligidos pela hipocrisia, cobiça, grande ira, ilusão e malícia, não vão para lá.
3.262.40
निर्ममा निरहंकारा निर्द्विन्द्वाः संयतेन्द्रियाः ।
ध्यानयोगपराश्चैव तत्रगच्छन्ति मानवाः ॥ ३.२६२.४० ॥
Homens livres de posse e egoísmo, além dos pares de opostos, com os sentidos dominados e dedicados ao yoga da meditação, vão para lá.
3.262.41
एतत्ते सर्वमाख्यतं यन्मां पृच्छसि मुद्गल ।
तवानुकम्पया साधो साधु गच्छाम माचिरम् ॥ ३.२६२.४१ ॥
Mudgala, tudo o que me perguntaste foi-te dito. Bom homem, pela tua compaixão, partamos sem demora.
3.262.42
एतच्छ्रुत्वा तु मौद्गल्यो वाक्यं विममृशे धिया ।
विमृश्य च मुनिश्रेष्ठो देवदूतमुवाचह ॥ ३.२६२.४२ ॥
Tendo ouvido isto, Maudgalya refletiu sobre aquelas palavras com o intelecto, e, após refletir, o melhor dos sábios falou ao mensageiro divino.
3.262.43
देवदूत नमस्तेऽम्तु गच्छ तात यथासुखम् ।
महादोषेण मे कार्यं न स्वर्गेण सुखेन चा ॥ ३.२६२.४३ ॥
Saudações a ti, mensageiro dos deuses. Vai, querido, como desejares. Não preciso do céu nem do prazer, que trazem uma grande falta.
3.262.44
पतनान्ते महादुःखं परितापः सुदारुणः ।
स्वर्गभाजः पतन्तीह तस्मात्स्वर्गं न कामये ॥ ३.२६२.४४ ॥
No fim da queda há grande dor e terrível angústia. Os que participam do céu caem daqui; por isso não desejo o céu.
3.262.45
यत्रगत्वान शोचन्ति न व्यथन्तिचलन्ति वा ।
तदहं स्थानमत्यन्तं मार्गयिष्यामि केवलम् ॥ ३.२६२.४५ ॥
Aonde, tendo ido, não se lamentam, não se angustiam nem vacilam, esse lugar supremo somente eu buscarei.
3.262.46
इत्युक्त्वा स मुनिर्वाक्यं देवदूतंविसृज्य तम् ।
शिलोञ्छवृत्तिमुत्सृज्य शममातिष्ठदुत्तमम् ॥ ३.२६२.४६ ॥
Tendo dito isso, o sábio despediu o mensageiro dos deuses, abandonou seu modo de vida de catar grãos e adotou a suprema calma.
3.262.47
तुल्यनिन्दास्तुतिर्भूत्वासमलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
ज्ञानयोगेन शुद्धेन ध्याननित्यो बभूव ह ॥ ३.२६२.४७ ॥
Considerando igualmente a censura e o louvor, vendo igualmente o torrão, a pedra e o ouro, tornou-se constante na meditação pelo yoga puro do conhecimento.
3.262.48
निगृहीतेन्द्रियग्रामः समयोजयदात्मनि ।
युक्तचित्तं यथाऽऽत्मानं युयोज परमेश्वरे ॥ ३.२६२.४८ ॥
Tendo refreado o conjunto dos sentidos, uniu-se a si mesmo ao eu; e, com a mente bem atrelada, uniu o eu ao Senhor supremo.
3.262.49
ध्यानयोगाद्बलं लब्ध्वा प्राप्य बुद्धिमनुत्तमाम् ।
जगाम शाश्वतीं सिद्धिं परां निर्वाणलक्षणाम् ॥ ३.२६२.४९ ॥
Pelo yoga da meditação, tendo obtido força e a sabedoria suprema, alcançou a perfeição eterna e suprema, caracterizada pela libertação (nirvāṇa).
3.262.50
तस्मात्त्वमपिकौन्तेय न शोकं कर्तुमर्हसि ।
राज्यात्स्फीतात्परिभ्रष्टस्तपसा तदवाप्स्यसि ॥ ३.२६२.५० ॥
Portanto, filho de Kuntī, tu também não deves lamentar. Embora tenhas caído do reino próspero, recuperá-lo-ás pela austeridade (tapas).
3.262.51
सुखस्यानन्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
पर्यायेणोपसर्पन्ते नरं नेमिमरा इव ॥ ३.२६२.५१ ॥
À felicidade segue o sofrimento, e ao sofrimento a felicidade; alternadamente aproximam-se do homem, como os raios de uma roda da sua aro.
3.262.52
पितृपैतामहं राज्यंप्राप्स्यस्यमितविक्रम ।
वर्षात्रयोदशादूर्ध्वंव्येतु ते मानसो ज्वरः ॥ ३.२६२.५२ ॥
Ó tu, de valor incomensurável, obterás o reino de teu pai e de teu avô. Passados treze anos, que a tua febre mental se afaste.
3.262.53
स एवमुक्त्वाभगवान्व्यासः पाण्डवनन्दनम् ।
जगाम तपसे धीमान्पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ ३.२६२.५३ ॥
Tendo falado assim, o bem-aventurado e sábio Vyāsa despediu-se da alegria dos Pāṇḍavas e voltou ao seu eremitério para a austeridade.