மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.262
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.262.1
महर्षेऽकार्यबुद्धिस्त्वं यः स्वर्गसुखमुत्तमम् ।
संप्राप्तं प्रतिपत्तव्यं विमृशस्यबुधो यथा ॥ ३.२६२.१ ॥
மகரிஷியே, உன் அறிவு செய்யத்தகாததில் செல்கிறது; உயர்ந்த சொர்க்க இன்பம் கிடைத்தும், அதை ஏற்கத்தக்கதாக இருந்தும், அறிவிலியைப் போல நீ தயங்குகிறாய்.
3.262.2
उपरिष्टादयं लोको योऽयं स्वरिति संज्ञितः ।
ऊर्ध्वगः सत्पथः शश्वद्देवयानचरो मुने ॥ ३.२६२.२ ॥
முனிவரே, மேலே இந்த உலகம் உள்ளது; அதை ஸ்வர் என்று அழைப்பர். அது மேல்நோக்கிய நல்வழி; என்றும் தேவயான வழியில் செல்பவர்களுக்குரியது.
3.262.3
नातप्ततपसः पुंसो नामहायज्ञयाजिनः ।
नानृता नास्तिकाश्चैव तत्रगच्छन्ति मुद्गल ॥ ३.२६२.३ ॥
முத்கலா, தவம் செய்யாதவர்களும், பெரிய யாகங்கள் செய்யாதவர்களும், பொய்யர்களும், நாத்திகர்களும் அங்கே செல்வதில்லை.
3.262.4
धर्मात्मानो जितात्मानः शान्ता दान्ता विमत्सराः ।
दानधर्मरताः पुंसः शूराश्चाहितलक्षणाः ॥ ३.२६२.४ ॥
தர்மாத்மாக்கள், சுயக்கட்டுப்பாடுடையவர்கள், அமைதியும் அடக்கமும் உடையவர்கள், பொறாமையற்றவர்கள், தான தர்மத்தில் மகிழ்பவர்கள், வீரர்களும் நலன் தரும் குணமுடையவர்களும் ஆகிய மனிதர்கள்.
3.262.5
तत्रगच्छन्ति धर्माग्र्यं कृत्वा शमदमात्मकम् ।
लोकान्पुण्यकृतां ब्रह्मन्सद्भिराचरितान्नृभिः ॥ ३.२६२.५ ॥
பிரம்மனே, சமம்-தமம் உடைய உயர்ந்த தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்தவர்கள் அங்கே செல்கின்றனர்; புண்ணியம் செய்தவர்களுக்குரிய உலகங்கள், நல்லோர் கடைப்பிடித்த மனிதர்களுக்குரியவை.
3.262.6
देवाः साध्यास्तथा विश्वे तथैव च महर्षयः ।
यामा धामाश्च मौद्गल्य गन्धर्वाप्सरसस्तथा ॥ ३.२६२.६ ॥
மௌத்கல்யா, தேவர்கள், சாத்யர்கள், விஸ்வர்கள், மகரிஷிகள், யாமர்கள், தாமர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள் ஆகியோரும் அங்கே உள்ளனர்.
3.262.7
एषां देवनिकायानां पृथक्पृथगनेकशः ।
भास्वन्तः कामसंपन्ना लोकास्तेजोमयाः शुभाः ॥ ३.२६२.७ ॥
இந்த தேவ வகுப்புகளுக்கு, ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனியாகப் பல உலகங்கள் உள்ளன; அவை ஒளிரும், விருப்பங்கள் நிறைந்தவை, ஒளிமயமானவை, சுபமானவை.
3.262.8
त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि योजनानि हिरण्मयः ।
मेरुः पर्वतराड्यत्रदेवोद्यानानि मुद्गल ॥ ३.२६२.८ ॥
முப்பத்து மூவாயிரம் யோசனை பரப்புடைய பொன்மயமான மேரு, மலைகளின் அரசன்; அங்கே தேவர்களின் பூங்காக்கள் உள்ளன, ஓ முத்கலா.
3.262.9
नन्दनान्यतिरम्याणि तत्रोद्यानानि मुद्गल ।
सर्वकामफलैर्वृक्षैः शोभितानि समन्ततः ॥ ३.२६२.९ ॥
அங்கே நந்தன பூங்காக்கள் மிக அழகியவை, ஓ முத்கலா; எல்லாப் பக்கங்களிலும் விரும்பிய அனைத்தையும் தரும் மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை.
3.262.10
नन्दनादीनि पुण्यानि विहाराः पुण्यकर्मणाम् ।
न क्षुत्पिपासे न ग्लानिर्न शीतोष्णे भयं तथा ॥ ३.२६२.१० ॥
நந்தன முதலானவை புண்ணிய செயல் செய்தோருக்கான புனிதமான விகாரத் தலங்கள்; அங்கே பசியும் தாகமும், சோர்வும், குளிர் வெப்பம் பற்றிய பயமும் இல்லை.
3.262.11
बीभत्समशुभं वाऽपि रोगो वा तत्र कश्चन ।
मनोज्ञाः सर्वतो गन्धाः सुखस्पर्शाश्च सर्वशः ॥ ३.२६२.११ ॥
அங்கே அருவருப்பானதோ அசுபமானதோ, எந்த நோயோ இல்லை; எல்லாப் பக்கங்களிலும் மனதை மகிழ்விக்கும் நறுமணங்களும், எல்லா வகையிலும் இனிய தொடுதல்களும் உள்ளன.
3.262.12
शब्दाः श्रुतिमनोग्राह्याः सर्वतस्तत्रवै मुने ।
न शोको न जरा तत्र नायासपरिदेवने ॥ ३.२६२.१२ ॥
அங்கே எல்லாப் பக்கங்களிலும் செவியும் மனமும் விரும்பும் ஒலிகள் உள்ளன, ஓ முனிவரே; அங்கே துக்கமும், முதுமையும், உழைப்பும், புலம்பலும் இல்லை.
3.262.13
ईदृशः स मुने लोकः स्वकर्मफलहेतुकः ।
सुकृतैस्तत्रपुरुषाः संभवन्त्यात्मकर्मभिः ॥ ३.२६२.१३ ॥
முனிவரே, அந்த உலகம் இத்தகையது; தன் கர்மப் பலனால் ஏற்பட்டது. அங்கே மனிதர்கள் தங்கள் சொந்த நற்செயல்களால் பிறக்கின்றனர்.
3.262.14
तैजसानि शरीराणि भवन्त्य्रोपपद्यताम् ।
कर्मजान्येव मौद्गल्य न मातृपितृजान्युत ॥ ३.२६२.१४ ॥
மௌத்கல்யரே, அங்கே உடல்கள் ஒளிமயமானவை; அவை கர்மத்தாலேயே பிறந்தவை, தாய் தந்தையால் பிறந்தவை அல்ல.
3.262.15
रन संस्वेदो न दौर्गन्ध्यं पुरीषं मूत्रमेव च ।
तेषां न च रजोवस्त्रं बाधते तत्रवै मुने ॥ ३.२६२.१५ ॥
அங்கே அவர்களுக்கு தூசியும் வியர்வையும் இல்லை, துர்நாற்றமும் மலமும் சிறுநீரும் இல்லை; முனிவரே, அங்கே அவர்களை அழுக்கான ஆடை கூட துன்புறுத்தாது.
3.262.16
न म्लायन्ति स्रजस्तेषां दिव्यगन्धा मनोरमाः ।
समूह्यन्ते विमानैश्च ब्रह्मन्नेवंविधा हि ते ॥ ३.२६२.१६ ॥
அவர்களின் மாலைகள் வாடுவதில்லை; தெய்வீக மணம் மனதை மகிழ்விக்கும்; பிராமணரே, அவர்கள் இத்தகையவர்கள், விமானங்களில் ஏற்றிச் செல்லப்படுகின்றனர்.
3.262.17
ईर्ष्याशोकक्लमापेता मोहमात्सर्यवर्जिताः ।
सुखं संर्गजितस्तत्रवर्तयन्ते महामुने ॥ ३.२६२.१७ ॥
பொறாமை, துயரம், சோர்வு இல்லாதவர்கள்; மயக்கமும் பொறாமையும் நீங்கியவர்கள்; மகாமுனிவரே, அங்கே இன்பத்தில் வெற்றிபெற்று மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கின்றனர்.
3.262.18
तेषां तथाविधानां तु लोकानां मुनिपुङ्गव ।
उपर्युपरि शक्रस् लोका दिव्या गुणान्विताः ॥ ३.२६२.१८ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, அத்தகைய உலகங்களுக்கு மேலே மேலே, இந்திரனின் தெய்வீக உலகங்கள் உள்ளன; அவை நற்குணங்கள் நிறைந்தவை.
3.262.19
परतो ब्रह्मणस्तस्य लोकस्तेजोमयः शुभः ।
यत्र यान्त्यृषयो ब्रह्मन्पूताः स्वैः कर्मभिः शुभैः ॥ ३.२६२.१९ ॥
அதற்கு அப்பால் பிரம்மாவின் ஒளிமயமான, சுபமான உலகம் உள்ளது; தங்கள் நற்செயல்களால் தூய்மை பெற்ற ரிஷிகள் அங்கே செல்கின்றனர், பிராமணரே.
3.262.20
ऋभवो नाम तत्रान्ये देवानामपि देवताः ।
तेषां लोकाः परतरे यान्यजन्तीह देवताः ॥ ३.२६२.२० ॥
அங்கே ரிபுக்கள் என்ற பெயருடைய மற்றவர்களும் உள்ளனர்; அவர்கள் தேவர்களுக்கும் தேவர்கள். அவர்களின் உலகங்கள் இன்னும் உயர்ந்தவை; இங்குள்ள தேவர்கள் அவற்றை வழிபடுகின்றனர்.
3.262.21
स्वयंप्रभास्ते भास्वन्तो लोकाः कामदुघाः परे ।
न तेषां स्त्रीकृतस्तापो न भोगैश्वर्यमत्सरः ॥ ३.२६२.२१ ॥
அவை தாமாகவே ஒளிர்பவை, பிரகாசமானவை, விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் உயர்ந்த உலகங்கள். அவற்றில் பெண்களால் ஏற்படும் துயரம் இல்லை; இன்பம் மற்றும் செல்வத்தின் பொறாமையும் இல்லை.
3.262.22
न वर्तयन्त्याहुतिभिस्ते नाप्यमृतभोजनाः ।
तथा दिव्यशरीरास्ते न च विग्रहमूर्तयः ॥ ३.२६२.२२ ॥
அவர்கள் ஆகுதிகளால் வாழ்வதில்லை; அமிருத உணவை உண்பதுமில்லை. அவர்கள் தெய்வீக உடலுடையவர்கள்; பருப்பொருள் வடிவம் கொண்டவர்களும் அல்லர்.
3.262.23
नासुखाः सुखकामास्ते देवदेवाः सनातनाः ।
न कल्पपरिवर्तेषु परिवर्तन्ति ते तथा ॥ ३.२६२.२३ ॥
அவர்கள் துன்பமற்றவர்கள், இன்பத்தை விரும்புபவர்கள்; தேவர்களுக்கும் தேவர்கள், நித்தியர்கள். கல்பங்களின் மாற்றங்களில் அவர்கள் இவ்வாறு மாறுவதில்லை.
3.262.24
रजरा मृत्युः कुतस्तेषां हर्षः प्रीतिः सुखं न च ।
न दुःखं न सुखं चापि रागद्वेषौ कुतो मुने ॥ ३.२६२.२४ ॥
அவர்களுக்கு முதுமையும் மரணமும் எங்கே? மகிழ்ச்சியும் பிரியமும் இன்பமும் இல்லை; துன்பமும் இன்பமும் இல்லை. ஓ முனிவரே, விருப்பும் வெறுப்பும் எங்கிருந்து?
3.262.25
देवानामपि मौद्गल्यकाङ्क्षिता सा गतिः परा ।
दुष्प्रापा परमा सिद्धिरगम्या कामगोचरैः ॥ ३.२६२.२५ ॥
மௌத்கல்ய, தேவர்களுக்கும் விரும்பப்படும் அந்த உயர்ந்த நிலை அடைய கடினமானது; காமத்தின் எல்லைக்குள் இருப்பவர்களுக்கு அந்த உயர்ந்த சித்தி எட்டாதது.
3.262.26
त्रयस्त्रिंशदिमे लोकाः शेषा लोका मनीषिभिः ।
गम्यन्ते नियमैः श्रेष्ठैर्दानैर्वा विधिपूर्वकैः ॥ ३.२६२.२६ ॥
இந்த முப்பத்துமூன்று உலகங்களும், மற்ற உலகங்களும் ஞானிகளால் சிறந்த நியமங்களாலும், முறையாகச் செய்யப்படும் தானங்களாலும் அடையப்படுகின்றன.
3.262.27
सेयं दानकृता व्युष्टिरनुप्राप्ता सुखं त्वया ।
तां रभुङ्क्ष्व सुकृतैर्लब्धां तपसा द्योतितप्रभः ॥ ३.२६२.२७ ॥
தானத்தால் உண்டான இந்த செழிப்பு உனக்கு இன்பமாக வந்தடைந்தது; தவத்தால் ஒளிர்ந்த தேஜஸ் உடையவனே, நற்செயல்களால் பெற்ற அதை அனுபவி.
3.262.28
एतत्स्वर्गसुखं विप्र लोका नानाविधास्तथा ।
गुणाः स्वर्गस्य प्रोक्तास्ते दोषानपि निबोध मे ॥ ३.२६२.२८ ॥
அந்தணனே, இதுவே சொர்க்க இன்பம்; பல வகையான உலகங்களும் உள்ளன; சொர்க்கத்தின் இந்த குணங்கள் சொல்லப்பட்டன; இப்போது அதன் குறைகளையும் என்னிடமிருந்து கேள்.
3.262.29
कृस्य कर्मणस्तत्रभुज्यते यत्फलं दिवि ।
न चान्त्क्रियते कर्म मूलच्छेदेन भुज्यते ॥ ३.२६२.२९ ॥
அங்கே சொர்க்கத்தில் செய்த கர்மத்தின் எந்த பலன் அனுபவிக்கப்படுகிறதோ, அதில் கர்மம் முடிக்கப்படுவதில்லை; வேரை அறுத்து அது அனுபவிக்கப்படுகிறது.
3.262.30
सोऽत्रदोषो मम मतस्तस्यान्ते पतनं च यत् ।
सुखव्याप्तमनस्कानां पतनं यच्च मुद्गल ॥ ३.२६२.३० ॥
இங்கு என் கருத்தில் அதுவே குறை; அதன் முடிவில் வீழ்ச்சி உண்டாகிறது; மௌத்கல, இன்பத்தில் மனம் மூழ்கியவர்களுக்கு வரும் வீழ்ச்சியும் அதுவே.
3.262.31
असंतोषः परीतापो दृष्ट्वा दीप्ततराः श्रियः ।
यद्भवत्यवरे स्थाने स्थितानां तत्सुदुष्करम् ॥ ३.२६२.३१ ॥
உயர்ந்த செல்வங்கள் மிக ஒளிர்வதைக் கண்டு மனநிறைவின்மையும் பெரும் துயரமும் எழுகின்றன; தாழ்ந்த நிலையில் நிற்பவர்களுக்கு இது மிகவும் கடினமானது.
3.262.32
संज्ञामोहश्चपततां रजसा च प्रधर्षणम् ।
प्रम्लानेषु च माल्येषु ततः पिपतिषोर्भयम् ॥ ३.२६२.३२ ॥
விழுபவர்களுக்கு நினைவுக் குழப்பமும் தூசியால் அவமானமும் ஏற்படும்; வாடிய மாலைகளின் நடுவே விழப்போகிறவனுக்குப் பின்னர் பயம் வரும்.
3.262.33
आब्रह्मभवनादेते दोषा मौद्गल्य दारुणाः ।
नाकलोकेसुकृतिनां गुणास्त्वयुतशो नृणाम् ॥ ३.२६२.३३ ॥
மௌத்கல்யா, பிரம்மலோகம் வரையிலும் உள்ள இந்தக் குற்றங்கள் கொடியவை; ஆனால் சொர்க்கத்தில் புண்ணியவான்களின் நற்குணங்கள் மனிதர்களிடம் பல்லாயிரம் மடங்கு உள்ளன.
3.262.34
अयं त्वन्यो गुणः श्रेष्ठश्च्युतानां स्वर्गतो मुने ।
शुभानुशययोगेन मनुष्येषूपजायते ॥ ३.२६२.३४ ॥
முனிவரே, ஆனால் சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தவர்களுக்கு இது மற்றொரு சிறந்த நற்குணம்: நல்ல எஞ்சிய புண்ணியத்தின் சேர்க்கையால் அவர்கள் மனிதர்களிடையே பிறக்கிறார்கள்.
3.262.35
तत्रापि स महाभागः कुले महति जायते ।
न चेत्संबुध्यते तत्रगच्छत्यधमतां ततः ॥ ३.२६२.३५ ॥
அங்கும் அவன் மிகுந்த பாக்கியவான், ஒரு பெரிய குலத்தில் பிறக்கிறான்; அங்கும் அவன் விழித்துக்கொள்ளாவிட்டால், பின்னர் இழிவை அடைகிறான்.
3.262.36
इह यत्क्रियते कर्म तत्परत्रोपभुज्यते ।
कर्मभूमिरियं ब्रह्मन्फलभूमिरसौ मता ॥ ३.२६२.३६ ॥
இங்கே செய்யப்படும் கர்மம் அங்கே அனுபவிக்கப்படுகிறது. பிராமணரே, இது கர்மபூமி; அது பலபூமி என்று கருதப்படுகிறது.
3.262.37
महान्तस्तु अमी दोपास्त्वया स्वर्गस्य कीर्तिताः ।
निर्दोष एव यस्त्यन्यो लोकं तं प्रवदस्व मे ॥ ३.२६२.३७ ॥
நீ சொர்க்கத்தின் இந்தப் பெரிய குறைகளை விவரித்தாய். குறைகளற்ற வேறு உலகத்தை எனக்குச் சொல்.
3.262.38
ब्रह्मणः सदनादूर्ध्वं तद्विष्णोः परमं पदम् ।
शुद्धं सनातनं ज्योतिः परं ब्रह्मेति यद्विदुः ॥ ३.२६२.३८ ॥
பிரம்மாவின் இருப்பிடத்திற்கு மேலே விஷ்ணுவின் அந்த உயர்ந்த பதம் உள்ளது. தூய்மையும் நித்தியமுமான அந்த ஒளியை பரப்பிரம்மம் என்று அறிவர்.
3.262.39
न तत्रविप्र गच्छन्ति पुरुषा विषयात्मकाः ।
दम्भलोभमहाक्रोधमोहद्रोहैरभिद्रुताः ॥ ३.२६२.३९ ॥
அந்தோ பிராமணரே, புலன்சார்ந்த இயல்புடைய மனிதர்கள் ஆசை, பேராசை, பெருங்கோபம், மயக்கம், துரோகம் ஆகியவற்றால் பீடிக்கப்பட்டு அங்கு செல்வதில்லை.
3.262.40
निर्ममा निरहंकारा निर्द्विन्द्वाः संयतेन्द्रियाः ।
ध्यानयोगपराश्चैव तत्रगच्छन्ति मानवाः ॥ ३.२६२.४० ॥
மமகாரமற்ற, அகங்காரமற்ற, இரட்டைகளை கடந்த, புலன்களை அடக்கிய, தியானயோகத்தில் ஈடுபட்ட மனிதர்களே அங்கு செல்கின்றனர்.
3.262.41
एतत्ते सर्वमाख्यतं यन्मां पृच्छसि मुद्गल ।
तवानुकम्पया साधो साधु गच्छाम माचिरम् ॥ ३.२६२.४१ ॥
முத்கலா, நீ என்னிடம் கேட்ட அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. நல்லவனே, உன் கருணையால் நாம் உடனே புறப்படுவோம்.
3.262.42
एतच्छ्रुत्वा तु मौद्गल्यो वाक्यं विममृशे धिया ।
विमृश्य च मुनिश्रेष्ठो देवदूतमुवाचह ॥ ३.२६२.४२ ॥
இதைக் கேட்ட மௌத்கல்யர் அந்த வார்த்தைகளை புத்தியால் ஆராய்ந்தார். ஆராய்ந்த பின் முனிவர்களில் சிறந்தவர் தேவதூதரிடம் பேசினார்.
3.262.43
देवदूत नमस्तेऽम्तु गच्छ तात यथासुखम् ।
महादोषेण मे कार्यं न स्वर्गेण सुखेन चा ॥ ३.२६२.४३ ॥
தேவதூதரே, உமக்கு வணக்கம். அன்பரே, சுகமாகச் செல்லுங்கள். பெரிய குற்றம் கொண்ட சொர்க்கத்தாலும் சுகத்தாலும் எனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.
3.262.44
पतनान्ते महादुःखं परितापः सुदारुणः ।
स्वर्गभाजः पतन्तीह तस्मात्स्वर्गं न कामये ॥ ३.२६२.४४ ॥
வீழ்ச்சியின் முடிவில் பெரும் துன்பமும் மிகக் கொடிய வேதனையும் உண்டு. சொர்க்கத்தைப் பங்கு கொண்டோர் இங்கிருந்து வீழ்கின்றனர்; ஆகவே நான் சொர்க்கத்தை விரும்பேன்.
3.262.45
यत्रगत्वान शोचन्ति न व्यथन्तिचलन्ति वा ।
तदहं स्थानमत्यन्तं मार्गयिष्यामि केवलम् ॥ ३.२६२.४५ ॥
எங்கு சென்றவர்கள் துக்கப்படுவதில்லையோ, துன்புறுவதில்லையோ, அசைவதுமில்லையோ, அந்த உச்சமான நிலையை மட்டுமே நான் தேடுவேன்.
3.262.46
इत्युक्त्वा स मुनिर्वाक्यं देवदूतंविसृज्य तम् ।
शिलोञ्छवृत्तिमुत्सृज्य शममातिष्ठदुत्तमम् ॥ ३.२६२.४६ ॥
இவ்வாறு சொல்லி அந்த முனிவர் தேவதூதரை அனுப்பினார்; சிலோஞ்ச வாழ்க்கையைக் கைவிட்டு உயர்ந்த அமைதியை ஏற்றார்.
3.262.47
तुल्यनिन्दास्तुतिर्भूत्वासमलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
ज्ञानयोगेन शुद्धेन ध्याननित्यो बभूव ह ॥ ३.२६२.४७ ॥
நிந்தையும் புகழும் ஒன்றாகக் கொண்டு, மண்கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை சமமாகக் கண்டு, தூய ஞானயோகத்தால் எப்போதும் தியானத்தில் நிலைத்தார்.
3.262.48
निगृहीतेन्द्रियग्रामः समयोजयदात्मनि ।
युक्तचित्तं यथाऽऽत्मानं युयोज परमेश्वरे ॥ ३.२६२.४८ ॥
புலன்கள் கூட்டத்தை அடக்கி, தன்னை ஆன்மாவில் ஒருமுகப்படுத்தினார்; ஒருமுகப்பட்ட மனத்தால் தன்னை உயர்ந்த ஈசுவரனுடன் இணைத்தார்.
3.262.49
ध्यानयोगाद्बलं लब्ध्वा प्राप्य बुद्धिमनुत्तमाम् ।
जगाम शाश्वतीं सिद्धिं परां निर्वाणलक्षणाम् ॥ ३.२६२.४९ ॥
தியான யோகத்தால் வலிமையையும் உயர்ந்த அறிவையும் அடைந்து, நிர்வாணத்தால் குறிக்கப்படும் நித்திய பரம சித்தியை அவர் சென்றடைந்தார்.
3.262.50
तस्मात्त्वमपिकौन्तेय न शोकं कर्तुमर्हसि ।
राज्यात्स्फीतात्परिभ्रष्टस्तपसा तदवाप्स्यसि ॥ ३.२६२.५० ॥
ஆகையால் குந்தியின் மகனே, நீயும் துயரடையக் கூடாது. செழிப்பான அரசிலிருந்து விலகியவனாயினும், தவத்தால் அதை நீ அடைவாய்.
3.262.51
सुखस्यानन्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
पर्यायेणोपसर्पन्ते नरं नेमिमरा इव ॥ ३.२६२.५१ ॥
இன்பத்திற்குப் பின் துன்பமும், துன்பத்திற்குப் பின் இன்பமும் வருகின்றன. சக்கரத்தின் ஆரங்கள் சுற்றின் விளிம்பை நோக்கி வருவது போல, அவை மனிதனை முறையாக அணுகுகின்றன.
3.262.52
पितृपैतामहं राज्यंप्राप्स्यस्यमितविक्रम ।
वर्षात्रयोदशादूर्ध्वंव्येतु ते मानसो ज्वरः ॥ ३.२६२.५२ ॥
அளவற்ற வீரனே, உன் தந்தை, பாட்டன் வழி அரசை நீ அடைவாய். பதின்மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பின் உன் மனத்துயர் என்னும் காய்ச்சல் நீங்கட்டும்.
3.262.53
स एवमुक्त्वाभगवान्व्यासः पाण्डवनन्दनम् ।
जगाम तपसे धीमान्पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ ३.२६२.५३ ॥
இவ்வாறு கூறிய பகவான் வியாசர், பாண்டவர்களின் மகிழ்ச்சியானவனிடம் சொல்லிவிட்டு, தவத்திற்காக மீண்டும் தம் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றார்.